Кіріспе
Француз католик әулиесі Эжен де Мазенод, ОМИ (шын аты Шарль Жозеф Эжен де Мазенод; 1 тамыз 1782 – 21 мамыр 1861) – француз аристократы және католик епископы. Мазенод Мария Тазаланғанның миссионерлік облаттарының конгрегациясын құрды. Мазенодтың отбасы француз революциясынан қашып, мол байлықтарын қалдырып, оған сегіз жасы толғанда елден шығып кетті. Италиядағы босқындар кедейлікте, бір жерден екінші жерге көшіп-қонып өмір сүрді. Ол жиырма жасында Францияға оралып, кейін дін қызметкері болды. Бастапқыда революциядан кейін Франциядағы шіркеуді қайта жаңғыртуға бағытталған олардың миссиясы көп ұзамай, әсіресе Канадаға дейін кеңейді. 1837 жылы Марсель епискобы, ал 1851 жылы архиепископ болып тағайындалды. Епископ де Мазенод 1975 жылғы 19 қазанда мақұлданды және 20 жыл өткен соң, 1995 жылғы 3 желтоқсанда қасиетті деп жарияланды. Католик шіркеуі оны 21 мамырда, оның қайтыс болған күнінде еске алады. Австралияның Брисбен, Перт және Мельбурн қалаларында оның құрметіне үш мектеп аталған.
Eugène de Mazenod, OMI (born Charles Joseph Eugène de Mazenod; 1 August 1782 – 21 May 1861) was a French aristocrat and Catholic bishop. Mazenod founded the congregation of the Missionary Oblates of Mary Immaculate. When he was eight years old, Mazenod's family fled the French Revolution, leaving their considerable wealth behind. As refugees in Italy, they were poor, and moved from place to place. He returned to France at the age of twenty and later became a priest. Initially focused on rebuilding the Church in France after the Revolution, their mission soon extended, particularly to Canada. Mazenod was appointed Bishop of Marseille in 1837, and Archbishop in 1851. Bishop de Mazenod was beatified on October 19, 1975, and was canonized twenty years later on 3 December 1995. The Catholic Church commemorates him with an optional memorial on 21 May, the anniversary of his death. Three schools are named for him, in the Australian cities of Brisbane, Perth and Melbourne.
Босқын
Евгений де Мазено 1782 жылғы 1 тамызда дүниеге келді және келесі күні Экс-ан-Прованстағы Мадлен шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. Оның әкесі, Шарль Антуан де Мазено, Қаржы сотының президенттерінің бірі болды, ал анасы Мари Роза Джоаннис еді. Евгений Бурбон колледжінде оқуын бастады, бірақ француз төңкерісінің оқиғалары оқуын үзіп тастады. Француз революциялық күштерінің жақындауымен отбасы Италияға қашып кетті. Евгений Туриндегі (Пьемонт) дворяндар колледжінде интернатта оқыды, бірақ Венецияға көшу ресми оқудың аяқталуын білдірді. Одан кейін ол шіркеуге қатысып, кітап оқып, жеке зерттеулер жасап, түрмедегілерге көмектесу арқылы өмірінің мәнін іздеді. Оның ізденісі 1807 жылы, 25 жасында Ұлы жұма күні шегіне жетті. Крестке қарап тұрып, ол діни сезімге ие болды. Ол өзінің күнделігінде осы рухани тәжірибесін былай баяндады: "Ұлы жұма күні крестке қарап, көздерімнен ағылған қайғылы жасты қалай ұмытуға болады? Расында, жас жүректен ағып шықты, тоқтатуға болмады, соншалықты көп еді, тіпті осы рухани рәсімге қатысқандардан да жасыра алмадым. Мен өлімдік күнәде болдым және осы күнә менің жүрегімді ауырлатты. Оның мейіріміне, мен лайық болмасам да, осыншалықты кешірім көрсеткені үшін, мың рет алғыс айтамын."
Діни қызметкер
1808 жылы ол Париждегі Сен-Сулпиц семинариясында дін қызметкері болу үшін оқуға түсті және 1811 жылғы 21 желтоқсанда Амиенде (Пикардия) дін қызметкері болып кияланды. Наполеон семинариядан сулпициан дін қызметкерлерін қуғандықтан, Евгений бір семестр бойы тәрбиеші болып қалды. Семинария мүшесі ретінде, жеке қауіпке қарамастан, Эжен сол кезде император Наполеон I-нің Фонтенблода тұтқында ұстаған Папа Пий VII-ге қызмет етуге және көмектесуге белсенділік танытты. Осылайша ол революциядан кейінгі шіркеудің қиындықтарын өз басынан өткерді. Айкске қайтқанда, әке де Мазенод өзін қандай да бір приходқа тағайындамауды, оның орнына жергілікті шіркеу құрылымы жетпеген адамдарды: прованс тілінде сөйлейтін кедейлерді, түрмедегілерді, жастарды, өз дінінен хабарсыз кедей ауыл тұрғындарын уағыздауға толыққанды берілуді сұрады.
Шетелдік миссионерлік қызметтер
1841 жылы Монреаль епископы Бурже облаттарды Канадаға шақырды. Сол кезде Британ аралдарында да уағыздық жұмыс басталды. Бұл, негізін қалаушының өмірінде Канада, АҚШ, Мексика, Англия және Ирландия, Алжир, Оңтүстік Африка және Цейлон елдеріндегі ең қамыққан халықтарға миссионерлік қызмет көрсету тарихының бастауы болды. 200 жылдың ішінде бұл ынта-күш кеңіне таралып, шамамен 70 елде облаттар орналасты.
Епископ
Бірнеше уақыт бойы Марсельдің қарт епископы Фортуне де Мазенодқа өзінің епархиясын басқаруда көмектескеннен кейін, отец Де Мазенод Римге шақырылды және 1832 жылдың 14 қазанында Икозиумның титулярлық епископы болып киеленді. 1837 жылы ол бұл атауын Марсель епископының атағына айырбастады, және қайтыс болған 1861 жылға дейін осы лауазымда қалды. Епископтық қызметі кезінде ол Марсельдің ескі портының оңтүстік жағында орналасқан, әсем нео-византиялық базилика – Нотр-Дам де ла Гардты салдыруға тапсырыс берді. Ол Альфонс Лигуоридің моральдық ұстанымдарын жақтады, оның теологиялық жүйесін Францияға алғаш рет енгізді және оның француз тіліндегі алғашқы өмірбаянын жазуды облаттардың біріне тапсырды. Ашық сөйлейтін адам ретінде танымал болғанымен, Франция империясының пэрі болды, ал 1851 жылы Папа Пий IX оған паллиум сыйлады. 1936 жылдың 15 қаңтарында Киелі ғибадаттар конгрегациясы оның қасиеттілік ісін ашты және оған Құдайдың қызметшісі атағы берілді. Бес жылдан кейін, осы конгрегация Евгенийнің шаفاعәті арқасында емделу кереметтеріне тоқталып, Рим Папасы Павел VI 1975 жылдың 19 қазанында епископ де Мазенодты Римде жарылқады. Папа Евгенийді "Келу заманының адамы" деп жариялады: «Евгений де Мазенод, бүгін шіркеу әулие деп жариялаған адам, Келу заманының адамы, Келудің адамы еді. Ол тек сол Келуді күткен ғана емес, өмірінің барлығын оған дайындалуға арнады. Оның күтуі ерлік деңгейіне жетті, яғни сенімнің, үміттің және елшілік қайырымдылықтың ерлік дәрежесімен ерекшеленді. Евгений де Мазено – біздің заманымызды дайындаған елшілердің бірі болды».