Перт Футбол Клубы: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Австралия футбол клубы (Австралия футбол клубы) – Батыс Австралиядағы Латлейн қаласында орналасқан Австралия футбол клубы. «Демонс» деген лақап атымен танымал клуб қазіргі уақытта Батыс Австралия Футбол Лигасында (WAFL) ойнайды. Перт қалалық аймағының оңтүстік-шығыс бөлігін ұсынып тұратын клуб қазіргі уақытта Латлейн паркінде (демеушілік келісімдеріне байланысты қазір Минералдық ресурстар паркі деп аталады) жаттығулар мен үй ойындарын өткізеді. Бұрын 1899 және 1958 жылдар аралығында, сондай-ақ 1987 және 1988 жылдары WACA Ground стадионында ойнаған. Клуб 1899 жылы құрылған және Бірінші деңгейлі жасөспірімдер лигасынан бастау алды, бірақ сегіз ойыннан кейін «Роверс» футбол клубы лигадан шығып, таратылғаннан кейін WAFL-ге көтерілді, ал Перт өзінің алғашқы WAFL құрамының көп бөлігін «Роверс» клубынан алды. Перт 1907 жылы алғашқы чемпиондығын жеңіп алды, бірақ екіншісіне 1955 жылға дейін қол жеткізе алмады. Барлығы клуб жеті рет чемпион атанды, оның ішінде 1966 және 1968 жылдар аралығында үш рет қатарынан жеңіске жетті, соңғысы 1977 жылы болды. Перт бәсекедегі ең сәтті командалардың бірі емес, және 1978 жылдан бері ірі финалға шыққан жоқ. Клуб сондай-ақ 1986 жылдан 1997 жылға дейін және қайтадан 1997 жылдан 2020 жылға дейін ұзақ финалдық кезеңсіздіктерді бастан өткерді. Қазіргі клуб жаттықтырушысы – Питер Герман, ол 2023 жылғы WAFL маусымы алдында Гарри Мосстың орнына келді.

Тарих

1899 жылы құрылған Перт WAFL-дің тоғыз клубының төртіншісі болып табылады. Клуб өзінің алғашқы футбол ойындарын Перттегі бірінші деңгейлі жасөспірімдер турнирінде өткізді, ал 1899 жылғы WAFA маусымының ортасында «Роверс» клубының орнына қосылды. Клуб 1900 жылдардың соңында сәттілікке жетті, 1907 жылы әуелі даулы жағдайда премьерлік титулды жеңіп алды: клуб бастапқыда ірі финалда бес ұпаймен жеңіліп қалды, бірақ Перт «Шығыс Фримантлдің» голының бірі үшін берілген бос тепкі жартылай уақыттан кейін жасалғаны туралы шағымдануынан кейін нәтиже бір ұпайға өзгертілді. Екі клуб 1908 және 1909 жылдарғы ірі финалдарда қайтадан кездесті, екеуінде де «Ист-Фримантл» жеңіске жетті. Перт 1912 жылы қысқа мерзімге нашарлағаннан кейін келесі он жыл бойы бәсекеге қабілетті болып қала берді. 1915 жылғы ірі финалда олар «Субиакоға» қарсы үстемдік танытты, бірақ гол соғу мүмкіндігін пайдалана алмады, нәтижесінде 2.7 (19) – 3.3 (21) есебімен төмен ұпайлы ойынды ұтырып қалды. Соғыс жылдарында Перт маңызды рөл атқара берді, 1916, 1917 және 1918 жылдары үшінші орынды иеленді, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін Перт (немесе 1934 және 1935 жылдары «Виктория Парк» деп аталған) ұзақ уақыт бойы қиындыққа тап болды. 1919 жылдан 1946 жылға дейінгі жиырма бес ашық жастағы маусымда Перт тек үш рет финалға өтті, 1934 жылы «Ист Перттен» бір ғана жеңіске жетті. Бұл көрсеткіш 1925 жылға дейін алты команданың төртеуі, ал 1933 жылға дейін жеті команданың төртеуі финалдық кезеңге өткендігін ескерсек, одан да нашар. 1921 жылдан 1923 жылға дейін клуб үш рет подряд «ағаш қасықтарды» (соңғы орын) жеңіп алды, ал келесі онжылдықта жақсарып, 1927, 1934 және 1939 жылдары ғана «Редлегс» жеңіске жеткен ойындардан көп жеңіске жетті. Команданың жалпы жетістіксіздігіне қарамастан, Перт соғыс аралық жылдары бірқатар көрнекті ойыншыларға ие болды, олардың ішінде рюкман/шабуылшы Даг Олифант, жылдам орталық шегінісін қорғайтын Сирил Хофт және толық шабуылшылар Алан Эванс (1921 жылы «Ист Фримантлға» қарсы он төрт голдың он үшін соққан) және Альберт Гук болды. Көптеген клубтар сияқты Перт те Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардың салдарынан көптеген ойыншыларын жоғалтты, көптеген ойыншылар Австралия қорғаныс күштеріне қабылданды. Барлығы екі соғыста Перттен он тоғыз ойыншы қаза тапты. 1900 жылы клуб үшін екі ойын өткізген Энтони Александр Форрест 1901 жылы Екінші Бур соғысында қаза тапты.

