Қызылқайыру зерттеулері: Ғарыш құрылымын картаға түсіру

Кіріспе

Астрономияда қызыл ауытқуды зерттеу – аспанның бір бөлігін астрономиялық объектілердің қызыл ауытқуын өлшеу үшін жүргізілетін зерттеу: көбінесе галактикалар, бірақ кейде галактикалар шоғыры немесе квазарлар сияқты басқа да объектілер. Хаббл заңы арқылы қызыл ауытқуды пайдаланып Жерден объектіге дейінгі қашықтықты бағалауға болады. Қызыл ауытқуды бұрыштық координаттармен біріктіру арқылы қызыл ауытқуды зерттеу аспанның берілген аймағындағы материяның үш өлшемді таралуын картаға түсіреді. Бұл бақылаулар ғаламның ірі масштабты құрылымының егжей-тегжейлі статистикалық қасиеттерін өлшеу үшін қолданылады. Космикалық микротолқындық фондағы ерте құрылымдарды бақылаумен қатар, бұл нәтижелер орташа материя тығыздығы және Хаббл тұрақтысы сияқты космологиялық параметрлерге қатаң шектеулер қоюға мүмкіндік береді. Әдетте, қызыл ауытқуды зерттеу екі кезеңнен тұрады: біріншіден, аспанның таңдалған аймағы кең өрісті телескоппен суретке түсіріледі, содан кейін алынған суреттерден белгілі бір шектен аспайтын жарықтығы бар галактикалар нүктелік емес объектілер ретінде таңдалады; қажет болған жағдайда, жұлдыздар мен галактикаларды ажыратуға көмектесу үшін түстік таңдау да қолданылуы мүмкін. Екіншіден, таңдалған галактикалар спектроскопиялық әдіспен, көбінесе көрінетін толқын ұзындығында, айқын спектрлік сызықтардың толқын ұзындығын өлшеу үшін байқалады; байқалған және зертханалық толқын ұзындықтарын салыстыру арқылы әр галактика үшін қызыл ауытқу анықталады. 500 миллионнан астам жарық жылдарына созылған галактикалардың алып конгломерациясы болып табылатын Ұлы Қабырға, қызыл ауытқуды зерттеу арқылы анықталатын ірі масштабты құрылымның жарқын мысалы болып табылады. Бірінші жүйелі қызыл ауытқуды зерттеу 1977 жылы басталған және 1982 жылы бастапқы деректерді жинаумен аяқталған 2200 галактиканы қамтитын CfA қызыл ауытқуды зерттеуі болды. Бұл кейіннен 1990 жылдардың басында аяқталған 15000 галактиканы қамтитын CfA2 қызыл ауытқуды зерттеуіне дейін кеңейтілді. Бұл ертедегі қызыл ауытқуды зерттеулер бір галактиканың спектрін бірден алумен шектелгендіктен, көлемі шағын болды; 1990 жылдардан бастап оптикалық талшық спектрографтары мен көп ойықты спектрографтардың дамуы бірнеше жүз галактиканың спектрлерін бір уақытта байқауға мүмкіндік берді, соның нәтижесінде қызыл ауытқуды зерттеудің көлемі айтарлықтай артты. Ең танымал мысалдар: 2dF Galaxy Redshift Survey (221 000 қызыл ауытқу, 2002 жылы аяқталды); Sloan Digital Sky Survey (2007 жылға қарай шамамен 1 миллион қызыл ауытқу) және Galaxy And Mass Assembly зерттеуі. Жоғары қызыл ауытқудағы ең ірі зерттеулер – DEEP2 Redshift Survey және VIMOS VLT Deep Survey (VVDS); олардың әрқайсысында шамамен 50 000 қызыл ауытқу бар және олар негізінен галактикалардың эволюциясына бағытталған. ZFOURGE немесе FourStar Galaxy Evolution Survey – z > 1 қызыл ауытқуындағы галактикалардың қасиеттерінің байқау эталонын құруды мақсат ететін үлкен және терең орта толқынды бейнелеу зерттеуі. Зерттеуде Магеллан телескопындағы жақын инфрақызыл FOURSTAR құралы қолданылады, ол HST-нің барлық үш мұралық аймағын: COSMOS, CDFS және UDS-ті зерттейді. Спектроскопиялық қызыл ауытқуларды алуға (яғни, жоғары дәлдікпен өлшенген спектрлік ерекшеліктерден тікелей анықталған қызыл ауытқулар) қажетті бақылау уақытының көптігіне байланысты, кең таралған балама – нысандардың жарықтығы мен түстеріне сәйкес келетін модельдерге негізделген фотометриялық қызыл ауытқуларды пайдалану. Мұндай "фото z" галактикалар мен квазарлардың кеңістіктегі таралуын бағалау үшін үлкен зерттеулерде қолданылуы мүмкін, егер галактикалардың түрлері мен түстері белгілі бір қызыл ауытқу диапазонында жақсы түсінілсе. Қазіргі уақытта фотометриялық қызыл ауытқуды өлшеу қателері спектроскопиялық қызыл ауытқудан әлдеқайда жоғары, бірақ болашақ зерттеулер (мысалы, LSST) әдісті айтарлықтай жетілдіруге бағытталған.

