Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Үндістан әдебиеті тілдер бойынша
South Indian Literature by language
Тамил әдебиеті екі мың жылдан астам тарихы бар әдеби туындылар жинағын қамтиды. Ең ерте сақталған еңбектер жетілгендік белгілерін көрсетеді, бұл одан да ұзақ даму кезеңін көрсетеді. Тамил әдебиетіне үлес қосушылар негізінен Оңтүстік Үндістанның тамил халқынан, соның ішінде қазіргі Тамил Наду, Керала, Шри-Ланкадан келген Илам тамилдері және тамил диаспорасынан шыққан. Тамил әдебиетінің тарихы Тамил Наду тарихын қадағалайды, әртүрлі кезеңдердегі әлеуметтік, экономикалық, саяси және мәдени үрдістермен тығыз байланысты. Б.з.д. 300 жылға дейін жазылған ерте Сангам әдебиеті махаббат, соғыс, әлеуметтік құндылықтар және дін сияқты өмірдің көптеген қырларын қамтыған түрлі ақындардың антологияларын ұсынады. Одан кейін Вайшнава, Шайва, Аживика, Джайни және Будда авторларының 5-ғасырға дейін созылған ерте эпостары мен ғибралы әдебиеттері пайда болды. 6-дан 12-ғасырларға дейін Альварлар (Вайшнава даналары) мен Наянмарлар (Шайва даналары) жазған тамил діни өлеңдері бүкіл Үндістанды қамтыған ұлы Бхакти қозғалысын басталды. Орта ғасырларда Камбарамаянам және Перия Пуранам сияқты тамил әдебиетінің ең көрнекті классикалық туындылары жазылды, көптеген ақындар қуатты Чола және Пандия империяларының қолдауында болды. Орта ғасырдың кейінгі кезеңінде түрлі шағын әдеби туындылар, сондай-ақ бірнеше мұсылман және еуропалық авторлардың үлесі болды. Тамил әдебиетінің қайта жаңғыруы 19-ғасырдың соңында діни және философиялық тақырыптардағы туындылар қарапайым халыққа түсінікті стильде жазылған кезде болды. Қазіргі тамил әдебиетінің қозғалысы көп қырлы үнді ұлтшыл ақын және жазушы Субрамания Бхаратхиден бастау алды, одан кейін көптеген адамдар әдебиеттің күшін халыққа әсер ету үшін пайдалана бастады. Сауаттылықтың өсуімен тамил прозасы гүлденіп, жетілді. Қысқа әңгімелер мен романдар пайда бола бастады. Қазіргі тамил әдебиетінің сын-текесі де дамыды. Тамил киносының танымалдығы тамил әдебиетімен өзара байытып, әсерлесті.
Tamil literature includes a collection of literary works that have come from a tradition spanning more than two thousand years. The oldest extant works show signs of maturity indicating an even longer period of evolution. Contributors to the Tamil literature are mainly from Tamil people from south India, including the land now comprising Tamil Nadu, Kerala, Eelam Tamils from Sri Lanka, as well as the Tamil diaspora. The history of Tamil literature follows the history of Tamil Nadu, closely following the social, economical, political and cultural trends of various periods. The early Sangam literature, dated before 300 BCE, contain anthologies of various poets dealing with many aspects of life, including love, war, social values and religion. This was followed by the early epics and moral literature, authored by Vaishnavite,Shaivite, Ājīvika, Jain and Buddhist authors and poets lasting up to the 5th century CE. From the 6th to 12th century CE, the Tamil devotional poems written by Alvars (sages of Vaishnavism) and Nayanmars (sages of Shaivism) and, heralded the great Bhakti movement which later engulfed the entire Indian subcontinent. During the medieval era some of the grandest of Tamil literary classics like Kambaramayanam and Periya Puranam were authored and many poets were patronized by the imperial Chola and Pandya empires. The later medieval period saw many assorted minor literary works and also contributions by a few Muslim and European authors. A revival of Tamil literature took place from the late 19th century when works of religious and philosophical nature were written in a style that made it easier for the common people to enjoy. The modern Tamil literary movement started with Subramania Bharathi, the multifaceted Indian Nationalist poet and author, and was quickly followed up by many who began to utilize the power of literature in influencing the masses. With growth of literacy, Tamil prose began to blossom and mature. Short stories and novels began to appear. Modern Tamil literary criticism also evolved. The popularity of Tamil cinema has also interacted with Tamil literature in some mutually enriching ways.
Дінге бағыну кезеңі
Калабхралардың шамамен 500 жылға таман құлауы, осы уақытқа дейін қысымға ұшыраған индустардың қарсы әрекетіне әкелді. Оңтүстікте Пандиялар, солтүстікте Паллавалар Калабхралардың орнын басты. Калабхралар кеткеніне қарамастан, Джайнизм мен Буддизмнің ықпалы Тамил Надуда сақталды. Алғашқы Пандия және Паллава патшалары осы діндердің жақтастары болды. Индустардың діндерінің құлдырауына деген наразылығы күшейді және 7 ғасырдың соңында шарына жетті. Осы кезеңде индуизмнің кең ауқымды қайта жандануы болды, нәтижесінде Вайшнава және Сайва әдебиетінің мол қоры құрылды. Көптеген Вайшнава Альварлар халықтық рухани әдебиеттің дамуына үлкен серпін берді. Вайшнава Альварлар құлшылық әндерін жазды, олар кейін Натамунигал жинағына, «Төрт мың қасиетті ән» (Наалайра Дивья Прабандхам) кітапшасына енді. Бұл кітапша тамил Ведасы, санскрит Ведаларымен теңестіріледі. VIII ғасырда өмір сүрген Тирумангай Альвар өнімді жазушы болды, оның шығармалары Дияпрабандхамның үштен бірін құрайды. Перияльвар мен оның асырап алған қызы Андал Вайшнава канонына 650-ге жуық гимн қосты. Андал құдайға деген тазалық пен махаббаттың символы болды және Вишнуға ғашық болғандай әндер жазды. Андалдың «Вааранм Айирам» (Мың піл) деген сөздермен басталатын гимні Вишнуға арналған арман үйлену тойы туралы айтады және бүгінге дейін тамил Вайшнаваларының үйлену тойларында орындалады. 9 ғасырда өмір сүрген Наммальвар «Тируваймоли» кітабын жазды. Онда 1101 шумақ бар және оның Упанишадтарды түсіндірудегі маңызы зор. Бұл жинақты Натамуни шамамен 950 жылы жинап, Шри Вайшнавтың классикалық және халықтық негізін қалады. Бұл гимндер, «Наалайра Дивья Прабандхам» Шри Вайшнавтар үшін қасиеттілік және киелілік тұрғысынан Ведалармен теңестіріледі, сондықтан олар «Дравида Ведам» немесе «Тамил Ведам» деп аталады. Вайшнава Альварлармен қатар, көптеген Сайва Наянмарлар да құлшылық гимндерін жазды, олар кейін «Перия Пуранам» жинағына енді. 6 ғасырда өмір сүрген Карайкал Аммайяр осы Наянмарлардың ең ертесі болды. Осы кезеңнің танымал Сайва гимншілері Сундараморти, Тиругнана Самбандар және Тирунавуккарасар (сонымен қатар Аппар деп те аталады) болды. Аппардың 3066 өлеңі сақталған. Самбандар 4169 өлең жазды. Бұл кітаптар 10 ғасырда Намби Андар Намби жинаған Сайва канонының алғашқы алты кітабын құрайды. Сундарр 62 Наянмардың тізімін қамтитын «Тируттондартокай» кітабын жазды. Бұл кейін Секилар «Перияпуранам» (4272 шумақ) кітабында кеңейтілді. 8 ғасыр шамасында өмір сүрген Маниккавасагар Пандия сарайының министрі болды. Оның 600-дан астам шумақтан тұратын «Тирувасакам» шығармасы терең құлшынықпен ерекшеленеді. Бұл Сайвиттік гимндер жиынтығы «Тирумурай» деп аталады.