Formed in 1899, Perth is the fourth oldest of the nine WAFL clubs. The club played its early football in the Perth First Rate Junior Competition before replacing Rovers mid way during the 1899 WAFA season after was unable to continue. The club enjoyed success in the latter part of the 1900s, winning its first premiership in controversial circumstances in 1907: the club originally lost the grand final against by five points, but this was amended to a one point victory after Perth successfully protested that the free kick from which one of East Fremantle's goals was scored was awarded after the half time bell. The two clubs faced each other again in the 1908 and 1909 grand finals, East Fremantle victorious on both occasions. Perth remained competitive for the following decade despite a brief lapse that saw them fall to last in 1912. In the 1915 Grand Final they dominated against Subiaco but could not convert, losing a low scoring game 2.7 (19) to 3.3 (21). During the war years Perth continued to be prominent, finishing third in each of 1916, 1917 and 1918, but following the end of the war Perth (or Victoria Park as they were known in 1934 and 1935) was to have a long period in the doldrums. In the twenty five open age seasons from 1919 to 1946 Perth played in the finals only three times for just one win over East Perth in 1934. This record is made much worse by the fact that up to 1925 before were admitted four of six teams played off and to 1933 four of seven did so. From 1921 to 1923 the club suffered the ignominy of a hat trick of wooden spoons, and though it became more competitive in the ensuing decade only in 1927, 1934 and 1939 did the Redlegs win more games than they lost. Despite the team's lack of collective success, Perth in the inter war years was home to a number of outstanding players, including ruckman/forward Doug Oliphant, pacy centreman Cyril Hoft and full forwards Alan Evans (who against East Fremantle in 1921 kicked thirteen of fourteen goals) and Albert Gook. Like most clubs, Perth lost a number of players due to the First and Second World Wars, with many players enlisted in the Australian Defence Force. In total, nineteen Perth players were killed on active duty in the two wars. Anthony Alexander Forrest, who played two games for the club in 1900, was killed in the Second Boer War in 1901.

