Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хауке Хардер (1963 жылы Гейде (Гольштейн), Германияда туған) – неміс композиторы және тәжірибелік физик.
Hauke Harder (born 1963 in Heide (Holstein), Germany) is a German composer and experimental physicist.
Өмір
Хардер химия ғылымдарының докторы дәрежесін алды және Германияның Киль қаласында Киль университетінің Химия және физика кафедрасының Физикалық химия институтында жұмыс істейді. 1989 жылы ол «Жаңа қарапайымдылық» ағымының композиторы Вольфганг фон Швайнцитпен оқыды. Ол (Райнер Гродникпен бірге) Германияның Киль қаласында «Gesellschaft für Akustische Lebenshilfe» (Музыкалық өмірге көмек қоғамы) құрылысына қатысты. 1995 жылдан бері композитор Алвин Люсьенің ассистенты болып жұмыс істеп, Дэниел Джеймс Вольф және Маркус Транкпен бірге Material композиторлар тобымен байланыста. Оның шығармашылық жұмысы ең жоғары минималистік стильде, және Мортон Фельдман, Уолтер Циммерман және Альвин Люсьер композиторларының еңбектерімен байланысты. Оның музыкасына Монохромды сурет салу және Роберт Брессонның фильмдері де әсер еткен. Оның дыбыс инсталляциялары, көрмелері мен концерттері: Халықаралық жаңа музыка фестивалі (Рюмлинген, Швейцария), Жаңа музыка кештері (Братислава), Фландрия музыка фестивалі (Антверпен), «Нове Экспозиция» (Брно).
Harder received a PhD in chemistry, and works at the Institute for Physical Chemistry, Department of Chemistry and Physics, University of Kiel, Kiel, Germany. In 1989, he studied with Wolfgang von Schweinitz, a New Simplicity composer. He is the founder, (with Rainer Grodnick) of the "Gesellschaft für Akustische Lebenshilfe", (Society for Musical Living Assistance), Kiel, Germany. Since 1995, he has worked as an assistant to composer Alvin Lucier and is associated with the Material group of composers, along with Daniel James Wolf, and Markus Trunk. His compositional work is in an extreme minimal style, and is connected to the work of the composers Morton Feldman, Walter Zimmermann, and Alvin Lucier. His music has also been influenced by Monochrome Painting and the films of Robert Bresson. His work in sound installation, exhibitions and concerts include: the International New Music Festival Rümlingen, Switzerland, Evenings of New Music Bratislava, Flanders Music Festival Antwerp, Nové Expozice hudby Brno.
Марапаттар
2001 жылы ол Шлезвиг-Гольштейннің мәдениет министрі Уте Эрдсиек Раведен "Kulturnetz Preis" сыйлығымен және 3000 марка сомасындағы ақшалай сыйлық алды.
In 2001 he received a "Kulturnetz Preis", and 3,000 Mark, by Schleswig Holstein's culture minister Ute Erdsiek Rave.
Өнер көрсетулер
Хильдегард Клеб оның шығармасын тұңғыш рет орындады. 2009 жылдың 14 сәуірінде оның Уолтер Циммерманға арналған шығармасын Хизер О'Доннелл концертте орындады. Ол Чехияның MoEns жаңа музыка тобының репертуарында бар. Роланд Дахинден оның шығармасын тұңғыш рет орындады. 2008 жылдың 26 сәуірінде Trio Nexus Гамбургтегі "blurred edges" фестивалінде оның шығармасын орындады.
Hildegard Kleeb has premiered his work. On 14 April 2009, his piece in honor of Walter Zimmermann was played in concert by Heather O'Donnell. He is in the Czech New Music Group MoEns' repertoire. Roland Dahinden has premiered his work. On 26 April 2008, Trio Nexus played his work at festival blurred edges, Hamburg.
Сын
Хауке Хардер – композитор да, физик те, тіпті, қаласаңыз, Блейк пен Ньютонның біріккені. Ол бұл фактіні әрдайым кездейсоқ оқиға ретінде ұсынады. Бұл жайт кейде композиторлар мен музыканттарды алаңдатып, оның туындыларының артындағы мақсатқа күдік тудырады. Бұл алаңдаушылықтың көп бөлігі, әрине, көптеген адамдардың ғылымға деген сезімінен туындайды: олар оны түсінбейді, бірақ оның рас екеніне сенімді. Бұл – барлық ата-бабаларымыз сезінген Құдайға деген қорқыныштың қазіргі заманғы ауысуы. Бірақ шындығында, Хардердің көзқарасы физиктерді алаңдатуы керек: оның пікірінше, эстетика, рационалды көз бен құлаққа түсініксіз қасиеттері бар, адам санасының өмірінде маңызды, тіпті, шешуші рөл атқарады.
Hauke Harder is both a composer and physicist, Blake and Newton in one person, if you will. This fact is something that Harder has always presented as essentially accidental. This fact has sometimes made composers and musicians a bit nervous, suspicious of the program behind his programs. A large part of this nervousness is surely just the anxiety most citizens feel about science: they do not understand it but believe it to be true. This is just a modern substitute of the fear of God felt by all of our ancestors. In truth, though, Harder’s vision should rather make physicists nervous: his is an assertion that the aesthetic, with qualities incomprehensible to the rational eye and ear, also has a part, indeed the vital part, in the life of the mind.