Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
CBS News президенті Фред В. Френдли (шын аты Фердинанд Френдли Вахенхаймер, 30 қазан 1915 – 3 наурыз 1998) – CBS News президенті және Эдвард Р. Мэрроумен бірге «See It Now» деректі телебағдарламасының авторы. Ол халыққа ашық телеарналар (кабельдік телеарналар) тұжырымдамасын қалыптастырды.
President of CBS News
Fred W. Friendly (born Ferdinand Friendly Wachenheimer, October 30, 1915 – March 3, 1998) was a president of CBS News and the creator, along with Edward R. Murrow, of the documentary television program See It Now. He originated the concept of public access television cable TV channels.
Ерте мансап
Френдли Нью-Йорк қаласындағы еврей отбасында Тереза Френдли Вахенхаймер мен зергерлік бұйымдар жасаушы Сэмюэл Вахенхаймердің ұлы ретінде дүниеге келді. Отбасы Манхэттеннің Морнингсайд Хайтс ауданынан (кейіннен Френдли ширек ғасыр бойы оқытатын жер) Род-Айленд штатындағы Провиденс қаласына көшіп барды. Ол 1933 жылы Hope Street High School мектебін бітірді. 1936 жылы Nichols Junior College колледжінен мамандық бойынша білім алды. Кейіннен Френдли 1950 жылдың жазында NBC радиосының "The Quick and the Dead" радиосериалын жазып, режиссерлік етіп, продюсерлік жұмыстарын атқарды. Сериал атом бомбасын жасау туралы болды. Онда Троут, Боб Хоуп және Нью-Йорк Таймс газетінің журналисі Билл Лоуренс қатысты, ол Манхэттен жобасы туралы жариялағандары үшін Пулитцер сыйлығының иегері болған еді.
Friendly was born to a Jewish family in New York City to Therese Friendly Wachenheimer and Samuel Wachenheimer, a jewelry manufacturer. The family moved from Manhattan's Morningside Heights district (where later, Friendly would teach for a quarter century) to Providence, Rhode Island, where he graduated from Hope Street High School in 1933. He received an associate's degree from Nichols Junior College in 1936. Friendly later wrote, directed, and produced the NBC Radio series The Quick and the Dead during the Summer of 1950. It was about the development of the atomic bomb. It featured Trout, Bob Hope, and New York Times writer Bill Laurence, who had won a Pulitzer Prize for his coverage of the Manhattan Project.
CBS жылдары
"The Quick and the Dead" фильмінің сәттілігінен кейін, Френдлиді CBS-ке жаңалықтар директоры Сиг Миккелсон толық уақыт жұмыс істеуге шақырды. Сол күзде Мэрроу мен Френдли CBS радиосының олардың таяу деректік альбомдарынан шабыттанған деректік сериясын жасау үшін бірлесіп жұмыс істеді – Мэрроу жүргізген апталық "Hear It Now" бағдарламасын. Бағдарлама 1951 жылғы 18 қарашада жексенбі күні "See It Now" деген атаумен теледидарға көшті. Мэрроу мен Френдли сенатор Джозеф Маккарти туралы ашыналы деректік талдау жасады (эфирге 1954 жылғы 9 наурызда шықты), бұл Маккартиға қатысты халықтың көзқарасын өзгертуге және Маккартитің биліктен құлауына әкелген маңызды оқиға деп есептеледі. Бұл – Маккартидің коммунизмге қарсы күресі мен жеке құқықтар арасындағы қайшылықты одан әрі зерттеу болды. Алдыңғы күзде Мэрроу мен Френдли осы тақырыпта "See It Now" эпизодын шығарды, онда әуе күштерінің резервінің лейтенанты Мило Радуловичтің ісі зерттелді, ол әкесі мен апасының солшыл көзқарастарына байланысты қауіпсіздік рұқсатынан айырылды – әуе күштері құпия сақтап тұрған дәлелдер. Бес аптадан кейін Радулович әуе күштері министрінің бұйрығымен қызметіне қайта орналастырылды. Алайда, сол жылы Радулович өзінің міндеттерінен босатылды, өйткені ол жақында ит шаққан оқиғаға қатысқан шөліне күтім жасау үшін Аризона штатының Финикс қаласына уақытша көшуге мәжбүр болды. 