AC/DC - Powerage альбомының тарихы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

AC/DC-нің 1978 жылғы студиялық альбомы Powerage – австралиялық хард-рок тобы AC/DC-нің 1978 жылы жарық көрген бесінші студиялық альбомы. Бұл альбомда Клифф Уильямс бас-гитарада алғаш рет қатысты, сондай-ақ бұл AC/DC-нің атау трегі жоқ алғашқы альбомы (тек Австралиядағы High Voltage альбомынан басқа) және әлемдік аренада әртүрлі обложкамен шығарылмаған тұңғыш альбом болды. Powerage 2003 жылы AC/DC Remasters сериясының бір бөлігі ретінде қайта жарық көрді.

Өмірбаян

Апрель айында Black Sabbath тобымен бірге өткен 12 күндік еуропалық турдан кейін, 1977 жылдың 3 мамырында бассист Марк Эванс AC/DC тобынан шығарылды. AC/DC тобының «AC/DC: Maximum Rock & Roll» атты естелік кітабында бұрынғы менеджер Майкл Браунинг былай дейді: «Бір күні Малкольм мен Ангус шалған еді. Біз Лондонда болдық, олардың пәтеріне бардым, олар Марктан құтылуды қалайтындарын айтты. Олар Ангуспен бір-біріне тіл табыса алмады. Олардың арасында өзара жауаптасу сияқты нәрсе болды, бірақ мен ешқашан концертке қауіп төндіретіндей ойламадым». Браунингтің сөзіне қарағанда, Янг ағайындары Манфред Маннның Earth Band тобынан танымал Колин Паттенденді қарастырған. Браунинг Паттенденнің тым есейгенін және топтың имиджіне сай келмейтінін ойлады, сондықтан ол бұрын Home және Bandit топтарымен ойнаған Клифф Уильямсты ұсынды. Уильямс, сонымен қатар қосымша вокал да орындай алатын, кастингтен өтті және топқа қосылуға шақырылды. 2011 жылы MusicRadar сайтында Джо Боссомен өткен сұхбатында Эванс топтан қуылғаны туралы былай деді: «Ангус пен Малкольм осы дүниеге AC/DC тобын құру үшін келді. Олар толыққанды берілгендік танытады. Егер сіздің берілгендігіңіз олардың берілгендігінен кем болса, онда мәселе туындайды. Ангус өте жанданушыл еді. Ол AC/DC тобының жүз пайыз мүшесі еді. Оның еңбек этикасы керемет еді. Мен оның жанында болғанда, ол барлығының өзі сияқты болуын күтті, бұл мүмкін емес нәрсе. Сол кезде Малкольм ән айта алатын бассистті қалайтындарын айтты, бірақ менің ойымша бұл жасырын мақсат болды. Мен бір себепті білмеймін. Бәрі осылай болды. Мен Ангус пен Малкольм арасындағы қашықтықты сезіндім. Мені жұмыстан шығару көңіл көтеруден гөрі шок болды. Топта сол кезде көптеген шиеленістер болды. Бізді Black Sabbath тобының турнесінен қуды, сонымен қатар дискі компаниясы Dirty Deeds Done Dirt Cheap альбомын қабылдамағандықтан Америкаға сапарды тоқтатуға тура келді. Сондықтан бұл қиын кезең болды». 1977 жылдың жазында топ алғаш рет Америкада гастрольде болды, бастапқыда кішкентай қалаларға бағытталды, бірақ ақырында Нью-Йорктегі CBGB және Лос-Анджелестегі Whisky a Go Go клубтарында өнер көрсетті. Желтоқсан айында олар Нью-Йорктегі Atlantic Recording Studios студиясында шағын көрермендер алдында концерт берді, ол Филадельфиядағы WIOQ радиосында тікелей эфирде берілді және Эд Скайк жүргізді. «Live from the Atlantic Studios» атты промо-альбомы 1997 жылы Bonfire жинағында жарық көрді. 1978 жылдың басында топ келесі альбомын жазу үшін Сиднейге оралды.

