Ұлыбританияның әлеуметтік реформаторлары

Стюарт Дакворт Хедлам: Англиялық христиан социалисі және қайырымдылық жолындағы өмір

Стюарт Дакворт Хедлам (1847-1924) – ағылшын христиан социалісі, Фабиан қоғамында жазған, Оскар Уайльдты қамаудан босатуға көмектескен. Христиандық социализм, георгизм.

14 мин оқу

100%

Дереккөз: Stewart Headlam — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Ағылшын христиан социалисі (1847–1924)

Стюарт Дакворт Хедлэм (12 қаңтар 1847 – 18 қараша 1924) – ағылшын англикандық дін қызметкері, он тоғызыншы ғасырдың соңғы онжылдықтарында көптеген дау-жанжалдарға қатысқан. Хедлэм христиан социализмінің пионері және жариялаушысы болды, ол туралы Фабиан қоғамы үшін памфлет жазды, сондай-ақ георгизмді қолдады. Ол Сент-Мэтью гильдиясын құрған және оның күзетшісі болғандығымен, Оскар Уайльдты сот кезінде түрмеден босатуға көмектескенімен танымал.

Алғашқы жылдар және білім

Хедлэм 1847 жылғы 12 қаңтарда Ливерпульдің жанындағы Уэвертриде дүниеге келді. Ол Ливерпульдің андеррайтері Томас Дакворт Хедлэмнің төрт баласының арасындағы үлкен ұлы және үшінші баласы болды. Оның отбасы қатаң евангелистік рухта тәрбиеленді, бірақ шектен тыс немесе қатал болған жоқ. Дегенмен, Хедлэм мәңгілік жаза туралы доктринаны үлкен қорқынышпен қабылдамады. 1860 жылдан 1865 жылға дейін (13-18 жас аралығында) Хедлэм Итон колледжінде білім алды. Онда оған Ф.Д. Морис пен Чарльз Кингслидің христиандық социализмінің ізбасары Уильям Джонсон деген ұстаз үлкен әсер етті. Хедлэм 1865 жылы Кембридждегі Тринити колледжіне қабылданды. Онда ол өміріне зор ықпал еткен моральдық теология профессоры Ф.Д. Мориспен оқыды. Хедлэм Мориспен келісіп, Құдайдың жер бетіндегі Патшалығы "бәсекеге толы, әділетсіз қоғамды ынтымақтастық пен теңдікке негізделген әлеуметтік құрылыммен" алмастыратынын түсінді. Мористің оқытуы мен мысалы Хедлэмнің өмірін қалыптастырды, бастапқыда дін қызметкері болу шешімінен бастап. Кейінірек Хедлэм Фабиан қоғамындағы әріптестеріне: "Мен Мористің оқытулары арқылы адамзаттың көп бөлігі мәңгілік азапқа тағдырланған деген сенімнен босадым" деді. Морис Хедлэмге "христиандық гуманизмді" сіңірді. Хедлэм Фабиан қоғамының "Христиандық социализм" тақырыбындағы трактатында: "Мен принциптерді Морис пен Кингслиден үйрендім және 'Христиандық социализм' деген атаумен таныс болдым" деп жазды.

Қасиеттілікке тағайындау және шіркеу қызметі

1868 жылы Кембриджден диплом алғаннан кейін, әкесі евангелистік пастор Герберт Джеймске дінге кіріспес бұрын қосымша оқытуды ұйымдастыруды тапсырды. Бірақ Хедлам оның оқытуына құлық танытпады. Джеймс, Хедламды Мористің ілімдеріне негізделген нанымынан "қозғалту мүмкін емес" деді. Хедлам Чарльз Воннан тағы бір жыл оқыды, ол оны диакондыққа ұсынды және Лондонның Дрюри-Лейндегі Сент-Джонс шіркеуінде пасторлыққа орналастырды. 1869 жылы Хедламды епископ Джон Джексон диакон етіп, ал 1871 жылы священник етіп тағайындады. Джексон Хедламның сенімдеріне қатысты алаңдаушылығынан священник болуын кейінге қалдырды. Хедлам бес қауымдық қызметте болды, бірақ олардың барлығынан да босатылды. Ол ешқашан "қамтамасыз етілмеді" және "үнемі босатылып" тұрғандықтан, тек дос дін қызметкерлері шақырғанда ғана қызмет өткізе алатын.

