Құдайға бағышталған ақындар: Альварлар дәуірі

Кіріспе

үндіс ақыны-әулиесі

Манавала Мамунигалдың дәстүрлі баяндамасына сәйкес, алғашқы үш альвар – Поигай, Бхутхат және Пей – Двапара Югасына (б.з.д. 4200 жылға дейін) жатады. Дәстүр және тарихшылар бұл үштікті он екі альвардың арасындағы ең ертегісі деп мойындайды. Альварлар Бхагавата культін және Үндістанның екі дастаны – Рамаяна мен Махабхаратаны насихаттауда маңызды рөл атқарды. Альварлар аймақ бойынша Вайшнавизмді таратуға зор үлес қосты. Әртүрлі альварлардың өлеңдерін 10 ғасырдағы Вайшнав дін танушысы Натамуни (824-924 жж.) жинап, оны «Тамил Ведасы» деп атады.

Ерте өмір

Дәстүрлі жазбаларға сәйкес, Наммалвар 43-ші Калиде 3059 ж.б.э. Вишнудың әскер қолбасшысы Вишваксеннің амшасы ретінде дүниеге келген. Көптеген дереккөздер оны Шудра мәртебесіндегі веллалар әулетінен туған деп санайды (әлемге «каста тууға емес, іс-әрекетке негізделгенін» дәлелдеу үшін). Кейбір касталық бірлестіктер, мысалы, 1988 жылғы Бүкіл Үндістандық Вайшья Самадж, оны Вайшья деп есептейді. Д.П. Жаяраман «Вайшнавтық ақын-жыршылардың қысқаша тарихы: Алварлар» кітабында Наммалвардың Веллалар, Вайшья кастасына жататындығын айтады. Наммалвардың әкесі Тирувалмарбан Пиллай веллалар және Вайшья кастасына жатады. Он Идильді ағылшын тіліне аударған танымал тамил ғалымы Дж.В. Челья Паṭṭiṉappālai (б.з.б. 1-2 ғасырлар аралығында) веллалар Вишья кастасына жататындығын, олар 4 Веданы ұстанған, ауыл шаруашылығымен, мал бағумен, саудамен және басқа да кәсіптермен айналысқандығын айтады. Дәстүр бойынша, ол толық ағарған күйде туған, себебі сәби кезінде ол ешқашан жыламаған, сүт ішпеген және көзін ашпаған. Аңыз бойынша, бала кезінде ол сыртқы тітіркендіргіштерге жауап бермеген, сондықтан ата-анасы оны Алуартирунагаридағы Шри Адинатар құдайының алдына тастап кеткен. Бала тұрып, тамаринд ағашының шұңқырына түсіп, лотос күйінде отырып, медитацияға кіріскен. Ол осы күйде он алты жыл болған көрінеді. Осы уақытта Тамил ақыны және ғалымы Мадхуракави Алвар Тхируколурда дүниеге келді (ол жасы бойынша Наммалвардан үлкен) және ғибадатхана сапарымен Солтүстік Үндістанға барды. Бір күні ол Нитьянуштанамды (күнделікті рәсімдерді) орындап жатқанда, оңтүстікке қарай жарқырап тұрған жарықты көріп, оны ұстанды. Баладан ешқандай реакция ала алмаған ол оған жұмбақ қойды: «Егер кішкентай өліктің денесінде (немесе асқазанында) туса, ол не жейді және қайда тұрады?» – деді. Яғни, егер нәзік жан денеге енсе, оның іс-әрекеті мен ойлары қандай болады? Наммалвар өмір бойы сақтап келген үнсіздігін бұзып: «Ол жейді, тынығады!» – деп жауап берді. Бұл, егер жан тәнмен байланысса, ол тән болады, бірақ егер ол құдайға қызмет етсе, Вайкунтада қалады және Құдайды (ойлайды) жейді дегенді білдіреді. Мадхуракави Алвар осы баланың құдайлық қасиеттерін түсінді. Кали-югада Вайкунтамның (Вишнудың мекені) есігін алғаш рет Нарайананың өзі оған ашқан деп есептеледі. Оның мокшаға жетуінен кейін оның отбасы қасиетті Вайшнав ачарьялары арқылы Суббия Кумара Пиллай деп аталады және олар оған қызмет етеді, оны Шриман Нараяна Тирувати деп санайды. Наммалвар қайтыс болғаннан кейін Мадхуракави Алвар Каннин Сирутамбу деп аталатын 10 пашрамды жазды. Ол осы пашрамды 11 мың рет оқыған әркімге Алла Тағаланың Алвартирунғаридағы үйіне барғанда оның көрінісі мен батасын алатынын уәде етті. Наммалвар Вишнуға деген сүйіспеншілікпен өмір сүрген он екі альвар ақын-әулиелердің бірі болды. Ол ежелгі тамил әдебиетін және Вишну мен оның серіктері туралы дәстүрлі әңгімелердің түрлерін, сондай-ақ буддизм, индуизм және джайнизм арасындағы философиялық айырмашылықтарды жақсы білген.

