Париж маңындағы Антони коммунасы

Антони – Париж маңындағы қала, Франция. Тарихы 2000 жылдық, көліктің маңызды торабы. Халқы тез өсіп, алжирліктермен толықты.

23 мин оқу

100%

Дереккөз: Antony, Hauts-de-Seine — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Антоний (Antony) – Париждің оңтүстік шет қалаларының бірі. Антоний – О-де-Сен департаментінің субпрефектурасы және Антоний ауданының орталығы. Сень өзенінің саласы – Биевр өзенімен суарылатын Антоний, маңызды көлік бағыттарының торабында орналасқан, әсіресе 2000 жылдан бері сақталған негізгі солтүстік-оңтүстік бағытында. 20-шы ғасырдың басына дейін тым қалалық қоныс емес, қала екі дүниежүзілік соғыс арасында сенатор-мэр Огюст Муние басшылығымен 4000-нан 20000 тұрғынға дейін едәуір өсті. 1960-шы жылдардың басында Алжирден қайта оралғандарды орналастыру үшін халық саны 25000-нан 50000-ға дейін жылдам өсті. Қазір Парижтік агломерация құрамына кіретін Антоний, білім беру саласында, Франциядағы ең ірі жеке білім беру орталықтарының бірімен, және денсаулық сақтау саласында, Иль-де-Франс аймағындағы ең ірі жеке медициналық мекемемен ерекше көзге түседі. Коммуна Францияның «Гүлдейтін қалалар мен ауылдар» ұлттық кеңесінің «Гүлдейтін қалалар мен ауылдар» конкурсында «екі гүл» наградасын алды.

Геология және жер бедері

Коммунаның аумағы биіктігі өзгеріп тұрады. Боусе платосы солтүстікте Сенаның шағын салаларымен кесіліп өтетін аймақта аяқталады. Антоний осы аймақтың солтүстік-шығысында орналасқан, ол Хюрепои деп аталады. Боуседің әктас қабырғасы Бои де Верриердің жиегіндегі тік беткеймен бітеді. Ол Фонтенблодан келген марльмен араластырылған, шамамен қалыңдықтағы су өткізбейтін құм қабатын жабады, ол өзі жасыл марль қабаттарына тіреледі, онда гипс кездеседі, содан кейін көк марль, олар Бивер өзенінің аңғарының түбін құрайды. Бұл жасыл және көк марльдер су өткізбейтін, шамамен қалыңдықтағы қабатты құрайды. Бұл қабаттардың жасы Париж бассейнінің ортасын алып жатқан теңіздің шегіну кезеңіндегі үшінші дәуірге жатқызылады. Ескі Антоний ауылы судың беткі қабатының шетіндегі жасыл марльде орналасқан. 1807 жылы Антонийде Жорж Кювье гипс қабатында жойылып кеткен жануардың қаңқасын тапты, ол 1796 жылы ғылыми тұрғыдан танылған алғашқылардың бірі болды. Кювье түрлердің жойылуы мүмкін деген тұжырымды алғашқылардың бірі ретінде айтқан. Ол оны Anoplotherium commune деп атады, ол 30 миллион жыл бұрын Еоценнің соңы мен Олигоценнің басында өмір сүрген, ұзын құйрықты, есек немесе жылқы бойындағы, шөппен қоректенетін сүтқоректі жануарды сипаттады.

Велосипед жолдары мен жаяу жүргіншілер аймақтары

1989 жылдың қарашасында қаланың ішіндегі Жасыл белдеуден өтетін велосипед жолы салынды. 2005 жылдың 9 қазанынан бастап Парк де Сюде велосипедпен жүруге болады, бұл аумақ О-де-Сен департаментіне бағынысты, бірақ бір бөлігі Антони қаласында орналасқан. Қозғалыстың қарқындылығын ескере отырып және Бағаналық қала құрылысы жоспарына сәйкес, RD920 жолынан басқа барлық жолдарға велосипед жолдары салу жобасы ұсынылып отыр. Аймақтар 2009 жылы белгіленді және 30 км/сағ жылдамдықпен жүретін жолдардың көпшілігі велосипедшілер үшін екі бағытта да қолжетімді.

Темір жол көлігі

RER B желісімен Антоний Париж теміржол станцияларына жақын орналасқан. Антоний станциясы арқылы Gare du Nord және Gare de Lyon станцияларына 28 минутта (RER-ге тікелей қосылу арқылы) және Gare Saint Lazare теміржол стансасына 32 минутта жетуге болады. Антоний сонымен қатар 5 минутта RER арқылы жетуге болатын Massy TGV теміржол стансасына өте жақын. Бұл станция провинцияаралық TGV пойыздарымен қызмет көрсететін Île de France аймағындағы жаңа станциялардың бірі және LGV Atlantique радиалды желісінің де жаңа станциясы болып табылады. Сондықтан кейбір пойыздар Париж Монпарнас теміржол стансасына және осы стансаға тоқтайды, бұл Парижге TGV-мен баруға ыңғайлы жағдай жасайды. RER C желісі де Антонийден (Масси-Понтуаз тармағы) өтеді, бірақ ол Оңтүстік-Батыс және Солтүстік желілері арасындағы TGV байланыс желісі ретінде пайдаланылуы және көптеген ауыр жүк пойыздарының болуы себептінде қала маңындағы елді мекендерге қызмет көрсетуде жеткіліксіз қолданылады. Réseau Ferré de France (RFF) үш түрлі теміржол қозғалысын үйлестіруді жеңілдету үшін үшінші жол салуды ұсынды, бірақ шуды оқшаулау шараларына қатысты нақты кепілдіктер болмағандықтан, бұл жобаны тұрғындар бірлестіктері де, Антоний қалалық кеңесі де қабылдамады.

Әуе көлігі және әуежайға кіру

Антоний Орли әуежайының жанында орналасқан. 1991 жылдың 2 қазанынан бастап, Орливал атымен белгілі, VAL түріндегі тар темір жол арқылы Антоний RER B теміржол стансасынан жеті минутта жетуге болады. Бұл желі RATP басқаруында және Navigo билетіне кірмейтін арнайы тарифпен қамтылған.

Қалалық морфология

INSEE коммунаны Croix de Berny, Rabats, Baconnets және Centre ville деп аталатын төрт "ірі ауданға" бөлді, олар статистикалық ақпарат үшін 27 топталған блокқа бөлінді. 2008 жылғы жер пайдалану. Пайдалану түрі Пайыздық үлесі (гектар) Қалалық құрылыс алаңы 78,80 % 749,87 Қалалық бос жатқан жерлер 18,50 % 176,20 Ауылдық жерлер 2,70 % 26,13 Көз: Iaurif.