Сент-Джон шіркеуі, Дрюри-Лейн: 18691873

Хедламның алғашқы пасторлық қызметі Дрюри-Лейндегі Сент-Джон шіркеуінде болды. Уильям Грэм Маул 1855 жылдан 1882 жылға дейін викарий болып қызмет етті. Маул мен Хедламның көптеген ортақ тұстары болды. Екеуі де христиан социалистері Ф. Д. Морис пен Чарльз Кингслидің достары еді, олар оларды христиан социализміне баулыды. Сент-Джон шіркеуінде Хедламның ерекше қызметтері "шіркеу катехизисін" оқыту және пасторлық сапарлар жасау болды. Хедламның қызмет еткен қауым мүшелеріне "жұмысшы адамдар, актерлер, актрисалар және шеберлер" кірді. Олардың арасында "музыкалық залдарда би билеушілер" де болды. Хедламның байқауынша, бұл қауым мүшелері "ұғымсыздық құрбаны" болды және басқа қауым мүшелері көбінесе оларға "жуық аралықта қарамады". "Кез келген кемтарларды қорғауымен танымал" Хедлам биді қоғамда қабылданушы ету арқылы жағдайды түзетуге кірісті. Хедлам бидің қоғамдық қабылдануы "балетті автономдық эстетикалық форма ретінде бағалауға" байланысты екенін түсінді. Ол осы мақсатқа жету үшін үш стратегияны қабылдады: 1) "бидің өзіндік техникасын беделді түрде баяндау", 2) Шіркеу және Сахна гильдиясын құру және 3) бидің дінтануын қалыптастыру. Олардың ортақ нәрселеріне қарамастан, Хедлам 1873 жылы Маулдың наразылығына ұшырады, ол одан мәхәллені тастап кетуін сұрады. Бұл тек догмалық мәселе ғана емес, тіпті басты мәселе де емес еді. Ол Виктория дәуірінің құрметті қоғамын кедейлерді жақтап, байларды беймүміздік танытқандары үшін ашуландырды.

Сент-Мэтью, Бетнал Грин: 18731878

1873 жылы Хедлэм Дрюри-Лейнді тастап, Бетнал-Гриндегі Сент-Мэтьюге көшті. Бетнал Грин – өте кедей аймақ, ал Хедлам ең кедей аймаққа жіберілді. Шіркеудің пасторы Септимус Хансард та Хедламның ойларына әсер еткен христиан социалисі болды. Хедлам үшін мәселе, «музыкалық зал мен балетті лайықты кәсіп және көңіл көтеруші хобби ретінде қорғауы» пуритандық және саяси ахуалға қарсы келді. Ол жұмысшы табына көмектесу үшін 1877 жылы «Сент-Мэтью» гильдиясын құрып, оны жалпыұлттық деңгейге көтерді. Оның бастапқы мақсаты – ерте Евхаристияға қатысушылар санын арттыру еді. Хедлам жұмысшыларды «дәстүрлер мен жағдайларды» құлату үшін бірігуге шақырды, олар оларды тауар өндіру үшін жай ғана «қолдарға» айналдырды. Ол тек сөзбен ғана шақырумен шектелмей, кәсіби одақтармен, әсіресе Әйелдердің кәсіби одақ лигасымен жұмыс істеді. Бірақ Хедлам Генри Джорджтың «Прогресс және кедейлік» (D. Appleton & Co., 1879) кітабын оқығанға дейін ешқандай нақты ұсыныс жасаған жоқ. Осыдан кейін Джордж Хедламның ой-өрісіне үлкен әсер ете бастады, бұрынғы Морис орнына келді.

