Батыс Австралия Футбол Лигасы: Claremont Football Club тарихы

Кіріспе

WAFL Австралиялық футбол клубы
Тасманиялық футбол клубы

Клермонт футбол клубы, «Тайгерс» деген лақап атымен белгілі, Батыс Австралияның Клермонт қаласында орналасқан және қазіргі уақытта Батыс Австралия футбол лигасында (WAFL) және WAFL әйелдер лигасында (WAFLW) ойнайтын Австралиялық футбол клубы. Оның ресми түстері - теңіз көгі және алтын. 1906 жылы «Коттсло Бич Футбол Клубы» ретінде құрылған клуб, 1925 жылы «Клармонт Коттсло Футбол Клубы» ретінде WAFL-ге қосылды және 1935 жылы қазіргі атауын алды. Клермонт бәсекеге қатысқаннан бері 12 рет ересек ерлер арасындағы чемпионатты жеңіп алды, соның ішінде 2011 және 2012 жылдардағы чемпионаттар ең соңғылары болды.

Негізгі құралдар

Ол 1906 жылы Коттслоу Бич футбол клубы ретінде құрылды және келесі жылы Батыс Австралия футбол қауымдастығына – ең жоғары әуесқойлар лигасына қосылды. Клуб бастапқыда-ақ WAFA-да үстемдік құрды, 1907 жылдан 1910 жылға дейін чемпионаттарды жеңіп алды. 1908 жылы ол WAFL клубы Субиаконы бақылау матчында жеңді. Клубтың WAFL-ге қосылу туралы өтініші көп жыл бойы қабылданбады. 1919 жылы Коттслоу Бич клубы WAFL-ге кіруге тырысқан және келісімшарттары жоқ, бірақ Клармонт Шоуграунды үй стадионы ретінде пайдалану құқығын алған Клармонт консорциумымен бірікті. 1921 жылы клуб Клармонт Коттслоу ретінде WAFL "B" лигасына қабылданды, жергілікті жүзу клубының көк және алтын түстерін қабылдады және 1926 жылы, ақыры, жоғары лигаға қабылданды. Алғашқы капитан-бапкер бұрынғы Оңтүстік Фримантл және Ричмонд ойыншысы Норм Макинтош болды, ол жоғары лигада тәжірибесі бар жалғыз ойыншы еді. Макинтоштің жас командасы алғашқы маусымда бір ғана ойын жеңіп алды.