Антони 2004 жылы тұрғындар арасында жүргізілген сауалнаманың нәтижелеріне сүйене отырып, 2007 жылы жергілікті қала құрылысы жоспарын (PLU) қайта қарады, нәтижесінде ұйымдастыру және тұрақты даму жоспары (PADD) құрылды. Осы PLU-ды әзірлеу 2008 жылғы 30 мамырда қалалық кеңестің дауыс беруімен соңғы жобаны қабылдаумен аяқталды. PLU-дың басты бағыты – теңгерімді қала құрылысы, серпінді экономика, қоғамдық инфрақұрылымды дамыту және сапалы тұру ортасын сақтап, адамдардың қозғалысын жақсарту болды. Алайда, бұл көзқарас бұрынғы қоғамдық тыңдалымда сынға ұшырады. Бірақ, парадоксальды түрде, қала маңындағы аумақтың бір бөлігі тығыз құрылыс салуға рұқсат етілген аймаққа ауыстырылды. PLU (2012 жылы түзету жобасының нысаны) коммунаны 9 округке бөлуді анықтады: Croix de Berny / La Fontaine, Coulée verte, Centre ville / Hôtel de ville, Centre ville / Mounié, Pajeaud, Paul Bert, Noyer Doré / Baconnets, Rabats және Индустриялық аймақтар. Антонийде көшелердің саны бар, олардың ішінде қалалық, департаменттік және ұлттық жолдар бар, олардың күтіміне қала жауапты, сондай-ақ жеке меншік жолдары да бар.

Тұрғын үй

1950 жылдан бері халық санының артуымен күресу үшін 1953 және 1954 жылдары Антонияда екі қызықты «Кастор» (өздігінен құрылыс кооперативтері) тәжірибесі өтті. «Касторлар» өз үйлерін салуға және оған жауапкершілікпен қарауға міндетті болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, тұрғын үй тапшылығы тумай тұрып, француздықтар анонимді кооперативтік қоғамдарға қосылып өз үйлерін салуға бейімделді. Осылайша «Иль-де-Франс шырыны» және «Бивр касторы» сияқты компаниялар құрылды. 1953 жылы Монтруждың есептеу компаниясы Антониядағы жер учаскелерін (Фресне шекарасындағы Марк Санье алаңының артында орналасқан) өз қызметкерлеріне номиналды бағаға сатуды ұсынды. 1953 және 1957 жылдар аралығында шамамен 150 үй салынды. Олардың иелері осы құрылысқа толыққанды қатысып, демалыс күндері мен жұмыстан кейін жұмыс істеді. Ережелер өте қатаң болды: демалысқа айына бір демалыс күні және төленген еңкорумалық демалыс аптасында ғана рұқсат берілді. Үйлер қызметкерлерге лотерея арқылы бөлінді, әрбір үй бітісімен біреуден. Көптеген үйлер әлі күнге дейін алғашқы «Касторлардың» меншігінде. Антонияда бүгін көріп тұрған тұрғын үйлер әртүрлі мұраны көрсетеді: 2017 жылы Антонияда 28 841 тұрғын үй болды, оның ішінде 26 734 негізгі үй, яғни барлық тұрғын үйлердің 92,7 пайызы. Екінші үйлер мен уақытша тұрғын үйлер 424 бірлік немесе жалпы санының 1,5 пайызын құрады. Бос тұрған үйлердің саны 1684 немесе 5,8 пайызды құрады. Осы бірліктердің барлығында 9 275 жеке үй (32,2%) және 19 394 бірлік көпптерлі үйлерде (67,2%) орналасқан. Тұрғын үйге шаққандағы орташа адам саны күрт төмендеді: қала маңындағы аумақ қаланың 2/3 бөлігін алып жатыр, ал жерді пайдалану коэффициенті 0,7-ге тең. Әкімдік әлеуметтік тұрғын үйдің 20 пайызын қамтамасыз ету қағидасын сақтауға тырысады, бірақ 2008 жылдың жазындағы министрліктер аралық комиссия әлеуметтік тұрғын үй саясатына қарсылық білдірді. Әлеуметтік тұрғын үйді жаңарту бойынша көптеген жобалар жүргізілуде, бірақ 1990 жылдан бері әлеуметтік тұрғын үйдің құрылысынан гөрі, көбірек бұзылды. Бұл әсіресе «Grand Ensemble», «Parvis» (Брёй, Бивр), «Ақ қала» және «Guillebaud City» құрылыстарында байқалады. Әкімдік RD920 (бұрынғы RN20) бойындағы ғимараттарды жаңартуды, тұрақты қала құрылысын дамыту үшін жасады, бұл отбасы мүшелері санының жалпы төмендеуіне қарамастан, тұрғындар санын сақтауға бағытталған әрекет ретінде қарастырылады.

To cope with the increasing number of people since the 1950s two interesting Castors (self construction cooperative) experiments took place in Antony in 1953 and 1954. The Castor was responsible to build his own home there and to pay close attention. After the Second World War, before the housing shortage, the French decided to build their own houses by joining in anonymous cooperative societies. Thus companies were created, such as "The Cricket of Île de France" and "The Castors of Bièvre". In 1953, the Company of Counters of Montrouge which had allotments at Antony (located behind the square Marc Sangnier on the border with Fresnes) offered its employees to sell the land at a nominal price. Nearly 150 houses were built between 1953 and 1957. Their owners were fully invested in these constructions, working on weekends and after their workday. The rules were very strict: rest was only allowed one Sunday per month and only during a week of paid leave. The allocation of houses to employees was made by lot, one each until every house was built. Many houses are still occupied by the original Castor. The housing seen in Antony today represents a diversified heritage: In 2017 in Antony there were 28,841 housing units including 26,734 primary homes or 92.7% of all dwellings. Second homes and casual accommodation numbered 424 units or 1.5% of the total. The number of vacant houses totaled 1,684 or 5.8%. Of all of these units there were 9,275 individual houses (32.2%) and 19,394 units in shared buildings (67.2%). The average number of occupants per dwelling decreased sharply: The suburban area covers 2/3 of the city with a coefficient of occupation of land of 0.7. The municipality claims to be seeking to enforce a rule of 20% social housing but the communal social housing policy was challenged by an inter ministerial mission during the summer of 2008. Many projects to rehabilitate social housing are underway but since 1990 there has been more destruction of social housing than creation. This is particularly the case in the construction of the "Grand Ensemble", "Parvis" (Breuil, Bièvre), "White City", and "Guillebaud City". The municipality also highlighted the renovation of buildings along the RD920 (ex RN20) to promote a continuous frontage and dormant urbanisation spaces which is presented as an attempt to maintain the number of inhabitants despite the national trend of decline in the number of people per family.