1878: Жұмыстан босату және үйлену

1878 жылдың басында Хедлэм Сент-Мэтью шіркеуінен қызметтен алынды. Оның социализмі – Хедлэмнің билік өкілдерімен туындаған келіспеушіліктерінің бірі ғана еді. Оның қызметтен алынуына себеп болған тікелей мәселе – «театр мен музыкалық залдарды мақтаған» лекциясы болды. Маусым айында оған жақтастары жинаған 100 гинеялық сыйлық табысталды. Хедлэмнің «ешқашан бір жұмыста ұзақ тұра алмайтыны» ескерілгенде, оның әкесі мен атасы Ливерпульде андеррайтерлер болғаны сәттілікке айналды. Олардан ол жұмыссыз қалғанда күнкөрісін қамтамасыз ететін жеке қаражатты мұраға алды. 1878 жылдың 24 қаңтарында Хедлэм Куинсгейттегі Сент-Августин шіркеуінде Беатрис Пеннингтонға үйленді. Алайда, неке өте қысқа мерзімде ажырасып кетті. Ол әйелінің лесбиянка екенін білді. Хедлэм жұмыс табу мүмкіндігінен айырылды, бірақ 1879 жылы Сент-Томас Чартерхаус шіркеуінің викарі Джон Роджерс оған пасторлық қызмет ұсынды.

Сент-Томас Чартерхаус: 18781880

1878 жылы Хедлэм викарий Джон Роджерс басшылығымен Сент-Томас шіркеуінде пастор болып жұмыс істеді. Роджерс – Хедлэм қызмет ететін ең жақсы жағдайды түсінетін пастор болды және тіпті оны епископ Джексонға жолданған хаттар арқылы қорғады. Сент-Томас шіркеуінде жұмыс істеген кезінде Хедлэм театр мен балетті қорғауды жалғастырып, «Шіркеу және Сахна» гильдиясын құрды. Роджерстің 1879 жылғы 25 қазанда қайтыс болуы Хедлэмнің Сент-Томас шіркеуіндегі пасторлық қызметіне нүкте қойды. Роджерс бұрын Лондон мектеп кеңесінде қызмет еткен, кейіннен осы қызметті Хедлэм атқарды.

Сент-Майкл Шордич: 18801882

Хедлэмнің Сент-Михаил Шордичтегі діни қызметі қысқа ғана болды, себебі жергілікті тұрғындар оның пікірлеріне күшті қарсылық көрсетті. 1882 жылдан 1903 жылы таратылғанға дейін Хедлам Лондон мектеп кеңесінің құрамында отырды. Ол ересектерге арналған кешкі сабақтарды дамытуға белсенді қатысты, әсіресе 1897 жылдан бастап Кешкі Білім беруді Жалғастыру Комитетінің төрағасы ретінде.

Сент-Джордж Ботольфы: 1884 жыл

1884 жылы сынақ пасторлық қызметі Хедлэм митингте Лордтар палатасын таратуға шақырғанда аяқталды. 1884 жылы Хедлэм жеке қаржысын қолданып, кейіннен "The Church Reformer: An Organ of Christian Socialism and Church Reform" газетін сатып алып, қаржыландырды, ол Сент-Мэтью гильдиясының ресми үніне айналды. "Church Reformer" газеті он бір жыл бойы шықты. Ол Генри Джордж жақтаған жер реформасын қолдады.

Қауымдық қызмет аяқтау

1884 жылы Сент-Джордж Ботольфтен кеткеннен кейін Хедлэм епископ Джексоннан дін қызметін атқаруға арналған жалпы лицензия сұрады, бірақ Джексон бас тартты. Джексонның ізбасары Фредерик Темпл де бас тартты. Лицензиясы 1898 жылы қайта жаңартылса да, ол енді Англия шіркеуінде тұрақты лауазымға ие бола алмады. Пасторлық қызметтен үнемі босатылып, Хедлэм тек дос дін қызметкерлері шақырғанда ғана қызмет өткізуге мәжбүр болды. Діни қызметке орналасқаннан бастап, Хедлэмнің "нанымы мен іс-қимылдары" шіркеу басшыларымен үнемі қақтығыс тудырып, оны пасторлық қызметтен шығарып, ақырында "қарашалық қызмет туралы ойдан бас тартуына" әкелді. Содан бері Хедлэм өзінің Санкт-Мэтью гильдиясы (1909 жылы таратылғанға дейін) және Фабиан қоғамындағы және Лондон округтік кеңесіндегі мүшелігі арқылы "уақытын социализмді таратуға" арнады.