The fall of the Kalabhras around 500 CE saw a reaction from the thus far suppressed Hindus. The Kalabhras were replaced by the Pandyas in the south and by the Pallavas in the north. Even with the exit of the Kalabhras, the Jain and Buddhist influence still remained in Tamil Nadu. The early Pandya and the Pallava kings were followers of these faiths. The Hindu reaction to this apparent decline of their religion was growing and reached its peak during the later part of the 7th century. There was a widespread Hindu revival during which a huge body of Vaishnava and Saiva literature was created Many Vaishnava Alvars provided a great stimulus to the growth of popular devotional literature Vaishnava Alvars were producing devotional hymns and their songs were collected later into the Four Thousand Sacred Hymns (Naalayira Divyap Prabhandham) by Nathamunigal It is considered as the Tamil Vedam equal to the Sanskrit vedas The three earliest Alvars were Poigai Alvar, Bhoothath Alvar and Pey Alvar Each of these wrote one hundred Venpas on the glory of Maha Vishnu in Tirukoilur Tirumalisai Alwar who was a contemporary of the Pallava Mahendravarman I wrote such works as Naanmugantiruvadiandadi. Tirumangai Alvar who lived in the 8th century CE was a more prolific writer and his works constitute about a third of the Diyaprabhandam. Periyalvar and his adopted daughter Andal contributed nearly 650 hymns to the Vaishnava canon. Andal symbolised purity and love for the God and wrote her hymns addressing Vishnu as a lover. The hymn of Andal which starts with Vaaranam Aayiram (One Thousand Elephants) tells of her dream wedding to Vishnu and is sung even today at Tamil Vaishnava weddings. Nammalvar, who lived in the 9th century, wrote Tiruvaimoli. It comprises 1,101 stanzas and is held in great esteem for its elucidation of the Upanishads. This corpus was collected by Nathamuni, around 950 CE and formed the classical and vernacular basis for Sri Vaishnavism. These Hymns Naalayira Divya Prabhandham is respected at par with Vedas by Sri Vaishnavites in sanctity and holiness and hence referred to as Dravida Vedam or Tamil Vedam. Along with the Vaishnava Alvars, Many Saiva Nayanmars were also producing devotional hymns and their songs were collected later into Periya Puranam Karaikal Ammaiyar who lived in the 6th century CE was the earliest of these Nayanmars. The celebrated Saiva hymnists Sundaramoorthy, Thirugnana Sambanthar and Thirunavukkarasar (also known as Appar) were of this period. Of Appar's verses 3066 have survived. Sambandar sang 4,169 verses. Together these form the first six books of the Saiva canon, collected by Nambi Andar Nambi in the 10th century. Sundarar wrote Tiruttondartokai which gives the list of sixty two Nayanmars. This was later elaborated by Sekkilar in his Periyapuranam (4,272 verses) Manikkavasagar, who lived around the 8th century CE was a minister in the Pandya court. His Tiruvasakam consisting of over 600 verses is noted for its passionate devotion. These Saivite Hymns collectively called Thirumurai.
Баянды эпостар
«Силаппатикарам» – осы дәуірдегі жалпы әдебиеттің ең көрнекті туындыларының бірі. «Силаппатикарам» классикалық туындысының авторлығы мен нақты жазылған күні әлі анықталған жоқ. Осы шығарманың авторы Иланго Адигал Сангам дәуірінің Чера патшасы Сенгуттуванның інісі деп есептеледі. Дегенмен, Чера патшасы туралы жырларда осындай іні туралы ешқандай мәлімет жоқ. «Силаппатикарам» ежелгі Тамил елінің жарқын бейнесімен ерекшеленеді. Бұл сипаттама осы дәуірдегі басқа шығармаларда кездеспейді. «Силаппатикарам» және оның серігі «Манимекалай» шығармалары джайнизм философиясын ұстанады. «Манимекалай» авторы Сатаннар, ол Иланго Адигалдың замандасы болған. «Манимекалай» логикалық жаңылыстарды кеңінен талдайды. Джайни дінінің өкілі Конгу Велир «Перункатхай» атты туынды жазған. «Валаяпати» және «Кундалакеси» – осы дәуірдегі тағы екі повесть поэмасы, оларды джайни және буддист авторлары жазған. Бұл шығармалардың көп бөлігі жоғалып кеткен, қазірге дейін «Валаяпатиден» бірнеше ғана өлеңдер табылған.
Cilappatikaram is one of the outstanding works of general literature of this period. The authorship and exact date of the classic Cilappatikaram are not definitely known. Ilango Adigal, who is credited with this work was reputed to be the brother of the Sangam age Chera king Senguttuvan. However we have no information of such a brother in the numerous poems sung on the Chera king. The Cilappatikaram is unique in its vivid portrayal of the ancient Tamil land. This is unknown in other works of this period. Cilappatikaram and its companion epic Manimekalai are Jain in philosophy. Manimekalai was written by Sattanar who was a contemporary of Ilango Adigal. Manimekalai contains a long exposition of fallacies of logic. Kongu Velir, a Jain author wrote Perunkathai. Valayapathi and Kundalakesi are the names of two other narrative poems of this period written by a Jain and a Buddhist author respectively. These works have been lost and only a few poems of Valayapathi have been found so far.
Ортағасырлық әдебиет
Орта ғасырлар дәуірі – бүкіл Оңтүстік Үндістанды біртұтас басқаруға бағынған Империялық Чолалар дәуірі болды. 11-13 ғасырлар аралығында, Чола билігінің гүлденген кезеңінде, шетелдік шапқыншылықтар салыстырмалы түрде азайып, тамил халқының өмірі бейбітшілік пен берекеде өтті. Бұл кезең халыққа өз мәдениеттерінен тыс мәдениеттермен қарым-қатынас жасауға мүмкіндік берді, себебі Чолалар Оңтүстік Үндістанның көп бөлігін, Шри-Ланканы биледі және Оңтүстік-Шығыс Азия патшалықтарымен сауда жасады. Чолалар көптеген храмдар салды, көбінесе олардың сүйікті құдайы Шиваға арналған, және олар көптеген әндер мен гимндерде жырланды. "Прабанда" поэзияның басым түріне айналды. Саива және Вайшнава секталарының діни канондары жүйелі түрде жиналып, жіктеле бастады. Раджараджа Чола I-нің замандасы болған Намби Андар Намби саивизм туралы кітаптарды жинап, оларды "Тирумурай" деп аталатын он бір кітапқа біріктірді. Саивизмнің агиологиясы Секилардың "Перияпуранам" (сонымен қатар "Тируттондар Пуранам" деп те белгілі) еңбегінде қалыптасты, ол Кулотунга Чола II (1133–1150 жж.) билігі тұсында өмір сүрді. Осы кезеңде Вайшнава сектасының діни кітаптары көбінесе санскрит тілінде жазылды. Ұлы вайшнав көшбасшысы Рамануджа Атираджендра Чола мен Кулотунга Чола I билігі тұсында өмір сүрді және саива сектасына жататын Чолалардан діни қуғын-сүргінге ұшырады. Бұл кезеңдегі ең танымал тамил туындыларының бірі – Кулотунга III билігі тұсында өркендеген Камбанның "Рамаватарam" еңбегі. "Рамаватарam" тамил әдебиетіндегі ең ұлы эпос болып саналады, және автор Валмикиді ұстанғанын айтса да, оның еңбегі санскрит эпосының қарапайым аудармасы немесе тіпті бейімделуі емес. Камбан өзінің повестіне өз заманының түсі мен ландшафтын енгізеді. Камбанның замандасы – атақты ақын Әувайяр, ол кішкентай балалар үшін жазудан үлкен қуаныш алды. Оның "Атиччоди" және "Конрайвентан" шығармалары бүгінгі күнге дейін Тамил Надудағы мектептерде оқытылады. Оның тағы екі еңбегі – "Мутурай" және "Налвали" сәл үлкен балаларға арналған. Төрт еңбек те дидактикалық сипатқа ие. Олар күнделікті өмірде басшылыққа алуға тиіс негізгі даналықты түсіндіреді. Буддизм және джайнизм туралы кітаптардың ең танымалдарының бірі – 10 ғасырда джайнизм аскети Тхирутаккадевар жазған "Живака Чинтамани" кітабы. Бұл кітапта алғаш рет өлеңнің вирутам стилі қолданылды. "Сивака Чинтамани", "Силаппатикарам", "Манимекалай", "Кундалакеси" және "Валаяпати" тамил эпостары тамил әдебиетінің Бес Ұлы Эпосы деп аталады. Тамил грамматикасы туралы көптеген кітаптар жазылған. Япперунгалам және Япперунгалаккаригай – джайнизм аскети Амиртасагараның прозодияға арналған екі еңбегі. Буддамитра Вираражендра Чола билігі тұсында тамил грамматикасына арналған тағы бір еңбек – "Вирасолиямды" жазды. "Вирасолиям" санскрит және тамил грамматикасының синтезін табуға тырысады. Бұл кезеңдегі басқа грамматикалық еңбектер – Паванандидің "Наннул", Неминатханың "Ваччананди Малай" және Аянариданардың пурам тақырыбындағы түсіндірмелері, "Пураппорул Венпамалай". Жайимкондардың "Калингаттупарани" атты шығармасы, Кулотунга Чола I-нің Калингаға жасаған екі шапқыншылығы туралы жартылай тарихи жазбаларды қамтиды. Жайимкондар Чола сарайының ақыны болған және оның еңбегі факт пен қиял арасындағы тепе-тәуелділіктің көрнекті мысалы. Камбардың замандасы Оттакутан Викрама Чола, Кулотунга Чола II және Раджараджа Чола II туралы үш "Ула" жазды.