Соғыстан кейінгі билік пен көшіру

1946 жылға дейін жоғары деңгейдегі сәтсіздіктерге қарамастан, Перт 1944 жылғы жасөсперімдер арасындағы жарыстың алдын ала финалына өтті. Бұл жас ойыншылар тобы, әділ емес қалалық аймақтарға бөлудің арқасында, 1947 жылдан 1951 жылға дейін клубтың финалға үнемі қатысуына мүмкіндік берді, сондай-ақ , және командаларымен бірге. Перт осы кезеңде WANFL жүйесінде үшінші орынға ие болды, және таңқаларлықтай, 1949 жылы алғашқы кіші лига титулын жеңіп алды, содан кейін отыз төрт жылдан кейін алғашқы ірі финалға шықты, бірақ одан тәжірибелі Батыс Пертке есе жіберді. 1950 жылы олар 1949 жылғы Кардиналдарға қарсы ірі финалдың нәтижесін өзгертті, бірақ премьер-министрлік үшін өткен матчта дәл ойнамаған Оңтүстік Фримантелге шамалы есе жіберді. Келесі төрт жыл Перт үшін сәл төмендеу болды, 1952 жылы тек алты ойын жеңіп, қалған үш маусымда Оңтүстік Фримантел мен Батыс Перттің күшіне қарсы тұруға жеткіліксіз болды. Алайда, чемпион Мерв Макинтош командасының лига жеңісін көруге асыққан кезде, тәжірибелі бұрынғы Карлтон орталық ойыншысы Эрн Хенфри және капитан Кит Харпер басқаратын Перт 1955 жылы жақсарды, жиырма матчтың он төртін жеңіп, бірінші жартылай финалда Кардиналдарды жеңді. Содан кейін олар Оңтүстікті он екі ұпаймен жеңіп, 1955 жылғы WANFL ірі финалында Шығыс Фримантелді екі ұпаймен жеңіп, қырық сегіз жылдан кейін алғашқы лига титулын жеңіп алды. Макинтош соңғы ойынында ең үздік ойыншыға берілетін Симпсон медалін жеңіп алды. Келесі төрт жыл Перт күшті болып қала берді – әсіресе 1956 жылдың басында жаңбырға суданған WACA стадионында Шығыс Перттің гол соғуын тоқтатуда – бірақ финалда Роялз немесе Шығыс Фримантелді жеңе алмады. Сван өзенінің оңтүстік жағындағы қалалық рекрутинг аймағына жақындау үшін клуб 1959 жылы Латлейн паркіне жаңа үйге көшті. Олардың ондағы алғашқы ойыны Анзак күні болды, олар Суон округін жеңді, бірақ сол жыл Субиакоға қарсы ұятты жеңіліспен аяқталды – WANFL-дің жылдар бойы "қырқу блогы" болған команда, Перт 1947 жылы билікке келгеннен бергі алғашқы финалда үшінші кезеңте таңғажайып 16.8 (104) ұпай жинады.

Despite its failures at senior level up to 1946, Perth reached the preliminary final of the 1944 underage competition, and aided by inequitable metropolitan zoning, this group of young players allowed the club to become finals regulars along with , and from 1947 to 1951. Perth eventually settled as third in the WANFL pecking order during this period, and surprisingly even took a first ever minor premiership in 1949 before making its first grand final for thirty four years, only to lose to a more hardened West Perth. In 1950 they reversed the 1949 Grand Final result against the Cardinals but lost narrowly to an inaccurate South Fremantle in the premiership decider. The next four years saw Perth decline somewhat, winning only six games in 1952 and being unconvincing against the might of South Fremantle and West Perth in the other three seasons. However, with champion ruckman Merv McIntosh desperate to see his team with a premiership, Perth under experienced former Carlton centreman Ern Henfry and captain Keith Harper, improved in 1955 to win fourteen of twenty minor round games and defeat the Cardinals in the first semi final. They then upset South by twelve points and came back on a windy day to defeat East Fremantle by two points in the 1955 WANFL Grand Final for their first premiership in forty eight years. McIntosh crowned his last game winning the Simpson Medal for best on field. In the following four years Perth remained a force – most notably in nearly keeping East Perth goalless on a rain drenched WACA in early 1956 – but could never overcome the Royals or East Fremantle in the finals. In order to draw closer to their metropolitan recruiting zone on the southern side of the Swan River, the club moved in 1959 to a new home at Lathlain Park. Their first game there was on Anzac Day and they beat Swan Districts, but that year ended ingloriously against Subiaco – for years the WANFL's "chopping block" – who in their first final since Perth's rise to power in 1947 kicked an amazing 16.8 (104) in the third quarter.