Саясат

1873 жылы Сент-Джоннан кеткен соң Хедлэм Лондонның шығыс бөлігіндегі Бетнал-Гриндегі Сент-Мэтью шіркеуінің пасторы Септимус Хансардтан пасторлық қызмет алды. Бұл аймақта кедейлік әлеуметтік өмірдің ең айқын мәселесі болып табылды. Оның жауабы – бір буын бұрынғы Оксфорд қозғалысының идеяларын социалистік ойлаумен біріктіру, бұл таңқаларлық болғанымен, толығымен жаңа емес еді. Ол оны Чарльз Кингслиге де, бірақ көбірек Ф.Д. Мориске байланыстырды, оның Кембридж университетінде студент кезінде инкарнациялық теологиясын қабылдаған болатын. Бұл ерте христиан социалистерінің идеяларына ол англо-католик ритуалистерінен алған терең сенім мен қасиетті құлшылықты қосты, олардың Лондонның кедей аудандарындағы жұмысына өте жоғары баға берді. Ол евангелизмді де қатал сынға алды, оны жекешіл және дүниеден безген деп айыптады. Хедлэм жұмысшы табының секуляристерімен, соның ішінде олардың жетекшісі Чарльз Брэдлоумен достық қарым-қатынас орнатты, тіпті ол секуляризмнің өзіне де қарсы күресті. Ол сондай-ақ өнерді, оның ішінде театрды кең мағынада қолдады, оны көптеген дін қызметкерлері моральдық тұрғыдан күмәнді деп қарады, тіпті одан да наразылық тудырған музыка залы мен ет түстес шұлық киген балериналар туралы пікірлерді де айтты. Саяси тұрғыдан алғанда, Хедлэм Кембриджді қалдырғаннан бастап өзін бір жақты социалист деп есептеді. Бетнал-Гринде болған кезде оның саясаты радикалданды, ал кейінгі жылдары ол өзінің социализмін Генри Джорджтың «бір салық» саясатын ынтамен қолдаумен біріктірді, бұл саясат Либералдық партияда қолдау тапты. Бірақ жеке бас бостандығына сенгендігі және саяси сектанттыққа қарсы болғандықтан, ол Либералдық партияның мүшесі болып қала берді. Ол Лондон округтік кеңесіне Либералдық партияның қолдауымен Бетнал-Грин Оңтүстік-Батысынан прогрессивті кандидат ретінде сайланды, кейіннен Лейбористерге қарсы оппозицияда болды. Бұл идеялардың күшті қоспасы оның уағыздарына әсер етті, ол көбінесе «байларға» қарсы бағытталған, епископ Джексонмен дауды жалғастырды және Джексонның ізбасары Фредерик Темплмен де дау тудырды.

In 1873, after leaving St John's, Headlam received a curacy from Septimus Hansard, the rector of St Matthew's Church in Bethnal Green in London's East End, where poverty was the intrusive fact of social life. His response, in the form of a synthesis of ideas going back a generation to the Oxford Movement with socialist thinking, was startling although not entirely original. He attributed it in part to Charles Kingsley, but more especially to F. D. Maurice, whose incarnational theology he embraced while a student at Cambridge University. He added to the ideas of these early Christian Socialists a profound commitment to the creeds and to sacramental worship which he drew from the Anglo Catholic ritualists whose work in the London slums he deeply admired. He was also a harsh critic of evangelicalism, condemning it as individualistic and otherworldly. He befriended working class secularists and their leader, Charles Bradlaugh, even as he fought secularism itself. He also championed the arts in a broad sense, including the theatre, at a time when many clergy regarded it as morally suspect, and more scandalous still, the music hall, and ballerinas danced in flesh coloured tights. Politically, from the time he left Cambridge, Headlam regarded himself as a socialist of sorts. While he was in Bethnal Green his politics took a more radical turn, and in the years that followed he joined his socialism to an enthusiastic support for Henry George's 'single tax', a policy that was gaining support in the Liberal Party. Yet because of his belief in individual liberty and his hostility to political sectarianism, he remained a member of the Liberal Party. He was elected to the London County Council as a Liberal Party–backed Progressive candidate for Bethnal Green South West latterly in opposition to Labour candidates. These ideas formed a heady mixture and his preaching of it, in a form often directed frankly against 'the rich', kept open the quarrel with Bishop Jackson and would inspire yet another with Jackson's successor, Frederick Temple.