After a 12 date European tour opening for Black Sabbath in April, bassist Mark Evans was fired from AC/DC on 3 May 1977. In the AC/DC memoir AC/DC: Maximum Rock & Roll, former manager Michael Browning states, "I got a call one day from Malcolm and Angus. We were in London, I went to their apartment and they told me they wanted to get rid of Mark. Him and Angus didn't see eye to eye. They used to have a sort of tit for tat thing going, but nothing that I would have ever thought was going to be gig threatening." According to Browning, the Young brothers were seriously considering Colin Pattenden of Manfred Mann's Earth Band fame. Browning feared that Pattenden was too old and didn't fit the band's image, so he instead pushed for Cliff Williams, who had previously played with Home and Bandit. Williams, who could also sing background vocals, passed the audition and was asked to join the band. In a 2011 interview with Joe Bosso that appears on MusicRadar, Evans reflected on his ousting from the group:
"With Angus and Malcolm, they were put on this earth to form AC/DC. They're committed big time. And if they feel your commitment is anything less than theirs, well, that's a problem. Angus was intense. He was AC/DC 100 percent. His work ethic was unbelievable. When I was with him, he expected everybody to be just like him, which is pretty impossible At the time, Malcolm said something about them wanting a bass player who could sing, but I think that was a smokescreen. I don't know if there was any one reason. It's just the way it went down. I felt the distance growing between me and Angus and Malcolm. When I was fired, it wasn't so much a surprise as it was a shock. There was a lot of tension in the band at the time. We'd just been kicked off a Black Sabbath tour, and this was right when a trip to the States was cancelled because the record company rejected the Dirty Deeds Done Dirt Cheap album. So it was a hard period." The band finally toured America for the first time in the summer of 1977, focusing on smaller markets at first but eventually playing CBGB in New York City and the Whisky a Go Go in Los Angeles. In December, they played a set in front of a small audience at Atlantic Recording Studios in New York City which was broadcast live over Radio WIOQ in Philadelphia and hosted by Ed Sciaky. The promotional album, Live from the Atlantic Studios, was later released on the 1997 Bonfire box set. In early 1978, the band returned to Sydney to record their next album.

Жазу және композициялау

Мюррей Энглехарттың «AC/DC: Maximum Rock & Roll» кітабында айтылғандай, Powerage альбомына енген бірнеше ән 1977 жылдың шілдесінде Уильямспен алғашқы репетициялар кезінде Альберт студиясында жазыла бастады, олардың ішінде «Kicked in the Teeth», «Up to My Neck in You», «Touch Too Much» (кейіннен «Highway to Hell» альбомында пайда болды) және мүмкін «Riff Raff» әндері болды. Powerage жазулары 1978 жылдың қаңтарында ресми түрде басталды және шамамен сегіз аптаға созылды. АҚШ-тағы Atlantic Records басшылары альбомда радиоға қолайлы синглдің жоқтығына шағымданды, сондықтан Powerage-тің алғашқы таралымы Ұлыбританияда дайын болған кезде, топ «Rock 'n' Roll Damnation» әнін жазды. Қол соққылары мен маракастармен, дәстүрлі гитара солосы жоқ бұл ән мамыр айының соңында Ұлыбританияда шықты және 24-орынға жетті, бұл AC/DC синглының ең жақсы көрсеткіші болды. Дегенмен, Powerage – Гарри Ванда мен Джордж Янгпен жазылған Бон Скотттың соңғы студиялық альбомы болды, олар топтың барлық альбомдарын осы уақытқа дейін продюсерлік еткен еді (Джордж – Ангус пен Малкольмның үлкен ағасы болды; ол және Ванда 1960 жылдары Easybeats тобымен үлкен табысқа жеткен еді), Atlantic Records-тың пікірінше, коммерциялық продюсер табысты американдық нарықта топтың имиджін жақсартуға көмектесер еді. Биограф Клинтон Уокер 1994 жылы шыққан «Highway to Hell» атты Скотттың естеліктерінде былай жазды: «'Gimme a Bullet' Бонның осы күнге дейінгі ең жетілген туындысы болды, онда оның метафораларға құштарлығы бұрынғыдан да шынайы қайғы мен юморды табады». «What's Next to the Moon» әнінде Кейси Джонс пен Кларк Кентке сілтеме жасалған, сондай-ақ құпия «Gone Shootin'» және өкпесіз «Down Payment Blues» («Мен көп нәрсе жасамаймын, бірақ ештеңе істемеу маған үлкен мәнге ие») әндері Скотттың шығармашылығы, топтың дыбысы сияқты, топтың алғашқы альбомдарының жаңалықтарынан дамығанын көрсетеді. «Бон – көше ақыны, ол оны 'дәретхана қабырғасы' поэзиясы деп сипаттады», – деді 2013 жылы Uncut журналына берген сұхбатында AC/DC-нің бұрынғы менеджері Майкл Браунинг. «Бұл бұрын ешкімге белгісіз еді. Олар әншіге келісімшарт жасады, сонымен қатар лирика жазушы да алды». «Sin City» әнінде Лас-Вегастың тартымдылығы мен қауіптері зерттелсе, «Kicked in the Teeth» әнінде екі жүзді әйелдің «екі жүзді өтіріктері» жайлы айтылады. Bass Frontiers журналына берген сұхбатында Клифф Уильямс жазу сессияларын жылы есіне алады: «Жігіттер студияда біраз уақыт болды, біз Powerage альбомын жасауға кірістік. Ұлы жұмыс ортасы. Сиднейдегі Альберт студиясы керемет рок-н-ролл залы еді. Жақсы продюсерлер. Әрине, аға-інілер арасында зор химия болды. Бұл шынымен жалынды, белсенді жұмыс ортасы еді. Бізде үш апта уақыт болды, себебі бізде осы шамада ғана ақша бар еді. Бұл шынымен керемет тәжірибе болды».