In astronomy, a redshift survey is a survey of a section of the sky to measure the redshift of astronomical objects: usually galaxies, but sometimes other objects such as galaxy clusters or quasars. Using Hubble's law, the redshift can be used to estimate the distance of an object from Earth. By combining redshift with angular position data, a redshift survey maps the 3D distribution of matter within a field of the sky. These observations are used to measure detailed statistical properties of the large scale structure of the universe. In conjunction with observations of early structure in the cosmic microwave background, these results can place strong constraints on cosmological parameters such as the average matter density and the Hubble constant. Generally the construction of a redshift survey involves two phases: first the selected area of the sky is imaged with a wide field telescope, then galaxies brighter than a defined limit are selected from the resulting images as non pointlike objects; optionally, colour selection may also be used to assist discrimination between stars and galaxies. Secondly, the selected galaxies are observed by spectroscopy, most commonly at visible wavelengths, to measure the wavelengths of prominent spectral lines; comparing observed and laboratory wavelengths then gives the redshift for each galaxy. The Great Wall, a vast conglomeration of galaxies over 500 million light years wide, provides a dramatic example of a large scale structure that redshift surveys can detect. The first systematic redshift survey was the CfA Redshift Survey of around 2,200 galaxies, started in 1977 with the initial data collection completed in 1982. This was later extended to the CfA2 redshift survey of 15,000 galaxies, completed in the early 1990s. These early redshift surveys were limited in size by taking a spectrum for one galaxy at a time; from the 1990s, the development of fibre optic spectrographs and multi slit spectrographs enabled spectra for several hundred galaxies to be observed simultaneously, and much larger redshift surveys became feasible. Notable examples are the 2dF Galaxy Redshift Survey (221,000 redshifts, completed 2002); the Sloan Digital Sky Survey (approximately 1 million redshifts by 2007) and the Galaxy And Mass Assembly survey. At high redshift the largest current surveys are the DEEP2 Redshift Survey and the VIMOS VLT Deep Survey (VVDS); these have around 50,000 redshifts each, and are mainly focused on galaxy evolution. ZFOURGE or the FourStar Galaxy Evolution Survey is a large and deep medium band imaging survey which aims to establish an observational benchmark of galaxy properties at redshift z > 1. The survey is using near infrared FOURSTAR instrument on the Magellan Telescopes, surveying in all three HST legacy fields: COSMOS, CDFS, and UDS. Because of the demands on observing time required to obtain spectroscopic redshifts (i. e., redshifts determined directly from spectral features measured at high precision), a common alternative is to use photometric redshifts based on model fits to the brightnesses and colors of objects. Such "photo z's" can be used in large surveys to estimate the spatial distribution of galaxies and quasars, provided the galaxy types and colors are well understood in a particular redshift range. At present, the errors on photometric redshift measurements are significantly higher than those of spectroscopic redshifts, but future surveys (for example, the LSST) aim to significantly refine the technique.