Сент-Матью гильдиясы

Хедлэм 29 маусымда 1877 жылы (Петір күні) Киелі Матай гильдиясын құрды. Ол Шығыс Лондондағы Бетнал Гриндегі Сент-Мэтью шіркеуі ішіндегі гильдия ретінде басталды. Алайда, шіркеу прихожандарынан өзге, Гильдияға "радикалды көзқарастағы лондондық пасторлар" да кірді, сондықтан ол тез арада қырық мүшеге дейін өсті. Гильдияның бастапқы мақсаты ерте Евхаристияға қатысуды арттыру еді. Оның негізгі мақсаттары: (1) «Ортақ дұғалар кітабындағы» «ғибадат ережелерін» жақсырақ сақтау, (2) діни сакраменттерге қарсы көзқарастарды жою және (3) мүшелері арасында «достық қарым-қатынас, демалыс және білім беруді» дамыту болды. 1878 жылы Хедлэм Сент-Мэтью шіркеуінен қуылғанда, ол Гильдияны өзімен бірге алып кетті. Енді ол тек приходтық гильдия ғана емес, жергілікті бөлімшелермен бірге ұлттық деңгейде ұйымдастырылды. Гильдияның мақсаттары «әділ және тең қоғам құру арқылы кедейлердің жағдайын жақсартатын христиандық әлеуметтік ілімнің қағидаларын таратуды» қамтыды. Ұлттық ұйым ретінде Гильдия христиан социалистері мен англо-католиктерді біріктірді. Бұл үйлесім Гильдияның үш мақсатына енгізілді: «барлық мүмкін жолдармен, әсіресе «әлемдік көзқарастағылар» тарапынан шіркеуге, оның құрметті рәсімдеріне және ілімдеріне қатысты барлық көзқарастарды жою және адамдарға Құдайды түсіндіруге тырысу». «Мәсіхтің денеленуінің тұжырымдамасы негізінде әлеуметтік және саяси мәселелерді зерттеуді насихаттау». Гильдияның жұмысы қосымша шіркеу ұйымы ретінде баяу басталды. Алайда, 1884 жылға қарай оның жұмысы «толық қарқынмен» жүрді. Гильдия 130 тақырып бойынша сөз сөйлейтін 24 лекторының тізімін жариялады. Жылдық жиналысында Гильдия социализмді және Генри Джорджтың «жерді мемлекеттік меншікке беру теориясын» қолдайтын қаулыларды қабылдады. Хедлэм және Гильдияның басқа мүшелері өз сөздерін іс-әрекетке айналдырып, Англия жерді қайта жарату лигасының жұмысына қатысты. 1884 жылы Хедлэм жеке қаржысын қолданып, «The Church Reformer: An Organ of Christian Socialism and Church Reform» газетін сатып алып, оны редакциялады, ол «Гильдияның ресми органына» айналды. «Church Reformer» банкротқа ұшырап, 1895 жылдың желтоқсан айында соңғы саны жарық көрді. 1890 жылдардың басында Гильдияның мүше саны 364-ке жетті, олардың 99-ы англикан дін қызметкерлері еді. 1890 жылы Гильдия атынан жазған Хедлэм «кедейліктің зұлымдықтарын» «христиандық қайырымдылықпен жеңілдетпей, христиандық әділдікпен алдын алуға» шақырды. Гильдияның ілімдерінде христиандық әділдіктің мақсаттары: «(а) жұмыс істейтін жерге берген құндылықтарын халыққа қайтару», «(б) еңбекпен жасалған байлықты әділ бөлу» және (с) «халықтың барлығына өз үкіметінде дауыс беру құқығын беру» және (d) «құндылық пен қадір-қасиеттің жалған стандарттарын жою» кірді. 1892 жылғы Гильдияның жылдық есебі бойынша, Чарльз Брэдлоудың 1891 жылы қайтыс болуымен секуляризмге қарсы күрес аяқталды. Гильдияның қызметінің көп бөлігі «сайлау науқандарына» бағытталды. 1893 жылғы жылдық жиналыста Гильдияны «социалистік» деп сипаттау мәселесі талқыланды, нәтижесінде бұл туралы шешім қабылданбады. Хедлэм түсіндіргендей, Гильдия «социализм христиандық деп санайтын социалистерден» тұрса да, атауды ресми түрде қолдану «достар мен жаулар үшін де жаңылысқа және шатасуға» әкелуі мүмкін. Хедлэмнің бұл терминге қарсылығына қарамастан, ғалымдар Киелі Матай гильдиясын «социалистік» деп сипаттайды. Кеннет Лич Гильдияны «Британиядағы алғашқы ашық социалистік топ» деп атайды, ал Питер д'Алрой Джонс Гильдияны «Британиядағы қайта жандану кезеңінің алғашқы христиандық социалистік қоғамы» деп сипаттайды. 1895 жылға дейін наразы мүшелер әдетте Гильдиядан шығып, үлкен Христиан-әлеуметтік одаққа қосылған. Осы жылы Хедламды Гильдияның күзетшісі ретінде қанағаттандырмаушылық «үлкен дезертирлікке» әкелді. Қанағаттандырмаушылыққа және мүшелердің шығуына қарамастан, Хедлэм Гильдияның барлық өмір бойы күзетшісі болып қызмет етті және оның сенімдері оның «жұмыс тәртібі мен саясатында» көрінді. Ол басқалармен кеңеспей, Гильдия оның идеяларына сәйкес әрекет етуі керек деп ойлады. Хедлэмнің Гильдияны басқару құқығын өзіне тартуы қанағаттандырмаушылықтың және шығудың басты себебі болды. 1909 жылы Киелі Матай гильдиясы өз жұмысын тоқтатты. Норман Гильдияны «көптеген мақсатта үгіт-насихат жұмысын жүргізетін дін қызметкерлері, сакраменталист, англикан және социалистік ұйым» деп сипаттайды. Оның үгіт-насихатының тікелей әсеріне қарамастан, Гильдия «бірқатар христиан социалистерінің радикализмін» қалыптастырды, олар келесі онжылдықтарда англикан шіркеуінің «әлеуметтік дискурсында» рөл атқарды. Оларға Конрад Ноэль, Перси Дирмер, Дж. Г. Аддерли, П. Е. Т. Виддрингтон, Ф. Л. Дональдсон, С. В. Стаббс, Чарльз Марсон және Фрэнк Вестон кірді.