According to traditional scriptures, Nammalvar was born on the 43rd Kali in 3059 BCE as an amsha of Vishvaksena, Vishnu's army commander. Many sources regard him to have been born to a princely Vellalar family of Shudra status (To prove world that "caste is not based on birth and it is based on action"). Some caste associations claim him to be a Vaishya, like the All India Vaishya Samaj in 1988. Dr. P. Jayaraman in his book "A Brief History of Vaishnava Saint Poets: The Alwars" where he mentions that Nammalwar belongs to Vellalar, a Vaishya caste. Nammalvar's grandfather, Tiruvalmarban Pillai, is a Vellalar and comes under the Vaishya Caste. J. V. Chelliah a popular Tamil scholar who translated the Ten Idylls into English states that Paṭṭiṉappālai (Commonly dated between 1st to 2nd Century CE) has mentions that Vellalars belonged to the Vysya caste, They followed the 4 Vedas, they were commonly involved in agriculture, taking care of cattle, trade and other business pursuits. Tradition says that he must have been born fully enlightened because as a baby he never cried or suckled and never opened his eyes. According to legend, as a child he responded to no external stimuli and his parents left him at the feet of the deity of Sri Adhinathar in Alwarthirunagari. The child then got up and climbed into a hole in a tamarind, sat in the lotus position, and began to meditate. It appears he was in this state for as long as sixteen years when a Tamil poet and scholar named Madhurakavi Alvar was born in Thirukolur (who was elder to him by age) and had travelled to North India on a temple trip. As he was performing his Nityaanushtanam (daily rituals) one day, he saw a bright light shining to the south, and followed it until he reached the tree where the boy was residing. Unable to elicit any reaction from the child, he asked him a riddle: "If the small is born in a dead's body (or stomach), what will it eat and where will it stay?" meaning, if the subtle soul is embodied in the gross body, what are its actions and thoughts? Nammalvar broke his lifelong silence and responded, "That it will eat, it will rest!" meaning that if the soul identifies with the body, it will be the body but if it serves the divine, it will stay in Vaikuntha and eat (think) of God. Madhurakavi Alvar realized the divinity of this child. It is believed that in the Kali Yuga, the doors of Vaikuntham (The abode Of Vishnu) was opened first time for him by Narayana himself and it is believed that the followers of Swami Nammalvar have the most easy access to the supreme abode. Following his moksha his family entitle as the Subbiah Kumara Pillai by holy Vaishnava acharyas and they serve him and believe him to be Sriman Narayana Tiruvadi. After the passing of Nammalvar, Madhurakavi Alvar composed 10 pasrams called Kanninin Sirutambu. He gave a word that whoever reads this 11,000 times with devotion will get vision and blessings of Nammalvar whenever they visit his abode at Alvarthirunagari. Nammalvar was one of the twelve alvar poet saints who immersed themselves in a love of Vishnu and who had a considerable knowledge of ancient Tamil literature and its variants of traditional stories concerning Vishnu and his associates, as well as the philosophical differences between Buddhism, Hinduism and Jainism.

Композиция стилі

Намальвардың замандастарынан айырмашылығы – шығармаларындағы баламасыз құлшыныс, көрнекілік және динамикалық бейнелеу. Ол барлық өлеңдерінде Вишнуды түрлі қырынан жиі еске алады. «Тирувиррутам» өлеңдері батыр мен батыр қыздың жекелеген жағдайында толыққанды бейнеленген. Олардың көпшілігі – батырдың, батыр қыздың, оның достарының, анасының батыр қызға айтқан сөздері. Батыр қыз өзінің батырын, Вишнуды әрқашан өзінің төңірегінде сезінеді. Варадачари айтуынша, «Тирувирутам» – «жанның білімсіздік, ұйқы және денеге тәуелді жалқаулықтан арылып, рухани биікке көтерілу саяхатының баяны». Орта ғасыр поэзиясы өзін-өзі жек көру және өкінішпен сипатталса, оның туындыларында үміт үнемі орын алады.

