Кіріспе

Дублиннің ішкі қалалық аймағы, Ирландия. Портобелло (мағынасы «сұлу теңіз порты») – Ирландияның Дублин қаласындағы оңтүстік қала орталығында орналасқан, оңтүстік жағынан Гранд-каналмен шектелген аудан. Ол 18-шы ғасырда Ричмонд көшесінің төңірегінде қаланың оңтүстігіндегі шағын шаһаршық ретінде пайда болды. 19-шы ғасырда Портобелло жылдам дамитын шаһаршық болғандықтан, саясат, өнер және ғылым салаларында маңызды рөл атқарған жақсы жағдайға ие отбасыларды тартты. Ғасырдың соңына қарай көптеген Ашкеназдық еврейлер Ресей мен Шығыс Еуропадағы қырғындардан қашып осы аймаққа қоныстанды, нәтижесінде Портобелло Дублиннің «Кіші Иерусалимі» деп аталды. Портобелло Дублин 8 пошта индексінде орналасқан, қазіргі уақытта Eircode жүйесінде D08 ретінде белгіленеді, сондай-ақ Дублиннің Оңтүстік-Шығыс Ішкі қаласының жергілікті сайлау округінде және Дублин шығанағының Оңтүстік сайлау округінде жатады.

Тарих

Портобелло атауы Роберт Эммет көпірінен (Кланбрассил көшесі) Оңтүстік Ричмонд көшесінен Ратминске дейінгі көпірге дейінгі Үлкен каналдың бөлігін де сипаттайды. Көбінесе Портобелло көпірі деп аталғанымен, дұрыс атауы – Ла Туаш көпірі (Уильям Диггс Ла Туаш (1747–1803), Дублиннің көрнекті бизнес-отбасының мүшесі және Гранд Канал Компаниясының директоры). Лондон мен Эдинбургтегі Портобелло тас жолы сияқты, Дублиндегі Портобелло да 1739 жылы адмирал Эдвард Вернонның Панаманың Кариб теңізі жағалауындағы Портобелло, Колонды басып алуының құрметіне аталған, бұл Ұлыбритания мен Испания арасындағы «Дженкинс құлағының соғысы» деп белгілі қақтығыс кезінде болған.

17 ғасыр

Қала маңындағы ауданның аталуына бір ғасыр бұрын, осы жерде Ратмин шайқасы болды. Ирландия Конфедерациясы соғыстарының (1641–1649) басында Виклоуда орналасқан Конфедерация сарбаздарының жасақтары Сент-Кевин шіркеуіне дейін шабуыл жасады. Олар мал, жылқы және кейде бай саудагерлерді тонап алып кетті. Ирландиялықтар парламентарийлерге қарсы роялистермен біріккеннен кейін Дублинді басып алуға әрекет жасады. 1649 жылдың жазында роялистер мен ирланд сарбаздарының басшысы Ормонд герцогы Дублинге жақындады, онда парламентарий армия бекініп орналасқан еді. Бір себепсіз ол әскерін Фингласқа көшіріп, бір ай бойы сонда тұрды, бұл парламентарийлерге күштерін жинап, шабуыл жоспарын жасауға мүмкіндік берді. Ормондтың негізгі күштері қаланың оңтүстігіне жеткен кезде, парламентарийлер дайын күйде болды және шайқас басталды. Ормондтың әскері жеңіліске ұшырады, көптегені қаза тапты, ал олардың құлаған жері (негізінен Ратминс пен Ренелаг арасында) ұзақ жылдар бойы Қанды дала деп аталды. Камден көшесіндегі "Қан төккен жылқы" (Bleeding Horse) пабының аты осы оқиға кезінде, шайқас орнынан Сент-Кевин портына (қазіргі Камден көшесі) қарай шатаңдап келген жылқыдан шыққан деген әңгіме бар. "Қан төккен жылқы" пабы Дублиндегі екінші ең көне паб саналады, ол 1649 жылы лицензияланған деп есептеледі. Джеймс Джойс, Оливер Сент-Джон Гогарти және Джон Элвуд сияқты жазушылар осы тавернаны жақсы білген.

18 ғасыр

Портобелло Дублиннің бостандықтарының бірі – Сент-Сепульхр иелігінің бір бөлігі болды. Сот үйі (қазір де тұр) және иелік пайдалануы үшін түрме Лонг-Лейн және Нью-Брайд көшелерінің қиылысында орналасқан.

Казармалар

Жақын жердегі Портобелло казармасы (қазіргі Катал Бруга казармасы) 1810 және 1815 жылдар аралығында салынған және содан бері үздіксіз пайдаланылып келеді. 1817 жылы Уильям Уиндэм Садлиер қызу ауалы шармен Портобелло казармасынан Солтүстік Уэльстегі Холихедке сәтті ұшты. 1837 жылғы Ordnance Survey картасы Ричмонд көшесінің батыс жағындағы бір ғимаратты көрсетті (Портобелло қонақ үйіне тиесілі мүлікті есептемегенде), ол No. 34 болып табылды, кейіннен ол «Каролина рекордс» дүкеніне айналды (2003 жылы жабылды). 1867 жылы Фениан көтерілісі кезінде қауіпсіздік шаралары күшейтілді, және Блумфилд даңғылының жазықсыз жас тұрғыны, жақын маңдағы итімен серуендеп жүргенде, үйге заңсыз кіру және өзге де құқық бұзушылықтарда айыпталды. Шындығында, ол қалтасындағы қару мен он сегіз оқ-дәрісін қалай түсіндіруді білмей қиналды, бірақ ол барлық айыптан ақталды. 1873 жылдың 27 желтоқсанында казармада сенсациялық кісі өлтіру оқиғасы болды: пулеметші Колин Дональдсонның денесі күйеуімен бірге тұрған пәтерде Энн Уиндфорд Маршаллдың төсегінде табылған. Ол бірнеше күн бұрын миссис Маршалл сатып алған сутегі цианидімен уланған. 1874 жылдың 8 қаңтарында өткен тергеу барысында Дональдсон мен Маршаллдың бірнеше рет келіспеушіліктері болғаны, бірақ соңында жақсы қарым-қатынаста болғаны анықталды. Сотта дәлелдер оған қарсы болғанымен, 10 ақпанда алқабилер Маршалл ханымды кінәсіз деп шешті. Портобелло казармасы 1916 жылғы көтеріліске дейін Джон Генри Паттерсон басқаратын Корольдік ирландтық фюзельерлерінің 4-ші батальонының орналасқан жері болды. Ирландияның тәуелсіздік соғысынан кейін казарма генерал Майкл Коллинстің әскери штабы ретінде қабылданды. Коллинс штабын құрған кезде казарма ауруханасы оның үйіне айналды, және 1922 жылдың 22 тамызында қаза тапқан күні ол Коркқа осы жерден жолға шықты.