1927 1960 жылдар

1927 жылы клуб Клармонт Овалына көшіп, ол клубтың үй алаңы болды. 1944 жылы трибуна өртенгенімен және ойын алаңының жағдайына байланысты 1945 және 1946 жылдардан басқа, клуб Субиако футболы клубымен бірге Субиако Овалын пайдаланды. 1926 мен 1935 жылдар аралығында Клармонт 183 ойынның ішінде 40-қа жеңіске жетіп, 2-еуін тең түйірді, жалпы табыстылық көрсеткіші 22,4% болды. Финалға ең жақын келгені 1929 жылы болды, онда 8 жеңіс және 10 жеңіліспен төртінші орындағы Субиакодан тек төрт ұпай және көрсеткіш айырмасымен қалып қойды. Тіпті 1934 жылы «Суон Дистриктс» жарысқа қосылғаннан кейін де «Клармонт Коттслоу» жетістікке жете алмады, 9 маусымның ішінде 7-ші рет соңғы орынға түсті. 1935 жылы клуб атауынан «Коттслоу» деген сөзді алып тастап, жай ғана «Клармонт» аталды. 1936 жылы Жорж Молонидің «Гелонг» футбол клубындағы бес маусымынан кейін қайтып оралуымен, VFL «Клармонт» WANFL-дегі ең жақсы маусымын өткізді. Кіші премьер-лиганың жартылай финалында «Шығыс Фримантл» футбол клубына 5 ұпайпен жеңіліп, «Клармонттың» премьер-лигаға үміткер болуына мүмкіндік берді. Бұл үміт одан әрі күшейді, өйткені үлкен финалдағы қарсыластары «Олд Истс» емес, төртінші орындағы «Роялз» (Шығыс Перт футбол клубы) екені белгілі болды, олар алдын ала финалда «Шығыс Фримантлді» бір ұпаймен күтпеген жерден жеңіп алды. 1936 жылғы WANFL-дің үлкен финалына 20 874 көрермен жиналды, олар «Шығыс Перттің» 11.5 (71) – 9.6 (60) есебімен жеңіске жеткеніне куә болды. «Клармонт» бір жылдан кейін үміттерді оянтып, үйде және сырттағы ойындарда 13–5–1 есебімен финалға кіші премьер ретінде қатысып, жартылай финалда 14 ұпаймен жеңіске жетті. Алайда, екі аптадан кейін сол қарсыласқа қарсы ставка жоғарылағанда «Клармонт» жетіспеді және ақырында 10 ұпаймен жеңіліске ұшырады. 1938 жылы клуб жаттықтырушы Дик Лоунды бұрынғы Sandover жүлдесінің иегері Джонни Леонардпен алмастырды, ол бұрын Балларат, Джилонг және Вест-Пертте сәтті жаттықтырған болатын. Клуб финалға екінші орынмен өтті және жартылай финалда «Шығыс Фримантлді» 17.19 (121) – 13.18 (96) есебімен жеңіп алды. Алайда, үлкен финалда, тағы да «Шығыс Фримантлге» қарсы, тең нәтиже тіркелді, бұл WA(N)FL тарихында екінші рет болды. Келесі үлкен финалда «Клармонт» 22 ұпаймен жеңіп, 14.17 (111) – 11.13 (79) есебімен премьерлік құрғақшылықты бұзды. 1939 жылы клуб жартылай финалда «Шығыс Фримантлден» жеңіліп қалса да, алдын ала финалда «Шығыс Пертті» 10.17 (77) – 11.5 (71) есебімен жеңіп алды. Үлкен финалда, тағы да «Шығыс Фримантлмен» кездескенде, «Клармонт» 14.11 (95) – 11.10 (76) есебімен жеңіске жетіп, екінші премьер-лигасын алды. 1940 жылы «Клармонт» тағы да финалға өтті, жартылай финалда «Оңтүстік Фримантл» футбол клубына жеңіліп, алдын ала финалда «Шығыс Фримантлді» жеңіп алды. Үлкен финалда «Клармонт» «Оңтүстік Фримантлді» жеңіп, үшінші рет қатарынан премьер-министрлік титулын иеленді. 1942 мен 1944 жылдар аралығында Екінші дүниежүзілік соғыстың талаптарына байланысты WANFL шектеулі, жасқа дейінгі негізде жұмыс істеді. 1945 жылы ашық жастағы бәсекелестік қайта оралғаннан кейін «Клармонт» футболдағы ең ұзақ құрғақшылық кезеңін бастады. 1945 жылы ол тек екі ойын жеңіп, соңғы орынға ие болды, «Пертке» қарсы ең төменгі ұпай жинады және 1946 жылы он жеті ойынды жоғалтты, содан кейін ол тек үш жеңіске жетті. Келесі он бір жыл бойы ағаш қасықтан аулақ болғанымен, тек 1950 жылы (бесінші) және 1952 жылы (Шығыс Фримантлден бір пайызға төртінші) ол келесі он жеті жылда сегіз командалық жарыста алтыншыдан жоғары орын алды.