According to the Murray Engleheart book AC/DC: Maximum Rock & Roll, several songs that appeared on Powerage were started in July 1977 during the band's first rehearsals with Williams at Albert Studios, including "Kicked in the Teeth", "Up to My Neck in You", an early version of "Touch Too Much" (which later appeared on the follow up album Highway to Hell), and possibly "Riff Raff". The Powerage sessions officially got going in January 1978 and stretched over a period of about eight weeks. Atlantic Records executives in the United States complained that the album did not contain a radio friendly single, so with the first pressings of Powerage ready to go in the UK, the band complied and recorded "Rock 'n' Roll Damnation". The song, which features handclaps and maracas and does not have a traditional guitar solo, was released in Britain at the end of May and reached #24, the best performance yet by an AC/DC single. However, Powerage was ultimately the final Bon Scott era studio album the band recorded with the team of Harry Vanda and George Young, who had produced all of the band's albums up to that point (George was the older brother of Angus and Malcolm; he and Vanda had enjoyed their own pop success with the Easybeats in the 1960s), the feeling from Atlantic being that a more commercial producer might do wonders for the band's profile in the lucrative American market. Biographer Clinton Walker wrote in his 1994 Scott memoir Highway to Hell, "'Gimme a Bullet' was perhaps Bon's most accomplished piece of writing to date, in which his penchant for hardcase metaphors finds even more genuine pathos and humour than it had before." "What's Next to the Moon", with its allusions to Casey Jones and Clark Kent, as well as the elusive "Gone Shootin'" and the unapologetic "Down Payment Blues" ("I know I ain't doin' much, but doin' nothin' means a lot to me"), clearly show that Scott's writing, much like the band's sound, had evolved from the novelties of the group's early albums. "Bon was a street poet – he described it as 'toilet wall' poetry," former AC/DC manager Michael Browning explained to Peter Watts of Uncut in 2013. "That was unknown. They signed a singer and got a lyricist, as well." "Sin City", which the band performed frequently in concert, explores the seductive charms and dangers of Las Vegas, while "Kicked in the Teeth" addresses a two faced woman with "two faced lies". In an interview with Bass Frontiers, Cliff Williams recalls the sessions fondly: "The guys had already been in the studio for a while and we went in to do what turned out to be the Powerage album. Great work environment. Albert Studios there in Sydney was a great little rock and roll room Great producers. Obviously a lot of chemistry there being brothers. Just a real fiery, energetic work environment. And we had about three weeks to do it, 'cause that's about all the money we had It was really a tremendous experience."

Шығарылымдар

AC/DC-нің алғашқы альбомдарының көптегені басқа елдерде шығару үшін өңделді, және бұл практика Powerage альбомымен де жалғасты, алайда ол Австралия және халықаралық нарықтарда дерлік бір уақытта шығарылған тұңғыш LP болды, сондай-ақ екеуі үшін де бір ғана мұқаба суреті қолданылған алғашқы LP еді.