Бассейн

Гранд-каналдың Дублин бөлігі 1796 жылғы 23 сәуірде ашылды, ал Портобелло порты 1801 жылы қолданысқа енгізілді. 1812 жылы Ричмонд бассейні, Портобелло (кейіннен "қалалық бассейн" деп аталды), Леннокс көшесі мен каналдың арасында орналасқан, қаланың оңтүстік жағы үшін су қоймасы ретінде ашылды. 1860 жылдан бастап бассейннен келетін су сапасының зерттеулері оның қанағаттандырмайтын екенін көрсетті – әсіресе, күкірт қышқылының деңгейі салыстырмалы түрде жоғары болды. Ратмайның қоғамдық өкілдері жаңа су тарту құрылысына қажетті қаражатты бөлуге құштар емес еді, бірақ көпшіліктің қалауы үстемдік етті және жаңа Вартри су қоймасы 1863 жылы аяқталды.

Қонақ үй

Кемежайдағы қонақ үй, Гранд Канал қонақ үйі 1807 жылы ашылды (архитекторы Джеймс Колборн болды). Он жыл өткен соң, аурухана Исаак Коул деген кісіге сатылды, ол оны жөндеп, бастапқы қызметіне – 100 адамға арналған қонақ үй ретінде қайтарды. Бұл қонақ үй, жақын орналасқан Портобелло казармасына келген офицерлердің арасында танымал болды (кейде олар Оңтүстік Ричмонд көшесі арқылы Гранд Канал тавернасына ішімдік ішуге баратын) және Корольдік Дублин қоғамының жеріне ең жақын қонақ үй екенін мәлімдеді. Дегенмен, қонақ үй тамақ қызметін ұсынуда кешікті – 1871 жылы Ратминс кәсіпкері Irish Times газетіне жазған хатында, аймақтағы мейрамханалардың жоқтығына шағымданып, Коул мырзадан мүмкіндігінше екі шиллингке екі тағамдық тамақ беруді өтінді (бағасына сыра мен пунш кіруі керек). 20-шы ғасырда бұл ғимарат емдеу орталығына айналды.

Бақылау орталығы

Томас Грабб (1800–1878), белгілі оптик, өзінің алғашқы телескопын Портобелло көпірі мен Шарлемон көпірі арасындағы шағын үйde жасады және No. 1 Жоғарғы Шарлемон көшесінде қоғамдық обсерватория салды. Ол "Грабб телескопы" компаниясын құрды. Оның ең алғашқы құралдарының бірі – Слайго округіндегі Маркри обсерваториясы үшін жасалған телескоп – бірнеше жыл бойы әлемдегі ең ірі телескоп болды. Олар Мельбурн, Вена және 1891 жылы Альдершот обсерваториясын қоса алғанда, дүниежүзіндегі көптеген обсерваторияларды телескоптармен жабдықтады. 1925 жылы компанияны Чарльз Алгернон Парсонс сатып алып, оны "Сэр Говард Грабб, Парсонс және Co. Ltd." деп атады.

Даму

Аймақтың көп бөлігі 19 ғасырдың екінші жартысында дамыды, Оңтүстік айналма жолындағы үйлер 1850 және 1870 жылдар аралығында салынған. Бірақ Леннокс көшесінен ішке қарайғы кіші үйлерді Дублин шеберлерінің тұрғын үй компаниясы кейінірек, 1885 жылдан бастап салған (іс жүзінде, осы аймақта үй іздеген еврейлердің саны артып келе жатқан кезде). Бұл компания 1883 жылы толтырылған Портобелло ойпатының бір бөлігіне де үйлер салды. 1868 жылы Гарольд Кросс пен Төменгі Кланбрассил көшесін қосатын жаңа көше ашылды. Қала басшысы, қалалық кеңес мүшелері және жерді сатып алып, жобаны жетекшілік еткен Фредерик Стоукс ашылу рәсіміне қатысты. Көшеге Кингсленд көшесі деген ат берілген, бірақ ол есім ешқашан қолданылмады, оның орнына Жоғарғы Кланбрассил көшесі аталды.

Көлік

1850-ші жылдардан бастап атпен жүретін автобустар Оңтүстік Ричмонд көшесі арқылы Ратмайнден қала орталығына дейін жол тасыды. 1871 жылдың 6 қазанында Портобелло көпірінен жақын жерде, Ратминс жолында Дублин трамвай жүйесінің құрылысы басталды. Олар келесі жылы пайдалануға берілді, Ратгарды Ричмонд көшесі арқылы Колледж Гринмен байланыстырды. Қала шегінде бір ғана стандартты баға болды, ол бұрынғы атпен жүретін автобустарға қарағанда әлдеқайда арзан еді. Сол жылы Портобелло көпіріне (1861 жылғы қайғылы оқиғадан кейін) көптен күткен жаңартулар жасалды, трамвай компаниясы жалпы құны 300 фунт стерлингтің үштен бірін төледі. Трамвайлар енгізілген кезде Ричмонд көшесіндегі тиімді көлік жүрісіне кедергі келтірген Мойердің құрылыс алаңындағы көшенің қисық бөлігі болды (Леннокс көшесінің батыс бұрышы, 2006 жылы бұзылған Портобелло колледжі кешенінің бір бөлігі). Мойердің ішінде және сыртындағы үздіксіз қозғалыс осы тар жерде жол ағынын тоқтатты. Шағымдарға қарамастан, қисық бөлік ешқашан түзетілмеді және бүгінге дейін сол күйінде сақталған.