1960 және 1970 жылдардағы династиялар

Пертке бұл жеңілістен кейін қалпына келу үшін біраз уақыт кетті және келесі үш маусымда жетінші, алтыншы және алтыншы орындарды иеленді. Бірақ, жасөспірімдер футбол кеңесінің белсенділігі мен жергілікті бизнестің күшті қолдауының арқасында, «Деймонс» командасы күшті қарсылас ретінде оралды. 1963 және 1964 жылдары финалда екі рет сәтсіздікке ұшырап, 1965 жылы жиырма бір ойынның ондарын жеңіп, бесінші орынға түсті. 1966 жылы Малкольм Атвеллді капитан-тренер етіп тағайындау бастапқыда дау тудырды, бірақ Барри Кейбл сияқты жас ойыншылардың арқасында Перт ең жоғары үміттерді ақтады. «Деймонс» командасы алғашқы ойында «Саут Фримантл» командасын 143 ұпаймен ұтып, содан кейін жеңіске жетуші команда ретінде танылды. 1966 жылғы Ұлы финалда «Ист Перт» командасын 16 ұпаймен жеңді. Келесі жылы, 1967 жылы, осы екі клуб ұқсас нәтижемен ойнады, ал айырмашылық 18 ұпайға дейін жетті. 1968 жылы Перт тағы да «Ист Перттен» 24 ұпаймен басым түсті. Әр жағдайда Перт командасын Атвелл жетекшілік етті, ал Кейбл үш Симпсон медалін жеңіп алды. 1970 жылы «Деймонс» командасы бес жылдың ішінде төртінші чемпиондық титулға үміттене бірақ, көптеген мүмкіндіктеріне қарамастан, «Саут Фримантл» командасынан күтпеген жеңіліс тапты. 1971 жылы Барри Кейблдің 1970 жылы «Норт Мельбурнға» ауысқаннан кейін оралуына қарамастан, Перт сегізінші орынға түсіп, тек сегіз ойында жеңіске жетіп, бір ойынды тең аяқтады. 1972 жылы үшінші орынға оралғаннан кейін, Кейблдің клубпен соңғы жылы болған 1973 жылы тек алты ойында жеңіске жетті (1941 жылдан бері ең нашар көрсеткіш, онда олар тек төрт матчта жеңіске жеткен). Алайда, Перт командасы бұрынғы капитан және 1955 жылғы чемпиондық титулдың иегері Кен Армстронгтың жаттықтыруымен қайта жанданды. Ол 1974 жылғы командасын, көптеген дағдылары бар Боб Шилдс басшылығымен, Ұлы финалға алып шықты. Қанат шебіндегі Дэвид Претти Симпсон медалін жеңіп алғанымен, Перт «Ист Фримантлға» есе жіберді және 1975 жылы финалға қатыса алмады. Бірақ, үйде және сырттағы ойындарда тұрақтылықты көрсетпесе де, жаңа капитаны Колин Лофтс басқарған «Деймонс» командасы маңызды кезде керемет ойын танытып, 1976 жылғы Ұлы финалда 23 ұпаймен жеңіске жетті, тағы да «Ист Перт» командасының есебінен. Батыл қорғаушы Мал Дей тамаша ойыны үшін Симпсон медалін жеңіп алды. Жұлдызды шабуылшы Роберт Уайлидің ауыр жарақатынан басқа, 1977 жылы «Деймонс» командасы үстемдік құрды, маусымды 26.13 (169) есебімен аяқтады. Рукман Вим Росбендер өзінің ең үздік маусымын Симпсон медалімен марапаттады. Армстронг пен жаңа капитаны Кен Инман 1978 жылғы маусымда үлкен жеңістерге қол жеткізіп, тағы бір чемпиондық титулға үміттене білді. Алайда, жаңбырлы ауа-райы салдарынан қиын өткен финалда олардың мақсатына тек екі ұпай жетіспеді.

