Джон Кинг: Gang of Four тобының лирикасы және әсері

Кіріспе

басқа ұқсас есімді адамдар

Джонатан Майкл Кинг (8 маусым 1955 жылы туған) – ағылшын әншісі, музыкант, ән жазушы және «Грэмми» сыйлығына ұсынылған көркемдік директор, «Gang of Four» пост-панк тобының әншісі ретінде ең жақсы танылған.

Өмірбаян

Кинг Севенокс мектебінде оқыды, онда ол музыканттар Том Гринхолг және Марк Уайт (The Mekons тобы), Энди Гилл (Gang of Four тобы), деректі фильмдер жасаушы Адам Кертис және кинорежиссер Пол Гринграсспен бірге «Арт бөлмесінің» мүшесі болды. Gang of Four тобының әншісі және ән жазушысы ретінде ол «He’d Send in the Army» әнінде микротолқынды пеш немесе ағаш блок (бейзбол таяғы немесе таяқпен) сияқты мелодика мен перкуссияны орындады. Джон Парелес (The New York Times газеті) Кингтің өлеңдерін «Маркс, Адорно, Бодрияр және Годард теорияларымен сіңген, өткір талдаулы, топтың билік, экономика, БАҚ және маркетинг арқылы адамдарды манипуляциялау туралы санамен поп романтикасын жоюға тырысқан» деп сипаттады. Джон Кинг Gang of Four тобының тұңғыш альбомы «Entertainment!» әнін бірлесіп жазып, өндірді, ол барлық уақыттағы ең үздік 100 альбомның қатарына еніп, Rolling Stone журналы оны «Британдық топтың (панк немесе басқа) ең жақсы тұңғыш альбомы – 1977 жылы The Clash тобының түпнұсқасынан бері» деп атады. 1980 жылы Грейл Маркусқа жазған хатында Джон Кинг Ситуационизмнің Gang of Four тобының жұмысына тигізген әсері туралы айта келіп: «Ситуационизмнің революциялық тактикасын дамытудағы жақсылығы – мәдени өткенді «қайта инвестициялау» болды деп ойлаймын. Ситуационизм танымал бейнелерді оларды бұрмалау үшін, таныс нәрсені бірден қабылдамаудың орнына, жаттықтау үшін айқын пайдаланды. Бұл жақсы тактика, «Entertainment!» мұқабасындағы немесе «Damaged Goods» түпнұсқалық мұқабасындағыдай, оны ұрлауға тұрарлық». NPR телеарнасына берген сұхбатында автор: «Кингтің өлеңдері әрқашан әртүрлі адамдарға әртүрлі нәрселерді білдіреді. Кейбіреулер оның сөздерін Маргарет Тэтчерге, 80-жылдардың басындағы Ұлыбританиядағы жұмыссыздыққа немесе кәсіподақтардың ыдырауына қарсы реакция ретінде қарастырады. Бірақ Кингтің айтуынша, оны көбірек «белгі арқылы нәрселердің мағынасын өзгерту» қызықтырды. Сол мақаласында Кинг: «Мен 15 жасымда 1968 жылы Парижде болған революция туралы ескі кітап дүкенінен ескі кітап тапқан кезде қатты қуанғанымды есімде. () Мен әлі күнге дейін сақтайтын сурет болды – ол қандай да бір парфюмерия үшін түсірілген фотосурет және осы постерде өте сұлу әйел бейнеленген, ал біреу оған француз тілінде: «Мен сені пайдаланатынымды білемін, бірақ менің ниетім жоқ» деп жазған. Мен нәрселердің мағынасын белгі арқылы өзгертуге болатындығына қатты қуандым және музыкада