Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актриса және продюсер (1923–1988)
American actress and producer (1923–1988)
Бонита Глория Гранвилл Врэтер (2 ақпан 1923 – 11 қазан 1988) – американдық актриса және продюсер. Водевиль актерлерінің қызы Гранвилл үш жасында сахнада мансабын бастады. Ол бастапқыда бала актриса ретінде киноға түсіп, «Батысқа жол» (1932) фильмімен дебют жасады. «Бұл үшеу» (1936) фильміндегі рөлі оған он төрт жасында «Оскар» сыйлығына ұсынуға мүмкіндік берді. «Нэнси Дрю» фильмдер сериясы, сондай-ақ «Қазір, Вояджер» (1942) және «Гитлердің балалары» (1943) фильмдеріндегі рөлдерімен оның танымалдылығы арта түсті. 1947 жылы Джек Врэтерге үйленгеннен кейін Гранвилл күйеуімен бірге «Ласси» (1959–1973) сияқты сериалдарды продюсерлеуге көшті. Ол сонымен қатар қайырымдылықпен және бизнеспен айналысты, ең бастысы күйеуімен бірге Лонг-Бичтегі Disneyland қонақ үйін иеленіп, басқарды. 1972 жылы президент Ричард Никсон және 1982 жылы президент Рональд Рейган оны Джон Ф. Кеннеди орталығының қамқорлар кеңесіне мүше етіп тағайындады. «Оскар» сыйлығына ұсынудан басқа, Гранвилл 1960 жылы кино индустриясына қосқан үлесі үшін Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдызға ие болды. Ол және оның күйеуі 2011 жылы «Disney Legends» атағына ие болды.
Bonita Gloria Granville Wrather (February 2, 1923 – October 11, 1988) was an American actress and producer. The daughter of vaudevillians, Granville began her career on the stage at age three. She initially began as a child actress, making her film debut in Westward Passage (1932). She rose to prominence for her role in These Three (1936), which earned her an Academy Award nomination at age fourteen. Her prominence continued with the Nancy Drew film series, and roles in Now, Voyager (1942) and Hitler's Children (1943). After marrying Jack Wrather in 1947, Granville transitioned into producing with her husband on series such as Lassie (1959–1973). She also worked as a philanthropist and a businesswoman, most notably owning and operating the Disneyland Hotel and the in Long Beach, with her husband. She was appointed to the John F. Kennedy Center Board of Trustees by president Richard Nixon in 1972 and for another term by president Ronald Reagan in 1982. In addition to her Oscar nomination, Granville received a star on the Hollywood Walk of Fame in 1960 for her contributions to the film industry. She and her husband were posthumously named Disney Legends in 2011.
Ерте өмір
Гранвилл 1923 жылдың 2 ақпанында Нью-Йорк қаласындағы Манхэттенде Розина (құрмет аты Тимпони) мен Бернард Гранвиллдің қызы ретінде дүниеге келді. Оның екі ата-анасы да сахнада өнер көрсетушілер болған. Ол католик дінінде тәрбиеленді.
Granville was born on February 2, 1923, in Manhattan, New York City, the daughter of Rosina (née Timponi) and Bernard Granville. Both of her parents were stage performers. She was raised Roman Catholic.
1932-1941 жж. Балалық актриса
Ол өзінің киноға дебютын тоғыз жасында «Westward Passage» (1932) фильмінде жасады. Ал келесі бірнеше жылда «Кішкентай әйелдер» (1933) және «Жасыл қақпалы Анна» (1934) сияқты фильмдерде эпизодтық рөлдерді ойнады. Кейін ол 1936 жылы Лилиан Хеллманның 1934 жылғы «Балалар сағаты» пьесасының киноға бейімделуінде Мэри Тилфорд рөлін ойнады. «Осы үшеуі» деп аталған фильмде үш ересек адамның (Мириам Хопкинс, Мерл Оберон және Джоэл МакКреа ойнады) өмірі зұлым, назар аударуға құмар баланың қаскөй өтірігімен құлдырауға айналады. Сол бала рөлі үшін Гранвилл «Оскар» сыйлығына «Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі» номинациясына ие болды, ол осы сыйлыққа ұсынылған ең жас адам болды. 1938 жылы Гранвиллді Warner Bros. романдар негізінде түсірілген B класты фильмдерде детектив Нэнси Дрю рөліне шақырды. Фильмдер Гленда Фарреллдің басты рөлде ойнаған танымал «Torchy Blane» фильмдер сериясына ұқсас болуы тиіс еді. Гранвилл Джон Лительмен (оның әкесі Карсон Дрю рөлінде) және Фрэнки Томас, кіші (Тед Никерсон рөлінде) бірге ойнады. «Nancy Drew – детектив» (1938), «Nancy Drew – тілші» (1939), «Nancy Drew – қиындықтарды шешуші» (1939) және «Nancy Drew және жасырын баспалдақ» (1939) – барлық төрт фильм келесі бірнеше жыл бойы кинотеатрларда үздіксіз көрсетілді. Сондай-ақ 1938 жылы Гранвилл бірнеше «Оскар» сыйлығына ұсынылған «Біз шаттықпен өмір сүреміз» комедиялық фильмінде ойнады және «Сүйкімді балдырған» фильмінде басты рөлді сомдады. Ол Рональд Рейганмен бірге «Ангелдер беттерін жуады» (1939) фильмінде де түсті, ол оның өмір бойына сақталған досы болды. 1939 жылдың соңында Гранвилл Warner Bros. компаниясынан кетіп, MGM компаниясымен келісімшартқа қол қойды. Дегенмен, ол «Өлімдік дауыл» (1940) және «H. M. Pulham, Esq.» (1941) фильмдеріндегі эпизодтық рөлдермен шектелді, ал «Ол күндер еді!» (1940) және «Сан-Диегода» (1941) фильмдеріндегі басты рөлдері де аса маңызды болған жоқ. Ол және MGM көп ұзамай жолдарын айырды.