In 1927, the club moved to Claremont Oval, where it has been the club's home ground, with the exception of 1945 and 1946, where, due to the grandstand burning down in 1944, and the condition of the playing surface, the club shared with Subiaco Oval with the Subiaco Football Club. Between 1926 and 1935 Claremont won just 40 and drew 2 of 183 games for an overall success rate of 22.4%. The nearest they came to qualifying for the finals was in 1929 when, with 8 wins and 10 defeats, they finished just four points plus percentage behind 4th placed Subiaco. Even when Swan Districts was admitted to the competition in 1934 Claremont Cottesloe continued to underachieve, ending up with the wooden spoon for the 7th time in 9 seasons. In 1935 the club officially dropped 'Cottesloe' from its name, becoming simply 'Claremont', and with the return of George Moloney in 1936 following his five seasons with Geelong Football Club in Australian football's 'big league' the VFL Claremont enjoyed its best WANFL season to date, winning 12 and losing 8 of its home and away matches to qualify for the finals in 2nd place. A 5 point 2nd semi final defeat of minor premier East Fremantle Football Club then earned Claremont premiership favouritism, a state of affairs which intensified still further when it was learned that their grand final opponents would not be Old Easts, but the Royals (East Perth Football Club), which had finished the minor round in 4th place, but had surprisingly overturned East Fremantle in the preliminary final by a solitary point. The 1936 WANFL grand final attracted 20,874 spectators to Subiaco Oval, who witnessed East Perth reaching an 11.5 (71) to 9.6 (60) victory. Claremont again finished runners up a year later after raising hopes, first by finishing the home and away rounds with a 13–5–1 record to qualify for the finals as minor premiers, and then by overcoming East Fremantle in the 2nd semi final by 14 points. However, when the stakes were raised a fortnight later against the same opponent Claremont was found lacking, eventually going under by 10 points. In 1938 the club replaced coach Dick Lawn with Johnny Leonard, a former Sandover Medallist, who had already coached successfully at Ballarat, Geelong and West Perth. The club qualified for the finals in 2nd place and scored a 2nd semi final victory over East Fremantle, winning, 17.19 (121) to 13.18 (96). The grand final, again against East Fremantle however resulted in a draw, only the second time in WA(N)FL history. In the subsequent grand final replay Claremont won by 22 points, 14.17 (111) to 11.13 (79), breaking their premiership drought. In 1939, although the club lost the 2nd semi final against East Fremantle, 15.15 to 9.14, it won the preliminary final against East Perth 10.17 (77) to 11.5 (71). In the grand final, again facing East Fremantle, Claremont went on to win 14.11 (95) to 11.10 (76) obtaining its second premiership. 1940 saw Claremont again reach the finals, losing the 2nd semi final against South Fremantle Football Club before the club prevailed against East Fremantle in the preliminary final. In the grand final Claremont went on to beat South Fremantle obtaining their third successive premiership. Between 1942 and 1944, owing to the demands of World War II, the WANFL operated on a limited, under age only basis and after open age competition returned in 1945 Claremont commenced its longest period in the football wilderness. In 1945 it won only two games and finished last, kicked its lowest score ever against Perth, and had a losing streak of seventeen games into 1946, when it again was last with only three wins. Although it avoided the wooden spoon for the next eleven years, only in 1950 (fifth) and 1952 (fourth by one percent from East Fremantle) did it finish higher than sixth in an eight team competition in the next seventeen years.

19612000 жыл

1962 және 1963 жылдары «ағаш қасыққа» ие болғаннан кейін, Клермонт 1964 жылы жаттықтырушылыққа толыққанды сырттан келген, бұрынғы Шығыс Фримантл ровері Джим Конвейд тағайындады. Осы маусымның соңында Клермонт 4-ші орынмен финалға өтті. Клуб 1-ші жартылай финалда Субиаконы жеңіп, содан кейін алдын ала финалда «Демонс» (Перт футбол клубы) командасына қарсы жеңіске жетті. Клермонт 14.18 (102) есебімен 15.8 (98) есебімен финалда Ист-Фримантлді жеңіп, клубтың төртінші чемпиондығын жеңіп алды. Иан Брюер соңғы минутта екі гол соғып, Клермонтты алға шығарды. Оның тікелей қарсыласы Норм Роджерс болды, ол ойынның ең үздік ойыншысы үшін Симпсон медалін жеңіп алды. Роджерс ойынның соңғы минуттарында бұлшық еттерінің қысылуынан зардап шекті, ал Брюер босап, жеңіс голын соқты. Сол кезде ойыншыларды алмастыруға рұқсат болмаған, егер сіз алаңнан кетсеңіз, қайта орала алмайсыз, сондықтан Роджерсті жылдам алмастыру мүмкін болмады. Клермонт осы шарықтап өсуге ере алмады және 1966 мен 1978 жылдар аралығында тек екі рет финалға қатысты. 1971 жылы олар Алан Джойс жаттықтырған Ист-Фримантл командасынан оңай жеңіліске ұшырады, бірақ 1972 жылы тек үш ойынды ғана жеңіліске ұшыратты және Грэм Мосс, Брюс Дюперузел, Колин Талли және Дэрил Гриффитс сияқты ойыншылары бар, екінші жартылай финалда да, финалда да жеңіліске ұшырады. Эссендон футбол клубының толық шабуылшысы Джефф Блетинді қабылдағанына қарамастан, ол Грэм Моссқа алмасу үшін Клермонтқа келді, «Тайгерлер» 1973 жылы тек төрт жеңіспен соңғы орынға түсіп, 1975 жылы үш жеңіспен одан да нашар өнер көрсетті. Клуб 1976 жылғы маусымда Вест-Перт футбол клубына қарсы өткен 20-раундтағы ойында ерекше жағдайға түсті. Клермонт жаттықтырушысы Мал Браун Джон Колреавиді үш тоқсаннан кейін Росс Дичбернмен алмастырды, бірақ соңғы тоқсанда тағы бір ойыншы жарақат алғанда, Браун Колреавиді қайта алаңға жіберді, бұл ережеге қайшы келеді, себебі ауыстырылған ойыншы алаңға қайта орала алмайды. Клермонт ойынды 20.21 (141) - 13.18 (96) есебімен жеңіліске ұшыратты, бірақ ойыннан кейін олардың ұпайлары жойылды. Мосс 1977 жылы капитан-жаттықтырушы ретінде оралғанда, Джим және Фил Кракуер, Кен Хантер, Уэйн Блэквелл, Джон Аннер және Уоррен Ральф сияқты ойыншылары бар WAFL тарихындағы ең талантты командалардың бірін құра бастады. 1981 жылы олар 21 матчта Австралия бойынша рекордтық 3352 ұпай жинады және нашар ойнаған Оңтүстік Фримантлдан жеңіске жетті. Қысымда көптеген чемпиондықтарды жеңуге қажетті «күшті ойыншысы» болмағанмен, 1979 мен 1994 жылдар аралығында Клермонт 1985 және 1992 жылдардан басқа жыл сайын финалға қатысты. Жерард Нишемнің өте жаңашыл жаттықтыру әдістері мен «құсқы және тарту» стилімен олар 1987 жылы соңғы 21 ойынның жиырмасында жеңіске жетті және біреуін тең түсті. Нишемнің шеберлігі Клермонт VFL (кейін AFL) командаларына көптеген негізгі ойыншыларын жоғалтқанына қарамастан, үш чемпиондық үшін бес рет финалға өтті.