1958 жылдың жазында "See It Now" бағдарламасы аяқталғаннан кейін, Френдли мен Мэрроу оның жалғасы "CBS Reports" бағдарламасы үстінде бірлесіп жұмыс істеді, бірақ Френдли ғана атқарушы продюсер болды, ал Мэрроу тек эпизодтық репортер және баяндаушы рөлінде болды. Олардың ең танымал "CBS Reports" бөлімі – көшпенді шаруалар туралы "Шығанақ орыны" (Harvest of Shame) тергеуі 1960 жылдың қараша айында эфирге шықты және бүгінгі күнге дейін теледидардың ең үздік бағдарламаларының бірі саналады. Мэрроу 1961 жылы телеарнадан кеткеннен кейін, Френдли бірнеше маңызды "CBS Reports" деректі фильмдерін бақылауын жалғастырды, олардың ішінде "Кім Бирмингем үшін сөйлейді?", "Тумалды бақылау және заң" және "Героин бизнесі" кіретін еді. CBS президенті Джеймс Т. Обри кіші кезінде CBS News операцияларына қысым күшейді. Обри Френдлимен үнемі келіспейтін. Френдли Обридің қоғамдық мәселелерге жеткілікті мән бермейтінін сезінді және "Біздің бақылауымыздан тыс жағдайлар" атты естеліктерінде Обридің CBS-те өткен бюджеттік отырыста жаңалықтарға жұмсалған ақша туралы ұзақ әңгімелегенін айтады, бұл компания үшін қызыл сызық болып табылатын шығын, оны көбірек ойын-сауық бағдарламаларымен тоқтатуға болатын еді. Алайда, CBS-тің негізін қалаушысы және директорлар кеңесінің төрағасы Уильям С. Пейли жаңалықтарды қолдады және Френдлидің бөлімін Обридің ұсынған бюджеттік кесімдерінен қорғады. 1962 жылы Обри арнайы бағдарламалардың санын азайтуға бұйрық берді, өйткені ол бағдарламалардың үзілуі көрермендердің көру әдетін бұзып, оларды қарсылас арналарға жіберуі мүмкін деп ойлады. Френдли бұл қадамға наразы болды. 1965 жылы Френдлидің қуанышына орай, Обри жұмыстан босатылды. Френдли 1964 жылдан 1966 жылға дейін CBS News президенті қызметін атқарды.
After the success of The Quick and the Dead, Friendly was recruited to work full time for CBS by news executive Sig Mickelson. That fall, Murrow and Friendly collaborated to produce a CBS Radio documentary series inspired by their record albums—a weekly show called Hear It Now that was hosted by Murrow. The show moved to television as See It Now on Sunday, November 18, 1951. Murrow and Friendly broadcast a revealing See It Now documentary analysis on Senator Joseph McCarthy (airing March 9, 1954) that has been credited with changing the public view of McCarthy and, being a key event leading to McCarthy's fall from power. It was an extension of the duo's continuing probe of the conflict between McCarthy's anti Communist crusade and individual rights. The previous fall, Murrow and Friendly had produced a notable See It Now episode on the topic, when the show probed the case of Air Force Reserve Lieutenant Milo Radulovich, who had lost his security clearance because of the supposed leftist leanings of his sister and father—evidence the Air Force kept sealed. Five weeks later, Radulovich was reinstated by the secretary of the Air Force. Radulovich was granted leave of his duties that same year, however, when he was forced to move temporarily to Phoenix, Arizona to care for his nephew who had recently been involved in a dog mauling incident. After See It Now ended, in the Summer of 1958, Friendly and Murrow worked together on its