The medieval period was the period of the Imperial Cholas when the entire south India was under a single administration. The period between the 11th and the 13th centuries, during which the Chola power was at its peak, there were relatively few foreign incursions and the life for the Tamil people was one of peace and prosperity. It also provided the opportunity for the people to interact with cultures beyond their own, as the Cholas ruled over most of the South India, Sri Lanka and traded with the kingdoms in southeast Asia. The Cholas built numerous temples, mainly for their favourite god Siva, and these were celebrated in numerous hymns. The Prabhanda became the dominant form of poetry. The religious canons of Saiva and Vaishnava sects were beginning to be systematically collected and categorised. Nambi Andar Nambi, who was a contemporary of Rajaraja Chola I, collected and arranged the books on Saivism into eleven books called Tirumurais. The hagiology of Saivism was standardised in Periyapuranam (also known as Tiruttondar Puranam) by Sekkilar, who lived during the reign of Kulothunga Chola II (1133–1150 CE). Religious books on the Vaishnava sect were mostly composed in Sanskrit during this period. The great Vaishnava leader Ramanuja lived during the reigns of Athirajendra Chola and Kulothunga Chola I, and had to face religious persecution from the Cholas who belonged to the Saiva sect. One of the best known Tamil works of this period is the Ramavatharam by Kamban who flourished during the reign of Kulottunga III. Ramavatharam is the greatest epic in Tamil Literature, and although the author states that he followed Valmiki, his work is not a mere translation or even an adaptation of the Sanskrit epic. Kamban imports into his narration the colour and landscape of his own time. A contemporary of Kamban was the famous poet Auvaiyar who found great happiness in writing for young children. Her works, Athichoodi and Konraiventhan are even now generally read and taught in schools in Tamil Nadu. Her two other works, Mooturai and Nalvali were written for slightly older children. All the four works are didactic in character. They explain the basic wisdom that should govern mundane life. Of the books on the Buddhist and the Jain faiths, the most noteworthy is the Jivaka chintamani by the Jain ascetic Thirutakkadevar composed in the 10th century. Viruttam style of poetry was used for the first time for the verses in this book. The five Tamil epics Seevaka chintamani, Silappatikaram, Manimekalai, Kundalakesi and Valayapathi are collectively known as The Five Great Epics of Tamil Literature. There were a number of books written on Tamil grammar. Yapperungalam and Yapperungalakkarigai were two works on prosody by the Jain ascetic Amirtasagara. Buddamitra wrote Virasoliyam, another work on Tamil grammar, during the reign of Virarajendra Chola. Virasoliyam attempts to find synthesis between Sanskrit and Tamil grammar. Other grammatical works of this period are Nannul by Pavanandi, Vaccanandi Malai by Neminatha, and the annotations on the puram theme, Purapporul Venpamalai by Aiyanaridanar. There were biographical and political works such as Jayamkondar's Kalingattuparani, a semi historical account on the two invasions of Kalinga by Kulothunga Chola I. Jayamkondar was a poet laureate in the Chola court and his work is a fine example of the balance between fact and fiction the poets had to tread. Ottakuttan, a close contemporary of Kambar, wrote three Ulas on Vikrama Chola, Kulothunga Chola II and Rajaraja Chola II.
Виджайнагар және Наяк дәуірі
1300-1650 жылдар аралығы Тамил Надудағы саяси жағдайдың үнемі өзгеріп тұрған кезеңі болды. Тамил елін Дели сұлтандығының әскерлері басып алып, Пандия патшалығына шабуыл жасады. Бұл Дели сұлтандығын осылайша әлсіретіп, оның құлауына себеп болды, содан кейін Деканда Бахмани сұлтандарының билігі күшейді. Виджаянагар империясы Хойсала және Чалукия патшалықтарының орнында пайда болып, ақырында бүкіл Оңтүстік Үндістанды жаулап алды. Виджаянагар патшалары өздерінің патшалығының әртүрлі аймақтарын басқару үшін аймақтық губернаторларды тағайындады, ал Тамил Надуда Мадурай наяктары, Танджавур наяктары және Гинги наяктары билік етті. Осы кезеңде философиялық еңбектер, түсіндірмелер, эпостар мен діни өлеңдер көптеп жарық көрді. Әртүрлі индуист дін өкілдері бірнеше монастырь (матхалар) құрды, олар халықты білім беруде маңызды рөл атқара бастады. Көптеген авторлар Саива немесе Вайшнава дін өкілдері болды. Виджаянагар патшалары мен олардың наяк губернаторлары шын ниетпен индуистер болды және осы матхаларды қолдады. Виджаянагар империясының патшалары мен әкімдері каннада және телугу тілдерінде сөйлегенімен, тамил әдебиетінің дамуына ықпал етті, себебі осы кезеңде әдеби шығармашылықтың төмендеуі байқалмады. Мейкандардың "Сивананободам" атты еңбегі сияқты философиялық және діни мазмұндағы көптеген шығармалар жарық көрді. 14 ғасырдың соңында Сварупананда Десикар Адвайта философиясы туралы екі антология жазды – "Сивапракасаперундиратту". 14 ғасырда Тируваннамалайда өмір сүрген Арунагиринатар "Тирупугалды" жазды. Шамамен 1360 өлеңнен тұратын бұл өлеңдер ерекше әуенге ие және Муруга құдайына арналған. Мадурай наяғының сарайында қызмет еткен Мадай Тирувенгадунатар Адвайта Ведантаға "Мейнанавилаккам" еңбегін жазды. Шива Пракасар 17 ғасырдың басында Шива философиясы туралы көптеген еңбектер жазды, олардың ішінде моральдық нұсқаулармен айналысатын "Наннери" еңбегі бар. Осы дәуірдегі діни және философиялық әдебиеттің көп бөлігі Пураналар немесе повесть-эпостар түрінде жазылды. Олардың көпшілігі Тамил Надудағы ғибадатханалардың түрлі құдайларына арналған және аңыздар мен халық мұрасына негізделген "Стала Пураналар" деп аталады. Эпостардың ең маңыздыларының бірі – Виллипутттурардың "Махабхаратамы". Ол Вьясаның эпосын тамил тіліне аударып, "Виллибхаратамы" деп атады. 15 ғасырда өмір сүрген Качччиаппа Сивачарьяр Муруган құдайы туралы "Кантхапуранамды" жазды. Бұл еңбек негізінен санскрит тіліндегі "Скандапурана" кітабына негізделген. Осы кезеңнің Пандия патшасы Варатунгарама Пандия өте білімді адам болды және "Падитруппаттантахтати" еңбегін жазды. Сондай-ақ ол санскрит тілінен "Коккөха" деп аталатын эротикалық кітапты тамил тіліне аударды. Осы кезеңде тамил тіліндегі көне еңбектерге көптеген түсіндірмелер жазылды. Адияркуналлар "Цилаппатикарамға" түсіндірме жазды, ал Сенавараяр "Толкаппиямға" түсіндірме жазды. Содан кейін атақты Паримелалагар пайда болды, оның "Тируккуралға" берген түсіндірмесі әлі күнге дейін ең жақсылардың бірі саналады. Перассирияр және Наччинарикинияр сияқты басқа да атақты түсіндірушілер Сангам әдебиетінің түрлі еңбектеріне түсіндірмелер жазды. Тамил тіліндегі алғашқы сөздікті Мандалапуруша жасаған, ол "Ниганду Кудамани" сөздігін құрастырған. 18 ғасырдың басында өмір сүрген Тайманавар философиялық мазмұндағы көптеген қысқа өлеңдерімен танымал. 17 ғасырдағы Сейітақати деген атпен белгілі қайырымдылық шаруасы Сайед Хадер барлық тамил ақындарының үлкен қолдаушысы болды. Ол Умаруппулаварға Набидің алғашқы өмірбаянын жазуды тапсырды. Өлеңдер жинағы "Сейрапурана" деп аталды. 17 ғасырда христиан авторларының әдеби шығармалары да алғаш рет жарық көрді. Костанцо Джузеппе Бесчи (1680-1746), көбінесе Веерамамунивар деп аталатын, тамил тіліндегі алғашқы сөздікті құрастырды. Оның "Чатхуракаратхи" кітабында алғаш рет тамил тіліндегі сөздер әліппе тәртібімен тізімделген.