Портобелло бақтары

Леннокс көшесі, Виктория көшесі және Флоренс көшесінің бір бөлігі каналдан Оңтүстік айналма жолына дейін созылып, Кингсленд иелігінің құрамына кірді. Онда үлкен тоған мен фонтандары бар саябақ орналасқан, ол 1839 жылы Корольдік Портобелло бақтары деп аталды. Бұл атау Кингсленд Парк-авенюде сақталған. 1858 жылдан бастап Керби мен Уэбб мырзалар Портобелло бағын жалға алды. Керби Саквилл көшесінде тұратын пиротехник еді. Жаз айларында бақтарды газ және қытай шамдары жарықтандырды, әуеншілер сыртта ойнады, ал көпшілік акробаттардың, бишілердің және "үлкен дағдымен оқытылған итарлы иттер тобының" өнерінен ләззат алды. Әрине, отшашу да болды. 1850 жылдың маусымында әйгілі цирк иесі және артисі Пабло Фанке (кейіннен The Beatles тобының "Being for the Benefit of Mr. Kite!" әнінде мәңгілікке қалып қойған қара нәсілді адам) бақтағы шаралардың демешісі "асылзаттарға, жақсы отбасыларға және жалпы халыққа оның үш ұлы атты мерекелер үшін Пабло Фанке мырзамен келісімге келгенін құрметпен хабарлайды, олар 18 маусымда, 12 маусымда және 14 маусымда осы мақсат үшін арнайы орнатылған үлкен павильонда өтеді" деді. Сол жарнамаларда американдық минестрель Р. В. Пелхамның өнер көрсетуі де жарияланды. Бақтардың үлкен қызығушылық тудырған тартылысы – танымал арқанмен жүруші Чарльз Блондин болды, ол алғаш рет 1860 жылдың тамызында бақта өнер көрсетті. Жыл бұрын ол Ниагара шарлауынан арқанмен өтіп, сенсация тудырған еді. Мамыр айында "Кристалл Палас" сарайында ол арқанмен пешті көтеріп, содан кейін, әлі де сымда тұрып, омлет пісіріп, төмендегі көрермендерге таратып берді. Алайда, 1860 жылдың 23 тамызында кешке, көпшілік баққа толғанда, арқан үзіліп, тіреу конструкциясы құлап кетті. Блондин жарақат алмады, бірақ конструкцияда болған екі жұмысшы қаза тапты. Олар алғашқы тергеуде куәгер ретінде көрсеткенімен, Блондин мен оның менеджері келесі тергеуге қатыспады (олар АҚШ-та болды) және оларды тұтқындауға ордер берілді. Дегенмен, мәселе шешілген болуы керек, өйткені келесі жылдың тамызында "бұрыннан танымал амбулатор бақта өзінің қиын және қауіпті тәжірибелерін" орындап, содан кейін "Мадам Веронидің сиқырлы көрсетулерін" көрсетті. Темірқасықта, бақтың иесі, пиротехник Керби, өзінің мүлігіне бірнеше рет өрт қоюға тырысқан пироманмен мәселелерге тап болды. 1862 жылы Керби өрт құрбаны болды, бақтағы музыка залы мен Саквилл көшесіндегі үйі өртенді, нәтижесінде үлкен өтемақы талаптары туды. Осы шарада бақтың жерін тұрғын үйлер салуға арналған жоспарлар жасала бастады. Сол кездегі Ратминс және Портобеллоның негізгі құрылысшысы, Ратминс қалалық комиссарларының төрағасы, жерді судан тазартып, құрылыс учаскелеріне бөліп берген Фредерик Стоукс, Дж.П., ағылшын, жерді сатып алды.

Кингсленд саябағы

Виктория көшесінің бастапқы атауы Кингсленд паркі болған, оны 1865 жылдан бастап Фредерик Стокс салып дамытқан. Көшедегі кейбір үйлер салынғаннан кейін біраз уақытқа дейін бос тұрып, "түн қыздары" деп аталатын әйелдердің жиналатын орнына айналды, олар Портобелло казармасының жанындағы әскерлерге қызмет көрсеткен. Осының салдарынан көше жаман атқа ие болып, әдепті отбасылар одан көшіп кетті. Әйелдер кеткеннен кейін де көше туралы жаман пікірлер сақталып қалды, сондықтан оның аты Виктория көшесі деп өзгертілді. Осы себептен Ливерпуль жолы Портобелло жолы, ал Блумфилд Плейс/Розанна Плейс Виндзор Террасы болып өзгерді.

Эморвилл

Портобелло бақшасының қарсы бетінде Эморвилл иелігі орналасқан еді, ол 1860 жылдардың ортасынан бастап Томас көшесіндегі «Сити Со Миллс» аралық тісті тақта фабрикасының иесі Джозеф Келлиге сатылып, дамытылды. Бүгін Эморвилл даңғылы сол жерді көрсетеді. Бұрын бұл жер Лайнстер крикет клубының (1852 жылы құрылған) алаңы болған, олар 1865 жылы Обсерватория көшесіндегі қазіргі алаңға көшкенге дейін осы жерді пайдаланған. Портобеллоның өз крикет командасы болған, бірақ оның алаңының орны әлі анықталған жоқ. Бұл дамуға Эмор көшесі мен Оңтүстік айналма жолының қиылысындағы кішкентай DMP полиция бөлімі де кірді, ол еркін мемлекет құрылғаннан кейін жабылды.

Көше атаулары

Көршілдіктегі бірнеше ескі көшелер (мысалы, Ричмонд, Харрингтон, Леннокс, Хейтсбери және Камден) британдық вице-корольдердің құрметіне аталған. Жаңа көшелер көбінесе олар салынған жердің есімдерімен байланыстырылды. 1880 жылы салынған Стэмер көшесі 1809 және 1819 жылдары қала әкімі болған сэр Уильям Стэмердің есімімен аталады (оның туысы Стендиш О'Грейди 1830 жылы Портобелло казармасынан келген капитан Смитпен болған жекпе-жекте қаза тапты, ал капитан Смит адам өлтіруі үшін он екі айға сотталды). Харрингтон көшесіндегі шіркеуге тасталған жетім балаларға көбінесе айналасындағы көшелердің бірінің есімі берілетін. 1916 және 1921 жылдар аралығында Портобелло және оның сол аттас казармасы бірнеше оқиғаларға куә болды (қосымша тарихи мағлұматтарды қараңыз). Соғыс аралық және одан кейінгі кезеңде жергілікті халықтың негізгі жұмыс берушісі Портобелло портындағы Ever Ready Batteries зауыты болды. Қазір зауыт жабылып, орнына шағын бизнес және тартымды пәтерлер ашылды. Портобелло портының қалған бөлігі 1948 жылы кептіріліп, көбінесе толтырылды. 1960 жылдары Харрингтон көшесінде Гарда клубы ашылды (ол әлі де әлеуметтік шаралар үшін қолданылады) және Синг көшесіндегі мектеп Хейтсбери көшесіне қарап тұрған жаңа ғимаратқа көшті. "Қан төгілген ат" пабы жаңа басқаруға өтті, пластикалық жиһаз орнатылып, аты "Қыран" деп өзгертілді. 1980 жылдардың басынан бастап Келли бұрышы қайта құрылымдалды. Камден көшесінің ескі және Шарлотта көшелері жойылды, ал олардың орнындағы қираған ғимараттардың орнына Камден Корт қонақ үйі салынды. Харкорт жолының солтүстік жағы дамытылды, ал бірінші кезеңде оптик сатушы Стейн, екінші кезеңде Глисон пабы жабылды. 1990 жылдары Шарлемонт көшесі мен Гранд Парадтың шығыс жағында кеңселер, пәтерлер және Хилтон қонақ үйі бой көтерді. "Қыран" қайта жөнделіп, қайтадан "Қан төгілген ат" аталды. Бірнеше жылдан кейін Луас ескі Харкорт-стрит-Брей теміржол желісінде пайда болды. Бүгінгі таңда қоғамдық ұйымдар Сент-Кевин залында, Блумфилд даңғылында және Хейтсбери көшесінде жиналады. Ай сайынғы базар Ричмонд көшесіндегі Бернард Шоу пабының артында өтеді. Портобелло портындағы құрғатылған жер қазір демалыс орны болып табылады және көбінесе скейтборд тебуге пайдаланылады. Оның жанында жекеменшік Ламрин бизнес мектебі орналасқан, ал бұрыштың ар жағында түрлі дүкендер, пабтар мен мейрамханалар бар, бұл аймаққа жанды және көтеріңкі атмосфера береді. Оңтүстік Ричмонд көшесі қала орталығына қарай созылған музыкалық орындар мен барлардың "Алтын милінің" бөлігі болып табылады. Гранд-канал 1980 жылдардың ортасында және соңғы уақытта жөндеуден өтті. Канал әлі де тыныш өмір сүріп, жергілікті халықтың жиі баратын көрнекті орынға айналды, тіпті қалалық аққуларын еске алудың қажеті жоқ.