Даму жобалары

Антониядағы екі негізгі қала құрылысы операциясы – Croix de Berny және Noyer Doré шағын аудандарында жүргізілуде. Бұл операциялар 2003 жылғы 1 тамыздағы № 2003-710 заңымен ұйымдастырылған. Ұлттық қала жаңарту бағдарламасы қиын жағдайдағы аудандарды жаңартуға бағытталған, бұрын-соңды көрілмеген ұлттық күш-жігерді жұмылдырды. Осы контексте Антонияның оңтүстігіндегі Нойер-Дор ауданы жаңартылуда. PLU сонымен қатар екі жаңа қалалық дамуды көзделді: A86 тас жолы бойымен және қаланың шығысында Bas Graviers/Crocheteurs ауданын дамыту, сондай-ақ Декарт мектебінің жанындағы Cemagref жерін дамыту. Croix de Berny-дегі даму жұмыстары 1970 жылдары A86 тас жолын салумен және оның ішінара жабылуымен басталды. A86 тас жолындағы 2 туннельді 2 жолаққа дейін кеңейту бойынша маңызды жұмыстар жүргізілді, ал 3 туннельді 2 жолаққа дейін кеңейту жоспарлануда. 1989 жылға дейін облыс әкімшілігі орналасқан алаң Антония қаласына берілді, ол кеңсе ғимараттарын салды. Алаңды жабдықтау жұмыстары 2000 жылдары диаметрі және стилі әртүрлі бағаланған фонтанды орнатумен басталды. A86 тас жолының үстін жабу жұмысы 2008 жылы уақытша аяқталды. Қазіргі уақытта мемлекеттік органдар «Оңтүстік-Батыс түтігі» жобасын аяқтау бойынша жұмыс істеп жатыр, ол Croix de Berny туннелін үш туннельде 2 жолақпен пайдалануға беруді аяқтауы керек. Нойер-Дор ауданының он жылдық жаңарту жоспары 2001 жылдың наурыз айында бірнеше ғимаратты (соның ішінде 1960 жылдары салынған «Биг Л») бұзумен басталды. Бұл аудан әрқашан коммунаның қалған бөлігінен географиялық оқшауланумен және қоғамдық инфрақұрылым мен сауда орындарының жетіспеушілігімен сипатталды, ол «Гранд ансамбль» деп аталатын сезімтал қалалық аймақтың құрамына кіреді, бұл аймақ Антония және Масси коммуналарында орналасқан.

Топонимика

829 жылы Людовик I-нің Сен-Жермен-де-Пре монахтарына жасаған растауында Антоний топонимі алғаш рет «Антониакум» деп тіркелді, бұл «Антонийдің иелігі» деген мағынаны білдіреді. Кейіннен ол «Антониако», «Антоньяко», «Антонни», «Антони» және 18 ғасырдан бастап «Антоний» түрінде кездеседі, француз революциясы кезінде қысқа мерзімге «Антоний Революциясы» деп аталғаннан басқа. Топонимнің белгілі шығу тегі галл тілінен келген «acum» жұрнағымен байланысты. «Антоний», «Антоинье» және «Антоинье» сияқты гомонимдер де бар, олардың барлығы гало-римдік *АНТОНИАКУ-ға қатысты.

Тарих

Байланысты мақала: Île de France. Антонийдің тарихы тереңде жатыр, ол Галло-Рим дәуірінде, 3-ғасырда бастау алған. Оның тарихы 10-ғасырда Капетия патшалары құрған Корольдік иелігімен байланысты, осының нәтижесінде Île de France аймағы қалыптасты.

Тарихқа дейінгі және галло-рим дәуірі

Тарихи дәуірде адамдар үстірттің шеттерімен қоныстанды, қаланың дамуы осы жерден басталды. 1545 жылы Франсуа I, Сен-Жерменнің мақтаулы абысы кардинал де Турнонмен бірге дұғада болғанда, Антонийде Елуінші күннен кейінгі бейсенбіде және Әйелдер күні (25 қараша) күні, сондай-ақ әр бейсенбіде жәрмеңкелер өткізуге патент берді. 1737 жылы атақты, жоғары сапалы шам жасаушы Trudon, 1702 жылы құрылған бизнесті патшаға балауыз жеткізуші Pean de Saint Gilles-тен сатып алып, осы жерде орналасты. Олар жазда осында тұратын. Осы кезеңде Париждің жанындағы Антонийге ауылдық жерге келген көрнекті париждіктер көптеген сарайлар салды. 20-ғасырдың ортасына дейін көптеген сарайлар сақталды: актер Франсуа Молеге тиесілі ескі қамал, Хеллер паркіндегі Кастрис отбасының сарайы (қазір бұзылған, бірақ шағын ғимарат қалды), Белль Левантиннің үйі (қазір Сен-Жан үйі). Қала «Круа-де-Берни» деп аталатын жол торабындағы саяхатшыларды қарсы алған жылқыларға арналған қонақ үйімен танымал болды, себебі ол Версальдан Шоизи-ле-Руаға дейінгі 18-ғасырдан бері салынған патшалық жолдың және Парижден Орлеанға дейінгі жолдың қиылысында, Берни қамалының паркінің солтүстік-батыс бұрышында орналасқан еді. Темір жолдың салынуы қаланың өмірін түбегейлі өзгертті, 1854 жылы Со қалалық желісі, ал 1893 жылы Арпажоналық желісі ашылды. Сарайлар салу жалғасты: Кастри маркизінің меншігі бұзылып, Екінші Империя кезеңінде оның орнына Сарран қамалы мен Бурдо паркі салынды, олардың қалдықтары бүгінде «Сән үйі» болып табылады. Антония көптеген діни қауымдардың орталығына айналды. 1720 жылдан бері Антонияда қыздарға арналған діни мектеп болған Сент-Андре Кресінің әпкелері 1928 жылы Крест институтына айналды, содан кейін бірнеше діни қауымдарды біріктірген Сент-Мари Антония институтына қосылды. Мариандықтар Шение мүлігін сатып алып, француз семинариясын ашты. 1903 жылы қуылғаннан кейін олардың ғимараты Сен-Жан үйіне айналды, қазір Мариандықтар үшін демалыс орны. 1968 жылы олар Антониядағы Сент-Мари институтын құрды. Редемптористер (Ең қасиетті Құтқарушы қауымы) 1889 жылдың 5 тамызында хирург Велпоның мүлігін сатып алып, жаңадан келгендеріне арналған үй салды. 1905 жылы шіркеу мен мемлекет ажырасылғаннан кейін олар Антонияны тастап кетуге мәжбүр болды, себебі 1908 жылдың 13 маусымында қуылды. Олар сол кезде үлкен ғимараттар салып, оларды Сена департаменті алып, Пауль Маншон атындағы күндізгі балабақшаға айналдырды. 1890 жылы Клунидің Әйелдері Қасиетті Жүсіп, бұрынғы патшалық балауыз фабрикасының ғимараттарын сатып алды. Олар колониядан оралған әпкелерге арналған зейнеткерлер үйін ашты. Қазіргі кезде басты ғимарат осы қауымның әпкелері үшін демалыс орны болып табылады. Сент-Рафаэль әйелдері 1893 жылы қоныстанды. Олардың жұмысы жалғызбасты аналарды қабылдау және олардың қауіпсіз босануын қамтамасыз ету болды, сондай-ақ олар Фредерик Озананың досы және серігі болған дәрігер Әмеде Ферран де Миссоль (1805-1883) құрған мектепті басқарды. Бұл діни ұйым 1972 жылы Колумбияда осындай орын құрғаннан кейін Антонияны тастап кетті. Мектеп жабылып, қауымдастықты діндарлар емес адамдар басқарды.