Headlam formed the Guild of St Matthew on 29 June 1877 (St Peter's Day). It began as a guild within St Matthew's Church, Bethnal Green, East London. However, in addition to parishioners, the Guild included other "London curates with radical views", so it soon grew to forty members. The Guild's initial purpose was increasing attendance at early Eucharist. Its stated objects were: (1) better observance of the "rules of worship" in the Book of Common Prayer, (2) removal of prejudices against the sacraments, and (3) to promote "friendly intercourse, recreation and education" among its members. When Headlam was dismissed from St Matthew's in 1878, he took the Guild with him. No longer merely a parish guild, the Guild became organised on a national basis with local branches The Guild's aims widened to include "the promulgation of those elements in Christian social doctrine that would ameliorate the conditions of the poor through the creation of a just and equal society." As a national organisation, the Guild linked Christian Socialists and Anglo Catholics. This combination was incorporated in the Guild's three objectives:
"to get rid, by every possible means, of existing prejudices, especially on the part of 'secularists' against the Church, her sacraments and doctrines, and to endeavor to justify God to the people." "to promote frequent and reverend worship in the Holy Communion, and a better observance of the teaching of the Church of England as set forth in the Book of Common Prayer." "to promote the study of social and political questions in the light of the Incarnation." The work of the Guild got off to a slow start as an extra parochial society. However, by 1884 its work was in "full swing". The Guild published a list of 24 lecturers willing to speak on 130 subjects. At its annual meeting, the Guild adopted resolutions endorsing socialism and Henry George's "theory of Land Nationalization". Headlam and other Guild members put their words into action by working in the English Land Reclamation League. In 1884, Headlam used his own money to buy and edit a newspaper, The Church Reformer: An Organ of Christian Socialism and Church Reform, which became "virtually (though never officially) the mouthpiece of the Guild". The Church Reformer went bankrupt and published its last issue in December 1895. In the early 1890s, the Guild reached its peak membership of 364, of whom 99 were Anglican priests. Writing on behalf of the Guild, Headlam, in 1890, appealed that the "evils of poverty" be not "alleviated by Christian charity, but that they may be prevented by Christian justice." In the Guild's doctrines, the goals of Christian justice included "(a) to restore to the people the value they gave to the land" where they worked, "(b) to bring about a better distribution of the wealth created by labour", and (c) "to give to the whole body of the people a voice in their own government", and (d) "to abolish false standard of worth and dignity". The Guild's 1892 annual report showed that the old battle against secularism ended with the death of Charles Bradlaugh in 1891. Most of the activity of the Guild was redirected toward "election campaigns". In the 1893 annual meeting, whether to characterise the Guild as "socialist" was discussed with a decision in the negative. As explained by Headlam, although the Guild was composed of "socialists who claim that socialism is Christian", to use the name officially would be "misleading and confusing both to friend and foe". In spite of Headlam's resistance to the term, scholars characterise the Guild of St Matthew as "socialist". Kenneth Leech says that the Guild was "the first explicitly socialist group in Britain" and Peter d'Alroy Jones describes the Guild as "the pioneer Christian socialist society of the revival period in Britain." Before 1895, dissatisfied members usually withdrew and joined the larger Christian Social Union. In this year, increased dissatisfaction with Headlam as warden of the Guild resulted in a "large defection". In spite of dissatisfaction and defections in the membership, Headlam acted as warden of the Guild throughout its existence and his beliefs were reflected in its "proceedings and policies". He did not consult with others and acted as if the Guild should act according to his ideas. Headlam's arrogating control of the Guild constituted the primary reason for the dissatisfaction and defections. In 1909, the Guild of St Matthew ceased to exist. Norman describes the Guild as "a clerical, sacramentalist, Anglican and Socialist organization, existing largely for propagandistic purposes. Regardless of the immediate effects of its propaganda, the Guild molded "the radicalism of a number of Christian Socialists" who in the following decades played roles in the Anglican church's "social discourse. These people included Conrad Noel, Percy Dearmer, J. G. Adderley, P. E. T. Widdrington, F. L. Donaldson, C. W. Stubbs,
Charles Marson, and Frank Weston.