Кіші Иерусалим

Бұл аймақ Кіші Иерусалим деп те аталды, өйткені ХХ ғасырдың бірінші жартысында ол Дублиндегі еврей қауымының орталығы болды. Литвадағы жағдайдан қашып келген алғашқы еврейлер (сол кезде Ресей империясының бөлігі) 1870-ші жылдардың басында келіп, ақырында Төменгі Кланбрассиль көшесінде қоныстанды. Келесі бірнеше онжылдықта олар өркендеп, Оңтүстік айналма жолға, Лонгвуд даңғылына, Блумфилд даңғылына (жұрттық мектеп ашылған) және Портобеллоның басқа бөліктеріне көшіп барды. Кіші Иерусалимнің сауда аймағы Төменгі Кланбрассиль көшесі бойымен созылып, онда көптеген еврей дүкендері мен кәсіпорындары болды, жергілікті ирландтармен араласты, мысалы, Истман қасапханалары, олар Винсент көшесінде еврей мал сою залы құрылғанға дейін рәсімдік союды жүргізді. Көп уақыт бойы жергілікті (еврей емес) балалар от жағу және еврейлер үшін демалыс күні жұмыс істеу арқылы қалта ақшасын табатын (шаббат гой). Белгілі отбасылық фирманың негізін қалаушы Майер Вигодер Литвада дүниеге келді, бірақ погромнан кейін қашуға мәжбүр болды. Ол Келли бұрышындағы еврей класын және Камден көшесіндегі синагоганы құрды. Оның ұлы Гарри Шарлемонт көшесінің 32-ші үйінде тұратын және әйгілі футболшы болған. Литвадан келген Ада Шилман 1892 жылы Дублинге келіп, акушерлік қызмет атқарды. Ол Блумфилд даңғылында еврей әйелдері үшін диспансер ашып, Шарлемонт көшесінде Сент-Ультан балалар ауруханасын құруға көмектесті. Оның ұлы Бернард атақты заңгер болды. 1902 жылы Дублин корпорациясының жергілікті сайлауында социалистік кандидат Джеймс Коннолли Вуд-Кей округінен басылған, аймақта өзінің сайлау листовкаларын идиш тілінде таратқан жалғыз кандидат болды. Халықаралық тігіншілер, машина жасаушылар және прессшілер кәсіподағы 1908 жылдың қарашасында (және 1909 жылдың сәуірінде тіркелген) Оңтүстік айналма жол аймағынан келген еврей киім жұмысшылары құрды. Оның штаб-пәтері 52 Камден көшесінде (Концерн Уорлдвайд бас кеңсесінің жанында орналасқан) болды. Уоррен көшесі, 14 мекенжайындағы Аарон Клейн оның алғашқы қазынашысы болды. Кейінгі хатшы - Эморвилл даңғылынан Исаак Бейкер. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін бұл аймақтағы еврейлердің саны азайды, көптеген еврейлер Израильге көшіп кетті, ал көпшілігі Нью-Йоркке кетті. Дублинде қалған еврей халқының басым бөлігі тек бес шақырым қашықтықтағы Теренурге көшіп барса да, аздағандары әлі де сол жерде тұрады, бірақ олардың өз дүкендері, мектептері және шағын кәсіпорындары енді жоқ. Ирландиялық еврей мұражайы Уолворт жолында орналасқан. Мұражайдағы бұйымдардың бірі - жергілікті жерде сатылатын "Guinness" бөтелкесі, оның этикеті иврит тілінде басылған. Көптен бері жұмыс істеп келе жатқан "Kosher" нан пісіру залы "Bretzel" әлі күнге дейін Леннокс көшесінде жаңа басшының қол астында. 2011 жылдың басында мұражай Уолворт жолындағы үй-жайларын кеңейту үшін 9 миллион фунт стерлинг сұраған болатын, оны Қоғамдық жұмыстар басқармасы қолдаған. 2022 жылы Холокост кезінде өлтірілген алты ирландтық еврейге арналған алты "Stolperstein" Етти Штайнберг, оның күйеуі Войтех Глюк және олардың ұлы Леон Глюк, Аушвицте өлтірілген және Исаак Шиши, 1941 жылы Литвадағы Виекснииде өлтірілген; және Ефрем мен Жанна (Лена) Сакс (аға-қарындастар), 1944 жылы Аушвицте өлтірілген еске алу үшін Сент-Кэтрин ұлттық мектебінде орнатылды. Олар Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Еуропаға көшіп келген. 1916 жылғы Пасха көтерілісі кезінде қоғамдастықтың бірнеше еврей әйелдері Дублиннің еврейлік кварталы Портобеллодан қару-жарақтарды сол кездегі Саквилл көшесіне контрабандалық жолмен әкелді, онда көтерілісшілер Бас пошта кеңсесін және басқа да стратегиялық ғимараттарды басып алды. Бұл әйелдердің ішіндегі ең танымалсы - суретші Эстела Соломонс, ол үйінің артқы жағында көкөніс бақшасының астына оқ-дәрілерді жасыратын. Куманна Мбан әйелдері оқ-дәрілерді тасымалдаушы агенттер ретінде жұмыс істеді, сол кезде олар әйел болғандықтан анықталудан қаша алды.