After claiming the wooden spoon in 1962 and 1963 Claremont appointed a complete outsider, former East Fremantle rover Jim Conway as coach for 1964. At the end of that season Claremont scraped into the finals in 4th place. The club went on to beat Subiaco in the 1st semi final, which was then followed by a win against the Demons (Perth Football Club) in the preliminary final. Claremont won 14.18 (102) to 15.8 (98) against East Fremantle in the grand final and secured the club's fourth premiership. Ian Brewer kicked two late goals to put Claremont ahead. His direct opponent was Norm Rogers, who won the Simpson medal for the game. Rogers suffered cramp in the last minutes of the game and Brewer was able to break free and score the winning goals. In those days there were no interchangeable reserves, if you went off you stayed off, so Rogers couldn't be quickly replaced. Claremont failed to follow this meteoric rise, and between 1966 and 1978 participated in the finals only twice. In 1971 they were knocked out easily by an Alan Joyce coached East Fremantle outfit, but in 1972 they lost only three home and away games and with players of the calibre of Graham Moss, Bruce Duperouzel, Colin Tully and Daryl Griffiths, were firm flag favourites, only to be beaten in both the second semi and grand finals by a more physical East Perth side. Despite recruiting Essendon Football Club full forward Geoff Blethyn, who came to Claremont in exchange for Graham Moss, the Tigers fell to last in 1973 with only four wins, and did even worse in 1975 with only three wins. The club were involved in an unusual incident in their Round 20 clash against West Perth Football Club during the 1976 season. Claremont coach Mal Brown replaced John Colreavy with Ross Ditchburn at three quarter time, but when another player went off injured in the last quarter, Brown sent Colreavy back onto the ground, in contravention of the rule which specified that a player being replaced could not return to the field. Claremont lost the game 20.21 (141) to 13.18 (96), but had their score annulled after the game. When Moss returned in 1977 as captain coach, he gradually moulded one of the most individually talented teams in WAFL history with such players as Jim and Phil Krakouer, Ken Hunter, Wayne Blackwell, John Annear, and Warren Ralph. In 1981 they kicked an Australian record 3,352 points in 21 matches, and won their fifth flag over an inaccurate South Fremantle. Despite lacking the "enforcer" needed to win many flags under pressure, between 1979 and 1994 Claremont played in the finals every year bar 1985 and 1992, and under Gerard Neesham's extremely innovative coaching methods and "chip and draw" style, they won twenty and drew one of their last 21 games in 1987. Neesham's skill was such that Claremont reached five successive grand finals for three flags despite the loss of most key players to the VFL (later AFL).

