Кіріспе

Тибет және Солтүстік-Шығыс Үндістанның этникалық тобы.

Ади халқы – Үндістанның Аруначал Прадеш штатындағы жергілікті халықтардың ең көп саны бар топтарының бірі. Бірнеше мың адам Тибет автономиялық аймағында да кездеседі, онда олар Ниши, На, Мишми және Тагин халықтарының бір бөлігімен бірге Лхоба деп аталады. Олар Оңтүстік Гималай аймағында, Үндістанның Аруначал Прадеш штаты және Қытайдың Тибет автономиялық аймағындағы Мейнлинг, Лхунзе, Зайу, Медог және Ньинчи округтерінде қоныстанған. Ади халқының қазіргі тұратын жері ежелгі Лхоюдың тарихи орналасуымен тығыз байланысты. Олар Аруначал Прадеш штатының Сианг, Шығыс Сианг, Жоғарғы Сианг, Батыс Сианг, Төменгі Дибанг аңғары, Лохит, Ши Йом және Намсай аудандарында таралған. Дегенмен, "Ади" термині Лхоба халқымен шатастырылмауы керек, себебі Лхобаға Ади халқымен қатар Мишмилер де кіреді. Өздерін "Ади" деп жариялаған барлық этникалық топтар Абутани/Аботанидан тараған деп саналады. "Абор" деген ескі атау – ассам тілінен алынған, ол "тәуелсіз" дегенді білдіреді. "Ади" сөзінің мағынасы – "қыр" немесе "тау басы".

Қоғамның ұйымдастырылуы

Адилер таулы ауылдарда тұрады, әр ауыл дәстүрлі түрде жеке-жеке, өздері сайлаған Гам немесе Гао Бура аталған басшының басшылығымен өмір сүреді. Ол ауылдық кеңесті басқарады, ол сонымен қатар дәстүрлі соттың – Кебангтың қызметін де атқарады. Ескі замандағы кеңестер ауылдың барлық ақсақалдарынан құралған, ал шешімдер Мусуп/Дереде (ауылдық қоғамдық үйінде) қабылданатын.

Тіл

Ади халқының әртүрлі тілдері мен диалектілері екі топқа бөлінеді: Абор (Абор Миньёнг, Бор абор (Падам), Абор Мири және т.б.) және Лхоба (Лхо Па, Луоба). Ади әдебиеті 1900 жылдан бері христиан миссионерлерімен дамытылған. Миссионерлер Дж. Х. Лоррен мен Ф. В. Савидж, Мупак Мили мен Ацсонг Пертиннің көмегімен 1906 жылы «Абор Мири сөздігін» жариялады, олар ади тілінің немесе ади жазуының негізін қалаушылары деп есептеледі. Ади тілі ади халқы көптеп тұратын қауымдастықтардағы мектептерде үшінші тіл ретінде оқытылады. Ади халқы Аруначал Прадеш және Солтүстік-Шығыс штаттарындағы басқа да жергілікті халықтармен байланыс үшін хинди тілін қолданады.

Мәдениет

Ади халқының арасында жатақханалар маңызды рөл атқарады, сондықтан жатақханаларға қатысты белгілі бір ережелер сақталады. Мысалы, еркек әйелдің жатақханасына баруға болады, бірақ түнде қалуға рұқсат етілмейді. Кейде жастарға басшылық ету үшін опекундардың қасында болуы қажет. Әйелдер мен еркектерге арналған киімдерді тайпа әйелдері тоқиды. Ерлер кейде аймаққа байланысты қамыс, аю және бұғы терісінен жасалған бас киімдерін киеді. Ересек әйелдер сары түсті әшекейлер мен спираль тәрізді сырғалар тағады, ал бойжеткен қыздар бес-алты латунь пластинадан тұратын, көйлектің астына бекітілетін әшекей тағады. Ересек әйелдердің арасында татуировка жасау кең таралған. Отбасының дәстүрлі байлығының өлшемі – үй жануарлары (әсіресе гейалдар), әшекейлер мен мүсіндер, сондай-ақ жер.

Өмір салты

Ади тайпасы суармалы күріш өсірумен айналысады және маңызды ауыл шаруашылығы экономикасына ие. Күріш – ет және басқа көкөністермен қатар, олардың негізгі тағамы болып табылады.

Дін

Адилердің көпшілігі дәстүрлі Дони Поло тайпалық дінін ұстанады. Кинэ Нане, Дойинг Боте, Гумин Сойин және Педонг Нане сияқты қасиетті күштерге табыну және діни ғұрыптарды Мири деп аталатын шаман (әйел де болуы мүмкін) басқарады. Әрбір қасиетті күш белгілі бір міндеттермен байланысты және олардың күнделікті өміріне тікелей қатысты табиғаттың түрлі салаларын қорғаушы және сақшы ретінде танылады. Бұған егін-шөп, үй, жаңбыр және т.б. жатады. Тибеттегі адилер, әсіресе Бокар тайпасы, тибеттік буддизмді тибеттің ықпалымен белгілі бір деңгейде қабылдаған. Дегенмен, соңғы жылдары тибеттік адилердің өзіндік санасын қайта жаңғыртуы дәстүрлі дінді жастардың арасында қайтадан танымал етті. Көшпенді заманда бірқатар адилер христиан дініне көшкен. Бірақ, бұл үрдіс тоқтатылуда, жергілікті басшылардың дін өзгертуге қарсы шақырулары күшейіп, демографиялық жағдай өзгеріске ұшырауда.