The period from 1300 CE to 1650 was a period of constant change in the political situation of Tamil Nadu. The Tamil country was invaded by the armies of the Delhi Sultanate and raided the Pandya kingdom. This overstretched the Delhi Sultanate to such an extent it collapsed soon after which triggered the rise of the Bahmani Sultans in the Deccan. Vijayanagar empire rose from the ashes of the kingdoms of Hoysalas and Chalukyas and eventually conquered the entire south India. The Vijayanagar kings appointed regional governors to rule various territories of their kingdom and Tamil Nadu was ruled by the Madurai Nayaks, Thanjavur Nayaks and Gingee Nayaks. This period saw a large output of philosophical works, commentaries, epics and devotional poems. A number of monasteries (Mathas) were established by the various Hindu sects and these began to play a prominent role in educating the people. Numerous authors were of either the Saiva or the Vaishnava sects. The Vijayanagar kings and their Nayak governors were ardent Hindus and they patronised these mathas. Although the kings and the governors of the Vijayanagar empire spoke Kannada and Telugu they encouraged the growth of Tamil literature as we find no slowing down in the literary output during this period. There was a large output of works of philosophical and religious in nature, such as the Sivananabodam by Meykandar. At the end of the 14th century Svarupananda Desikar wrote two anthologies on the philosophy of Advaita, the Sivaprakasapperundirattu. Arunagirinathar who lived in Tiruvannamalai in the 14th century wrote Tiruppugal. Around 1360 verses of unique lilt and set to unique metres these poems are on the god Muruga. Madai Tiruvengadunathar, an official in the court of the Madurai Nayak, wrote Meynanavilakkam on the Advaita Vedanta. Siva prakasar, in the early 17th century wrote a number of works on the Saiva philosophy. Notable among these is the Nanneri which deals with moral instructions. A considerable par to the religious and philosophical literature of the age took the form of Puranas or narrative epics. A number of these were written on the various deities of the temples in Tamil Nadu and are known as Sthala Puranas, based on legend and folklore. One of the most important of the epics was the Mahabharatam by Villiputturar. He translated Vyasa's epic into Tamil and named it Villibharatam. Kanthapuranam on the god Murugan was written by Kacchiappa Sivachariyar who lived in the 15th century. This work was based broadly on the Sanskrit Skandapurana. Varatungarama Pandya, a Pandya king of the period was a littérateur of merit and wrote Paditrruppattanthathi. He also translated into Tamil the erotic book known as Kokkoha from Sanskrit. This period also an age of many commentaries of ancient Tamil works. Adiyarkunallar wrote an annotation on Cilappatikaram. Senavaraiyar wrote a commentary on the Tolkappiyam. Then came the famous Parimelalagar whose commentary on the Tirukkural is still considered one of the best available. Other famous annotators such as Perasiriyar and Naccinarikiniyar wrote commentaries on the various work of Sangam literature. The first Tamil dictionary was attempted by Mandalapurusha who compiled the lexicon Nigandu Cudamani. Thayumanavar, who lived in the early 18th century, is famous for a number of short poems of philosophical nature. The 17th century altruist Syed Khader, known colloquially as Seethakaathi, was a great patron of all Tamil poets. He commissioned Umaruppulavar to pen the first biography of Nabi. The collection of poems was called Seerapuranam. The 17th century also saw for the first time literary works by Christian authors. Costanzo Giuseppe Beschi (1680–1746), better known as Veeramamunivar, compiled the first dictionary in Tamil. His Chathurakarathi was the first to list the Tamil words in alphabetical order.
Қазіргі заман
18-19 ғасырларда Тамил Надуда саяси аренада елеулі өзгерістер болды. Дәстүрлі тамил билеуші кландарының орнын еуропалық отарлаушылар мен олардың қолдаушылары басты. Батыс мәдениетінің енгізілуі Тамил қоғамында терең мәдени дүмпуіл тудырды. Индуизм дін өкілдері өзгерістерді тоқтатуға және тамил мәдени құндылықтарын сақтауға тырысты. Олардың ішінде Тирувавадутурай, Дхармапурам, Тхруппанантал және Кундракудидегі саива монастырьлары ерекше көзге түсті. Минакши Сундарам Пиллай (1815–1876) – тамил ғалымы, ол осы монастырьлардың бірінде тамил тілін оқытқан. Ол 200 мыңнан астам өлеңнен тұратын сексеннен астам кітап жазды. Бірақ ол У. В. Свамината Айерді ғасырлар бойы жоғалып кеткен тамил кітаптарын іздеуге шақыруымен көбірек танымал. Гопалакришна Бхаратхи 19 ғасырдың басында өмір сүрді. Ол көптеген өлеңдер мен лирикалық шығармаларды карнатикалық музыкаға салды. Оның ең танымал туындысы – Нанданардың өмірінен баяндайтын «Нандан Чаритам», ол төменгі кастадан шыққандықтан, Чидамбарам ғибадатханасына бару арманына жету жолында әлеуметтік кедергілерге қарсы күресті. Бұл шығарма жазылған кезеңді ескере отырып, революциялық әлеуметтік сын болып табылады, алайда Гопалакришна Бхаратхи осы оқиғаны «Перияпуранамда» кеңейтіп жазды. Рамалинга Адигал (Валлалар) (1823–1874) жазған «Тируварутпа» рухани өлеңі ұлы сұлулық пен қарапайымдылықтың үлгісі саналады. Мараималаи Адигал (1876–1950) тамил тілінің тазалығын жақтады және санскриттің ықпалынан туған сөздерді тазартуды қалады. Осы кезеңнің ұлы тамил ақындарының бірі – Субрамания Бхаратхи. Оның туындылары еркіндік және феминизм сияқты прогрессивті тақырыптарымен жігерлендіреді. Бхаратхи «Толкаппиямда» белгіленген ережелерге сүйенген тамил поэзиясының бірқалыпты стиліне жаңа поэтикалық стиль енгізді. Оның «путуккавитай» (әдеби мағынасы – «жаңа поэзия») поэзия жазу ережелерін бұзып, ақындарға өздерін еркін жеткізуге мүмкіндік берді. Ол сонымен қатар тамил тілінде пікірлер, редакциялық мақалалар, әңгімелер және романдар түрінде жазды. Олардың кейбіреулері «Свадесамитран» тамил газетінде және «Индия» тамил апталығында жарияланды. Бхаратхидан шабыттанған көптеген ақындар реформа құралы ретінде поэзияға жүгінді. Бхаратхидасан да осындай ақындардың бірі еді. У. В. Свамината Айер Тамил Надуда Сангам дәуіріндегі әдебиетке қызығушылықты қайта жандандыруда маңызды рөл атқарды. Ол Тамил елінің түкпір-түкпірін аралап, «Чилаппатикарам», «Курунтокай» сияқты көне кітаптарды жинап, түсіндіріп, жариялады. Ол 90-нан астам кітап шығарды және «En caritham» атты өмірбаяндық кітабын жазды.