In prehistoric times people settled along the edges of the plateau the development of the city. In 1545 François I, while at prayers with Cardinal de Tournon, Commendatory abbot of Saint Germain, gave letters patent for the establishment of fairs at Antony on Thursday after Pentecost and on Saint Catherine's day (25 November) as well as a market every Thursday. The famous top quality candle maker Trudon was established here in 1737 after buying the business established in 1702 from Pean de Saint Gilles, wax supplier to the King. took their summer quarters there. This is also the period during which many mansions were built by notable Parisian who came to Antony for the countryside just outside Paris. Most mansions still remained in the middle of the 20th century: the old castle, the property of the actor François Molé, the folly of the Castries family in Heller Park now demolished but an outbuilding remains, the house of the Belle Levantine (now the Maison Saint Jean), The city was known for its coaching inn for horses that welcomed travelers at the crossroads called "Croix de Berny" because it was at the intersection of the royal road, dating from the 18th century, leading from Versailles to Choisy le Roi, and the road from Paris to Orléans with the intersection in the north west corner of the Château de Berny Park. The construction of the railway profoundly transformed the activity of the city when the Sceaux line opened in 1854 then the Arpajonnais line in 1893. The building of mansions continued: the property of the Marquis of Castries was demolished and replaced in the Second Empire by Sarran Castle and Bourdeau Park whose remains have today become the Maison des Arts (Art House). Antony became the seat of numerous religious congregations. The Sisters of the Cross of Saint André who had a girls' religious school at Antony since 1720, in 1928 became the Institute of the Cross, then The Cross before being integrated into the Institution of Sainte Marie of Antony which incorporated several religious congregations. The Marianists bought the Chénier property and installed their French seminar. Returning after their expulsion in 1903, their building became the Maison Saint Jean, now a retreat for Marianists. In 1968 they created the Institution of Sainte Marie of Antony. The Redemptorists (Congregation of the Most Holy Redeemer) purchased the property of the surgeon Velpeau on 5 August 1889 to build their novitiate. Following the Separation of Church and State in 1905 they had to leave Antony as they were expelled on 13 June 1908. They had meanwhile built very large buildings which were taken by the Seine Department and became the Paul Manchon day nursery. In 1890 the Sisters of St. Joseph of Cluny bought the buildings of the former royal manufactory of waxes. They installed a nursing home for the sisters returning from the colonies. The main building is now a retreat for the sisters of this congregation. The Ladies of Saint Raphael settled in 1893. Their work was to host single mothers to help ensure their safe child bearing and also ran a school founded by Father Amédée Ferrand de Missol (1805 1883), a physician who became a priest, friend and companion of Frédéric Ozanam. These religious left Antony in 1972 after creating a similar place in Colombia. The school was closed and the association was taken over by the laity.

ХХ ғасырдағы даму

Антониядағы алғашқы маңызды даму оның сенаторы, мэр Аугуст Муние басшылығымен жүзеге асырылды: қала 4000-нан 20 000 тұрғынға дейін өсті. 1912 жылы қала әкімі болып сайланған ол бірден тұрғын үй мәселесіне кірісті. "Le Père des mal lotis" ("Жағдайсыз халқының Әкесі") деп газетте аталған ол, тұрғын үйларды санитарлық жағдайға келтіру үшін кедейлердің қырықтан астам бірлестігін құрды. Ол мектептер, көптеген жолдар салып, көшелерді жарықтандыруды ұйымдастырды. 1940 жылы оңтүстікке қарай астанаға қашқан босқындар көптеп келді. Мэр мектептерде жатақханалар ұйымдастырып, босқындарды барлық мүмкіндікпен қамтамасыз етуге тырысты, және 19 000 тұрғынының ішінде 7 000 антониялық қалада қалды. Мектептер босатылды: оқушылар мен мұғалімдер алдымен Савиньи-сюр-Брайеге, содан кейін Саумрға, ал соңында Буйль-Лорецке жіберілді. 1940 жылдың 14 маусымында неміс әскері қалаға кіріп, стадион мен Жюль Ферри мектебін 8000 әскери тұтқынды ұстау үшін пайдаланды. Антония – 1944 жылдың 24 тамызында генерал Леклерктің 2-ші бронетанкті дивизиясының әскерлері азат еткен Сена департаментіндегі алғашқы қала. Екінші даму 1960 жылдардың басында Алжирден оралғандарды орналастыру үшін жүргізілген қарқынды тұрғын үй құрылысының нәтижесі болды. Қарқынды қала құрылысы шағын ғимараттардың, сондай-ақ "The Grand L" сияқты төмен қабатты үйлердің салынуына әкелді, ол ұзын ішкі дәліздерімен және 11 қабатты биіктігімен танымал болды, және 2001 жылдың ақпан айында бұзылды. 20 жыл ішінде, 1955 жылдан 1975 жылға дейін, халық саны артты, бірақ кейіннен қарапайымдастырылды. Соңғы нұсқасы 1987 жылға дейін жаңартылды. Қорытындылай айтқанда: лилия гүлдері, эскюшондар және дөңгелектер Сен-Жермен-де-Пре аббаттығына арналған, мұнара Биевр өткеліне қарап тұрған ежелгі бекіністі еске салады; арыстан – Бернидің бірінші маркизі және француз сыртқы істер министрі (1663-1671) Хью де Лионннің қаруынан алынған.

Саясат және әкімшілік

Антоний – Иль-де-Франс аймағындағы О-де-Сен департаментінің екі субпрефектурасының бірі. Антоний кантонына коммунаның оңтүстік бөлігінен үштен екі бөлігі ғана кіреді, ал қалған бөлігі Бург-ла-Рен кантонына жатады. Антоний коммунасы 1986 жылдан бері О-де-Сен департаментінің он үшінші сайлау округіне қарасты. 2006 жылдан бері Антоний дауыс беру машиналарын пайдаланатын коммуналардың бірі болып табылады.