successor, CBS Reports, although Friendly alone was executive producer and Murrow no more than an occasional reporter and narrator. Their most famous CBS Reports installment—the probe of migrant farm workers Harvest of Shame—aired in November 1960 and still is considered one of television's finest single programs. After Murrow's departure from the television network in 1961, Friendly continued to oversee several notable CBS Reports documentaries, including Who Speaks for Birmingham?, Birth Control and the Law, and The Business of Heroin. Under CBS president James T. Aubrey Jr. the pressures on CBS News operations arose and escalated. Aubrey constantly fought with Friendly. Friendly felt Aubrey was insufficiently concerned with public affairs and in his memoir, Due to Circumstances Beyond Our Control, recounts one budget meeting at CBS when Aubrey spoke at length of how much money the news was costing the company, being a sea of red ink that could be stopped by replacing news with more entertainment programs. CBS founder and board chairman William S. Paley supported the news, however, and protected Friendly's division from Aubrey's proposed budget cuts. In 1962, Aubrey ordered that there would be fewer specials, both entertainment and news, because he felt interruptions to the schedule alienated viewers by disrupting their routine viewing, sending them to the competition. Friendly resented this move. To Friendly's relief, in 1965 Aubrey was fired. Friendly served as president of CBS News from 1964 to 1966.
CBS-тің отставкасы
1966 жылы Френдли CBS телеарнасы Вьетнамдағы АҚШ-тың қатысуына қатысты АҚШ Сенатының алғашқы тыңдауларын тікелей эфирде көрсетудің орнына "I Love Lucy" бағдарламасының бір бөлімін көрсеткен кезде қызметінен кетті. Бұрынғы және кейіннен CBS News президенті болған Дик Салант өзінің естеліктерінде Френдлидің мәселесі оның бұрынғы CBS News президенттері сияқты тікелей CBS жоғары басшылығына (Уильям С. Пейли мен Фрэнк Стэнтонға) осындай өтінішпен жүгіне алмауымен күшейгенін жазды. Осы жағдайда Френдли жаңа басшы арқылы өтуге мәжбүр болды, ол CBS Broadcast Group президенті Джек Шнайдер еді.
In 1966, Friendly resigned from CBS when the television network ran a scheduled episode of I Love Lucy instead of broadcasting live coverage of the first United States Senate hearings questioning American involvement in Vietnam. Onetime CBS News president Dick Salant, the executive who preceded and later succeeded Friendly in the role, wrote in his memoirs that Friendly's problem was compounded by his inability to make such a request directly to the top CBS management (William S. Paley and Frank Stanton), as previous CBS News presidents had. In this case, Friendly had to go through a new supervisor at the executive level, CBS Broadcast Group president Jack Schneider.
Кейінгі мансап
CBS-ден кеткеннен кейін Френдли бастапқыда Форд қорында хабар тарату жөніндегі консультант ретінде жұмыс істеді, ол 1980 жылға дейін осы қызметін сақтап келді. Осы лауазымда ол 1969 жылы Қоғамдық хабар тарату қызметін (PBS) құруға әкелетін өзара байланыс туралы келіссөздерде маңызды рөл атқарғанға дейін, коммуникация спутнигінен түскен табысты жаңадан пайда болған қоғамдық теледидарға бөлудің мүмкін емес жоспарын жасады. NET-ті Нью-Йорк қаласының WNDT станциясымен біріктіру арқылы Ұлттық білім беру теледидарының Вашингтонға негізделген