2000 жылдан қазіргі уақытқа дейін

1994 жылдан кейін Клермонт клубының жағдайы біршама нашарлап, 1990 жылдардың ортасында қаржылық қиындықтар олардың болуына тікелей қауіп төндірді. Дегенмен, WAFL деңгейінде олар 1990 және 2000 жылдары бәсекеге қабілетті болып қала берді, бірақ 2004 жылға дейін чемпиондыққа үміткер болған жоқ. Сол жылы олар үлкен финалда Субиако клубынан ойсырап жеңілді, және осы тағдыр 2005 жылы да Клермонтты қуып жетеді – олар Солтүстік Фримантл клубынан жеңіліс тапты. Клермонт 2007 жылғы маусымды жарқын аяқтады, кіші лигада жеңіске жетті, бірақ 23 қыркүйекте WAFL Гранд Финалында Субиако клубына есе жіберді. Маусым соңында клубтың бас жаттықтырушысы Эшли Прескотт Ессендон клубында көмекші жаттықтырушы болып жұмыс істеу үшін кетіп қалды. Прескоттты бұрынғы көмекші жаттықтырушы Роджер Керр (бұрынғы Шығыс Фримантл ойыншысы және Батыс жағалау Иглз клубының ойыншысы Дэниел Керрдің әкесі) алмастырды, оған екі жылдық келісімшарт ұсынылды. Клермонт 2007 жылғы Родригес қалқанын да жеңіп алды (Лига, Резерв және Колттар командаларының үздік көрсеткіштерінің жиынтығы бойынша ең жақсы команда). Клермонт клубы 2008 жылғы маусымды 22 наурызда Клермонт Овалда Вест Перт клубына қарсы өткізді, бұл ойында Клермонт 14 ұпаймен жеңіске жетті. Бұл Роджер Керрдің клуб басшысы ретіндегі алғашқы ойыны болды. Ол Даниэль Банди (қызметтен кеткен), Роуэн Джонс (қызметтен кеткен), Люк Тоя (қызметтен кеткен), Митч Мортон (Ричмонд) және Кейл Мортон (Мельбурн) сияқты тәжірибелі ойыншыларды жоғалтқаннан кейін клубтың басшылығына келді. Басқа да жоғалтулардың қатарында Люк Двайер (қызметтен кеткен), Даррен Харпер (қызметтен кеткен), Аарон Джарвис (қызметтен кеткен), Трент Мартин (Шығыс Перт), Тим Нелли (Шығыс Фримантл), Том Мэтсон (шетелде) және Рори Уолтон (шетелде) болды. «Тайгерлер» клубының осы жылы алған жалғыз ойыншысы – «Брисбен Лайонз» клубының бұрынғы жартылай қорғаушысы Маркус Аллан болды. «Тайгерлер» маусымды екінші соңғы орында аяқтады, соңғы турнир күнінде жеңіске жетіп, «ағаш қасықтан» құтылды. 2009 жылы Клермонт алғашқы ойында жеңіліске ұшырады, және екінші ойында да жеңіліс тапқаннан кейін жағдай нашарлай бастады. Жеңілістер тізбегі жалғасты, олар қатарынан тоғыз ойында жеңіліске ұшырады. Сәуірдің соңында клуб Керрдің екі жылдық жаттықтырушылық келісімшартын тоқтату туралы шешім қабылдады. Клермонт Саймон Макфиді уақытша жаттықтырушы етіп тағайындады, ол клубтың 30-шы лигалық жаттықтырушысы болды. Макфи соңғы үш маусымда Клермонт клубының Колттар командасын жаттықтырған. Жаңа жаттықтырушының басшылығымен «Тайгерлер» бірнеше ойында жеңіске жетті. Олар жиырма матчтың ішінде жеті жеңіске жетіп, турнир кестесінде сегізінші орынды иеленді. Клермонт клубының Колттар командасы лига командасы үшін жарқын болашаққа ие екенін көрсетті, олар Колттар Гранд Финалында Пил Тандер клубын 8 голдан астам айырмашылықпен жеңді. Тағы бір жағымды жайт – Чад Джонс 77 гол соққандығы үшін Берни Нейлор медалін жеңіп алды.