Perth took a while to recover from this caning and finished seventh, sixth and sixth in the following three seasons, but aided by a vigorous junior football council and strong support from local businesses, the Demons soon returned as a force despite twice failing in the finals in 1963 and 1964 and dropping to fifth in 1965 with ten wins from twenty one games. The appointment of Malcolm Atwell as captain coach in 1966 was at first controversial, but with such young players as Barry Cable, Perth more than fulfilled the most sanguine expectations. The Demons thrashed South Fremantle by 143 points in the opening game and from then on were always the team to beat, scoring a 16 point win over East Perth in the 1966 Grand Final. The next year, in 1967, the same clubs played off with a similar result – with the margin stretched to 18 points. Then in 1968 it was Perth, again over East Perth, by 24 points. In each case Perth was led by Atwell, with Cable collecting three Simpson Medals for brilliant best on ground roving performances. In 1970 the Demons were favoured to win a fourth flag in five years, but were convincingly upset by South Fremantle despite having more scoring shots. 1971, despite the return of Barry Cable from North Melbourne where he had transferred in 1970, saw Perth decline abruptly to seventh or eight with only eight wins and a draw, and after a return to third in 1972, Cable's last year with the club in 1973 saw them win only six games (their worst year since 1941 when they won only four matches). Perth, however, rebounded under the coaching of former captain and 1955 premiership player Ken Armstrong. He took their 1974 team, skippered by the versatile Bob Shields, into the Grand Final. Though wingman David Pretty won the Simpson Medal, Perth failed against East Fremantle, and missed the finals in 1975. However, despite not being perfectly consistent during the home and away round, the Demons under new captain Colin Lofts clicked when it counted, taking out the 1976 Grand Final by 23 points, again at the expense of East Perth. Courageous defender, Mal Day, won the Simpson Medal for an outstanding game. Except when affected by a major injury to star rover Robert Wiley, the Demons dominated in 1977, capping the season off with a record 26.13 (169) Grand Final winning score against East Fremantle. Ruckman Wim Rosbender marked his best season, winning the Simpson Medal. Armstrong and new captain Ken Inman had high hopes of another premiership hat trick with big wins during the 1978 season. Their goal was denied by just two points in a grand final marred by very wet conditions.