PBS-ке бағынуын қамтамасыз ету (сондай-ақ станцияның жергілікті бағдарламаларын дамыту үшін Форд қорынан 2 миллион долларлық грант алу) арқылы Френдли Никсон әкімшілігінің мүшелерін, NET-ті Шығыс элитасының үгіт-насихат құралы деп санайтындарын, ыңғайлы жағдайға келтірді. Формальды білімі жетілмегеніне қарамастан – сол кездегі әріптестері үшін бұл ерекше емес еді – ол 1966 жылы Колумбия университетінің Журналистика мектебінде Эдвард Р. Мэрроу атындағы хабар тарату журналистикасының профессоры болып тағайындалды. Келесі он үш жыл ішінде Френдли мектептегі бұрынғыда елеусіз болған хабар тарату журналистикасы бағытының басшылығын өз мойнына алды. Кейбір әріптестерінің наразылығын тудырған ол көбінесе басқа жоғары әкімшілерді (соның ішінде 1970-ші жылдардағы декан Эли Абельді, оны Френдли осы лауазымға жеке ұсынған) көпшілік санасында көлденең басып кетті. Азшылық топтарының мүшелері үшін журналистиканың жазғы бағдарламасы (1972 жылдың желтоқсанында ұшақ апатында қаза тапқан көрнекті түлек атымен Мишель Кларк стипендиялық бағдарламасы болып қайта аталды) 1968 жылдан 1975 жылға дейін Френдлидің басшылығымен жүргізілді, бұл көптеген адамдарға (әсіресе медиа құралдарын жақсы білетін адвокат Геральдо Ривера сияқты) дауылды кезеңде мансаптарын өзгертуге мүмкіндік берді. Ұсынылған «Университеттік хабар тарату зертханасы» (алғашқыда Френдли Форд қоры, Колумбия және NET серіктестігімен ұсынған тәжірибелік жексенбілік жаңалықтар журналы) 1967 жылдан 1969 жылға дейін тек «Қоғамдық хабар тарату зертханасы» ретінде ғана іске асырылды; Университет қамқоршыларының енгізген әкімшілік және мазмұндық шектеулері оның бағдарламадан бас тартуына және 1968 жылы Журналистика мектебінің деканы Эдвард В. Барретттің зейнеткерлікке шығуына ықпал етті. Сол жылы мэр Джон Линдсейдің CATV және телекоммуникациялар жөніндегі жұмыс тобының төрағасы ретінде Френдли кірісті бөлу туралы ұсынысын қайта жаңғыртты, кабельдік операторларға көпшілік жалға ала алатын екі арнаны бөлуді ұсынды, бұл қоғамдық теледидардың дамуына мүмкіндік берді. Сабақтардағы талқылаулардан шабыттанған ол 1974 жылы Журналистика мектебінің қолдауымен «Медиа және қоғам» атты Френдли семинарларын ұйымдастырды, бұл медиа, құқық (әсіресе Конституция және Бірінші түзету) және қоғамдық саясат мәселелері бойынша әртүрлі салалардағы мамандардың білімін арттыруға арналған жеке конференциялық форумдар болды. Көптеген кәсіби мектептерде қолданылатын жағдайлық әдіс және Сөкрат әдісін пайдалана отырып, олар 1981 жылы PBS-тің ұзақ жылдар бойы сәтті жүргізілген Фред Френдли семинарларына айналды. 1979 жылы міндетті зейнеткерлікке шыққаннан кейін Френдли Журналистика мектебінің хабар тарату бағдарламасын басқарудан бас тартты; алайда, ол 1992 жылы толыққанды зейнеткерлікке шыққанға дейін Колумбияда университеттің әкімшілік қызметкері ретінде оқытуын және семинарларды дайындауын жалғастырды. 1998 жылы қайтыс болған кезде Френдли «желілік жаңалықтарда жұмыс істейтін кейбір адамдар оны академияда оқшауланған және хабар тарату журналистикасының жаңа шындықтарымен және шектеулерімен байланыссыз деп сынға алды». Ол сонымен қатар Йель университетінде (1984) және Брин-Мор колледжінде (1981) қонақ профессор болып жұмыс істеді. Семинарлармен қатар, Френдли PBS-те «Америкадағы этика» атты он бөлімдік серияны жасады және жүргізді, онда жетекші зиялылар қазіргі заманғы этикалық мәселелерді талқылады.