Мекемелер

Ауданның басты мектебі – Синг-стрит CBS, осы мектеп 2016 жылғы «Синг-стрит» жүлделі фильмінің түсірілім алаңы болды. Джон Карни (режиссер) режиссерлік еткен фильм көбінесе Дублинде, Портобелло аймағындағы Харрингтон көшесіндегі католик шіркеуі (Сент-Кевинс), жақын жердегі ортағасырлық Сент-Кевинс шіркеуінің құрметіне аталған және басқа да жерлерде түсірілді. Мектеп 1871 жылы Христиан бауырлары монастырының қасына салынған. Синг көшесінің ар жағында католик скауттары мен қыздар нұсқаушыларының жиналатын орны болған Сент-Кевин залы орналасқан. Блумфилд даңғылында (қазіргі Блумфилд үйі) еврей мектебі, ал Уолворт жолында (1917 жылы құрылған, қазір еврей мұражайы) және Аделаида жолында синагогтар болған, бірақ олардың бәрі қазір жабылды (басқа жерде жаңа нысандар ашылды). Аделаида жолында 1841 жылы 800 адамдық жұртқа арналған пресвитериан шіркеуі (әлі де жұмыс істейді) және 1863 жылы Ирвингтіктерге арналған кішкентай капелла салынды, ол кейіннен Сент-Финиан лютеран шіркеуіне айналды (әлі де жұмыс істейді). Қазіргі уақытта аймақта тұратын көптеген мұсылмандар Оңтүстік айналма жолындағы Дублин мешітіне (бұрынғы Донор пресвитериан шіркеуі, 1884 жылы салынған) және Харрингтон көшесіндегі орталыққа барады. Жергілікті Ирландия шіркеуі, Сент-Кевинс (оның құрылысы 1883 жылы Ратгардан келген мисс Джейн Шеннонның мұрасымен қаржыландырылды, сәулетшісі Томас Дрю) 1970 жылдары жабылып, әдемі түрде пәтерлерге айналдырылды, ал іргелес шіркеу ғимараттары қоғамдық орталыққа айналды. Виктория көшесінің басындағы кішкентай шіркеу бұрын Кингсленд методистік шіркеуі деп аталған методистік қауымға тиесілі болған, ол 1950 жылдары жабылғаннан кейін әйелдер жұмыспен қамту орталығы ретінде пайдаланылды. Методистер сонымен қатар 1804 жылы құрылған және 20 ғасырдың ортасында жабылған Харрингтон көшесіндегі әйелдер жетімдер үйі мектебін басқарды. Портобелло колледжі 1989 жылы құрылған жеке меншік оқу орны, ол негізінен Портобелло үйінде орналасқан. Ол алдымен Білім институтының (иесі Реймонд Кернс) меншігіне, ал 2009 жылы Вашингтон Пост компаниясының еншілес компаниясы Kaplan, Inc иелігіндегі Дублин бизнес мектебіне өтті. Студенттер Джордж көшесіндегі DBS ғимаратына көшірілді. 2011 жылы Үндістанның ең ірі білім беру мекемелерінің бірі – Rayat Bahra Group жақын жердегі Портобелло колледжінің бір бөлігі болған Харбор Хаусқа көшіп, Ламрин бизнес мектебін құрды. 2009 жылы Синг көшесіндегі Христиан бауырлары монастырында жаңа ұлттық және мәдени орталық ашылды, ол «Фонарь» деп аталды. Оның мақсаты – түркі тілдес және түрлі дінді ұстанушылар арасындағы диалогты дамытуға көмектесетін меймандостық орны болу. «Фонарь» атауы Корктың көшелерінде азық-түлік пен баспанасы жоқ адамдарды іздеп, кешкісін фонарьмен жүрген Нано Найглдің өмірін құрметтеу үшін таңдалды. Оның кедейлер мен мұқтаждарға жасаған еңбегі Эдмунд Игнатиус Райске Христиан бауырлары мен Презентация бауырлары қауымдарын құруға шабыт берді. 2011 жылдың мамыр айында Әділет, теңдік және қорғаныс министрі Алан Шаттер Ирландияның тәуелсіздік соғысы үшін күрескендерді еске алу үшін Cathal Brugha казармасының келушілер орталығын ашты.