Маңыздылығы

Намалвар Үндістанның ең үздік үш индуист мистигінің бірі саналады, ал қалған екеуі – Маниквасагар мен Кабир. Намалвар он екі альвардың ең ұлысы деп есептеледі және оның үлесі «Налайра Дивия Прабандамы» 4000 шумақтың ішінде 1352 шумаққа жетеді. «Ваикаси» айында (мамыр-маусым) өткізілетін «Гаруда Севай» фестивалі тоғыз «Гарудасевай» шарасын көрсетеді. «Маякоотар» ғибадатханасы, «Макара Недункужай Каннан» ғибадатханасы, «Ретай Тирупати» Оңтүстік ғибадатханасы, «Ретай Тирупати» Солтүстік ғибадатханасы, «Вайтаманидхи Перумал» ғибадатханасы, «Адинаата Перумал» ғибадатханасы (Тирукурругур), «Каасинавендан» ғибадатханасы, «Виджаясана Перумал» ғибадатханасы, «Шри Вайкунтаната» (Каллапиран) ғибадатханасы сияқты «Нава Тирупати» храмдарынан шығарылған құдайлар «Гаруда вахана» арқылы әкелінеді. Намалвардың фестиваль мүсіні «Анна Ваханам» (паланкин) арқылы да әкелінеді, ал оның осы тоғыз ғибадатхананың әрқайсысына арналған өлеңдері оқылады. Тоғыз ғибадатхананың әрқайсысының құдайлары «Алвар Тирунагариге» жетеді. Тоғыз «Дивадесамға» арналған өлеңдер музыка мен бимен тиісті «утсавар» құдайларының алдында орындалады. Бұл аймақтағы фестивальдердің ең маңыздысы болып табылады және мыңдаған зияратшыларды тартады. «Пасурам» оқуы аяқталғаннан кейін, «Анна ваханамдағы» Альвар «утсавар» және «Гаруда ваханамдағы» тоғыз «Перумал» құдайлары «Алвар Тирунагаридің» «маада веетиі» (ғибадатхана көшесі) айналасында жүреді. Содан кейін әр «Дивадесам Перумал» «утсавар» өзінің ең жақын «живаатмасы» Намалвармен қоштасып, өз ғибадатханаларына оралады. Осы «Перумалдардың» ішінде «Ираттай Тирупатидің» сүйікті құдайлары «утсавамнан» кейін кеткенде, Альвар олардың кетуіне қайғырып, олар өздерінің «Дивадесамдарына» қайтқанша күтеді. «Гаруда Севайдың» осы бөлімі «Видайяатри Утсавам» деп аталады. Альвардың қайғылы күйін көрген «Алвардың» құдайы «Полиндху Ниндра Пиран» оның сұлулығын көрсетіп, ғибадатханаға алып кіреді. Бұл «Гаруда Севай» Альвардың «Тхирупулияжвардан» ешбір қадам аттамай, әр «Перумалға» қалай «пасурамдарды» жырлағанын көрсетеді. Барлық «Перумалдар» қасиетті «Тамаринд» ағашына Альвардың әнін тыңдау үшін келеді. «Пагал Пату» және «Ра Пату» фестивальдері «Марғази» айында (желтоқсан-қаңтар) «Шрирангамдағы» «Шри Ранганатасвами» ғибадатханасында жиырма күн бойы тойланады. Алғашқы он күн «Пагал Пату» (10 күндік фестиваль) деп, ал екінші жартысы «Ра Пату» (10 күндік түнгі фестиваль) деп аталады. «Ра Патудың» бірінші күні – «Вайкунта Экадаши». «Тамил» күнтізбесіндегі әрбір екі аптаның он бірінші күні «Экадаши» деп аталады, ал «Вайшнавтық» дәстүрдегі ең қасиетті «Экадаши» – «Вайкунта Экадаши». 12 альвардың бірі Намалвар осы күні «Вайкунтаға» (Вишнудың көктегі мекеніне) көтерілген деп есептеледі. 9 ғасырдың ақыны Намалвардың құлшылығы және оның көкке көтерілуі жыл сайын қайта жандандырылады. Мереке кезінде ән мен би арқылы бұл жер «Бхолога Вайкунта» (жердегі жәннат) екені расталады. «Арайяр Севай» – бұл «Арайярлардың» құдайлық колоквиумы, олар 7-10 ғасырлардағы «вайшнавтық» ақындардың («Альварлардың») 4000 өлеңін «Налайара Дивия Прабанда» деп оқып, орындайды. «Арайярлар» «Шри Вайшнавтық» отбасыларында, әсіресе «Шрирангам», «Алвар Тирунагари» және «Сривиллипутурда» кең таралған «Арайяр» дәстүрінде дүниеге келеді. Мерекелік құдай «Вайкунта Экадаши» күні таңертең «Парамапада Вассал» (жәннат қақпасы) арқылы 1000 бағаналы залға әкелінеді. Жүздеген мыңдаған зияратшылар қақпа ашылғаннан кейін оған кіруге асығады, өйткені ол арқылы өткен адамның өлімінен кейін «Вайкунтаға» (көкке) жетеді деп сендіреді. Қақпа «Ра Патудың» он күнінде ғана (10 күндік түнгі фестиваль) ашық болады. Мерекенің соңғы күні ақын Намалвар құтқарылған деп айтылады. Бұл өнерді діни қызметкерлер орындайды, ал ғибадатханадағы бейнелер Намалвардың көкке жетіп, өмір мен өлімнің айналымынан босағанын көрсетеді. Сол сәтте осы құмарлық ойынға куә болып отырған зияратшылардың бірі орта сахнаға шығып, Вишнудан Намалварды адамзатқа қайтаруын сұрайды, осылайша оның сөзі мен нысаны ғибадатханадағы зияратшыларды рухтандырып, құтқара береді. Намалвардың құтқарылу рәсімінен кейін әншілер ғибадатхананы айналып өтеді.