Саяси тепе-теңдік

Саяси тұрғыдан алғанда, 1980 жылдардың басынан бері Антония оңшыл қала болып келді. Қазіргі уақытта О-де-Сен департаменті Бас кеңесінің төрағасы және бұрынғы министр Патрик Деведьян Антония қаласының мэрі лауазымына қатарынан төрт рет сайланды. 1983 жылдың 16 қазанынан 2002 жылдың 30 мамырына дейін ол РПР мүшесі ретінде муниципалдық сайлауға қатысты. Оның орнын басып, мэр болған Рэймонд Сибилл, сондай-ақ оның ізбасары Жан-Ив Сенан да 2008 жылы қайта сайланды. 2005 жылғы Францияның Еуропалық Конституциясы жөніндегі референдумда антониалықтардың басым көпшілігі Еуропалық Конституцияны қолдады – 63,60% «Иә» деп, 36,40% «Жоқ» деп дауыс берді, ал дауыс беруден бас тартқандардың үлесі 24,77% болды (Франция бойынша: 54,67% «Жоқ», 45,33% «Иә»). 2007 жылғы Франция президенттік сайлауының бірінші турында Николя Саркози 34,86% немесе 11 924 дауыс жинады, одан кейін Сеголен Руаяль 27,53% немесе 9 418 дауыс, Франсуа Байру 22,98% немесе 7 861 дауыс, ал соңында Жан-Мари Ле Пен 5,10% немесе 1 744 дауыс жинады, ешбір кандидат 5% шегінен аспады. Екінші турда сайлаушылардың 52,69% немесе 17 241 дауысы Николя Саркозиге, ал 47,31% немесе 15 482 дауысы Сеголен Руаяльге берілді, бұл нәтиже ұлттық орташа көрсеткіштерге жақын болды – екінші турда Николя Саркозиге 53,06% және Сеголен Руаяльге 46,94% дауыс берілді. Бұл президенттік сайлауға қатысу өте жоғары болды. Антония сайлау тізімінде 39 327 тіркелген сайлаушы бар, олардың 87,05% немесе 34 234-і дауыс беруге қатысты. Дауыс беруден бас тартқандардың үлесі 12,95% немесе 5 093 дауыс, ал 4,41% немесе 1 511 дауыс жарамсыз деп танылды, осылайша барлығы 95,59% немесе 32 723 дауыс берілді.

Сот және әкімшілік құзыреті

Антонияда аудандық сот орналасқан. Соттың қарауына енетін кантондар: Антония, Банье, Бург-ла-Рэйн, Шатенэй-Малабри, Фонтенэй-о-Роза, Ле-Плесси-Роббинсон, Монтруж және Сё. Антонияда сондай-ақ полиция соты да орналасқан. Екі сот та 1872 жылы ұлдарға арналған алғашқы мектеп салу үшін салынған ғимаратта орналасқан. 1927 жылы ғимарат 1970 жылы жаңа қалалық әкімшілік ғимараты салынғанға дейін қалалық әкімшілікке айналды. Антония Нантердегі Tribunal de Grande Instance, Версальдегі апелляциялық сот, Нантердегі жасөсперімдер соты, Булонь-Билланкурдағы Conseil de prud'hommes (еңбек дауылы соты), Нантердегі коммерциялық сот, Серги-Понтуаздағы әкімшілік соты және Версальдегі апелляциялық әкімшілік сотына бағынады.

Қоршаған орта саясаты

Көптен бері Антоний өзінің көптеген жасыл аймақтарынан пайда табуға тырысып келеді. Hauts de Bièvre агломерациялық қауымдастығының көмегімен әртүрлі учаскелерге сапарлар жасалып, олардың ерекше табиғи ресурстары ашылды. Бивр өзенінің су жиналатын алабы 1984 жылдан бері Қоршаған орта министрлігі тарапынан «табиғи-экологиялық, жануарлар мен өсімдіктер дүниесінің аймағы» деп белгіленген. Бұл аймақ – өңірлік маңызы бар, сапасы жоғары батпақты жер, Hauts de Seine департаментіндегі ең ерекше аймақ. 1992 жылы қаланың бастамасымен осы жерде орнитологиялық обсерватория құрылды. 1977 мен 1993 жылдар аралығында 132 түрлі құс түрі байқалды, оның ішінде Иль-де-Франс аймағында өте сирек кездесетін түрлер де болды. Парк де Сюға дейінгі барлық аңғар экологиялық тұрғыдан маңызды өсімдіктер мен жануарлар дүниесінің табиғи аймақтарының тізіміне енгізілген. 2008 жылы ірі ағаштар отырғызу науқаны басталды. Биік, 25 жылдық бұл ағаштар белгілі бір жерлерге отырғызылды, олар үшінші мыңжылдықта ерекше ағаштарға айналуы тиіс. Бұл ескерткіш ағаштар ландшафтты көркейтіп, қала құрылысын жоспарлауда бағдаршам ретінде қызмет етеді.

Экономика

Қалада Париж сауда палатасының филиалы бар.

Халықтың табысы және салық салу

2004 жылы Антонияда 818 үй шаруашылығы байлық салығы бойынша ынтымақтастық салығын (ISF) төлеуге міндетті болды, ал бұл салықтың Антониядағы орташа сомасы жылына 3 857 евроны құрады, ал ұлттық орташа көрсеткіш – жылына 5 683 евро. ISF төлеуге міндетті антониандардың орташа байлығы 1 295 062 евроны құрады. 2008 жылы Антонияда байлық бойынша ынтымақтастық салығын (ISF) төлеуге міндетті 1 463 үй шаруашылығы болды, ал Антониядағы бұл салықтың орташа сомасы жылына 3 634 евроны құрады, ал ISF төлеуге міндетті антониялықтардың орташа байлығы 1 406 852 евроны құрады. 2010 жылы үй шаруашылығының орташа табыс салығы 42 583 евроны құрады, бұл Антонийді Франциядағы 39-дан астам үй шаруашылығы бар 31 525 коммунаның арасында 1456-шы орынға қойды.