She made her film debut at the age of nine in Westward Passage (1932), and appeared in a credited but nearly wordless supporting role as the young dancer Fanny Bridges in Cavalcade (1933), which won the Academy Award for Best Picture. Over the next few years, she played uncredited supporting roles in such films as Little Women (1933) and Anne of Green Gables (1934). She next played the role of Mary Tilford in the 1936 film adaptation of Lillian Hellman's 1934 stage play The Children's Hour. Renamed These Three, the film told the story of three adults (played by Miriam Hopkins, Merle Oberon, and Joel McCrea) who find their lives almost destroyed by the malicious lies of an evil, attention seeking child. For her role as that child, Granville was nominated for an Academy Award for Best Supporting Actress, then the youngest person to be nominated for an Oscar. In 1938, Granville was cast by Warner Bros. to play the role of girl detective Nancy Drew in a series of B movies based on the novels. The films were meant to resemble the popular Torchy Blane film series starring Glenda Farrell. Granville co starred in the films with John Litel as her father Carson Drew, and Frankie Thomas, Jr. as Ted Nickerson. All four films — Nancy Drew Detective (1938), Nancy Drew Reporter (1939), Nancy Drew Trouble Shooter (1939), and Nancy Drew and the Hidden Staircase (1939) — would play continuously in theaters over the next several years. Also in 1938, Granville appeared as the saucy, mischievous daughter in the multiple Academy Award nominated hit comedy film Merrily We Live, and starred as the title character in The Beloved Brat. She also had Angels Wash Their Faces (1939) alongside Ronald Reagan, who would become a lifelong friend of hers. In late 1939, Granville left Warner Bros. and signed a contract with MGM. However, she continued to be relegated to supporting roles in The Mortal Storm (1940) and H. M. Pulham, Esq. (1941), and less substantial leading roles in Those Were the Days! (1940) and Down in San Diego (1941). She and MGM soon parted ways.
1942-1947: Жұлдыздық дәреже
1941 жылы Гранвилл RKO Pictures компаниясымен келісімшарт жасады және бірден "The Glass Key" (1942) және "Now, Voyager" (1942) фильмдерінде маңыздырақ қосалқы рөлдерді тапты, олар үшін ол Paramount және Warner Bros. компанияларына жалға берілді. "Алкатраздан жеті миль" (1942) фильміндегі басты рөлінен кейін режиссер Эдвард Дмитрик оны көп ұзамай RKO-ның Екінші дүниежүзілік соғысқа қарсы, нацизмге қарсы "Гитлер балалары" (1943) фильміне шақырды. Фильм коммерциялық және сыншылар тарапынан сәтті қабылданды, студияның ең табысты фильмдерінің бірі болды, сонымен қатар RKO және 1943 жылдың ең табысты фильмдерінің біріне айналды; бұл фильм Гранвиллдің өзінің сүйікті фильмі болған деп хабарланды. Алайда, студия оны "Жастар жабайы жүреді" (1944) және "Қиындық туралы шындық" (1946) сияқты B-сортты фильмдерге жіберді. Ол басқа студияларға да жалға берілді, мысалы, MGM Микки Рунимен бірге екі "Энди Харди" фильмінде түсті, "Энди Хардидің блондинкасы" (1944) және "Энди Хардиге сүйіспеншілікпен күледі" (1946), сондай-ақ "Ашық жолдың әні" (1944) фильмінде басты рөлді ойнады; "Universal" компаниясы үшін "Ғажайып алдаушы" және "Батыстан келген сенорита" (екеуі де 1945); ал "United Artists" үшін "Голливудтағы таңғы ас". "Monogram Pictures" компаниясына "Саспенс" (1946) және "Күнәлі" (1947) фильмдері үшін жалға берілгеннен кейін Гранвилл ресми түрде кинодан шығып, тек "Strike It Rich" (1948) және "Күнәлі сатқын" (1950) фильмдерінде ғана ойнады.
