Уэстборн-Гров: Лондонның сәнді көшесінің тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Вестборн Гроув – Лондонның батысындағы Нотинг Хилл аймағынан өтетін сауда көшесі. Оның батыс ұшы Кенсингтон және Челси Корольдік қаласында, ал шығыс ұшы Вестминстер қаласында орналасқан; ол батыстан Кенсингтон Парк Роуды, шығыстан Квинсвейді байланыстырып, Портобелло Роудтан өтеді. Көшеде тәуелсіз және желілік дүкендердің қосылған түрлері бар, және ол "әсем" әрі "дамып келе жатқан" деп сипатталады. Нотинг Хилл карнавалы Вестборн Гроувтың орталық бөлігі арқылы өтеді.

Сауда-саттық

Вестборн Гроув және оған іргелес көшелерде көптеген танымал сауда орындары орналасқан, олардың ішінде ең танымалдары: Портобелло базары, Куинсвей және Ледбери жолы. 1997 жылдың 9 тамызында Time Out журналы Батыс Лондоны таңдап, қаланың жартысының өкілі ретінде Вестборн Гроувты көрсетті: «Батыстың ұмтылыстарын бейнелейтін маңызды сауда жолын іздеу барысында біз, асыра сәнді Вестборн Гроув, немесе «Вестборн Вилладж» бәріне ие деген шешімге келдік. Мадонна «Эвита» фильмін түсіру арасында осы жердегі сәнді бутиктерге, авангардты гүл дүкендеріне, дизайнерлік әшекейлерге және болашаққа қадам басатын жиһазға (мыңжылдық бағаларымен) барып қайтқан». 2004 жылдың ақпан айында алғаш рет Лондон жоспары жарияланды, және Куинсвеймен бірге Вестборн Гроув Үлкен Лондонның маңызды орталықтарының бірі деп белгіленді. 2007 жыл шамасында жолдың шығыс Бэйсуотер бөлігі, Чепстоу жолынан шығысқа қарай қарқынды өзгерістерге ұшырады. Жалға мерзімі бітіп, жалға алу бағасы күрт өсті, көптеген отбасылық бизнестердің орнына сәнді / жоғары деңгейлі мейрамханалар мен дүкендер ашылды.

Тарих

Вестборн Гроувтың дамуы 1840 жылдары басталды және шығыстан (Бейсвотерде орналасқан) батысқа қарай жалғасты, онда ол Лэдброк иелігіне негізгі шығыс-батыс артериясы болды. Көшенің батыс бөлігі 1938 жылы ғана Вестборн Гроув деп аталды, ал бұрын Арчер көшесі деп белгілі болған. 1929 жылы жазушы А. Дж. Кронин 152 Вестборн Гроув мекенжайында жеке медициналық практикасын ашты. Вестборн Гроув атын Вестборн Гриннен алған – ол Борн өзенінің батысында пайда болған елді мекен, кейін Вестборн өзені деп аталды. Бұл өзен қазір Оссингтон көшесінің астынан ағып өтеді. Алғашқы жазбада бұл аймақ 1222 жылы Вестеберн деп тіркелген. Вестборн Грин алғаш рет 1548 жылы Вестборн Грин деп жазылған. Вестборн Грин Паддингтон приходінің бір бөлігі болған. Вестборн Гринде, қазіргі Вестборн Гроувтың солтүстігінде шағын елді мекен орналасқан, онда бес негізгі үй болған. Олардың ең үлкені – Вестборн Плейс немесе Вестборн үйі, 1745 жылы сәулетші Исаак Уэрдің жобасымен үш қабатты, тоғыз терезелі, үш бөлікке бөлінген сәнді грузин стиліндегі сарай болып қайта салынды. Орталық бөлігі үстінде үлкен қақпақ орнатылған, ал қақпақтың үстінде де қақпақ болған. Төменгі екі қабаттың әр шетінде үш терезеден орналасқан. Бұл үйдің белгілі тұрғындарының арасында сэр Уильям Йорк баронеті, Венеция елшісі, сәулетші Самуэль Пепис Кокерелл (күнделік жазушы Самуэль Пепистің шөбересі) және 1836 жылы кеткен армияның бас қолбасшысы Виконт Хилл болды (ол Вестборн Гроувтың солтүстігіндегі қазіргі заманғы көпірге, Лорд Хилл көпіріне есімін берген). Үй 1836 жылы қазіргі Вестборн Парк Вилласының үйлері мен бақтарына орын беру үшін бұзылды. Томас Харди осы аймақта, негізінен 16 Вестборн Парк Вилласында тұрды, ол 1863-1867 жылдары оның үйі болды. Сондай-ақ, қазіргі Вестборн Гроувтың солтүстігінде Вестборн фермасы орналасқан, ол 1815-1817 жылдары актриса Сара Сиддонстың үйі болды, ол қызымен бірге онда тұрды. Ферма Харроу жолы, Вествей және каналдың қиылысқан жерінде орналасқан. Г-жа Сиддонс Паддингтонның басты шіркеуі – Сент-Мэри шіркеуіне жерленді, оның қабірі әлі де көрініп тұр. Қазір үй сатып алушылар үшін танымал және қымбат болса да, 1950 жылдары аймақтың көп бөлігі құлдырап, атақты жайлау иесі Питер Рахманның қызметінің орталығына айналды, оның есімімен «рахманизм» термині пайда болды. Ол заңмен белгіленген жалға алу ақысы бар тұрғындарды зорлықпен шығарып тастауымен танымал болды. Ол оларды – тығыз қоныстанған көппәтерлі үйлерде – негізінен Батыс Индиядан келген жаңа көшіп келгендермен алмастырды, олар кемсітушілік пен кеңес жалға алушыларына қойылған шектеулерге байланысты баспана таба алмады. Ол Вестборн Гроувтағы кеңседен жұмыс істеді. Аймақтың бір бөлігі, Ledbury Rd және Shrewsbury Road арасындағы көшелер, Westbourne Park Road-тың оңтүстігіне дейін, ескіргендіктен мәжбүрлі түрде сатып алынып, бұзылды. 2005 жылдың басында Ноттинг-Хилл пошта бөлімі Вестборн Гроувтағы даулы жағдайлардың салдарынан жабылды. Алайда, Royal Mail сол жердегі сұрыптау кеңсесін сақтап қалды. Джон Ланчестер The Guardian газетінде (2012 жылдың 6 қаңтары) Вестборн Гроувты «соңғы онжылдықта аздап дөрекіден толыққанды сенімділікке, содан кейін толыққанды банкирлікке дейін өзгерген аймақ» деп атады.