Атақты тұрғындар

Бұл аймақтағы тұрғындар туралы ең алғашқы жазба деректер 18 ғасырдан басталады. Қала оңтүстікке қарай кеңейген кезде, негізгі көшелердегі немесе Шарлемонт Молл сияқты таңдалған көшелердегі үйлерде дәулетті азаматтар тұрды. Бұл үрдіс 19 ғасырдың бірінші жартысында да жалғасты, бірақ 1860 жылдан бастап кіші көшелердің дамуымен және, әсіресе, қолөнершілердің тұрғын үйлерінің пайда болуымен аймақта әртүрлі топтардың араласуы байқалды. 20 ғасырдың басында Гранд-канал бойында салынған сәнді үйлер кедейлікке толы пәтерлерге айналды, ал Теренур және Ратгар сияқты эксклюзивті аудандар байлардың мекеніне айналды. Төмендегі тізімде соңғы 200 жылда осы аймақпен байланысты болған адамдардың кейбіреулері көрсетілген. Эмонн Эндрюс (1922–1987), танымал радио және кейін теледидар жүргізушісі, Синг көшесінде дүниеге келді және Синг көшесі CBS мектебіне қатысты. Леонард Абрахамсон, медицинаға ауысып, профессор болған гайел тілінің ғалымы, Дублиндегі Тринити колледжінде оқығанда Леонард бұрышындағы Нюроктар отбасында тұрып жатты. Ол отбасымен бірге Леннокс көшесіндегі 26-үйге көшіп, Синг көшесіндегі мектепке барды. Филип Брейди (1898–1995) Келли бұрышындағы танымал дәріхананың және жанындағы үйдің иесі болды. Ол 1977 жылға дейін 26 жыл бойын депутат болды және қаланың Лорд-мэрі қызметін атқарды. Оның ұлы Жерар да депутат және министр болды. Эморвилл даңғылында Дублиннің алғашқы еврей Лорд-мэрі Роберттің әкесі Абрахам Уильям Бриско және кейіннен Дублиннің көрнекті саяси отбасы тұрды. Отбасы алғаш рет осы аймаққа орыс иммигранттары ретінде көшіп келді. Дэвид Дэвин Пауэр Оңтүстік шеңберлі жолда, Виктория көшесінің бұрышында өсті, оның әкесі дәрігер болды. Актер Денис О'Диа 54-Ричмонд көшесінен шыққан, онда оның анасы пансионат ұстады. 1956 жылы актриса Сиобхан МакКеннаға үйленді және олар алпыстың соңына дейін сол үйде тұрды. Олардың Синг-стрит CBS мектебінің оқушысы болған Доннача О'Диа деген ұлы болды. Ирландияның бесінші президенті Сэрбхалл О Далай (1911–1978) өмірінің көп бөлігін No 15 Портобелло жолында өткізді. Франк Эдвардс (1907–1983), белгілі ирланд коммунисі, өмірінің соңғы жылдары Блумфилд даңғылындағы еврей, Сион мектебінде мұғалім болып жұмыс істеді. Ол мамандығы бойынша мұғалім болды, бірақ 1940 жылдан кейін Коннолли Колоннасына қатысқандығы үшін архиепископ Джон Чарльз МакКуэйдтің бұйрығымен барлық католик мемлекеттік мектептерінде оқытудан шеттетілді. Барри Фицджеральд (1888–1961), «Абби» театрының актері, «Оскар» сыйлығын алған, және оның ағасы Артур Шилдс, «Абби» театрының актері, 1916 жылғы ерікті және Голливуд актері, Уолворт жолында дүниеге келді. Француздық «Джаммет» мейрамханасының иесі Луи Джаммет Портобеллодағы зейнеткерлер үйінде қайтыс болды. Оның Нассау көшесіндегі мейрамханаларының бірінде Еуропадағы Жеңіс күні радикалды ирланд ұлтшылдары тобы бірнеше терезелерді сындырған кезде француз елшілігімен дипломатиялық инцидент болды. Гарри Кернофф (1900–1974) – ирланд суретшісі, 1 Стаммер көшесінің шатыры астында тұрып, студиясы болды. Ол лондондық/ресейлік еврей отбасынан шыққан және Дублин мен оның халқына деген ықыласымен есте қалады. Оның жұмыстарының арасында Ла-Туш көпірі сияқты жергілікті пейзаждар бар. Джек Лукеман (немесе жай ғана Джек Л) Портобеллодағы Оңтүстік шеңберлі жолдың басында бірнеше жыл тұрды, онда оны концерттік жабдықты жүктеу кезінде көруге болар еді. Грейс Планкетт (туған есімі Гиффорд) (1888–1955), Джозеф Планкетттің жесірі, Оңтүстік Ричмонд көшесіндегі пәтерінде қайтыс болды және мемлекеттік жерлеу рәсімі үшін Харрингтон көшесіндегі шіркеуге әкелінді. Майкл О'Риордан (1917–2006), Испаниядағы Азамат соғысы кезінде Халықаралық бригадаларда соғысқан және Ирландия Коммунистік партиясының басшысы болған, Виктория көшесінде көп жылдар бойы тұрды. Корнелиус Райан (1920–1974) Хейтсбери көшесінде дүниеге келді және Харрингтон көшесіндегі шіркеуде құрбандық үстелінде қызмет етті. Ол әскери тарих туралы жазбаларымен, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғыс туралы кітаптарымен танымал журналист және автор болды: «Ең ұзақ күн» (1959), «Соңғы шайқас» (1966) және «Алыс көпір» (1974). Джек Мерфи (1920–1984), кәсіподақ жетекшісі және саясаткер, 1920 жылы Синг көшесінің арт жағында дүниеге келді. Ол 1957 жылы жұмыссыздардың наразылық комитетінің (UPC) кандидаты ретінде Дэйлге сайланды. Уильям Мулхоланд (1855–1935), ирландтық-американдық инженер-құрылысшы, Лос-Анджелес су және электр энергетикасы департаментінің бірінші суреткері және бас инженері. Ол кедейлікте өсті, оның отбасы жастық шағында Синг көшесіне үй жалға алуға ғана мүмкіндік алды. Ричард Мулкахи (1886–1971), Майкл Коллинстің қайтысынан кейін Ұлттық армияның бас қолбасшысы болды. Ол, оның әйелі Жозефин Райан және отбасы Портобелло казармасының қасындағы Лиссенфилд үйіне қауіпсіздік үшін көшіп келді. Артур Кин (1818 жылы қайтыс болды), Дублиндегі методист қауымдастығының алғашқы күндерінің жетекшісі, 46 Шарлемонт көшесінде тұрды. Джон Уэсли 1787 жылдың сәуір айында Дублинге келгенде оның үйінде болды. Джордж Уильям Рассел (1867–1935), АЕ деп танымал жазушы және суретші, отбасы Дублинге көшкеннен кейін 33 Эморвилл даңғылында тұрды және 1878 жылдан 1882 жылға дейін Харрингтон көшесіндегі доктор Пауэрдің мектебіне қатысты. Джон Хьюз (1865–1941), белгілі ирланд мүсіншісі, Леннокс көшесіндегі 28-үйде тұрды. Оның ең танымал жұмысы – 1904 жылы Эдуард VII ашқан Лейнстер хаусының сыртында орнатылған патшайым Викторияның үлкен мүсіні. Тәуелсіздік алғаннан кейін мүсін әртүрлі жерлерде сақталды, содан кейін ирланд үкіметі оны Австралия үкіметіне сыйға тартты және қазір Сиднейдегі патшайым Виктория ғимаратының сыртында тұр. Могерли отбасы (мормондар болған), ет өнімдерін өндірушілер, Леонард бұрышының жанында, Портобеллодағы Оңтүстік шеңберлі жолдағы 62-үйде тұрып, дүкені болды. Маура Могерли дүкенді басқарды. Бизнес 1908 жылы Германиядан Ирландияға келген оның әкесі Хайнрих Могерлимен құрылды. Сесил Шеридан (1910–1980), актер және лирик, және оның ұлы Ноэль (1936–2006), суретші және перформанс өнершісі, Портобеллодағы Оңтүстік шеңберлі жолдағы 65-үйде тұрды және жергілікті Синг көшесі CBS мектебіне қатысты. Джеймс Джойс ата-анасы 1881 жылы Эморвилл даңғылының 30-үйіне көшіп келді, ал Джеймс келесі жылы Ратгарда дүниеге келді. Олардың үйленуінен бұрын олардың екеуі де Кланбрассил көшесіндегі әртүрлі үйлерде тұрған. Пол Смит (1920–1997), жазушы, оның кітаптарының кейбіреулері («Ауылдық әйел», «Жаз менде ән айтты» және т.б.) Гранд-каналдың жанындағы пәтерлерде өтті, Портобелло көпірінің жанында дүниеге келді. 1798 жылғы Біріккен ирландтықтар қоғамының жетекшісі лорд Эдвард Фитцджеральд 1798 жылдың 13 мамырына дейін Портобелло портында Дилон атындағы жесірге тиесілі үйде жасырынып жүрді. Белгілі парламентарий Генри Граттан Портобелло көпірінің жанында үйі болды, ол Дублин тұрғындарының сыйлық ретінде берілді. Оның екінші ұлының жесірі оның қайтысынан кейін онда тұрды. Палестинадағы алғашқы британдық жоғары комиссары сэр Герберт Сэмюэлдің хатшысы және Израильдің Австралиядағы алғашқы елшісі Макс Нурок отбасы Леонард бұрышының жанында тұрды. Атақты драматург Джордж Бернард Шоу (1856–1950) Синг көшесінде дүниеге келді. Ирланд азамат армиясының негіз қойғандарының бірі, испан азамат соғысында республикалық тарапта соғысқан капитан Джек Уайт DSO (1879–1946) 1913 жылдан бастап азамат армиясын құру кезінде Харрингтон көшесіндегі 19-үйде тұрды. Суретші Джек Батлер Йейтс (1871–1957) өмірінің соңғы жылдары Портобелло портындағы зейнеткерлер үйінде тұрды. Оның әйелі, Мэри Коттенхэм, «Котти» деп танылған, 1947 жылы онда қайтыс болды.