"Діниет пен сахна"

Хедлэм өзінің "Театрлар мен музыка залдары" атты лекциясында 1877 жылғы 7 қазанда Бетнал Гриндегі Комонвелл клубында айтқандай, көптеген діндар адамдар оны театрлар мен музыка залдары туралы айыптамастан басқаша айтуға дұрыс деп ойламас еді, тіпті оны жексұрын көрер еді. Жақсы осы лекцияны жексұрын көретіндердің саны одан да көп болар еді, әсіресе сенбі күні кешке айтса. Ол Дрюри-Лейндегі қауымының екі әйел мүшесін еске алды, олар актерлік кәсіптерін көп айлар бойы жасырып, оның дін қызметкері ретінде оларды жек көретінінен қорқып жүргендерін айтты. Керісінше, ол "бізге қуаныш сыйлайтындардың" барлығына терең құрметпен қарады және олардың еңбегі басқа кез келген еңбекпен бірдей қасиетті екенін мәлімдеді. Лекциясының екінші басылымының кіріспесінде ол былай деді: "Мен Иса Мәсіхтің Тәні мен Шындығының барлық адамзатты қасиеттендіретініне сенемін, оның ішінде адамның құштарлығы, қуанышы мен сұлулығы да бар". Сондай-ақ, ол жақсы театр адамгершілікке үйретеді деп сенді. "Шекспирдің ұлы трагедияларының бірін жақсы ойнағанда, ешкімнің бойына зор моральдық сабақтар сіңірмейтініне күмәнім бар", - деді ол. Одан әрі, ол тіпті қарапайым ойын-сауық та пайдалы болуы мүмкін екенін және театрға барудың, шамамен, "жарықтандырып, білім беретін әсері" бар екенін айтты. "Қараңғы діндарларға" ол былай деді: "Бір жерді толығымен айыптаудан гөрі, оны саралап бағалау артық зиян келтірмейді. Кез келген жерде немесе адамдағы жақсылықты мойындаңыз, содан кейін ғана сіз жамандыққа қарсы тұруға құқылысыз және сәттілікке жету мүмкіндігіңіз де бар". Соңғы кезде ол тіпті музыка залдарының да құндылығын түсінді. Менеджерлер өз клиенттерінің кемшіліктеріне, олар дөңгелек немесе төменгі, немесе босқылық әйелдер болса да, жауапты емес еді, кінә "қазіргі өркениетте" жатты. Дегенмен, ол музыка залдарындағы әндердің сапасына сынды көзбен қарады. Лондон епископы Джон Джексон "The Era" журналындағы лекцияның тұжырымдамасына жауап ретінде Хедлэмға былай деп жазды: "Актерлер мен музыка залдарының иелерінің мақұлдауымен өзінің пікірін өз билеушісі мен епискобының пікірінен артық көретін адаммен таласу бекер, өйткені екеуі де пуритандық емес, бірақ сіздің ынтаңызбен олар ұяттан айырылып, жамандық пен қайғыға қарай алғашқы қадам басқандарды сот алдында кездеспеуіңізді шын жүректен тілеймін". 1879 жылғы 30 мамырда Сент-Томас қаласында Хедлэм шіркеу мен сахна гильдиясын құрып, танымал театрды, әсіресе балетті қорғауын жалғастырды. Бір жыл ішінде оның мүшелері 470-тен асып, оның ішінде кем дегенде 91 дін қызметкері және 172 кәсіби театр өкілі болды. Оның мақсаты "театрларға, актерлерге, музыка залдарындағы әртістерге, сахнадағы әншілер мен бишілерге қарсы болған көзқарасты" жою болды.

