Жапондық теңіз әуе күштерінің барлаушы ұшағы "Saiun"
Nakajima C6N
Жапон Nakajima C6N Saiun ұшағы: Екінші дүниежүзілік соғыстағы тездетілген, тасымалдағыш-барлаушы ұшақ. Техникалық сипаттамалары, даму тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапондық әуе кемесіне негіделген барлау ұшағы
Japanese carrier based reconnaissance aircraft
Накаджима C6N Сайун (彩雲, "Жарқыраған бұлт") – Екінші дүниежүзілік соғыста Жапон императорлық әскери-теңіз күштерінің әуе қызметінде қолданылған барлау ұшағы. Өз кезіндегі жетілген технологиялық деңгейге ие болған бұл ұшақ, соғыс кезінде Жапония қолданған әуе кемесіне негіделген ең жылдам ұшақ болды. Одақтастардың берген атауы – Мерт.
The Nakajima C6N Saiun (彩雲, "Iridescent Cloud") was a carrier based reconnaissance aircraft used by the Imperial Japanese Navy Air Service in World War II. Advanced for its time, it was the fastest carrier based aircraft put into service by Japan during the war. The Allied reporting name was Myrt.
Даму және жобалау
C6N 1942 жылы Жапон императорлық әскери-теңіз күштерінің кемеден ұшатын барлау ұшағына жасалған талапнамадан туындады, онда 6000 м биіктікте 350 түйін (650 км/сағ) жылдамдықпен және 2500 теңіздік миль (4960 км) қашықтыққа ұшу қажет болды. Накаджиманың алғашқы ұсынысы N 50 деп аталды, ол фюзеляжда тікелей орналасқан екі қозғалтқыштан және қанаттарда орналасқан екі винттен тұратын ұшақ болды. Накаджима Хомаре классының қозғалтқышы дамығаннан кейін, екі қозғалтқыштың конфигурациясынан бас тартылып, Накаджима бір қозғалтқыштың дәстүрлі схемасын таңдады. Алайда, жаңа Homare қозғалтқышының қуаты күтілгендей болмады, сондықтан конструкцияны басқа аспектілерде оңтайландыру қажет болды. Нәтижесінде, ұшақтың дизайны ұзын және өте тар цилиндрлі фюзеляжға негізделді, оның диаметрі қозғалтқышты орналастыруға ғана жеткілікті болды. Үш адамнан тұратын экипаж бір ортақ кабина астында тікелей отырды, ал жабдықтар да фюзеляж бойымен тізіліп орналастырылды. C6N-нің төмен орналасқан ламинарлық ағысты қанатында отын бактерілері орналастырылған, сондай-ақ Fowler және жарық тіліктерімен, ал қанаттың алдыңғы жиегіндегі жапқыштар ұшақтың қону жылдамдығын төмендетіп, әуе кемесінде пайдалануды жеңілдетті. Накаджиманың бұрынғы B6N Tenzan торпедалық бомбалаушысы сияқты, тік стабилизаторы ұшақ тасымалдаушы палубаларында тығыз орналасу үшін сәл алға қарай бұрылды. C6N-нің алғашқы ұшуы 1943 жылдың 15 мамырында өтті, прототип жылдамдық көрсетті, бірақ Homare қозғалтқышының өнімділігі көңіл көншітпеді, әсіресе биіктіктегі қуаты.
The C6N originated from a 1942 Imperial Japanese Navy specification for a carrier based reconnaissance plane with a top speed of 350 knots (650 km/h) at 6,000 m and range of 2,500 nautical miles (4,960 km). Nakajima's initial proposal, designated N 50, was for a craft with two engines housed in tandem in the fuselage, driving two propellers mounted on the wings. With the development of the class Nakajima Homare engine, the dual powerplant configuration was abandoned and Nakajima decided on a more conventional single engine layout. Unfortunately the new Homare's power output was less than expected, and the design had to be optimized in other areas. The resulting aircraft was designed around a long and extremely narrow cylindrical fuselage just large enough in diameter to accommodate the engine. The crew of three sat in tandem under a single canopy, while equipment was similarly arranged in a line along the fuselage. The C6N's low mounted laminar flow wing housed fuel tanks and was fitted with both Fowler and slit flaps and leading edge slats which lowered the aircraft's landing speed to ease use aboard aircraft carriers. Like Nakajima's earlier B6N Tenzan torpedo bomber, the vertical stabilizer was angled slightly forward to enable tighter packing on aircraft carrier decks. The C6N's first flight was on 15 May 1943, with the prototype demonstrating a speed of Performance of the Homare engine was disappointing, especially its power at altitude,