осындай идеялармен қалай ойнауға болатынын ойладым». Кинг топтың негізгі лирикшісі болды және олардың ең ықпалды әндерінің көпшілігіне сөз жазды, соның ішінде «Damaged Goods», «Natural’s Not In It», «I Found That Essence Rare», «What We All Want», «I Love a Man in a Uniform», «Call Me Up» және басқалары. Ол өзінің өлеңдері туралы Майкл Гувердің сөздеріне сілтеме жасап: «Егер сіз, мысалы, музыканың күн тәртібін қарасаңыз, ол өзін өте шағын тақырыптар жиынтығымен және осы тақырыптарға қалай жақындасады (өзінің ең экстремалды түрінде Брайан Адамс стиліндегі ән), қызды жоғалту немесе онымен татуласу туралы, көлік жүргізу, қандай да бір ақ, орта батыстың орта мектебінде, бұл өте кең таралған мотив. Мен бұл туралы ештеңе білмеймін. Бұл өте ерекше американдық тақырып, бірақ ол өте кең таралған сияқты. Мен оны өткен түнде қайтадан өз құсуына оралған ит сияқты сипаттауға мүмкіндік алдым». The Guardian газеті «Entertainment!» альбомын барлық уақыттағы 100 ең үздік британдық альбомдардың бірі ретінде талқылағанда, Кингтің «өлеңдері деконструктивтік ұрандарды – Маркс пен Энгельсті Гай Деборд арқылы – телеграммалық рок-н-роллға айналдырудың кереметіне қол жеткізді» деп жазды. «Басқаша айтқанда, эстрадалық әндер жалған эмоционалды жарнама ретінде және идеология күнделікті өмір сияқты, олар өздері зерттеуге негіз болып табылады», – деді Кинг Грейл Маркусқа, өйткені «егер сіз өз көзқарастарыңызды саяси көріністер ретінде танымасаңыз, сіз оларды өзгерте алатыныңызға сенбейсіз». 2014 жылы «Entertainment!» альбомын қайта қарастыру Кингтің өлеңдері «ситуационисттер кеңінен қолдаған Карл Маркс теорияларының бірі – гуттансвенгпен [Gattungswesen] («түрлер болуы») айналысады» деді. Гуттансвенг – бұл адамдардың адам табиғатынан бөлініп, капиталистік ортада шеттетілуі туралы идея. «Үйде ол турист» әні Дебордың «Көрермен қоғамы» атты түпкілікті мәтінінің 30-таравынан шабыттанған, онда «көрнекіліктің белсенді адамға қатысты сыртқылығы оның ым-ишаралары енді өздері емес, басқа біреудің оларды оған бейнелейтіндігіне көрінеді. Сондықтан көрермен өзін еш жерде де үйіндей сезінбейді, өйткені тамаша барлық жерде бар». Кингтің өзі сол ән туралы былай деді: «Кейде сіз бақытты боласыз және бәрін оңайлататын жол келеді. Кездейсоқ сұраққа жауап табу, бірақ басқа нәрсе туралы ойлау. Егер бұл сөз болса, онда бізді таңғалдырған нәрсе…». Кинг топтың көптеген альбомдарының мұқабаларын жасады, соның ішінде «Damaged Goods» EP, «At Home He’s a Tourist», «Entertainment!», «Solid Gold» және «A Brief History of the 20th Century» альбомдарының сыртқы дизайндарын жасады. Ол 2022 жылы Gang of Four 77 81 атты Matador Records жинағының Art Direction үшін «Грэмми» сыйлығына ие болды.