Жұмыспен қамту

Антоний коммунасы Париж жұмыспен қамту аймағының құрамына кіреді. Коммунаның еңбекке қабілетті халқының саны 30 758 адамды құрайды. Антониполь – 1970 жылы қаланың оңтүстігінде салынған ескі өнеркәсіптік аймақтан және 1980 жылы салынған бұрынғы жоғары технологиялық парктан тұратын бизнес-парк. 2008 жылы бұл бизнес-паркке денсаулық сақтау, ғылыми зерттеу және дәлдік электроникасы салаларындағы ірі мекемелер кірді, мысалы: Dräger Medical, Essilor, Siemens, Stallergenes, Air Liquide Medical Systems, Vannier Photolec және т.б. Бүгінде Париждің оңтүстігінде орналасуды көздейтін жоғары құнды қосылған кәсіпорындарға басымдық берілуде. 2008 жылы бірнеше компания орналасқан Croix de Berny қиылысында Pomona және Chronopost компанияларының кеңселері орналасқан. Verisure компаниясы 2020 жылы осы жерде өзінің кеңсесін ашты. Антоний базарының тарихы 1545 жылға дейін, Франсуа I патша Антонийде бейсенбі күндері апталық жәрмеңкелер ұйымдастырған кезеңге дейін жетеді. Ол Мунье көшесіндегі тротуарлардан Фирмин Гемиер алаңына көшіріліп, 1957 жылы қала орталығындағы қазіргі орнына орналастырылды. Бұл Париждің оңтүстігіндегі ең ірі екі базардың бірі. Үлкен зал 2003-2006 жылдар аралығында толығымен қайта жаңартылды.

Білім

Антоний Версаль академиясында.

Мектептер

Қалада 15 балабақша және 13 коммуналдық бастауыш мектеп бар, олар шамамен 5300 балаға қызмет көрсетеді. Мектептердің аттары аудандардың (La Fontaine, Les Rabats, Noyer Doré, Val de Bièvre) немесе көрнекті тұлғалардың (Paul Bert, Edmond Blanguernon, Ferdinand Buisson, André Chénier, André Dunoyer de Segonzac, Jules Ferry, Anatole France, Jean Moulin, Adolphe Pajeaud, André Pasquier, Alfred Velpeau және Jean Zay) есімдерімен аталады. Департамент бес колледжді, ал Иль-де-Франс аймағы екі мектепті басқарады. 1978–1980 жылдары салынған Анна Франк колледжінің ғимараты ерекше архитектуралық шешімді көрінеді, ол «үлгілер саясатының» нәтижесі болды: муниципалитет Министрліктің ұсынған үлгілерінен біреуін таңдап, екі сәулетшіге (Жан Нувель және Гилберт Лезенес) осы үлгіні олардың шығармашылық көзқарастары мен жердің ерекшеліктеріне бейімдеуді тапсырды. Антонийде үш жекеменшік мектеп бар: Озар Хатора еврей мектебі, оқыту әдістері жобалық және институционалдық оқытудың белсенді әдістеріне негізделген Антонийдің жаңа мектебі және мемлекетпен шарттасқан католик жеке мектебі болып табылатын Сайнт Мари Антоний институты. Бұл мектепті Мариандықтар басқарады және бірнеше жылдан бері 3200 оқушысы бар, Франциядағы ең ірі жеке білім беру мекемесі болып есептеледі.

Жоғары білім

Антонияда Arc en Ciel Jean Trubert мектебінің орталығы орналасқан. Бұл жеке жоғары техникалық мектеп иллюстрация мен комикстер саласында мамандандырылған оқу орыны. Arc en Ciel Jean Trubert мектебі "Картинист және иллюстратор сертификаты" атты дипломдық курс ашуды бастады, ол Répertoire national des certifications professionnelles (NCPR) тіркелгісінде тіркелген. Бұл диплом мемлекеттік деңгейде ІІІ деңгейлі екі немесе үш жылдық оқуды аяқтағаннан кейін беріледі. Антонияда екі Университеттік оқыту институты ашылды: IUFM Val de Bièvre және IUFM Léon Jouhaux. Кәсіптік мектептердегі оқыту үшін барлық пәндер Антоний Жуаның IUFM оқу орнында дайындалады. Сонымен қатар, қонақ үй және мейрамхана жабдықтары бөлімі арқасында, ол қонақ үйлердегі жұмыс орындарына қатысты курстар мен оқыту материалдарын әзірлейді. IUFM Val de Bièvre 2011 жылдың қыркүйегінде жабылды, қазірде тек COSOM (сауықтыру орталықтары тобы) жұмыс істеп тұр. Антония Жан Зей студенттік жатақханасымен танымал, оның болуы жиі күмәнданыс тудырады: Антония қаласының 20 жылдық мэрі Патрик Девиджиан оны "ісік" деп сипаттаған. 1945 жылы жоспарланған, құрылысы 1952 жылы басталды. 2500 бөлмелі бұл кешен Еуропадағы ең ірі студенттік тұрғын үйлердің бірі. 1955 жылдың 1 желтоқсанында студенттерге есігін ашқан жатақханада бастапқыда 1580 жеке бөлме (оның ішінде 1040 ұлдарға және 540 қыздарға арналған бөлмелер), 490 отбасылық пәтер және көптеген ортақ кеңістіктер (кітапхана, конференц-зал, спорт кешені, жұмыс бөлмелері) болды. Ғимараттар қала орталығы мен Сьо паркі арасындағы он акр жерге орналасқан. Бастапқыда жатақхана әлемнің түкпір-түкпірінен келген студенттерді қабылдады. Ең қарқынды кезеңінде жатақханада үш балабақша, мектеп, супермаркет және 50-ден астам ұлт өкілдері болды. Жаңа әкімшілік ғимараттар 1989 жылы, жатақхананың бірінші ғимараты бұзылғаннан кейін, жатақхана аумағында салынды. 2008 жылы қабылданған жаңа жергілікті жоспарында RUA-ның қарауында қала орталығы мен Сьо паркі арасында даңғыл салуға арналған "бос орын" қарастырылған: бұл жобаны іске асыру кем дегенде бір жатақхана ғимаратын бұзуға әкелуі мүмкін. Бұл жоба студенттік жатақханалардың жетіспеушілігіне байланысты көп дау тудырып отыр. 2008 жылы Университеттер министрі және О-де-Сен департаментінің бас кеңесінің төрағасы RUA-ны "қайта орналастыруды" қарастырды, бірақ студенттік ұйым бұған қарсылық көрсетті. 2009 жылы RUA мүлігі О-де-Бивр агломерациялық қауымдастығына берілді. 2010 жылы ғимараттар бұзылды. 2011 жылы Антония муниципалитеті мен О-де-Бивр агломерациясы Жан Нувель жобалаған жол құрылысын ұйымдастыру жоспарын ұсынды.