After 1994, Claremont's fortunes declined somewhat, and financial difficulties threatened their existence in the middle 1990s. However, at WAFL level they managed to remain competitive throughout the 1990s and 2000s if never threatening for a premiership until 2004, when they were thrashed by Subiaco in the grand final, a fate which befell Claremont again in 2005 from South Fremantle. Claremont ended the 2007 season strongly, claiming the minor premiership, but lost to Subiaco in the WAFL Grand Final on 23 September 2007. Coach Ashley Prescott left the club at the end of the season to take up an assistant coaching role with Essendon. Prescott's replacement was former assistant coach, Roger Kerr (former East Fremantle player and father of West Coast Eagles player, Daniel Kerr), who was given a two year contract. Claremont also won the 2007 Rodriquez Shield (the team which has the best League, Reserves and Colts record combined). Claremont's 2008 campaign kicked off on 22 March against West Perth at Claremont Oval, which Claremont won by 14 points. It was Roger Kerr's first game in charge of the club. He took the reins of the club, following the loss of experienced players such as Daniel Bandy (retired), Rowan Jones (retired), Luke Toia (retired), as well as Mitch Morton (Richmond) and Cale Morton (Melbourne). Other losses include Luke Dwyer (retired), Darren Harper (retired), Aaron Jarvis (retired), Trent Martin (East Perth), Tim Nelli (East Fremantle), Tom Matson (overseas) and Rory Walton (overseas). The Tigers' only gain this year was former Brisbane Lions midfielder Marcus Allan. The Tigers finished the season second last, saving themselves from the wooden spoon with a victory on the last day of the competition. Claremont lost their first match of 2009 and things were starting to look a bit wobbly after they lost their second match. The losing streak continued, during which they lost nine games in a row. At the end of April the club decided to cut short Kerr's two year coaching contract. Claremont appointed Simon McPhee as a caretaker coach, becoming the club's 30th league coach. McPhee had been the coach of Claremont's Colts team for the last three seasons. Under the new coach the Tigers started to win a couple of games. They finished in eighth place on the ladder, with seven wins from twenty matches. The Claremont Colts side showed a great future for the league side, by defeating Peel Thunder in the Colts Grand Final, by over 8 goals. Another positive was that Chad Jones won the Bernie Naylor Medal, kicking 77 goals.

Foxtel кубогы (2011 - 12)

