Кіріспе
Урия Форрест (1756 - 6 шілде, 1805) – Мэриленд штатынан шыққан американдық саясаткер және әскери жетекші. Форрест Мэриленд провинциясының Сент-Мэри округінде, Леонардаун қаласының жанында дүниеге келген. Оның балалық шағында білімі шектеулі болған. Төрт бауырдың бірі болып туған ол, 1608 жылы Вирджиния штатының Джеймстаун қаласына келген адамның тікелей ұрпағы еді.
Uriah Forrest (1756 – July 6, 1805) was an American statesman and military leader from Maryland. Forrest was born in St. Mary's County in the Province of Maryland, near Leonardtown. In his early childhood, he received only limited schooling. Born into a family with three other brothers, he was the direct descendant of a person who came to Jamestown, Virginia, in 1608.
Революциялық соғыс
Ол Мэриленд желісінде әр түрлі лауазымдарда қызмет етті. Әскери лауазымдардың өзгеруіне байланысты, ол Бруклин шайқасына қатыспады, ал Уильям Смолвуд ("Смолвуд батальоны") басқарған 1-ші Мэриленд полкі және генерал Джордж Вашингтонның басшылығымен шайқасқан басқа да әскери бөлімдер қатысты. 1777 жылдың сәуірінде оның бөлімшесі тағы өзгерді, ол подполковник болып тағайындалды және 1779 жылдың тамызына дейін "Смолвуд батальонында" қызмет етті. Ол Германтаун шайқасында жарақат алып, бір мүшесінен айырылды. 1779 жылдың тамызында ол Смолвудтың бөлімінен шығып, 7-ші Мэриленд полкінің құрамында подполковник болып қызмет етті. Ол бұл лауазымда 1781 жылдың 23 ақпанына дейін болды, содан кейін отставкаға шықты. Әскери қызметі барысында ол 1776 жылдың шілдесінде Сент-Мэри округіндегі Сент-Джордж аралын қорғауға қатысты, сондай-ақ соғыс барысында Брандивайн шайқасы сияқты басқа да маңызды шайқастарда күресті. 1781 жылдың 19 ақпанында Континенттік армияның Бас аудиторы лауазымынан кеткенге дейін ол әртүрлі полктерде қызмет етті.
Мемлекеттік саясат
1780 жылы Мэриленд штатының Бас Ассамблеясының екі палатасы штаттағы лоялисттердің мүлкін тәркілеу туралы заң қабылдады. Форрест үш комиссардың бірі болды, ал қалғандары Уильям Пэка және Клемент Холлидей болды. Олар осындай мүлікті тәркілеуге жауапты болды, ол кейін белгілі бір адамдарға бөлініп сатылды. 1781 жылдың ақпан айында ол бұл лауазымға бекітілді және шілде айында қызметтен кетті. Соғыстан кейін ол Сент-Мэри округінен Лондонға сапар шегіп, 1786 жылға дейін онда болды, содан кейін Джорджтаунға оралды. Оның құрылғанын естігенде, ол былай деді:
«Бүгін алғаш рет Синсинати қоғамының конституциясын оқығандағы сезімдерімді жеткізе алмаймын. 3000 мильдік мұхиттан бөлініп, іске батқан жағдайда да, араларыңызда осы батыл топтың соңғы сәттерге дейін табандылық танытқан ерлігіне мендей құрметпен қараған адам жоқ деп есептеймін». Форрест Мэриленд штатының делегаттар палатасына бірнеше рет сайланды және 1781 жылдан 1783 жылға дейін, 1786 жылдан 1787 жылға дейін, 1787 жылдан 1790 жылға дейін, ал Мэриленд штатының сенатының мүшесі ретінде 1796 жылдан 1800 жылға дейін, 1799 жылдан 1800 жылға дейін штат сотының судьясы болып қызмет етті.
Федералды саясат
Форрест сонымен қатар саясатқа белсенді қатысты, 1787 жылы Мэриленд штатын Континенттік конгресске делегат ретінде өкілдік етті. Келесі жылы Форрест АҚШ сенаторына ұсынылды. Ол, осы саяси бағыттағы адамдар сияқты, екінші және үшінші турда Чарльз Кэрроллға бірнеше дауыспен жеңіліп қалды. 1792 жылы ол Мэриленд штатының үшінші округінде "Үкіметті қолдайтын кандидат" ретінде АҚШ Өкілдер палатасына үміткер болды. 1793 жылдың наурызынан 1794 жылдың қарашасына дейін, отставкаға кеткенге дейін, ол өкіл ретінде қызмет етті. Өкілдік қызметін атқару кезінде ол атаулы дауыстардың 79,6%-ын қатыстырмады, бұл "1794 жылдың маусымында қызмет еткен өкілдердің өмірлік көрсеткіштеріндегі 13,0%-дан әлдеқайда нашар көрсеткіш". Ол "Джордж Вашингтонның досы және меймандосы" болып қала берді, бұл Федералистік партиядағы және ұлттық саясаттағы оның рөлін нығайтты. Дегенмен, ол 1790 жылы Томас Джефферсонды, кейін Демократиялық-Республикалық партияның өкілін, "Потомак өзенінің Кішкентай сарқырамасын" көру үшін сапары барысында кешкі асқа шақырды. 1795 жылы Форрест Мэриленд милициясының Төртінші бригадасының бригадир-генералы, ал 1795 жылдан 1801 жылға дейін Мэриленд милициясының Бірінші дивизиясының генерал-майоры болып тағайындалды.