Antony is the seat of the Arc en Ciel Jean Trubert School, a private higher technical school specializing in training in illustration and comics. Arc en Ciel Jean Trubert School initiated the creation of the diploma course "Certification of cartoonist and illustrator" which is registered at the Répertoire national des certifications professionnelles (NCPR). This diploma recognized by the State for Level III sanctioned training of two or three years. Two Institut Universitaire de Formation des Maîtres have been established in Antony: the IUFM Val de Bièvre and the IUFM Léon Jouhaux. All disciplines for teaching at professional schools are prepared on the training site of IUFM of Antony Jouhaux. Moreover, thanks to its hotel and restaurant supply department, it prepares courses and teaching for jobs in hotels. The IUFM Val de Bièvre, meanwhile, was closed down in September 2011, only the COSOM (group of gyms) is still active. Antony is known for its Jean Zay university residence whose existence is regularly questioned: Patrick Devedjian, the mayor of Antony for 20 years, saw it as a "cyst". Planned in 1945 its construction was decided on in 1952. With 2,500 rooms, it is one of Europe's largest student housing complexes. Open to the students from 1 December 1955, it initially offered 1,580 individual rooms (including 1,040 rooms for boys and 540 rooms for girls), 490 apartments for couples, and many common areas (a library, an auditorium, a sports complex, workrooms). The buildings are spread over ten acres between the town centre and Sceaux Park. From the outset the residence welcomed students from around the world. At the height of its activity, it had three kindergartens, a school, a supermarket, and 50 different nationalities. The new sub prefecture buildings were constructed in 1989 partly on the grounds of the residence after the demolition of one of its main buildings. The new local plan adopted in 2008 creates a "placeholder" in the hands of the RUA to create an avenue between the city centre and the Parc de Sceaux: achieving this project would result in the demolition of at least one building of the Residence. This project is very controversial because of the shortage of student accommodation in Île de France. In 2008, the Minister for Universities and President of the General Council of Hauts de Seine considered the "transfer" of the RUA, which the student union strongly opposed. In 2009, the property of the RUA was transferred to the Agglomeration Community of Hauts de Bièvre. In 2010, the buildings were demolished. In 2011, the municipality of Antony and the Agglomeration of Hauts de Bièvre presented a plan to reorganise the right of way by Jean Nouvel.

Дін

Антонийде католик, протестант, еврей және мұсылман дінге арналған ғибадат орындары бар.

Протестанттық ғибадат

Евангелистік баптистік шіркеу Антонияда баптист қауымын біріктіреді. Жақын жердегі коммуналарда Франция реформаланған шіркеуіне (Шатен Малабрида) және Франция евангелистік лютеран шіркеуіне (Бург-ла-Рейнде) қатысты қауымдардың құлшына орындары бар.

Яһудилердің ғибадат етуі

Антония қаласында Париж еврей консисториясы қауымдастығы басқаратын синагог орналасқан.

Мұсылман дінінің ғибадат етуі

Антоний қаласындағы мұсылман мәдени қауымдастығы мешітке басшылық етеді, ал Антоний қаласындағы исмаили мәдени қауымдастығының дұға үйі бар.

Тенрикё ғибадат

Антонияда Тенрикё құдайханасы бар. Тенрикё – Жапониядан шыққан идеологиялық және діни қозғалыс. Info sects сайтында бұл буддистік секта ретінде қарастырылады.

Ескерткіштер мен ескерткіштер

Көптеген ғимараттар мен орындар тарихи ескерткіштер тізіліміне енгізілген. Антонийдің мәдени мұрасының ең маңыздылары төменде көрсетілген.

Азаматтық мұра

Бұрынғы Корольдік шамы фабрикасы (1714), нақты атауы Manufacture d'Antony pour le blanchissage des cires & la fabrique des bougies (Антоний шамы мен шам фабрикасын ақтарту фабрикасы) 14 Avenue du Bois de Verrières даңғылында орналасқан. Зауыт 1702 жылы Пеан де Сент-Жилл құрды және 1719 жылы патшалық фабрикаға айналды. Оның ұраны – Deo, regique laborant, яғни «Құдай мен Патша үшін жұмыс істейді». Бастапқы ғимарат 1714 жылы салынды, онда Версаль сарайы және аймақтағы басқа да сарайлар үшін балауыз және сұлы шамдар өндірілді. Кәсіпорын Антонийден Бург-ла-Рэйнге көшіп, қазір де «Cire Trudon» деген атпен жұмыс істеп келеді. Ғимаратты қазір 1890 жылы қоныстанған Клунидің Әйгерім Жүсіп әпкелері пайдаланады. Зауыт осы жерде өзендерден алынатын жоғары сапалы суды пайдалану үшін салынған, бұл шамдарды ерекше ақ түске ие етіп өндіруге мүмкіндік берді. Maison Saint Jean (Сен-Жон үйі) (1806) – бұрынғы Шенье меншігі, «Ла Белль Левантин» деп аталған. Бұл ғимаратты Луи Саувер Шенье, Луи Шеньенің кіші ұлы және Андре Шеньенің інісі, архитектор Жорж Огюст Раншонның жобасы бойынша салған. 1820 жылы үйді Людовик Филипптің кезінде министр болған Жан-Шарль Персил сатып алды, ол 1870 жылы қайтыс болды. 1880 жылы: «Ескі зират орнында липа ағаштары отырғызылған тартымды алаңда орналасқан Сент-Сатурнин шіркеуі тарихи, археологиялық және көркемдік тұрғысынан үш қызығушылық тудырады». Ішінде Каролинг дәуірінен жеткен жуу орындығынан басқа, 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басындағы боялған шыны терезелер де бар. Хор 12-шы ғасырдың соңына, қоңырау мұнарасы 14-шы ғасырға, кеме 15-шы ғасырға, ал оңтүстік капелласы қазіргі заманға жатады. Қонақ үйдің маңында төрт қоңырау тұр: ең көнесі – 1730 жылы құйылған Шарлотта Женевьева қоңырауы. Бұл ескерткіш соңғы жылдары күрделі жөндеуден өтті. 1989 жылы шіркеу алаңында орналасқан пастор үйі қалпына келтірілді. Бұл шіркеу 1928 жылдың 19 қазанынан бастап тарихи ескерткіш ретінде тіркелген. 1968 жылы архитекторлар Жорж Денглер мен Зунцтың жобасы бойынша салынған «Испан шіркеуінің анасы» капелласында шыны шебері Анри Мартин Гранльдің жұмысы – өте үлкен ашық кірпіш қабырға және сонымен қатар Жакулин Беше Фербердің 41 м² көлемді үлкен керамикалық қабырғалық суреті бар. Шіркеуде тарихи нысандар тізіміне енген көптеген заттар сақталған. 1964-1967 жылдары архитекторлар Пьер Пинсард пен Хьюго Фолмардың жобасы бойынша салынған. Шіркеу 1967 жылдың 21 мамырында католиктердің құдайына бағышталды. Ол баспа ісінің қамқоршысы – Сен-Жан Портқа арналған. 2002 жылдың 6 қаңтарында «Қалалық сигнал», үлкен крестпен безендірілген, ашылды. Ассизидің Әйгерім Франциск шіркеуі 1972 жылы архитектор Пол Генридің жобасы бойынша «Кардиналдың құрылыс шеберханасы» (Œuvre des Chantiers du Cardinal) арқылы салынды. Оны 1972 жылдың 7 қазанында Нантер епископы Моссеньор Жак Деларю католик дініне бағыштады. Сент-Максим шіркеуі 1978-1980 жылдары «Кардиналдың құрылыс шеберханасы» арқылы салынды. Оның жобасын да архитектор Пол Генри жасаған, ал 1980 жылдың 16 қарашасында Моссеньор Жак Делару оны католик дініне бағыштады. Ішінде тарихи нысан ретінде тіркелген үлкен Сент-Максим мүсіні (1939) бар. Сент-Одиль шіркеуі (1933) сәулетші Шарль Веннердің басшылығымен «Кардиналдың құрылыс шеберханасы» тапсырысымен салынды. Мұнда тарихи нысан ретінде тіркелген Киелі Одильдің басрельефі (1933) бар. Евангелистік баптистік шіркеу, қазіргі заманғы сәулетке ие, үлкен терезелері бар, «Берни крестінің» даму жобасы аясында толығымен қайта салынды және 2001 жылдың наурыз айында ашылды.