Клермонт 2011 жылғы «Фокстел кубогы» финалына өтті, «Субиако» стадионында VFL клубы «Уильямстауннан» 59:38 есебімен жеңіліс тапты. 2012 жылы Клермонт тағы да финалға шықты, бұл жолы тағы бір VFL клубы «Веррибимен» күш сынасты, матч қайтадан «Субиако» стадионында өтті. Клермонт финалда 99:55 есебімен жеңіске жетті, ал Томас Лиге алаңдағы үздік ойыншысы үшін «Коулс» медалі табысталды. 2010 жылы Клермонт шағын лигада жеңіске жетіп, тамаша маусымын аяқтады. Сондай-ақ, олар «Свон Дистриктс» командасына қарсы финалға шықты. Резервтік құрам да шағын лигада жеңіске жетіп, «Шығыс Пертпен» ірі финалдық кездесуге жол ашты. Клермонт үйде және сыртта өткен маусымда үстемдік танытып, турнир кестесінде екі рет жеңіліп, бір рет тең түсті (болашақ чемпион «Свон Дистриктс» командасынан жеңіліс және финалдық турда «Шығыс Пертке» ұтылу). 2-ші жартылай финалда Клермонт «Овалда» «Суансты» 50 ұпаймен жеңіп алды – 17.17 (119) – 10.9 (69). «Фримантл Докерс» клубының бұрынғы ойыншысы Эндрю Фостер 5 гол соқты. «Свон Дистриктс» алдын ала финалда «Шығыс Пертті» жеңіп, 2010 жылғы жарыстағы ең күшті екі команданың арасындағы ірі финалға жол ашты. Бұл классикалық матчқа айналды, ойын күні бойы бір жақтан екінші жаққа өтті, Дэвид Кроуфордтың соңғы минуттағы ұстауы голға айналып, Клермонтқа 14 жылдан бері алғаш рет жеңіс сыйлады. Алайда, матчтың соңғы ширегінің 32-ші минутында «Сандовер» медалін иеленген Эндрю Кракуер «Свонсты» қайта алға шығарды. «Тайгерс» командасы жауап бере алмады және WAFL тарихындағы ең керемет финалдардың бірінде 14.16 (100) – 14.15 (99) есебімен жеңіліс тапты. Негізгі айқастардың арасында Кракуердің үстемдігі және Саймон Старлингтің шабуыл шебіне ауысуы болды, бірақ ол тиімді ойын таныта алмады. Резервтік құрам резервтік лигадағы ірі финалда «Шығыс Пертті» 13.6 (84) – 10.12 (72) есебімен жеңді. Жартылай қорғаушы Люк Блэкуэлл тағы бір жарқын маусымын аяқтады және 2010 жылы «Тайгерс» клубының ең үздік ойыншысы ретінде «EB Кук» медалін жеңіп алды. Ол сондай-ақ «Сандовер» медалі бойынша Эндрю Кракуерден кейін екінші орынды иеленді. Клуб тағы да жарыста үстемдік танытып, 19 ойынның 14-інде жеңіске жетіп, лига кестесінде көшбасшылықты сақтап, премьер-лига жеңімпазы атанды. Үлкен финалда Клермонт «Субиаконы» 56 ұпаймен жеңді – 19.13 (127) – 10.11 (71), ал Клермонттан Бо Уилкс алаңдағы үздік ойыншысы үшін «Симпсон» медалін жеңіп алды. 2011 жылғы «Сандовер» медалін Люк Блэкуэлл жеңіп алды. Клуб капитаны Клэнси Рудфорт үлкен финалдағы жеңістен кейін футболдан зейнеткерлікке шыққандығын мәлімдеді. Клермонт 2019 жылдан бастап WAFL әйелдер лигасының негізін қалаушы командасы болды.

Claremont reached the final of the 2011 Foxtel Cup, losing out 59 to 38 against VFL club Williamstown at Subiaco. Once again in 2012 Claremont made the final, this time playing another VFL club Werribee, with the match again played at Subiaco. Claremont won the final with a score of 99 to 55, with Thomas Lee being awarded the Coles Medal for his best on ground performance. Claremont capped off a fantastic season in 2010, claiming the minor premiership. They also reached the Grand Final against Swan Districts. The Reserves also claimed the minor premiership and set up a grand final clash with East Perth. Claremont dominated the home and away season finishing atop the table losing just twice and drawing once (a loss and a draw to the eventual Premiers Swan Districts and the final round defeat by East Perth). In the 2nd Semi Final Claremont crushed Swans at Claremont Oval by 50 points 17.17 (119) to 10.9 (69) with former Fremantle Dockers player Andrew Foster kicking 5 goals. Swan Districts then cruised to a win over East Perth in the Preliminary Final to set up a Grand Final for the ages between by far the 2 best sides in the competition in 2010. A classic contest it turned out to be too with the match swinging from one side to the other or the entire day, a pack mark by David Crawford deep into time on was converted and seemed to give Claremont the flag for the first time in 14 years, but as the match wore on into the 32nd minute of the Final quarter Sandover Medallist Andrew Krakouer popped up to put Swans back in front. This time there was no reply from the Tigers and they went down in one of the finest ever WAFL Grand Finals 14.16 (100) to 14.15 (99). Key match ups included Krakouer's dominance and the move of Simon Starling to the forward line where he was virtually ineffective. The Reserves would win the Reserve grade Grand Final over East Perth 13.6 (84) to 10.12 (72). Midfielder Luke Blackwell would cap another stellar season by winning the EB Cook Medal as the Best & Fairest player for the Tigers in 2010, he would also finish as Runner up to Andrew Krakouer in the Sandover Medal count. The club were once again the dominant side in the competition completing the season at the top of the league ladder winning 14 from 19 games and this time were successful in claiming the premiership. In the Grand Final Claremont defeated Subiaco by 56 points, 19.13 (127) to 10.11 (71), with Beau Wilkes of Claremont winning the Simpson Medal as best on ground. The 2011 Sandover Medal was won by Luke Blackwell. Club Captain, Clancy Rudeforth, announced his retirement from league football following the Grand Final victory. Claremont were a foundation team in the WAFL Women's competition starting in 2019.