1861: Портобелло көпірінде болған қайғылы оқиға

1861 жылы 6 сәуірде, сенбі күні кешкі сағат 9-да Портобелло көпіріне жақын жерде Патрик Харди басқарған атпен жүретін автобус жолаушыны түсіріп, көпірдің тік беткейімен жоғалағанда, жылқылардың бірі атып тұра бастады. Жүргізуші жылқыларды тоқтатуға тырысты, бірақ екеуі де қорқыныштан бақылаудан шығып, автобусты көпірдің ағаш қоршауларын бұзып артқа қарай сүйреп жіберді. Автобус, ішіндегі алты жолаушы және жылқылар бірге 6 метр тереңдіктегі, түбі 3 метр су бар суық канал суына құлады. Кондуктор қауіптен секіріп шығып, өтіп бара жатқан полиция қызметкері жүргізушіні судан шығарды. Көшеден өткендердің, әсіресе Портобелло казармасынан келген констебль мен сарбаздың су астында қалған автобусқа бұзып кіру әрекеттеріне қарамастан, ішіндегілердің барлығы суға батып қайтыс болды. Қайтыс болғандардың арасында Ганне ағайындыларының әкесі болды, олар "Гейти" театрын ашқан еді. Екеуі ана, әрқайсысының бір кішкентай қызы бар еді, соның бірі Дэниел О'Коннеллдің немере қызы. Осы трагедияның салдары аймақта ұзақ уақытқа дейін сезілді. Атпен жүретін көліктердегі жолаушылар Портобелло көпірінен түсіп, өздерінің жолын жалғастыру үшін көпірден өтіп кетуге мәжбүр болды. Кейбір деректерге сәйкес, апат болған түні канал суынан жарқыраған жарық көтеріліп, адам бейнесіне айналған. Деректерде айтылғандай, бұл трагедияға мас болғандықтан жұмысынан босатылған каналдың құлыпшысы кінәлі.

1914 жыл: шошқа етін союшылар шабуыл жасайды

1914 жылдың 15 тамызында кешке қалада одақтастарды немесе британдықтарды қолдайтын адамдар жасаған, немісқа қарсы шабуылдар сериясы болды. Бұл адамдар "Редмониттер" деп те белгілі болған. Бірінші дүниелік соғыс кезіндегі ең қорқынышты оқиғалардың бірі – Портобеллодағы Оңтүстік айналма жолындағы Леонард бұрышындағы Джордж Рейцтің шошқа етін сататын дүкеніне жасалған шабуыл. Халықтың бұл топты жаңадан әскери қызметке жазылған солдат басқарғаны айтылады. Джордж Рейцтің дүкеніне жасалған шабуыл туралы ең толық мәлімет 1914 жылдың 22 тамызында Irish Worker газетінде жарияланды. "Неміс сүйкімділігі: Полицияның әлсіздігі" деген тақырыптағы мақалада тілші оқиғаны сипаттады. Полиция алдымен Рейцті қамап алғаннан кейін, оның дүкенін қорғаусыз қалдырып, халыққа дүкенді қиратуға және ішіндегі заттарды тонауға кедергі келтірмеді. Осы уақытта Дублин қалалық полициясы өздері "жайғап отырып", "ойынды" бақылап, күлкімен кешті өткізді. Ирландиялық Азаматтар Армиясы Рейцтің дүкеніне жақын орналасқан еврей дүкендерінің де бұл халықтың келесі нысанасы болуі мүмкін деп қорқып отырды.

1916 жыл: Қысқаша жауап

1916 жылы Пасха көтерілісі кезінде Ирландияның Азаматтық Армиясы Портобелло көпірінде кешіктіру позициясын басып алу үшін бір топ адамды жіберді, бұл қала орталығында бекіністер салуға мүмкіндік беру үшін жасалды. Оларды көпірдің жанындағы Дейви барында жұмыс істейтін Джеймс Джойс (жазушы емес) басқарды – бар әскери бекет ретінде қолданылатын болды. Оның отряды кірген кезде, бар иесі Дейви Джойсты бір апталық ескертумен жұмыстан шығарды. Джойс дереу Дейвиге бес минут ішінде шығып кетуді бұйырды.

1916: Шихи-Скеффингтонның өлтірілуі

Сондай-ақ, Пасхалық көтеріліс кезінде британдық 11-ші Шығыс Суррей полкінің әскерилері 25 сәуірде Портобелло көпірінде бейбітшіл Фрэнсис Шихи Скеффингтонды тұтқындады, себебі оның аты "тізімде" болған. Ол қала бойынша халықты мүлік тонауды тоқтату үшін ұйымдасуға шақыратын жарнама парақшаларын жапсырып, Ратминстегі үйіне қайтып келген кезде тұтқындалды. Ол Портобелло казармасына жеткізіліп, жауға деген ықыласы бар деп ұсталды. Сол кешкісін капитан Дж.С. Боуэн Колтурст басқарыған шабуыл жасаушы топпен бірге ол Камен-Стрит және Харкорт жолының қиылысындағы (содан "Келлидің бұрышы" деген ат пайда болған) Алдермен Джеймс Келлинің үйіне және дүкеніне кепіл ретінде әкелінді. Алдерменді (консерватор) басқа Келлимен шатастырып, әскерилер онда болған журналистер Томас Диксон мен Патрик МакИнтайрді тұтқындады, содан кейін қол гранаталарымен дүкенді қиратты. Ратминге қайтып келе жатқанда Боуэн Колтурст пен оның тобы екі қарусыз азаматты өлтірді, олардың бірі – 17 жастағы Маунтплезант даңғылынан Ратмин шіркеуінен қайтып келе жатқан ұл. Ертесі күні таңда Боуэн Колтурст – Корктегі Дрипси қасқасының ұрпағы және жазушы Элизабет Боуэннің туысы болған, Англия-Ирландиялық ультра-лоялисті сержантына Шихи Скеффингтонды және британдық журналистер Диксонды (мүгедек шотландиялық) және МакИнтайрды ату үшін отряд ұйымдастыруды бұйырды. Үшеуі де казарма ауласындағы қабырғаға қарай басып бара жатқанда, артынан оқталды, содан кейін сол аулада шағын қабірге жерленді. Британ билігі бұл кісі өлтіруді жасыруға тырысты және Боуэн Колтурстқа Ньюридегі полкке басшылық етуді ұсынды. Портобелло казармасының офицері сэр Фрэнсис Флетчер Вэйн Боуэн Колтурсты кісі өлтіргені үшін тұтқындауға тырысты, бірақ өзі де әскерден ар-ұятсыз босатылды (Қоғамдық тіркемелер кеңсесінің айтуынша: "Бұл офицер Шиффингтонның бүліктегі кісі өлтіру ісіне қатысқандықтан жұмыссыз қалды"). Боуэн Колтурст кейінірек тергеу кезінде ақыл-есінің дұрыс болмағанын айтты және Холлоуэйдегі (HM түрмесі) психикалық денсаулық сақтау орталығына жіберілді, ол 18 айдан кейін жасырын түрде босатылды. Содан кейін ол Канадаға көшіп, өмірінің соңына дейін сонда тұрды.