Ұзақ мерзімді төмендеу

Перт үш онжылдық бойын WANFL элитасында болғаннан кейін 1979 жылы күрт құлдырады, жиырма бір ойынның сегізін ғана жеңіп, алтыншы орынға түсті. 1980 жылы Армстронгтың Субиакоға кеткені жағдайды одан да нашарлатты: Алан Джойстің екі маусымдық жаттықтыруына қарамастан, Перт 1979 жылғы нәтижесінен (алтыншы орын) 1980 мен 1985 жылдар аралығында жақсара алмады және 126 ойынның 28-ін ғана жеңді. Сол жылы тәжірибелі жаттықтырушы Мал Браунды тағайындау «Демондардың» WAFL-де күшті болуына үміттендірді, бірақ 1986 жылы үшінші орын алғаннан кейін клуб VFL-дің жаңа клубы «Батыс жағалауына» ойыншыларын жоғалтып, турнир кестесінде төмен түсті, соңынан 1993 және 1994 жылдары «ағаш қасықтарды» алып, турнир кестесінің төменгі жағынан шыға алмады. 1980-1990 жылдары клубтың қаржылық қиындықтары да ауыр болды, 1990 жылы қақпа төлемінен түскен кірістің жоғалтылуы және WAFC-нің «Батыс жағалауы» лицензиялық төлемін төлеуге мәжбүр болуы салдарынан «Демондар» маусым соңында банкрот болмау үшін 100 000 доллар жинауға мәжбүр болды. WAFL «Демондарды» Перт төбелеріне көшіруді жоспарлады, бірақ бұл жоспар сәтсіз аяқталды. «Батыс Перт» Жоондалапқа көшіп, сыртқы қала маңындағы кеңейтілген аудандарды басып алды. Латлейнге баруда көптеген ойыншылар қиындықтарға тап болғанына қарамастан, Перт кеңесі 11 шілдеде 115 дауысқа 83 қарсы дауыспен қалуға шешім қабылдады. 1997 жылы қаржылық шығын ең жоғары деңгейге жетті. 1952 жылдан бері ең төменгі көрсеткішті көрсеткенімен, 1997 жылы «Демондар» үйде және сыртта тұрақты түрде ойнап, 19 жылдың ішіндегі ең жақсы нәтижесін көрсетті, бірақ «Ист Фримантлдан» бес пайыз ғана қалып қойды. «Демондардың» бірінші жартылай финалда «Ист Пертке» қарсы 11 голмен жеңіліп, кейіннен жеңіске жетеді деп ойлағандар болды. Бірақ «Саут Фримантл» алдын ала финалда алты голмен жеңіліп, бұл үміттерге толық нүкте қойды. Президенттер Барри Макграт пен Ник Каталаноның клуб басқармасымен келіспеушілігінен зардап шекті, олардың көпшілігі Батыс Австралия футбол комиссиясынан жақсы ұсыныс күтеді, сонымен қатар клуб дереу турнир кестесінің төменгі жағына түсті. 1998 жылы Брет Спинкс, Уинстон Абрахам, Шейн Кейбл, Мэтью МакМюррей, Дин Бертрам және Даррен Ригби сияқты негізгі ойыншыларын жоғалтқаннан кейін «Демондар» тек төрт ойын жеңіп, 2000 жылы алғашқы жеңіліссіз маусымды өткізбеу үшін соңғы турда «Свон Дистриктс» командасын жеңіп, өте бақытты болды. Тәжірибелі жаттықтырушы Стан Магроны тағайындағанына қарамастан, Перт 2002 және 2004 жылдары жеңіс-жеңіліс арақатынасын 50/50 деңгейіне жеткізе алмады. 2005 жылы «Демондар» тек үш ойын жеңіп алды, ал бұрынғы «Солтүстік Аделаида», «Норвуд» және «Аделаида Кроус» командаларының чемпионы Эндрю Джарманды жалдау 2009 жылғы үмітті маусымнан кейін толығымен сәтсіз аяқталды: «Демондар» 2010 жылы тек екі ойын жеңіп, он төртінші «ағаш қасығын» алды. Бұл цикл 2014 жылы тағы да күрт қайталанды: «Демондар» 1997 жылдан бері бірінші лига финалдарына шығуға жақын болды, ал төменгі лигалар 2013 жылы топ төрттің ішіне енді, бірақ 2014 жылы алғашқы екі ойынды жеңгеннен кейін жарақат дағдарысы мен клуб ішіндегі келіспеушіліктер Перттің мүмкіндіктерін жойды, нәтижесінде «Демондар» он бесінші «ағаш қасығын» алды, соңғы он жылда тоғызыншы рет. 2015 жылы жаттықтырушы Эрл Сполдинг басқарған клуб бәсекеге қабілетті болды. 2019 жылы клубтың 120 жылдығында «Демондар» алғашқы бес ойынды жеңгеніне қарамастан, финалға шығу мүмкіндігін пайыздық көрсеткіш бойынша жоғалтты, бірақ «Пил Тандерге» қарсы соңғы ойынды жеңіп, үш ұпаймен жеңіліп қалды. Келесі маусымда Перт Сполдингтің жаттықтырушылық мансабының соңғы маусымында COVID-19 пандемиясынан кейін қысқартылған маусымда 23 жылдан кейін алғашқы финалдық серияға қатысты, алдын ала финалда «Саут Фримантлға» 5 ұпаймен жеңіліп, «Уэст Пертке» қарсы жартылай финалда 11 ұпаймен жеңіліп қалды.