In 1941, Granville signed with RKO Pictures and immediately found more substantial supporting roles in The Glass Key (1942) and Now, Voyager (1942), for which she was loaned out to Paramount and Warner Bros. Following her leading role in Seven Miles from Alcatraz (1942), director Edward Dmytryk, soon cast her in RKO's World War II anti Nazism film Hitler's Children (1943). The film was a commercial and critical success, becoming one of the studio's highest grossing films of the year, and one of the highest grossing for both RKO and 1943; it was also reportedly Granville's favorite film of hers. However, the studio relegated her to B films such as Youth Runs Wild (1944) and The Truth About Murder (1946). She continued to be loaned out to other studios, such as MGM loaned for two Andy Hardy films with Mickey Rooney, Andy Hardy's Blonde Trouble (1944) and Love Laughs at Andy Hardy (1946), as well as a leading role in Song of the Open Road (1944); Universal for The Beautiful Cheat and Senorita from the West (both 1945); and United Artists for Breakfast in Hollywood. Following being loaned out to Monogram Pictures for Suspense (1946) and The Guilty (1947), Granville informally retired from films, only appearing in Strike It Rich (1948) and Guilty of Treason (1950).
1948-1988: Кейінгі мансабы
1947 жылғы 5 ақпанда Гранвилл Бел Эйр қонақ үйінде Джек Вратерге тұрмысқа шықты, оны "Кінәлі" фильмін өндіріп жатқанда танысты. Ол Wrather Corporation компаниясын құрып, "Жоңайлы рейнджер" және "Ласси" кейіпкерлерінің құқықтарын сатып алды. Гранвилл осы кейіпкерлерді көрсететін бірнеше фильмдер мен телешоулардың продюсері болды, соның ішінде 1954 жылғы "Ласси" телесериалы. Ол 1956 жылы "Жоңайлы рейнджер" фильмінің экранизациясында ойнады және 1981 жылғы "Жоңайлы рейнджер туралы аңыз" фильмінде эпизодтық рөлде соңғы рет көрінді. Олардың балалары – қыздары Молли мен Линда, ұлдары Джек пен Кристофер. Джек пен Молли Техас штатының губернаторы және АҚШ сенаторы У. Ли О’Даниелдің қызы Молли О’Даниелмен бұрынғы некесінен туған.
On February 5, 1947, Granville married Jack Wrather at the Bel Air Hotel, having met him while he produced The Guilty. He formed the Wrather Corporation, and bought the rights to the characters from both The Lone Ranger and Lassie. Granville worked as a producer for several film and television productions featuring these characters, including the 1954 TV series Lassie. She appeared in the film version of The Lone Ranger in 1956, and made her final screen appearance in a cameo role in The Legend of the Lone Ranger (1981). Their children are daughters Molly and Linda, and sons Jack and Christopher. Jack and Molly were from Wrather's previous marriage to Mollie O'Daniel, a daughter of Governor of Texas and U. S. Senator W. Lee O'Daniel.
Мұра
Гранвиллдің Голливудтың Атақ-даңқ аллеясында, 6607 Голливуд бульварында кино өнеріне қосқан үлесі үшін жұлдызы бар. Ол Гранвилл қайтыс болғаннан кейін Уолт Дисней компаниясына сатылғанға дейін күйеуімен бірге иеленген Диснейленд қонақ үйінде құрметке бөленді. Бонита мұнарасы және Гранвиллдің стейк үйі оның құрметіне аталған. 2011 жылы Дисней Wrathers-ті қайтыс болғаннан кейін Disney Legends-ке енгізу арқылы құрметтеді. 1942 жылы Гранвиллдің суреті «Бонита Гранвилл және Жұлдыз аралының құпиясы» романының басты кейіпкері ретінде пайдаланылды. Кэтрин Хайзенфелт жазған бұл әңгіме 1942 жылы Уитман баспасынан шықты. Оқиға жасөспірімдерге арналған және Нэнси Дрюдің оқиғаларын еске түсіреді. Бұл 1941-1947 жылдар аралығында жарық көрген «Уитмен авторлық басылымдары» сериясының бір бөлігі, онда киноактриса басты рөлде бейнеленген.
Granville has a star on the Hollywood Walk of Fame, at 6607 Hollywood Boulevard, for her contributions to motion pictures. She was honored at the Disneyland Hotel, which she and her husband owned until The Wrather Company was sold to the Walt Disney Company after Granville's death. The Bonita Tower and the Granville's Steak House were named in her honor. In 2011, Disney honored the Wrathers posthumously by inducting them into the Disney Legends. In 1942, Granville's image was used as the heroine of the novel Bonita Granville and the Mystery of Star Island. The story, written by Kathryn Heisenfelt, was published by Whitman Publishing Company in 1942. The story was written for a young teenaged audience, and is reminiscent of the adventures of Nancy Drew. It is part of a series known as "Whitman Authorized Editions", 16 books published between 1941 and 1947 that featured a film actress as heroine.