Nammalvar is regarded as one of the top three Hindu mystics in India, with the other two being Manickavasagar and Kabir. Nammalvar is considered greatest among the twelve alvars and his contributions amount to 1352 among the 4000 stanzas in the Nalayira Divya Prabandam. The Garuda Sevai utsavam (festival) in the month of Vaikasi (May Jun) witnesses nine Garudasevai, an event in which festival image deities from the nava tirupathis temples namely, Mayakoothar Temple, Makara Nedunkuzhai Kannan Temple, Rettai Tirupathi South Temple, Rettai Tirupathi North Temple, Vaithamanidhi Perumal Temple, Adhinaatha Perumal Temple Thirukkurugur, Kaaisinavendhan Temple, Vijayaasana Perumal Temple, Sri Vaikuntanatha (Kallapiran) Temple are brought on Garuda vahana. The festival image of Nammalvar is also brought in Anna Vahanam (palanquin) and his verses dedicated to each of these nine temples are recited. The utsavar of deities of each of the nine temples, travel through the paddy fields in the area, reach Alvar Thirunagari. The verses dedicated to each of the nine Divyadesams are chanted with music and dance in front of respective utsavar deities. It is the most important of the festivals in this area, and it draws thousands of visitors. After this paasuram recital is completed, the Alvar utsavar in anna vahanam and the nine Perumal deities in Garuda Vahanam come around the maada veethi [temple street] of Alvar Thirunagari. Then, each divyadesam Perumal utsavar bid farewell to their most relished jeevathma Nammalvar and return to their respective temples. Amongst these Perumals, when Alvar most favourite deities of Irattai tirupathi leave after the utsavam, Alvar is saddened by their departure and will wait until they take a turn to their divyadesams. This episode of the Garuda Sevai is known as "Vidaiyaatri Utsavam". The saddened Alvar is taken into the temple by Alvar Thirunagari's deity Polindhu Nindra Piran by showing his beauty. This garuda sevai is to show how Alvar has sung paasurams on each perumal without moving an inch from his Thirupuliyazhwar. All the Perumals come to the Holy Tamarind tree to get sung by the Alvar. The Pagal Pathu and Ra Pathu festivals are celebrated in the month of Margazhi (December–January) for twenty days in Sri Ranganathaswamy Temple, Srirangam. The first ten days are referred to as Pagal Pathu (10 day daytime festival) and the second half as Ra Pathu(10 day nighttime festival). The first day of Ra pathu is Vaikunta Ekadashi. The eleventh day of each fortnight in the Tamil calendar is called Ekadasi and the holiest of all Ekadasi in the Vaishnava tradition is the Vaikunta Ekadashi. Nammalvar, one of the 12 alvars, is believed to have ascended to Vaikuntha (the heavenly abode of Vishnu) on this day. The devotion of the 9th century poet, Nammalvar, and his perceived ascent to heaven are enacted annually. During the festival, through song and dance, this place is affirmed to be Bhoologa Vaikunta (heaven on earth). Araiyar Sevai is a divine colloquium of araiyars, who recite and enact Nalayara Divya Prabanda, the 4000 verses of alvars (Vaishnavite poets of the 7th–10th century). Araiyars are born to the Araiyar tradition most prevalent in Sri Vaishnava families in Srirangam, Alvar Thirunagari and Srivilliputhur. The festival deity is brought to the 1,000 pillared hall on the morning of Vaikunta Ekadashi through the Paramapada Vasal (gate to paradise). Hundreds of thousands of pilgrims rush to enter it after the gate is opened and the deity passes through it as it is believed that one who enters here will reach Vaikuntha (heaven) after death. The gate is open only during the ten days of Ra Pathu (10 days of the nighttime festival). On the last day of the festival, the poet Nammalvar is said to be given salvation. The performance is enacted by priests and images in the temple depicts Nammalvar as reaching heaven and getting liberation from the cycle of life and death. At that point, a member from the crowd of devotees, who are witnessing this passion play, goes up to the centre stage and requests Vishnu to return Nammalvar to humanity, so that his words and form in the temple will continue to inspire and save the devotees. Following this performance of the salvation of Nammalvar, the cantors are taken in procession around the temple.