Вашингтонның құрылуына қатысы
1790 жылғы 13 қазанда ол Вашингтон қаласы үшін алынған жердің "алғашқы иелерінің" бірі болды. Джорджтаунның белгілі саудагерлерінің ұсынысын қабылдап, "жоспарланған Федералды қала Рок-Крик арқылы Джорджтаунға қарап тұрған жерде орналасуы керек" дегенді ұсынды, себебі Джорджтаун бұрыннан порты болатын. Форрест төмендегі мазмұндағы құжатқа қол қойды: Біз, төмен қол қойғандар, осымен генерал Вашингтон немесе оның өкілі әрекет ететін кез келген адам белгілейтін тәртіппен және ол оңды және әділ деп табатын шарттарда, тиісті құжаттар арқылы сатуға және беруге келісеміз; және егер ол маңда орнатылса, Федералды қаланың пайдалануы үшін Джорджтаун маңындағы біздің иелігіміздегі жерлерді. Тарихшы Боб Арнебек жазғандай, Форрест аймақтағы жерді көптеп сатып алатын ірі жер иесі болды, ол оны тағы бір спекулянт, Джеймс Гринлифке, содан кейін федералды үкіметке сатты. Бенджамин Стоддерт, Роберт Моррис және Джон Николсон сияқты барлық спекулянттар осы келісімнен мол пайда тапты, ал кейбіреулері Форрестпен басқа жер иелеріне қарсы сөз байластырды. Ақырында, 15 жер иесі Вашингтонмен "жаңа федералды астана, Вашингтонды құру үшін үкіметке жер беру" үшін келіссөздер жүргізді, ал 1792 жылы Форрест пен Джеймс Уильямс Мэриленд штатынан болашақ Ұлттық алаңды сатып алып, оны федералды үкіметке сатты. Кейін, 1791 жылы Форрест Джордж қаласының, қазіргі Джорджтаунның мэрі болып тағайындалды, сол кезде Джордж Вашингтон жаңа астананы салу үшін қажетті жерді сатып алу туралы жергілікті жер иелерімен өз үйінде келіссөздер жүргізді. 29 наурыздағы кездесуге Джорджтаун, Кароллсбург және басқа да жер иелері, соның ішінде Вашингтон қатысты, олар "жаңа белгіленген 10 шаршы мильдік Федералдық округтегі жерлерінің жартысын сатуға келісті, осылайша Америка Құрама Штаттарының жаңа астанасы құрылды" және Пьер Л’Энфан кейіннен Вашингтон қаласының жоспарын жасады. 1796 жылы Ниниан Билл "жаңа астанаға көрініс беретін тіктеуді Питер Касанавқа" сатты, ол оны екі айдан кейін Урия Форрестке сатты, "ал ол оны келесі жылы Исаак Поллокқа сатты". Соңғысы оны "қаржылық қиындыққа тап болған Сэмюэл Джексонға сатты", содан кейін алты президенттік әкімшілік кезеңінде АҚШ Қаржы министрлігінің тіркеушісі болған Джозеф Нурс "шағын үйді жаңа Федералдық Палладиандық сарайдың екі симметриялық қанатының бірі ретінде қайта жаратып, оны Беллью деп атады". Сонымен қатар, Форрест "Джорджтаун көпір компаниясының, Колумбия банкінің және Джорджтаун өзара сақтандыру компаниясының" құрылуына зор үлес қосты. Олардың жеті баласы болды.
We the subscribers, do hereby agree to sell and make over by sufficient Deeds, in any manner which shall be directed by General Washington, or any person acting under him, and on such terms as he shall determine to be reasonable and just; and of the Lands which we possess in the vicinity of Georgetown, for the uses of the Federal City, provided the same shall be erected in the said vicinity. As the historical writer Bob Arnebeck wrote, Forrest would be a major landholder who would buy up land in the area, which would be sold to another speculator, James Greenleaf, and ultimately the federal government. All of the speculators, including Benjamin Stoddert, Robert Morris, and John Nicholson, would make out handsomely from that agreement, with some conspiring with Forrest against other landholders. Ultimately, 15 landowners would negotiate with Washington to "give the government land for the creation of a new federal capital, Washington," and in 1792, Forrest and James Williams would buy land that would become the National Mall from the State of Maryland and then sell it to the federal government. Later, in 1791, Forrest would serve served as mayor of the Town of George, now Georgetown, when George Washington met with local landowners at his home to negotiate purchase of the land needed to build the new capital city. The meeting, on March 29, would be attended by landowners of Georgetown, Carollsburg, and others like Washington, agreeing to sell "half of their land within the newly designated 10 mile square Federal District thus creating a new capital city for the United States of America," and Pierre L'Enfant later laid out the plan for Washington City. In 1796, Ninian Beall would sell a "bluff overlooking the new capital to one Peter Casanave," who would sell it in two months to Uriah Forrest, "who sold it the next year to Isaac Pollock." The latter would then "traded it to the over leveraged Samuel Jackson," and then Joseph Nourse, Register of the US Treasury under six presidential administrations would repurpose the "modest dwelling as one of two symmetrical wings on a new Federal Palladian mansion, which he called Bellevue." Also, Forrest would be instrumental in incorporation of "the Georgetown Bridge Company, the Bank of Columbia, and the Georgetown Mutual Insurance Company." They would have seven children.