King attended Sevenoaks School, where he was a member of the 'Art Room' that produced musicians Tom Greenhalgh and Mark White of The Mekons, along with Andy Gill of Gang of Four, documentarian Adam Curtis, and film director Paul Greengrass. As Gang of Four lyricist and co songwriter, he sang and played melodica and percussion such as a microwave oven or wooden block (using a baseball bat or a stick), the latter notably on the song "He'd Send in the Army". Jon Pareles in The New York Times described King's lyrics as "bitterly analytical, infused with theories from Marx, Adorno, Baudrillard and Godard, and the band was determined to puncture pop romance with the consciousness that people are manipulated by power, economics, media and marketing. Jon King co wrote and co produced Entertainment!, Gang of Four's debut album, regularly listed as among the top 100 albums of all time and described by Rolling Stone magazine as "the best debut album by a British band – punk or otherwise – since the original English release of The Clash in 1977. Referring to the influence of Situationist ideas on Gang of Four's work, Jon King remarked, in a 1980 letter to Greil Marcus, that "where I think that Situationism was good was in the development of its revolutionary tactic: 'reinvesting' the cultural past. Situationism conspicuously used popular imagery in order to subvert it – to make the familiar strange, rather than rejecting the familiar out of hand. The tactic was good, worth ripping off, as in the Entertainment! cover, or the original "Damaged Goods" sleeve." In an interview with NPR the author stated "King's lyrics have always meant different things to different people. Some see his words as a reaction to Margaret Thatcher, unemployment in early '80s Britain or the unraveling of the unions. But King says he was more interested in "changing the meaning of things by the label". King said in the same feature: "I remember when I was 15, I got incredibly excited when I found some grubby old book in a secondhand bookshop about the revolution in Paris in 1968 ( ) There was a picture, which I still cherish – it was a photograph for some kind of perfume and a very glamorous looking woman on this poster, and someone had written on it in French: "You know I know I'm exploiting you, but I'm not doing it on purpose". I got terribly excited by the fact you can change the meaning of things by the label I wondered how one could play around with these sorts of ideas in music". King was primary lyricist in the band and wrote words to almost all their most influential songs, including "Damaged Goods", "Natural's Not In It", "I Found That Essence Rare", "What We All Want", "I Love a Man in a Uniform", "Call Me Up" and others. He said of his lyrics, quoted by Michael Hoover: "If you, say, look at the published agenda of music which limits itself to a very small set of subjects and the way it approaches these subjects (which in its most extreme identity is a sort of Bryan Adams style song), about missing or making up with your girl, driving the car, in some sort of all white, midwestern high school, which is an incredibly common motif I don't know anything about that. That is something which is a very specific American topic, but it seems to be exhaustively gone around. I had a chance to describe it the other night, like a dog returning to its own vomit. The Guardian, in its citation of Entertainment! as one of 100 greatest British albums of all time, said that King's "lyrics performed the minor miracle of rendering deconstructionist slogans Marx and Engels by way of Guy Debord into telegrammatic rock'n'roll rabble rousing". "In other words, pop songs as false emotional advertising and ideology as everydayness are themselves grounds for inquiry", as King told Greil Marcus, because "unless you have an awareness of your views as political manifestations, you won't believe you can change them". A 2014 re appraisal of Entertainment! said, in reference to King's lyrics, that they "deal with one of Karl Marx’s theories most widely favoured by the Situationists, the guttansweng [Gattungswesen] ("species being"). The guttansweng is the idea that people become separated from their human nature and thus become alienated within a capitalist environment "At Home He's a Tourist" is surely inspired by chapter 30 of Debord's definitive text Society of the Spectacle, which features the lines "the externality of the spectacle in relation to the active man appears in the fact that his gestures are no longer his but those of another who represent them to him. This is why the spectator feels at home nowhere, because the spectacle is everywhere". King himself, talking about the same song, said: "Sometimes, you get lucky and a line comes that makes everything easy. Suddenly getting the answer to a question when you turn off and think about something else. Thrown ness if that's a word at all – was something we puzzled over. Why, if everything is like it is, do so many things seem ersatz, phoney. But it's not phoney if you know it's phoney, as Truman Capote said of Holly Golightly "she's not a phoney because she's a real phoney". King created the cover art for many of their albums, including the outer sleeve designs for the Damaged Goods EP, "At Home he's a Tourist", Entertainment!, Solid Gold and A Brief History of the 20th Century. He was nominated for a Grammy in 2022 for his Art Direction of Gang of Four 77 81, a Matador records box set issued in 2021

Кинг теледидар мен киноға музыка жазды, әсіресе BBC-нің «Pandora’s Box», «Scrutiny» және «Westminster Daily» фильмдеріне арналған тітулдік музыка. Ол «The Karate Kid» (1984), «The Manchurian Candidate» (2004) және «Marie Antoinette» (2006) сияқты маңызды фильмдердің саундтректерінде және «13 Reasons Why» (Netflix), «The OC» (HBO) және «Treme» (HBO) телешоуларында пайда болған әндерді бірлесіп жазып, өндірді. «Entertainment!» альбомынан алынған «Natural’s Not In It» әні 2012 жылғы Xbox жаһандық жарнамалық кампаниясында қолданылды. 2005 жылы (Gang of Four ретінде) ол MOJO Awards сыйлығының «Музыкаға шабыттандыру» номинациясын жеңіп алды. 2011 жылы ол Gang of Four тобымен бірге «The David Letterman Show» және «Jools Holland» бағдарламаларында өнер көрсетті.