During the 18th and the 19th century Tamil Nadu witnessed some of the most profound changes in the political scene. The traditional Tamil ruling clans were superseded by European colonists and their sympathisers. The Tamil society underwent a deep cultural shock with the imposition of western cultural influences. The Hindu religious establishments attempted to stem the tide of change and to safeguard the Tamil cultural values. Notable among these were the Saiva monasteries at Tiruvavaduthurai, Dharmapuram, Thiruppananthal and Kundrakudi. Meenakshi Sundaram Pillai (1815–1876) was a Tamil scholar who taught Tamil at one of these monasteries. He wrote more than eighty books consisting of over 200,000 poems. He is more famous however for encouraging U. V. Swaminatha Iyer to go search for Tamil books that have been lost for centuries. Gopalakrishna Bharathi lived during the early 19th century. He wrote numerous poems and lyrics set to tune in Carnatic music. His most famous work is the Nandan Charitam on the life of Nandanar who having been born in a sociologically lower caste, faces and overcomes the social obstacles in achieving his dream of visiting the Chidambaram temple. This work is a revolutionary social commentary considering the period in which it was written, although Gopalakrishna Bharati expanded on the story in Periyapuranam. Ramalinga Adigal (Vallalar) (1823–1874) wrote the devotional poem Tiruvarutpa is considered to be a work of great beauty and simplicity. Maraimalai Adigal (1876–1950) advocated for the purity of Tamil and wanted to clean it of words with Sanskrit influences. One of the great Tamil poets of this period was Subramanya Bharathi. His works are stimulating in their progressive themes like freedom and feminism. Bharathy introduced a new poetic style into the somewhat rigid style of Tamil poetry writing, which had followed the rules set down in the Tolkaappiyam. His puthukkavithai (Lit. :new poetry) broke the rules and gave poets the freedom to express themselves. He also wrote Tamil prose in the form of commentaries, editorials, short stories and novels. Some of these were published in the Tamil daily Swadesamitran and in his Tamil weekly India. Inspired by Bharathi, many poets resorted to poetry as a means of reform. Bharathidasan was one such poet. U. V. Swaminatha Iyer, was instrumental in the revival of interest in the Sangam age literature in Tamil Nadu. He travelled all over the Tamil country, collecting, deciphering and publishing ancient books such as Cilappatikaram, Kuruntokai, etc. He published over 90 books and wrote En caritham, an autobiography.
Тамил романы
Роман әдебиеттің бір түрі ретінде тамил тіліне 19 ғасырдың үшінші тоқсанында келді, бұл ағылшын жазушылары арасында кең таралғаннан кейін бір ғасырдан астам уақыт өткен соң болды. Оның пайда болуына, мүмкін, батыс білімі алған тамилдердің санының артуы және танымал ағылшын көркем әдебиетімен танысуы себеп болды. Маяварам Веданаягам Пиллай 1879 жылы «Пратап Мудалиар Харитрам» атты алғашқы тамил романын жазды. Бұл роман, оқырманды көңілді етуді басты мақсат тұтып, әртүрлі мысалдар, халық ертегілері, тіпті грек және римдік оқиғаларды қамтитын махаббат туралы туынды болды. Одан кейін 1893 жылы Б.Р. Ражам Айердің «Камаламбал Харитрам» және 1898 жылы А. Мадхавияның «Падмавати Харитрам» шығармалары жарық көрді. Бұл екі роман 19 ғасырдағы Тамил Надудағы брахмандардың өмірін, олардың салты мен әдеттерін, сенімдерін және рәсімдерін көрсетеді. Ражам Айердің романы негізінен қарапайым адамның өмірін реалистік стильде, табиғи юмормен көрсетеді, сонымен қатар рухани және философиялық мәнге ие. Мадхавия оқиғаны жоғары топ қоғамын, әсіресе үлкендердің қыздарды сексуалдық тұрғыдан қанауын сынап, көбірек реалистік тұрғыдан баяндайды. Д. Джаякантан тамил тілінің көркемдік дәстүрін байытып, үнді әдебиетінің қалыптасуына үлес қосты. Оның шығармалары күрделі адам табиғатын терең және сезімтал түсінуді ұсынады және үнді дағдысының шынайы және айқын көрсеткіші болып табылады. Оның ең танымал романдарының бірі – «Сила Нерангалил Сила Манитхаргал». 1990 жылдардан бастап постмодернист жазушылар маңызды тұлғалар ретінде пайда болды, олардың ішінде Джеймохан, С. Рамакришнан, Чару Ниведита және Конанги бар, ол классикалық тамилдік интонацияларды эксперименталды дыбыс поэзиясымен үйлестіреді. Тамил сарапшылары көбінесе танымайтын, басқа тілдерден аударылған, бағаланбаған туындылар да бар. Олардың қатарында «Урумааттрам» (Франц Кафканың «Метаморфоза» романының аудармасы), «Силувайл Тонгум Саатхан» (Нгуги ва Тхионгоның «Асқырдағы Шайтан» романының аудармасы) және «Тунгум Азхагигалин Иллам» (Ясунари Кавабатаның «Ұйықтаған Сұлулар Үйі» романының аудармасы) бар. Амаранта, Латха Рамакришнан сияқты жазушылар осы туындылардың жазылуына жауапты.
The novel as a genre of literature arrived in Tamil in the third quarter of the 19th century, more than a century after it became popular with English writers. Its emergence was perhaps facilitated by the growing population of Tamils with a western education and exposure to popular English fiction. Mayavaram Vedanayagam Pillai wrote the first Tamil novel Prathapa Mudaliar Charithram in 1879. This was a romance with an assortment of fables, folk tales and even Greek and Roman stories, written with the entertainment of the reader as the principal motive. It was followed by Kamalambal Charitram by B. R. Rajam Iyer in 1893 and Padmavathi Charitram by A. Madhaviah in 1898. These two portray the life of Brahmins in 19th century rural Tamil Nadu, capturing their customs and habits, beliefs and rituals. Although it was primarily a powerful narration of the common man's life in a realistic style spiced with natural humour, Rajam Iyer's novel has a spiritual and philosophical undertone. Madhaviah tells the story in a more realistic way with a searching criticism of the upper caste society, particularly the sexual exploitation of girls by older men. D. Jayakanthan has enriched the high traditions of literary traditions of Tamil language and contributed towards the shaping of Indian literature. His literature presents a deep and sensitive understanding of complex human nature and is an authentic and vivid index of Indian reality. One famous novel of his is Sila Nerangalil Sila Manithargal. Since the 1990s the post modernist writers emerged as a major figures, including Jeyamohan, S. Ramakrishnan, Charu Nivedita, and Konangi, who mixes classical Tamil inflections with experimental sound poets. There are other less appreciated works involving those translated from other languages, which are often unrecognized by Tamil pundits. The works include "Urumaatram" (translation of Franz Kafka's The Metamorphosis), Siluvayil Thongum Saathaan (translation of "Devil on the Cross" by Ngũgĩ wa Thiong'o), Thoongum azhagigalin Illam (translation of "The House of the Sleeping Beauties" by Yasunari Kawabata). Writers like Amarantha, Latha Ramakrishnan are responsible for these works.
