Опистотонус – бұл жота сияқты дене қалпы. Нерв жүйесінің бұзылуынан, мысалы, ми травмасынан немесе жануарларда аурудан туындайды. Симптомы, себептері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Опистотон немесе опистотонос (ὄπισθεν және τόνος сөздерінен) – адамның басы, мойны және омыртқа жотасы толыққанды «көпір» немесе «доға» күйіне ене қатаң гиперекстенсия және спастикалық жағдай. Бұл ең жоғары доға тәрізді поза экстрапирамидалық эффекті болып табылады және омыртқа жотасы бойындағы осьтік бұлшық еттердің спазмынан туындайды. Ол құстарда, еліктердегі боид инклюзиялық дене ауруынан зардап шегуде және жатырлық сүтқоректілерде табиғи түрде кездеседі; сондай-ақ, кейбір тік буынды динозаврлардың қазба қалдықтарында да байқалады.
Opisthotonus or opisthotonos (from ὄπισθεν and τόνος) is a state of severe hyperextension and spasticity in which an individual's head, neck and spinal column enter into a complete "bridging" or "arching" position. This extreme arched pose is an extrapyramidal effect and is caused by spasm of the axial muscles along the spinal column. It has been shown to occur naturally in birds, snakes suffering from advanced boid inclusion body disease, and placental mammals, among existing animals; it is observed in some articulated dinosaur fossils.
Вивисекция
Опистотонды жануарларда мидың ортаңғы бөлігін (жоғарғы төмпешік пен төменгі төмпешік аралығында) кесу арқылы тәжірибелік түрде тудыруға болады, бұл барлық кортикоретикулярлық талшықтардың үзілуіне әкеледі. Ауыр "кемерлену" (гиперекстенсия) кортикоретикулярлық талшықтардың қалыпты түрде понстың ретикулярлық формациясына тигізетін тежегіш әсерінің жоғалтуынан туындаған алдыңғы ретикулоспинальдық жолдың стимуляциялануынан пайда болады.
Opisthotonus can be produced experimentally in animals by transection of the midbrain (between the superior colliculus and the inferior colliculus), which results in severing all the corticoreticular fibers. Severe "arching" (hyperextension) occurs due to stimulus by the anterior reticulospinal tract caused by the loss of the balancing inhibitory counter stimulus of corticoreticular fibers, which normally act upon the pons reticular formation.
Басқа себептері
Опистотон ыстық соққының орталық нерв жүйесінің ықтимал белгісі ретінде сипатталады, сонымен қатар ерекше мінез-құлық, галлюцинациялар, децеребрациялық қатаю, окулогирлік криз және шаша қаналының дисфункциясы да осыған жатады. Опистотон жылқылардағы өлімге алып келетін генетикалық ауру – "лавандалы ботаның синдромының" белгісі болып табылады. Оксфордтағы сэр Рудольф Петерс тиамин жетіспейтін көгершіндерді тиамин тапшылығының берибери ауруының патологиялық физиологиялық белгілеріне қалай әкелетінін түсіну үшін модель ретінде енгізді. Шындығында, көгершіндерді тазартылған күрішпен тамақтандыру олардың басын кері тартып алуына себеп болады, бұл жағдай опистотоноз деп аталады. Егер оларға ем жасалмаса, бірнеше күннен кейін өледі. Опистотоноз сатысында тиамин енгізу 30 минут ішінде толық жазылуға әкелді. Көгершіндердің миында тиаминмен емдеуге дейін және кейін морфологиялық өзгерістер байқалмағандықтан, Петерс биохимиялық зақымдану концепциясын ұсынды.
Opisthotonus is also described as a potential CNS symptom of heat stroke along with bizarre behavior, hallucinations, decerebrate rigidity, oculogyric crisis, and cerebellar dysfunction. Opisthotonus is a symptom of "lavender foal syndrome", a lethal genetic disorder in horses. Sir Rudolph Peters, in Oxford, introduced thiamine deprived pigeons as a model for understanding how thiamine deficiency can lead to the pathological physiological symptoms of beriberi. Indeed, feeding the pigeons upon polished rice leads to an easily recognizable behavior of head retraction, a condition called opisthotonos. If not treated, the animals died after a few days. Administration of thiamine at the stage of opisthotonos led to a complete cure within 30 minutes. As no morphological modifications were observed in the brain of the pigeons before and after treatment with thiamine, Peters introduced the concept of a biochemical lesion.