The development of Westbourne Grove began in the 1840s and proceeded from the east (which lay in Bayswater) to the west, where it became the principal east–west artery into the Ladbroke Estate. The far western end of the street only became known as Westbourne Grove relatively recently in 1938, having previously been called Archer Street. In 1929, the novelist A. J. Cronin opened his own medical practice at 152 Westbourne Grove. Westbourne Grove takes its name from Westbourne Green – a settlement that developed to the west of the bourne that later took the name River Westbourne. This river currently runs underground at Ossington Street. The area is first recorded in 1222 as Westeburn. Westbourne Green is first recorded as Westborne Grene in 1548. Westbourne Green formed part of the parish of Paddington. There was a small settlement to the north of what is now Westbourne Grove at Westbourne Green. It had five main houses. The largest of these was Westbourne Place or Westbourne House, which was rebuilt in 1745 by the architect Isaac Ware as an elegant Georgian mansion of three storeys with a frontage of nine windows divided into three parts. The central third was topped by a large pediment and contained the main door, which also had a pediment over it. The lower two storeys were formed into bays at each end, which contained three windows each. Amongst the well known residents of this house were Sir William Yorke, baronet; the Venetian ambassador; the architect Samuel Pepys Cockerell (a great great nephew of the diarist Samuel Pepys); and the General Commander in Chief of the Army, Viscount Hill, who left in 1836 (and who gave his name to the modern road bridge north of Westbourne Grove called Lord Hill's Bridge). The house was demolished in 1836 to make way for the houses and gardens of what is now Westbourne Park Villas. Thomas Hardy lived in this area, mainly at no 16 Westbourne Park Villas, which was his home 1863–67. Also north of what is now Westbourne Grove was Westbourne Farm which was the home, between 1815 and 1817, of the actress Sarah Siddons, who lived there with her daughter. The Farm was at the point where the Harrow Road, the Westway and the canal converge. Mrs Siddons was buried at St Mary's Church, the main church of Paddington, on Paddington Green, where her grave can still be seen. Though now popular and expensive for home buyers, much of the area had become run down in the 1950s, when it was the centre of the activities of notorious slum landlord Peter Rachman, after whom the phrase "Rachmanism" was coined. He was known for his violent evictions of tenants with legally fixed rents. He replaced them—in what had become overcrowded multi occupied housing—mainly with recent migrants from the West Indies who, because of discrimination and council tenant restrictions, could not find accommodation. He operated from an office in Westbourne Grove. Part of the area, including streets between Ledbury Rd & Shrewsbury Road to the south of Westbourne Park Road, became derelict and was consequently compulsorily purchased and demolished. Notting Hill Post Office, in Westbourne Grove, finally closed in a storm of controversy during early 2005. However, the Royal Mail retained its sorting office on the site. John Lanchester, in The Guardian (6 January 2012), observed Westbourne Grove to be "an area that in the last couple of decades has gone from slightly rough to full on trustafarian to total bankerisation."