Халықтық көркем әдебиет
Қылмыстық және детективтік әдебиет 1930 жылдан бері Тамил Надуда кең танымал. Тәуелсіздік алғанға дейінгі жылдарығы танымал авторлар – Құрмұңыр Құппусами және Вадувур Дураисами Айенгар. 1950-1960 жылдары Тамилвананның детектив кейіпкері Шанкарлал оқырмандарды түрлі шетелдік жерлерге саяхатқа алып шықты, бұл ретте таза тамил тілін қолданды, онда үнді немесе ағылшын сөздері өте сирек кездеседі. Бұл авторлар өте жемісті, олардың жүздеген, тіпті мыңдаған қысқа романдары бар, ал ай сайынғы журналдарда бір немесе бірнеше қысқа роман жарияланады. Индра Саундар Раджан, тағы бір танымал заманауи автор, көбінесе индуист мифологиясына негізделген мистикалық қылмыс триллерлерін жазады.
Crime and detective fiction has enjoyed wide popularity in Tamil Nadu since the 1930s. Popular authors in the years before independence included Kurumbur Kuppusami and Vaduvur Duraisami Iyengar. In the 1950s and 1960s, Tamilvanan's detective hero Shankarlal carried readers to a variety of foreign locales, while using a pure Tamil with very few Hindi or English loan words. These writers are often extremely prolific, with hundreds or even thousands of short novels to their credit, and one or more short novel published in a monthly periodical. Indra Soundar Rajan, another popular modern author, writes supernatural crime thrillers usually based around Hindu mythology.
Тамил жазушылары
1940-1950 жылдары Калки Кришнамурти тарихи және әлеуметтік шығармаларымен көзге түсті. 1950-1960 жылдары Чандилян ортағасырлық Үндістанда немесе Малайзия, Индонезия және Еуропаға қарайтын ортағасырлық сауда жолдарында өте танымал тарихи махаббат романдарының бірнешесін жазды. 1950 жылдан бастап, алты онжылдық бойы Жаякантан 40 роман, 200 әңгіме, сондай-ақ екі автобиография жазды. Әдебиеттен бөлек, ол екі фильм түсірді. Оның тағы төрт романы басқа авторлармен киноға бейімделді. Оның туындылары рикша тартушылар, әйелдер және қоқыс жинаушылар сияқты әлеуметтік жағдайы төмен адамдардың өміріне арналған. Аруна Нандини – көптеген тамил оқырмандарының жүрегіне кірген қазіргі тамил романистерінің бірі. Оның әңгімелері отбасылық тақырыптарды, махаббатты, шындықты қамтиды, ал оқырмандардың демалысын қызықты ету үшін оған юмор да қосылған. Қазіргі заманғы махаббат романдарының өкілі – тамил тіліндегі қазіргі бестселлер авторларының бірі Раманичандран. Тамил тіліндегі арзан әдебиет сатылымы 1990 жылдардың ортасындағы өркендеген кезеңінен бері төмендегенімен, көптеген жазушылар табыстырақ телесериалдар нарығына бұрылса да, бұл сала әлі де дамып келеді.
In the 1940s and 1950s Kalki Krishnamurthy was notable for his historical and social fiction. In the 1950s and 60s, Chandilyan wrote a number of very popular historical romance novels set in medieval India or on medieval trade routes with Malaysia, Indonesia and Europe. From the 1950s, spanning six decades, Jayakanthan authored around 40 novels, 200 short stories, apart from two autobiographies. Outside literature, he made two films. In addition, four of his other novels were adapted into films by others. His works revolve around the lives of underclass people like rickshaw pullers, prostitutes and rag pickers. Arunaa Nandhini is one of recent Tamil novelists who has entered the hearts of many Tamil readers, and her story covers family subject, romance, reality, with some humor added for the readers to enjoy their leisure. Modern romance novels are represented by the current bestselling author in the Tamil language, Ramanichandran. Though sales of Tamil pulp fiction have declined since the hey day of the mid 1990s, and many writers have turned to the more lucrative television serial market, there remains a thriving scene.
Мерзімді басылымдар
Сауатты қоғамның артуы көптеген журналдар мен мерзімді басылымдардың жарық көруіне себеп болды, ал олар өз кезегінде авторларға өздерінің еңбектерін жариялауға мүмкіндік берді. 1855 жылы жарық көрген «Раджавритти Бодхини» мен «Дина Вартамани», сондай-ақ 1878 жылы «Салем Десабимини» және 1880 жылы «Коимбаторе Каланидхи» – Салем Пагадала Нарасимахал Найдудың екі апталық журналдары, ең алғашқы тамил журналдары болды. 1882 жылы Г. Субрамания Айер «Свадесамитран» газетін шығарды. 1889 жылы ол алғашқы тамилдік күнделікті газетке айналды. Бұл көптеген журналдардың бастауы болды, және көптеген романда жазушылар өздерінің әңгімелерін осы журналдарда сериялы түрде жаза бастады. 1929 жылы С. С. Васан құрған «Ананда Викатан» юмор журналы, ең ұлы тамил романда жазушыларын қалыптастыруға көмектесті. Калки Кришнамурти (1899–1954) өзінің қысқа әңгімелерін және романдарын «Ананда Викатан» журналында сериялап жариялады, содан кейін өзінің «Калки» апталық журналын шығарды, онда «Партибан Канаву», «Сивагамийин Сабадхам» және «Поннийин Селван» атты мәңгілікке кеткен романдарын жазды. Пудхумайпитан (1906–1948) – көрнекті әңгімеші, және одан кейін келген көптеген авторларға шабыт берді. Баратхинің прозалық поэзиясында бастаған «жаңа поэзия» немесе «пудуккавитай», «маниккоди» және Си Су Челлаппа бас редакторлық еткен «эжутту» әдеби журналдары арқылы одан әрі дамыды. Му. Мета сияқты ақындар осы журналдарға үлес қосты. Кавико Абдул Рахман, Павалар Инклаб, Манушьяпутиран және Раджати Салма сияқты тамил мұсылман ақындары да әлеуметтік реформаларға маңызды үлес қосты. 1981 жылы тамил мұсылман қауымының мәселелерін жария ету және оларға қызмет ету мақсатымен «Самарасам» екі апталық журналы құрылды. Тамил романы саласында Му. Варатарсанар да елеулі еңбек етті. [Агал вилаку] [Каритунду]. Соңғысы, бірақ ең маңыздысы, Ақилан – ерекше тамил романда жазушысы, әңгімеші және әлеуметтік белсенді, «Читхирапавай», «Венгайинмайндан» және «Паваивилаку» сияқты туындыларымен танымал.
