Кіріспе
Британдық философ Кристофер Артур Брюс Пикок (22 мамыр 1950 жылы туған) – ақыл-ой философиясы және эпистемология салаларындағы еңбектерімен танымал британдық философ. Оның соңғы жарияланымдары эпистемология саласында рационализмнің бір түрін қорғайды. Оның қызы Антония Пикокке де философ, қазір Стэнфорд университетінде ақыл-ой философиясы саласында маманданған.
Christopher Arthur Bruce Peacocke (born 22 May 1950) is a British philosopher known for his work in philosophy of mind and epistemology. His recent publications, in the field of epistemology, have defended a version of rationalism. His daughter, Antonia Peacocke, is also a philosopher, now at Stanford University, specialising in philosophy of mind.
Өмірбаян
Британдық теолог және биохимик Артур Пикоктың ұлы, ол Оксфордтағы Магдален колледж мектебінде және Оксфордтағы Эксетер колледжінде білім алды. Ол бакалавриатта философия, саясат және экономиканы оқыды, 1971 жылы Экономикадағы Вебб Медли сыйлығы мен Философиядағы Генри Уайльд сыйлығын жеңіп алды және үздік дипломмен бітірді. Сол жылы ол Гарвард университетінде оқуға Кеннеди мемориалдық қорының стипендиясын алды. Кейін Оксфордта философиядан BPhil (1974) және DPhil (1979) дәрежелерін алды, соңғысы Майкл Дамметтің жетекшілігімен. 1975-76 жылдары Калифорния университетінде, Берклиде қонақ лекторы болып жұмыс істеді, ал 1975 жылы Оксфордтағы All Souls колледжіне стипендия бойынша қабылданды. 1985 жылдан 1989 жылға дейін Лондон Король колледжінде Сьюзан Степбинг атындағы философия профессоры, ал 1989 жылдан 2000 жылға дейін Оксфорд университетінде метафизикалық философия профессоры болды, содан кейін Нью-Йорк университетіне (NYU) көшті. 2004 жылы Колумбия университетінің философия факультетіне қосылды, қазір Джонсон атындағы философия профессоры. 2007 жылы Лондон университетінің колледжінде Ричард Вуллхайм атындағы философия кафедрасына тағайындалды, онда ол 2015 жылға дейін әр жылғы үшінші (жазғы) семестрде сабақ берді. Әйелімен бірге тұрады және екі ересек баласы бар. Сонымен қатар, ол New College of the Humanities-те философия профессоры болып жұмыс істейді.
Философиялық еңбектері
Оның ертерек жұмыстарының ішінде, ол 1983 жылы жарық көрген «Сезім және мазмұн» атты кітабының бірінші таравымен, «Сезіну және тәжірибе мазмұны» деген тақыбымен ең көп танылады. Осы тарауда Пикок, қабылдау тәжірибесінің қалаулы мазмұнынан өзге, белгілі бір «сезімдік қасиеттері» бар деген пікірді қорғайды. Ол үш түрлі көрінетін мысал келтіреді, онда қалаулы мазмұн ғана тәжірибенің барлық қырларын толыққанды түсіндіре алмайды. Қалаулы мазмұнға көнбеген қырлар тәжірибенің сезімдік қасиеттері деп есептеледі. Кейбір квалияны қолдайтындар осы мысалдарды олардың бар екенін дәлелдеу үшін пайдаланды. Бірнеше философ (Майкл Тай, Фред Дретске) осы мысалдарды сынап, аталған қосымша сапаның шындығында қалаулы мазмұнмен түсіндірілуі мүмкін екенін айтты. «Сезім және мазмұн» еңбегінде Пикок психикалық күйлердің қалаулы мазмұны ұғымдық мазмұнмен ғана шектеледі деп есептейді, яғни күйдің субъектісі сұранысқа берілген қалаулы мазмұнды анықтайтын барлық ұғымдарға ие болуы керек. 1986 жылдан бастап Пикок бұл тұжырымнан бас тартып, кейбір психикалық күйлердің, әсіресе қабылдау тәжірибесінің және субжеке ақпаратты өңдеуге қатысқан бейнелеу күйлерінің (мысалы, естілген сөздің санасыз талдауында) ұғымдық емес қалаулы мазмұны бар екенін дәлелдеді. Қазір Пикок осы ұғымдық емес қалаулы мазмұнның жетекші жақтаушысы ретінде танылады. 1992 жылы жарық көрген «Ұғымдарды зерттеу» кітабында Пикок ұғымдарды меңгерудің философиялық теориясын егжей-тегжейлі баяндайды, соған сәйкес ұғымдардың мәні мен сәйкестік шарттары айналма жолсыз, ойшылдың тиісті ұғымдарға ие болуы үшін орындауы керек шарттармен анықталуы мүмкін. Бұл теория «ұғымдық» немесе «сұраныс ролі» теориясы деп аталатын тұжырымдамалардың бір түрі.
Мақалалар
Логикалық тұрақтыларды түсіну: реалисттің есебі (1987), Британ академиясының лекциясы. "Шындықтың анықтамалары және нақты тілдер". Гарет Эванс және Джон Макдауэлл редакциялаған, "Шындық және мағына: Семантикадағы зерттеулер", Оксфорд университетінің баспасы, 1976.