After he left CBS, Friendly initially worked as a broadcast consultant at the Ford Foundation, a position he maintained until 1980. In this capacity, he initially developed an infeasible plan to allocate revenue generated by communications satellites toward the nascent medium of public television before he emerged as an integral figure in "negotiations about interconnection that would lead to the creation of the Public Broadcasting Service (PBS) in 1969." By ensuring National Educational Television's subordination to the Washington based PBS through the merger of NET with New York City's WNDT (and including a $2 million Ford Foundation grant to bolster the station's local programming), Friendly reluctantly placated members of the Nixon administration who perceived NET as a propagandistic front for the Eastern Establishment. Despite his relative dearth of formal education—not atypical among contemporaneous practitioners—he was appointed to the tenured faculty of the Columbia University Graduate School of Journalism as the Edward R. Murrow Professor of Broadcast Journalism in 1966. Over the next thirteen years, Friendly assumed stewardship of the school's hitherto threadbare broadcast journalism concentration. To the chagrin of some of his colleagues, he often eclipsed other top administrators (including 1970s era dean Elie Abel, who was personally recommended by Friendly for the post) in the popular consciousness. The non degree Summer Program in Journalism for Members of Minority Groups (renamed the Michele Clark Fellowship Program for Minority Journalists following the death of a distinguished alumna in a December 1972 airplane crash) was directed by Friendly from 1968 to 1975, enabling many individuals (most notably media savvy attorney Geraldo Rivera) to switch careers during the tempestuous epoch. A proposed "University Broadcast Laboratory" (an experimental Sunday news magazine initially proposed by Friendly in partnership with the Ford Foundation, Columbia, and NET) only manifested in attenuated form, however, as Public Broadcast Laboratory from 1967 to 1969; administrative and content circumscriptions imposed by the University trustees precipitated his divestiture from the program and hastened the retirement of Journalism School dean Edward W. Barrett in 1968. As chair of Mayor John Lindsay's Task Force on CATV and Telecommunications that year, Friendly revived his revenue sharing proposal by advising cable companies to set aside two channels that the public could lease for a minor fee, ultimately enabling the development of public access television. Spurred by classroom discussions, he inaugurated the Media and Society Friendly Seminars under the auspices of the Journalism School in 1974 as private conference fora on media, law (particularly the Constitution and the First Amendment) and public policy for the edification of professionals from disparate fields. Drawing upon the case method employed by many professional schools and the Socratic method for interlocution, these eventually evolved into PBS's long running Fred Friendly Seminars in 1981. Following his statutory retirement in 1979, Friendly relinquished control of the Journalism School's broadcast program; however, he continued to teach and produce the seminars at Columbia as an administrative officer of the University before retiring in earnest in 1992. By the time of his death in 1998, Friendly "was criticized by some working in network news as being isolated in academia and out of touch with the new realities—and limitations—of the business of broadcast journalism." He also served as a visiting professor at Yale University (1984) and Bryn Mawr College (1981). In addition to his work with the seminars, Friendly produced and hosted a ten part series on PBS, Ethics in America, on which a panel of leading intellectuals debated and discussed modern ethical issues.
Өлім
1998 жылдың 3 наурызында Бронкс, Ривердейлдегі үйінде инсульттан көз жұмды. Ол Нью-Йорк штатының Вальхалла қаласындағы Кенсико зиратының Шарон бақшасы бөліміне жерленген.
Friendly died on March 3, 1998, of a stroke, at his home in Riverdale, Bronx. He is interred in the Sharon Gardens Division of Kensico Cemetery in Valhalla, New York.
Мұра
1986 жылы Эдвард Херрман HBO телеарнасының "Мэрроу" драмасында Френдли рөлін сомдады. 2005 жылы Джордж Клуни оны "Жақсы түн және сәттілік" фильмінде бейнеледі.
In 1986, Edward Herrmann portrayed Friendly in the original HBO drama Murrow. In 2005, George Clooney played him in the film Good Night, and Good Luck.