After three decades among the WANFL elite, Perth declined abruptly in 1979, winning only eight games of twenty one and finishing a distant sixth. The departure of Armstrong to Subiaco in 1980 only made things worse: despite the presence of a fine coach in Alan Joyce for two seasons, Perth never improved upon 1979's sixth place between 1980 and 1985 and won only 28 of its 126 games. The recruitment of proven coach Mal Brown that year was hoped to make the Demons a WAFL power, but after finishing third in 1986 the club was devastated by the loss of players to new VFL club West Coast and fell back down the ladder, ultimately taking wooden spoons in 1993 and 1994 and not being able to stay far from the bottom. During the 1980s and 1990s, the club also had severe financial problems, so bad that in 1990 after losing revenue from gate pooling and the WAFC being forced to pay the West Coast Eagles' licence fee as its holder, the Demons had to raise $100,000 to avoid folding at the close of the season. There were unsuccessful plans by the WAFL to relocate the Demons to the Perth Hills to capture expanding outer suburbs as West Perth did by moving to Joondalup, but in spite of the trouble many players had travelling to Lathlain, the Perth board voted by 115 to 83 to remain there on 11 July 1995. Continuing financial losses reached a peak in 1997. Despite an inglorious start with its lowest score since 1952 against Swan Districts, 1997 saw the Demons play consistently enough to record their best home and away performance for nineteen years, missing out on the double chance by only five percent from East Fremantle. The manner in which the Demons reversed a last round loss to East Perth by eleven goals in the first semi final might have made people think at the very least a grand final berth was forthcoming, but South Fremantle put paid to that with a six goal win in the preliminary final. Suffering from internal dissent as presidents Barry McGrath and Nick Catalano were opposed by the board over not only relocation, which most other members opposed in favour of a better deal from the West Australian Football Commission, but also the admission of , Perth immediately returned to the basement. In 1998 with the loss of key players Brett Spinks, Winston Abraham, Shane Cable, Matthew McMurray, Dean Bertram and Darren Rigby, the Demons won a mere four games and in 2000 were very lucky not to have their first winless season, beating Swan Districts in the final round. Despite the recruitment of a proven coach in Stan Magro, Perth were not able to sustain improvements to a 50/50 win–loss ratio in 2002 and 2004. In 2005 the Demons won only three games, and then recruitment of another high profile coach in former North Adelaide, Norwood and Adelaide Crows champion Andrew Jarman collapsed completely after a promising 2009 season: the Demons won only two games in 2010 for their fourteenth wooden spoon. The cycle was repeated even more dramatically in 2014: the Demons had looked like a first league finals berth since 1997 before fading and had had both lower grades make the top four in 2013, but in 2014 after winning their opening two matches an injury crisis and off field dissent wrecked Perth to such an extent that it won only one more match for its fifteenth wooden spoon and ninth since 1981. The club under coach Earl Spalding led the Demons to being more competitive after his appointment in 2015, the club's 120 year in 2019 saw them narrowly missed the finals by percentage despite winning their first five games but had to win the last game against Peel Thunder but lost by three points to miss out, the next season Perth made their first finals series in 23 years in Spalding's final season as coach in a shortened season due to COVID winning their final regular season game by 5 points versus the eventual premier South Fremantle before losing to West Perth in a semi final by 11 points.

Белгілі ойыншылар

Перттен 12 ойыншы WAFL-дегі ең үздік және адал ойыншыға арналған Sandover медалін жеңіп алды, оның ішінде Мерв МакИнтош және Барри Кейбл есімді екі ойыншы медальді үш рет жеңіп алған. МакИнтош пен Кейбл екеуі де Австралия футбол залының аңыздар тізіміне енген. Перт футбол клубынан шыққан жақындағы AFL ойыншылары: Лэнс Франклин, Ченс Бейтман, Трой Кук, Леон Дэвис, Даррен Гласс, Стивен Армстронг, Скотт Стивенс, Деймон Уайт, Бреннан Стак, Марк Кофлан, Райан Харгрейв, Майкл Джонсон, Шаррод Веллингхэм, Крис Мейн және Дэвид Майерс.