The former Royal Manufactory of Waxes (1714) whose exact name was Manufacture d'Antony pour le blanchissage des cires & la fabrique des bougies (Manufacture of Antony for laundering of waxes & candle factory) is located at 14 Avenue du Bois de Verrières. The factory was founded in 1702 by Péan de Saint Gilles and it became a royal factory in 1719. Its motto was Deo, regique laborant meaning "they (the drones) work for God and the King. The original building was built in 1714 where wax and tallow candles were produced for the Court of Versailles and other castles in the area. The enterprise left Antony for Bourg la Reine and still exists under the name of "Cire Trudon". The building is now occupied by the Sisters of St. Joseph of Cluny who settled there in 1890. The factory was built on this site to use the high quality water from the rivers which allowed candles to be produced with an exceptional whiteness. The Maison Saint Jean (House of Saint John) (1806) is a former Chénier property called La Belle Levantine. This building was built by Louis Sauveur Chénier, the youngest son of Louis Chénier, and brother of André Chénier from plans by architect Georges Auguste Ranchon. In 1820 the house was purchased by Jean Charles Persil, a Minister under Louis Philippe, who died in 1870. In 1880, is "Located in an attractive square planted with linden trees on the site of the old cemetery, the church of Saint Saturnin has a triple interest: historical, archaeological and artistic". Inside, in addition to the wash stand from the Carolingian period, there are stained glass windows from the late 19th early 20th centuries. The choir is from the end of the 12th century, the bell tower from the 14th, the nave from the 15th century, and the south chapel is modern. The belfry supports four bells: the oldest, Charlotte Genevieve, from 1730. This monument has been undergoing major renovations in recent years. The rectory, on the church square, was restored in 1989. This church has been classified as a historical monument since 19 October 1928. In the "Holy Mary Mother of the Church" chapel of the Institution Sainte Marie d'Antony, built in 1968 to plans by architects Georges Dengler and Zunz, there is a very large openwork brick wall the work of master glassmaker Henri Martin Granel and also a large ceramic mural 41 m2 in area, the work of Jacqueline Bechet Ferber. The church contains a large number of items that are registered as historical objects. was built between 1964 and 1967 on the plans of architects Pierre Pinsard and Hugo Vollmar. The church was consecrated to Catholic worship on 21 May 1967. It is dedicated to Saint Jean Porte latine, patron saint of the publishing industry. The "Urban signal", surmounted by a giant cross, was inaugurated on 6 January 2002. The Church of Saint Francis of Assisi was built in 1972 on the plans of architect Paul Henry by the Œuvre des Chantiers du Cardinal (Construction work of the Cardinal. It was dedicated to the Catholic faith on 7 October 1972 by Monseigneur Jacques Delarue, Bishop of Nanterre. The Church of Saint Maxime was built from 1978 to 1980 by the Œuvre des Chantiers du Cardinal. It is also designed by the architect Paul Henry and was dedicated to the Catholic faith on 16 November 1980 by Monseigneur Jacques Delarue. It contains a large Statue of Saint Maxime (1939) which is registered as an historical object. The Church of Sainte Odile (1933) was built under the direction of architect Charles Venner by the Œuvre des Chantiers du Cardinal. There is a Bas relief of Saint Odile (1933) which is registered as an historical object. The Evangelical Baptist Church, of modern architecture with large windows, has been completely rebuilt under the development project of the Croix de Berny and inaugurated in March 2001.

Қала маңындағы кварталдар

Антонияның көп бөлігі қала маңындағы аудандардан тұрады. Бұл үйлер негізінен 19 ғасырдың аяғы мен 20 ғасырдың басында Арпажонне темір жолының келуінен кейін салынды. Ол өзін-өзі қамтамасыз ететін ауыл шаруашылығы ауылын шағын бақша шаруашылығы қалашығына, содан кейін тұрғын қалашыққа айналдырды. Осы жаңа үйлердің ішінде Гавриил Пери даңғылындағы үйлер 1890-1895 жылдар аралығындағы модерн стилінің ерекше үлгісі болып табылады. "Жаңа Антоний" бөлімшесін архитектор Анатоль де Бодо (бұрын Sceaux қаласындағы Lakanal лицейін жобалаған) жобалаған. 1950 жылдардағы демографиялық өзгерістерге қарамастан, Антония қазірге дейін негізінен қала маңындағы сипатын сақтап келеді. 2000 жылдардың соңында осы мұраны сақтауға байланысты қала құрылысы саясаты маңызды мәселеге айналды. 2009 жылдың маусым айында қала Пьер Броссолет бульварындағы үйлерді бұзуға кірісті, ал 2009 жылдың қазан айында Гавриил Пери даңғылын түзу жоспары жарияланды, ол басқа үйлердің де бұзылуына әкелуі мүмкін. Бұл қала құрылысы шараларына тұрғындар мен жергілікті қоғамдық ұйымдар қарсылық білдірді.

Иконография (фотолар)

Фотограф Роберт Дойсно 1944 жылдың 8 қаңтарында "Пол мен Одеттің үйлену тойы" атты фоторепортажда Антоний қаласының көшелерін түсіріп, мәңгілікке сақтап қалды. Commons галереясындағы фотосуреттерден өзге, осы сайтта Антонийге арналған көптеген суреттер бар.