Қабылдау

Алғашқы сатылымдар біршама көңілі тоймағанмен, Powerage өзінің алдыңғы альбомы Let There Be Rock-ты басып өтіп, АҚШ-та Billboard's Pop Albums тізімінде 133-орынға жетті және ақырында платиналық сертификатқа ие болды. Эдди Ван Хален және Rolling Stones гитарисі Кит Ричардс Powerage-тің AC/DC-нің сүйікті альбомы болып қалатынын айтты. Бұл альбом Guns N' Roses гитарисі Slash және Aerosmith гитарисі Джо Перри үшін де сүйікті альбом, оны маңызды ықпал деп есептейді. Powerage Малкольм Янгтың сүйікті альбомы болды, ол AC/DC: Maximum Rock & Roll кітабында: "Көптеген адамдар оны құрметтейтінін білемін. AC/DC-нің нағыз рок-н-ролл жанкүйерлері, таза рок-н-роллды ұнататындар. Менің ойымша, бұл ең бағаланбаған альбом" деген пікірін білдірді. Detroit Free Press газеті AC/DC тобын "70-ші жылдардың соңында коммерциялық жетістікке қадам басқан тағы бір буги-рок тобы, ауыр металл жанрын біршама әсем орындайтын" деп сипаттады. Cheshire Observer басылымы "LP жаңа, агрессивті стильді және қуатты, жоғары вольттік рок музыкасын бұрынғыдан да жақсы жеткізеді" деп жазды. The Sydney Morning Herald тобын "біздің алғашқы панк-рокшілеріміз деп санады, бірақ әйтеуір, олар ең жақсы немесе соңғысы емес. Олар шәкірттерімен шайқасты және олардан басып өтті" деп мәлімдеді. AllMusic Powerage альбомын бес жұлдыздың үш жарым бағасымен бағалады, бұл "AC/DC-нің 1970-ші жылдардағы материалдарының ең тұрақсыз альбомы" болғанымен, онда "бірнеше нағыз классикалық туындылар" бар екенін, атап айтқанда "Down Payment Blues" және "Up to My Neck in You" әндерін атап көрсетті. 1994 жылы Бон Скотттың өмірбаяуын жазған Клинтон Уокер Highway to Hell кітабында "Powerage бұрынғы альбомының келісімділігі мен жан-жүректің күшіне жете алмады" деп пікір білдірді. Топтың өмірбаяуын жазған Джесси Финк бұл альбомды "олардың ең жақсы әндер жинағы" деп атады және оны "үш Янгтың шығармашылық жағынан жоғары жетістігі, коммерциялық сәттілікке жеткен Мэт Лэндж продюсерлік стилінен бұрынғы Highway to Hell және Back in Black альбомдарынан жоғары тұратын туынды" деп санайды. 2005 жылы Powerage Rock Hard журналының "Барлық уақыттың 500 ең үздік рок және металл альбомы" кітабында 325-орынды иеленді. Kerrang! журналы бұл альбомды "Барлық уақыттың 100 ең үздік хэви-металл альбомы" тізімінде 26-орынға қойды.

While initial sales were somewhat disappointing, Powerage surpassed its predecessor, Let There Be Rock, by reaching No. 133 on Billboard's Pop Albums chart in the US, eventually achieving platinum certification. Eddie Van Halen and Rolling Stones' guitarist Keith Richards have stated that Powerage remains their favourite AC/DC record. The album is also Guns N' Roses' guitarist Slash and Aerosmith's guitarist Joe Perry's favourite album by the band, citing it as a major influence. The album has remained a favourite of Malcolm Young, who was quoted in AC/DC: Maximum Rock & Roll as saying, "I know a lot of people respect it. A lot of real rock and roll AC/DC fans, the real pure rock and roll guys. I think that's the most under rated album of them all." The Detroit Free Press called AC/DC "another late '70s boogie band making strides toward commercial clout [who] pumps out heavy metal with a reasonable amount of panache". The Cheshire Observer wrote that "the LP captures better than ever the fresh, aggressive style, the compelling high voltage rock". The Sydney Morning Herald determined that the band "were our first punk rockers, but thank heaven they are not our best or last They have been emulated and surpassed by their students". AllMusic gives Powerage a rating of three and a half out of five stars, stating that while "it is the most uneven of" AC/DC's 1970s material, the album still contained a "few genuine classics", specifically mentioning "Down Payment Blues" and "Up to My Neck in You". In 1994, Bon Scott biographer Clinton Walker opined in his book Highway to Hell that "altogether, Powerage just seemed to lack the uncompromising coherence and relentless body and soul that was its predecessor's greatness." Band biographer Jesse Fink cites the album as containing "their best ever collection of songs" and deems it "a high point creatively for the three Youngs, an album arguably superior to the commercially successful Mutt Lange circuitbreakers that followed, Highway to Hell and Back in Black." In 2005, Powerage was ranked number 325 in Rock Hard magazine's book The 500 Greatest Rock & Metal Albums of All Time. Kerrang! magazine listed the album at No. 26 among the "100 Greatest Heavy Metal Albums of All Time".