Кейінгі өмірі
1790 жылға қарай Форрест отбасы Бенджамин Стоддерттің, Форресттің досы, серіктесі және Оңтүстік Мэриленд тұрғынының жанында тұрды. Үлкен каркасты үй Вашингтон қаласының солтүстік-батыс бөлігінде орналасқан еді. Кейінірек ол "Вашингтондағы ең көне үй" деп есептелді. Форрест отбасы үшін бұл үй Ребекка мен олардың балаларына "Джорджтаунның қарбалас портылық қала өмірінен" демалыс орны болды және оларды "алдағы соғыстан" қорғады. 1796 жылы Форрест "Розедейлді" ипотекаға беріп, Мэриленд штатынан несие алып, аймақтың экономикасын жақсартуға тырысты, бірақ 1802 жылы ол банкротқа ұшырады, ал оның құдайы Филип Бартон Кей ипотеканы қабылдады. Форрест 1805 жылдың 6 шілдесінде "Розедейл" шаруашылық үйінің қонақ бөлмесінде қайтыс болды және Вашингтон қаласындағы Пресвитериандық зиратқа жерленді.
Мұра
Оның өлімінен кейін оның мүлкі "қарызға батқан" күйде қалды және "қарыздар мен сот ісіне" байланысты жоғалуға жақын болды, бірақ көп жылдар бойы отбасында сақталды. Ребеккаға берілген зейнетақыдан басқа, жылына 600 доллар, оның ұрпақтары көп жылдардан кейін де сол жазбаларды іздестіріп, Форресттің әскери қызметі туралы білуге тырысты. Кейін Ребекканың зейнетақы құжаттары "Ребекка Форрест (Урия Форресттің жесірі) құжаттары, 1838-1843" деген атпен Вашингтон қаласының Тарихи қоғамында сақталды. 19 ғасырдың басында Форрест шамамен 1790 жылдан 1794 жылға дейін тұрған, Потомак өзеніне қарап тұрған үйі, кейіннен Уильям Марбуриге тиесілі болды, ол "Марбури против Мэдисон" жоғарғы сот ісімен танымал. 1992 жылдың желтоқсан айында ол Вашингтон қаласындағы Украина елшілігіне айналды. Кейіннен оның немересі Элис Грин де Розедейлде тұрды. Ол "мексикалық императорлық әулетінен қуылған ханзада және Джорджтаун университетінің студенті" Дон Анхель Мария де Итурбиде и Уартеге үйленіп, император Максимилиан I-нің мұрагері және Бірінші және Екінші Мексика империясының ханзадасы Дон Агустин есімді ұлды дүниеге келтірді, осылайша Форрест оның ұлы әкесі болды. Оның меншігі Розедейл қоры болып қайта құрылды. Жақында Колумбия округінің сайлау құқығын жақтаушылар Форресттің Мэриленд штатын АҚШ Өкілдер палатасында өкілдік еткенін атап өтті, себебі ол Вашингтон қаласының шекарасында тұрған. 2010 жылы К.М. Майо "Мексика империясының соңғы ханзадасы" атты тарихи романын жазды, ол "Мэрилендтің бұрынғы губернаторы Джордж Платердің шөбересі және революциялық соғыстың батыры, генерал Урия Форресттің немересі болған, жартылай американдық сәби Агустин де Итурбиде и Гриннің шын оқиғасына" негізделген.
In the early 19th century, his home overlooking the Potomac River, in which Forrest lived approximately from 1790 to 1794 would become the home of William Marbury, who is known by the Marbury v. Madison Supreme Court case. In December 1992, it would become the Embassy of the Ukraine, in Washington, D. C.
Later, his granddaughter, Alice Green, also lived at Rosedale. She would marry Don Angel Maria de Iturbide y Huarte, an "exiled prince of the Mexican imperial line and a student at Georgetown University," and have a son named Don Agustín, Prince of Iturbide, the heir of Emperor Maximilian I of Mexico and prince of the First and Second Mexican Empires, making Forrest his great grandfather. His estate would become the Rosedale Conservancy. Recently, proponents of District of Columbia voting rights have cited Forrest's representation of Maryland in the US House of Representatives because he lived within the borders of Washington, D. C.
In 2010, C. M. Mayo would write a novel of historical fiction, The Last Prince of the Mexican Empire, which was based upon the "true story of half American toddler Agustín de Iturbide y Green, a great grandson of Maryland's former governor George Plater and grandson of revolutionary war hero General Uriah Forrest."