1920 ж. Ричмонд көшесіндегі тәртіпсіздіктерден кейін өлгендер мен жарақат алғандар

1920 жылғы 22 наурызда аймақта сол заманға тән оқиға болды. Корольдік Беркшир полкінің көптеген британдық әскерлері қаладан түнгі саяхаттан кейін Портобелло казармасына ән айтып оралып келе жатқанда, Графтон көшесіндегі жаяу жүргіншілерді итеріп, Харкорт көшесіндегі Синн Фэйн банкін тілге алды. Келли бұрышында жиналған халық оларға тас лақтырып шабуыл жасады. Леннокс көшесіне жеткенде атыс басталды, бір әскердің кеудесіне оқ тиді. Қарулы күштер казармадан келгенге дейін көше бойымен қашу-қуу болды. Екі тараптың арасында атыс болды, сарбаздар халықты Камден көшесіне қарай кері тартты және тарап кеткеніне бағынбаған жағдайда оларға оқ атты. Көлік жүргізушісі мен үй қызметкері қаза тапты, көптеген адамдар жарақат алды.

1920: Гарри Келлстің атылуы

1920 жылғы 15 сәуірде Портобеллоның бір бөлігі, оның ішінде "еврей кварталдары", Дублиндегі британ әскерлері жүргізген ең ірі шабуылға ұшырады. Бұған себеп – күні бұрын Камден көшесіндегі Полиция бөлімінің детектив-констеблі Гарри Келлстің атылуы. Ол Мейт ауруханасына асығыс жеткізілді, бірақ сол жерде көз жұмды. Гарри Келлс 7 Pleasants St. мекенжайында тұрды және Маунтджой түрмесіндегі көптеген республикалық тұтқындардың арасында жеке басын анықтау шараларын жүргізіп жатқан. Іздеуде болғандардың екеуі – 5 Pleasants St. мекенжайында тұратын Синн Фэйн мүшелері Майкл мен Уильям Кавана, бұрын Келлс оларды айыптаған еді, және олар көршілес достарынан пана іздеуі мүмкін деп болжаған. Сол күні 100-ден астам адам қамауға алынды.

1923: Стаммер көшесіндегі атыс

1923 жылғы 14 қараша күні түнде екі еврей ер адам атылып өлтірілді, олардың бірі – Леннокс көшесінде тұратын 24 жастағы Эммануэль Кан. Олар Харрингтон көшесі, 3-үй мекендеген еврей әлеуметтік клубынан үйлеріне қайтып келе жатқан еді. Атыс, Гриффит казармасынан Беггер Буш казармасына таксимен жол ақындап бара жатқан Ирландия Ұлттық Армиясының офицерлерімен Стамер көшесінде болған жанжалдан кейін орын алды. Сол түні такси жүргізушісі Ральф Лаффан кісі өлтіруде айыпталды, бірақ сол түні қатысқан ағасы Фредке қосылу үшін Мексикаға қашты. Ол өзін ағасымен шатастырды деп мәлімдеді және кейіннен кінәсіз деп танылды. 2007 жылы жарияланған құжаттарға сәйкес, еврейлерге жеке кек сақтаған Коммандант Джеймс Патрик Конрой осы қылмыстың басты ұйымдастырушысы болды. Ол атыс оқиғасынан кейін көп ұзамай әскерден кетіп, эмиграцияға кетті.

1966 ж. Нельсонның басы Кланбрассил көшесіндегі үйден жоғалып кетеді

1966 жылы Ұлттық өнер және дизайн колледжінің студенттері тобы 1966 жылғы наурыз айында ирланд ұлтшылдары жарылтып тастаған лорд Нельсон бағанасының басын ұрлады. Бас Дублин қалалық корпорациясымен Кланбрассил көшесіндегі қоймада сақталған болатын. Студенттер қоймаға бұзып кіріп, бас сүйегін хэтчбек көлігінің артына салып, оны алып кетті. Кейіннен бас көптеген орындарда пайда болды, ең бастысы – «Дублиндер» концертінің сахнасында және Трафальгар алаңының жанындағы, сол бағананың орналасқан Лондонның антикварлық дүкенінде.

Әдебиеттік сілтемелер

Мен оны бірнеше рет Камден көшесіндегі "Блидинг Хорс" пабында, жарнамашы Бойланмен бірге көрдім. "Улисс", 16-тарау, "Евмей" эпизоды, Джеймс Джойс. Брайан Дж. Шоуэрстің "Ең сүйікті No. 7 Омнибус" атты әңгімесі "Қан төгілген жылқы және басқа да әуесқой оқиғалар" жинағында кездеседі. Бұл, Портобелло мен Ратминс арасындағы көпірде болған жол апатының көркемдеуі, онда No 7 автобусының бірнеше жолаушысы Гранд-каналға батып кеткен. Кітаптағы тағы бір әңгімеге сәйкес, "Қанды ат" пабында Ратмин шайқасында қаза тапқан көкпарлы жылқының әруағы қонақтап жүреді. "Quis Separabit" әңгімесі Ратминстағы бұрынғы Blackberry Fair жәрмеңкесі туралы, оны әйгілі Blackberry Man атты кісі қорқытады. Шоуэрстің жинағындағы әңгімелер, Портобелло мен Ратминс тарихынан алынған деректерге негізделгенімен, көбінесе ойдан шығарылған туындылар.