The increasing demand of the literate public caused a number of journals and periodicals to be published and these in turn provided a platform for authors to publish their work. Rajavritti Bodhini and Dina Varthamani in 1855 and Salem Pagadala Narasimhalu Naidu's fortnightlies, Salem Desabhimini in 1878 and Coimbatore Kalanidhi in 1880, were the earliest Tamil journals. In 1882, G. Subramaniya Iyer started the newspaper Swadesamitran. It became the first Tamil daily in 1889. This was the start of many journals to follow and many novelists began to serialise their stories in these journal. The humour magazine Ananda Vikatan started by S. S. Vasan in 1929 was to help create some of the greatest Tamil novelists. Kalki Krishnamurthy (1899–1954) serialised his short stories and novels in Ananda Vikatan and eventually started his own weekly Kalki for which he wrote the enduringly popular novels Parthiban Kanavu, Sivagamiyin Sabadham and Ponniyin Selvan. Pudhumaipithan (1906–1948) was a great writer of short stories and provided the inspiration for a number of authors who followed him. The 'new poetry or pudukkavithai pioneered by Bharathi in his prose poetry was further developed by the literary periodicals manikkodi and ezhuttu (edited by Si Su Chellappa). Poets such as Mu. Metha contributed to these periodicals. Tamil Muslim poets like Kavikko Abdul Rahman, Pavalar Inqulab, Manushyaputhiran and Rajathi Salma too have made significant contributions to social reforms. The pioneering fortnightly journal Samarasam was established in 1981 to highlight and cater to the ethnic Tamil Muslim community's issues. Another remarkable work was done in Tamil novel field by Mu. Varatharasanar. [Agal vilakku] [Karithundu]. And last but not least Akilan the unique Tamil novelist, short story writer and a social activist is famous for his works like 'Chithirapavai' 'Vengayinmaindan' 'Pavaivilaku'.
Тамил тіліндегі журналистика
Тамил тіліндегі алғашқы мерзімді басылым 1831 жылы Christian Religious Tract Society қоғамынан жарық көрді – «Тамил журналы». Сауатты оқырмандардың санының артуы көптеген журналдар мен мерзімді басылымдардың жарық көруіне себеп болды, олар авторларға өздерінің еңбектерін жариялауға мүмкіндік берді. 1855 жылы жарық көрген «Раджавритти Бодхини» және «Дина Вартамани», сондай-ақ Салем Пагадала Нарасималу Найдудың екі апталық басылымдары – 1878 жылғы «Салем Десабимини» және 1880 жылғы «Коимбатор Каланидхи» – ең алғашқы тамил журналдары болды. Тамил тіліндегі тұрақты газеттің біріншісі – 1882 жылы Г. Субрамания Айер құрған «Свадесамитран». Ол тамил тіліндегі жаңа саяси терминологияны жасады. Ол ағылшын тілін білетіндердің азаздығын, ал үнді тілдерін білетіндердің көптігін жақсы білді. Халыққа британдық биліктің мақсаттары мен артықшылықтары және кемшіліктері үнді тілдерінде түсіндірілмесе, олардың саяси білімі дамымайды деп ол ойлады. Субрамания Айер 1898 жылы «The Hindu» газетінен кеткеннен кейін «Свадесамитранды» толық уақытты кәсібіне айналдырды. 1899 жылы тамил тіліндегі алғашқы күнделікті газет жарық көрді және бұл мәртебе 17 жылға сақталды. Субрамания Айердің «сөздерді жұмсарту үшін өте өткір мазмұнын өзгерте бермейтін» стильі, «көкшіл қызыл бұрыш қосылған қоймаға мақтанған» сөздері «Свадесамитранды» әлемнің кез келген жерінде тамилдер іздеуіне себеп болды. 1904 жылы Субрамания Бхарати газетке қосылғаннан кейін, ол одан да танымал болды. Келесі жылы Лала Ладжпат Раи тұтқындалып, Пенджабта наразылық толқыны басталғанда, Субрамания Айердің британдықтарға деген көзқарасы өзгерді және ол Радждың өткір саяси сыншысына айналды. Оның саяси ұстанымын мына сөздермен қорытындылауға болады: «Бейбіт, бірақ қажымас және үздірілмейтін күш-жігер». «Бізді суарайға терлетелік», – деуі мүмкін. «Свадесамитран» ғылым, саясат және басқару салаларында жаңа тамил сөздерін жасағаны үшін танымал. Ол сол кездегі аймақтық тілдердегі газеттердің арасында ең көп жаңалықтарды жариялаған газет болды. 1917 жылы Т. В. Кальянундра Менон редакторы болған тағы бір тамил күнделігі – «Desabhaktan» жарық көрді. Оның орнын Саваркар ағайындарының әріптесі В. В. С. Айер басты. Бұл екі редактор табиғи, оқуға оңай, бірақ әдемі стильде жазатын ғалымдар еді. Тәуелсіздік қозғалысы мен Гандидің пайда болуы тамил журналистикасына да әсер етті. Тамил ғалымы және тәуелсіздік күрескері В. Кальянасундарам басқарған «Navasakthi» тамил мерзімді басылымы болды. С. Раджагопалачари Ганди ашрамында, Салем ауданындағы Тирученгодеде тыйым салуды насихаттауға арналған «Vimochanam» тамил журналын бастады. 1926 жылы П. Варадаражулу Найду тамил тіліндегі апталық «Тамил Наду» газетін шығарып, содан кейін сол атпен күнделікті газет шығара бастады. Оның күшті және қарапайым стилі оған көптеген оқырмандарды әкелді, бірақ 1930 жылғы Азаматтық мойынсұнбау қозғалысына қолдау көрсетпегеннен кейін Конгресс партиясы танымал ақын Субрамания Бхарати редакторы болған жаңа тамил күнделігі – «India» газетін шығаруға шешім қабылдады. «India» үлкен үміттерді білдірді, бірақ қаржылық тұрғыдан нығайа алмады және Бхарати Пондичериге жер аударылғаннан кейін жабылды. Осы газеттердің барлығы Мадрастан шығарылды. 1933 жылы алғашқы тамил таблоиді – 8 беттік «Jayabharati» 1/4 анна бағасымен жарық көрді. Бағасы тіпті пошта шығындарын да жаба алмағандықтан 1940 жылы жабылды. 1934 жылдың қыркүйегінде С. Садананд (The Free Press Journal газетінің редакторы) Т. С. Чокаллингаммен бірге «Динамани» тамил күнделігін бастады. Оның бағасы 6 пиес болды, қызықты мақалалары бар және қорқынышсыз сынға ие болды. Ол өте табысты болды және оның таралымы басқа барлық тамил күнделікті газеттерінің жалпы таралымын басып өтті. Көп ұзамай «India» газеті «Динаманиге» қосылды. «Динамани» газеттің мазмұнын тіпті жаңа сауаттанғандарға да түсінікті ету үшін тырысты. 1935 жылы «Viduthalai» басталды, бірақ ол газет емес, пікірлерді жариялайтын басылым болды. «Брахман емес» қозғалысы да тамил журналистикасына серпін берді. «Bharat Devi» сияқты газеттер бұл қозғалысты ынталы түрде қолдады. 1920-30 жылдары Тамил Надуда көптеген журналдар жарық көрді. 1929 жылы С. С. Васан құрған «Ananda Vikatan» әзіл-сықақ журналы ең ұлы тамил жазушыларын шығаруға көмектесті. 80 жылдан кейін ол әлі де табысты жұмыс істеп келеді және бүгін «Викатан» тобы «Chutti Vikatan», «Junior Vikatan», «Motor Vikatan» және басқа да арнайы журналдарды шығарады. Р. Кришнамурти өзінің қысқа әңгімелерін және романдарын «Ananda Vikatan» журналына сериалдап жариялады және ақырында өзінің «Kalki» апталығын бастады. «Kalki» атауы индуизм дініндегі Вишну құдайының соңғы аватарының алдын ала жариялануын білдіреді, ол Кали Юганы аяқтап, әлемдегі жаратылыстар арасында Дхарманы немесе туралықты қайта орнатуға тиіс. Ол бұл атауды Үндістанды азат етуді көздегендіктен таңдады. 1942 жылы Мадурайда «Dina Thanthi» (Daily Telegraph) газеті құрылды, сонымен қатар Мадрас, Салем және Тиручираппаллиде бірдей басылымдары болды. Оны Ұлыбританияда білім алған адвокат С. П. Адитанар құрды. Ол «Thanthi» газетін ағылшын таблоиді «The Daily Mirror» стилінде жасады. Ол қарапайым халық оқитын және жаңа сауаттанғандардың оқу әдетін қалыптастыруға көмектесетін газет шығаруды мақсат етті. Бұрын Мадраста басылған күнделікті газет оңтүстік Тамил аймағына кем дегенде бір күннен кейін жететін. «Thanthi» газеті оңтүстік Тамил аймағында газет тарату үшін қоғамдық автобус жүйесін пайдаланды және Сингапур жапондықтардың басып алуынан кейін туған соғыс жаңалықтарына деген құштарлықты пайдаланды. Қаржылық қиындықтарға байланысты Салем және Тиручираппаллидегі басылымдары біраз уақытқа жабылды. «Thanthi» жергілікті жаңалықтарға, әсіресе қылмысқа және сот ісіне баса назар аударды. Ол суреттерді кеңінен пайдаланды және тамил журналистикасына үлкен тақырыптарды енгізді. Ол бір мақаланы бүкіл бетке сыйдыра алды, көбінесе үлкен, оқуға оңай тақырыптармен толтырылған. Оның ең үлкен сенсацияларының бірі – скандалды фильм журналының редакторының екі актермен өлтірілуі болды. «Thanthi» Мадрастағы сот процесін егжей-тегжейлі жариялады және оның тілшілері күнделікті есепті Мадурайдағы басылым орталығына телефон арқылы жіберді. «Thanthi» қылмыс пен киножұлдыздарға деген халықтың қызығушылығын бірінші болып түсінген тамил газеті болды. Газет танымал болды және тамилдер газет оқу үшін оқуға үйренді делінді. «Dina Thanthi» бірнеше жыл ішінде ең көп таралымы бар тамил газеттерінің біріне айналды және 1960 жылдардан бері жетекші тамил газеті болып табылады. Бүгінде оның 14 басылымы бар. Ол Бангалор және Пондичериде ең көп таралымы бар тамил газеті. Ол жылдың екінші жартысында сәрсенбі күндері «10-сынып, +2-ге емтиханға дайындық кітабы» атты кітап шығарады. 10-сынып және 12-сыныптың барлық пәндері бойынша үлгі сұрақтары, өткен жылғы емтихан сұрақтарымен бірге жауаптары берілген.
The first Tamil periodical was published by the Christian Religious Tract Society in 1831 – The Tamil Magazine. The increasing demand of the literate public caused a number of journals and periodicals to be published and these in turn provided a platform for authors to publish their work. Rajavritti Bodhini and Dina Varthamani in 1855 and Salem Pagadala Narasimhalu Naidu's fortnightlies, Salem Desabhimini in 1878 and Coimbatore Kalanidhi in 1880, were the earliest Tamil journals. The first regular newspaper in Tamil was Swadesamitran in 1882, started by G. Subramaniya Iyer, editor and sponsor of The Hindu and founding member of the Indian National Congress. He created a whole new Tamil political vocabulary. He was conscious that those with a knowledge of English are fewer in number and those with a knowledge of Indian languages make the vast majority. He felt that unless the people were told about the objectives of British rule and its merits and defects in the Indian languages, their political knowledge would never develop. When Subramania Aiyer quit The Hindu 1898, he made the Swadesamitran his full time business. In 1899, the first Tamil daily. It was to enjoy this status for 17 years. Subramania Aiyer's "pugnacious style, never qualifying words to soften the sharp tenor of a sentence," his use of words "dipped in a paste of extra pungent green chillies," made the Swadesamitran sought by Tamils wherever they lived in the world. And the daily became even more popular when Subramania Bharati joined it in 1904. The next year, when Lala Lajpat Rai was arrested and agitation followed in the Punjab, Subramania Aiyer's attitude to the British changed and he became a trenchant political critic of the Raj. His whole political mantra can be summed up in these words: `Peaceful but tireless and unceasing effort.' Let us sweat ourselves into Swaraj, he would seem to say." Swadesamitran is credited for coining new Tamil words to deal with science, politics and administration. It had the most comprehensive budget of news among all the regional language papers of that time. In 1917, Desabhaktan, another Tamil daily began with T. V. Kalyansundara Menon as editor. He was succeeded by V. V. S. Iyer, a colleague of the Savarkar brothers. These two editors were scholars with a natural, highly readable but polished style of writing. The freedom movement and the advent of Gandhi also impacted Tamil journalism. Navasakthi, a Tamil periodical edited by Tamil scholar and freedom fighter V. Kalyanasundaram. C. Rajagopalachari began Vimochanam, a Tamil journal devoted to propagating prohibition at the Gandhi Ashram in Tiruchengode in Salem district. In 1926, P. Varadarajulu Naidu, who was conducting a Tamil news cum views weekly 'Tamil Nadu' started a daily with the same name. Its forceful and colloquial style gained it a wide readership but after the paper failed to take sides with the 1930 Civil Disobedience Movement, the Congress Party decided to bring out a new Tamil daily – India, edited by renowned poet Subramania Bharati. India showed great promise but could not establish itself financially, and folded up soon after Bharati was exiled to Pondicherry. All these papers were published from Madras. In 1933, the first Tamil tabloid – the 8 page Jayabharati began at a price of 1/4 anna. It closed in 1940 as the price could not sustain even its postage. In September 1934, S. Sadanand (who was running The Free Press Journal) started the Tamil daily Dinamani with T. S. Chockalingam as editor. It was priced at 6 pies, contained bright features and was fearlessly critical. It was highly successful and its circulation eclipsed the total circulation of all other Tamil dailies. Soon 'India' was incorporated into Dinamani. Dinamani made a studied and conscious effort to make the contents of a newspaper intelligible even to the newly literate. In 1935, Viduthalai was begun, but it was more of a views paper than a newspaper. The Non Brahman Movement also gave an impetus to Tamil journalism. Newspapers like the Bharat Devi were strong supporters of this movement. Many magazines began in Tamil Nadu during the 1920s and '30s. The humour magazine Ananda Vikatan started by S. S. Vasan in 1929 was to help create some of the greatest Tamil novelists. It is still running successfully after 80 years and the Vikatan group today also publishes Chutti Vikatan, Junior Vikatan, Motor Vikatan and other special interest magazines. R. Krishnamurthy serialised his short stories and novels in Ananda Vikatan and eventually started his own weekly Kalki. The name Kalki denotes the impending tenth Avatar of Lord Vishnu in the Hindu religion, who it is said, will bring to an end the Kali Yuga and reinstate Dharma or righteousness among the worldly beings. He used the name because he wanted to bring about liberation of India. In 1942, Dina Thanthi (Daily Telegraph) was started in Madurai with simultaneous editions in Madras, Salem and Tiruchirappalli. It was founded by S. P. Adithanar, a lawyer trained in Britain. He modeled Thanthi on the style of an English tabloid The Daily Mirror. He aimed to bring out a newspaper that ordinary people would read, and which would encourage a reading habit even among the newly literate. In the past, the daily newspaper which was printed in Madras reached the southern Tamil region after at least one day. Thanthi used the public bus system to distribute the paper throughout the south Tamil region and capitalized on the hunger for war news that arose after Singapore fell to the Japanese. Due to financial constraints, its Salem and Tiruchirappalli editions had to be closed down for a while. Thanthi emphasized local news, especially crime and the courts. It used photographs extensively and brought banner headlines to Tamil journalism. It could fit one story on an entire broadsheet page, mainly filled with large easy to read headlines. One of its biggest scoops was the murder of the editor of a scandalous film magazine by two actors. Thanthi covered the trial in Madras in detail, and its reporters phoned the daily account to the printing centre in Madurai. Thanthi was the first Tamil paper to understand the people’s fascination with crime and film stars. The paper was popular and it was said that Tamils learned to read in order to read the newspaper. Dina Thanthi became one of the largest Tamil language dailies by circulation within a few years; it has been a leading Tamil daily since the 1960s. It has today 14 editions. It is the highest circulated Tamil daily in Bangalore and Pondicherry. It issues a book called 10th, +2 Vina Vidai Book, on every Wednesday during the second part of the year. The model question papers of all the subjects of Standard 10 and 12 are provided with answers along with the question papers of board exams that are conducted previous year.