Headlam, in his lecture entitled Theatres and Music Halls and delivered on 7 October 1877 at the Commonwealth Club, Bethnal Green, said many religious people would think him wrong to speak of theatres and music halls except in condemnation; and even more would think him wrong to do so on a Sunday night. He recalled two women, members of his congregation in Drury Lane, who kept their profession as actresses a secret for many months, fearing that he, as a clergyman, would despise them. Conversely, he declared a deep respect for all those who "minister to our amusements" and said their work was as sacred as any other. In the introduction to the second edition of his published lecture he said, "I hold as an eternal truth that the Incarnation and Real Presence of Jesus Christ sanctifies all human things, not excluding human passion, mirth, and beauty." He also believed good theatre could teach morality. "I defy anyone to see one of Shakespeare's great tragedies fairly well acted without having most tremendous moral lessons brought home to him," Furthermore, he believed even unsophisticated entertainment could be beneficial and that theatregoing, in moderation, had "a brightening, educating effect". To "gloomy religious people" he said, "you do much more harm by a sweeping condemnation of a place than by a discriminating judgment. Recognise the good in any place or person, and then you have a right, and a power too, to go against the evil with some chance of success". More recently, he had come to see that even music halls had value. Managers were not to blame for the faults of their clientele, be they coarse or low, or loose women; the fault lay rather with "modern civilisation". He was, however, critical of the quality of music hall songs. John Jackson, Bishop of London, responding to a summary of the lecture in The Era, wrote to Headlam, "It is, of course, vain to argue with one who prefers so unhesitatingly his own judgment backed by the approval of actors and proprietors of Music Halls to that of his Incumbent and his Bishop, neither of whom can well be considered Puritan: but I do pray earnestly that you may not have lo meet before the Judgment Seat those whom your encouragement first led to places where they lost the blush of shame and took the first downward step towards vice and misery." At St Thomas's on 30 May 1879, Headlam continued his defence of popular theatre, and especially the ballet, by forming the Church and Stage Guild. Within a year it had more than 470 members with at least 91 clergy and 172 professional theatre people. Its mission included breaking down "the prejudice against theatres, actors, music hall artists, stage singers, and dancers."

Фабиан қоғамы

1886 жылдың желтоқсан айында Хедлэм Фабиан қоғамына қосылды және бірнеше жыл қоғамның атқару комитетінде қызмет етті. 1888 жылы ол мен Энни Бесант Лондон либералдары, радикалдары және социалистерінің кең коалициясы – Прогрессивті партия мүшелері ретінде Лондон мектеп кеңесіне сайланды. 1902 жылы консервативті үкімет Англия бойынша барлық мектеп кеңестерін таратып, олардың функцияларын округтік кеңестерге жүктеді. Бұл реформаның негізгі авторы оның Фабиандық әріптесі Сидни Уэбб болды және Фабиан қоғамы оны мақұлдады. Алайда, Хедлэм, сол жақтағы көптеген адамдар сияқты, оны демократияға қарсы деп сынады. Жаңа білім беру заңы Лондон мектеп кеңесін уақытша сақтап қалды, бірақ ол да 1904 жылы таратылды. Ол сол жылы Лондон округтік кеңесіне Прогрессивті партиядан кандидат болып түсуге және білім беру комитетіне өтуге үміттене білді, бірақ Прогрессивтер оны кандидат ретінде тіркемеді, мүмкін Вебб пен оның жақтастарының ықпалынан туындаған себептерге байланысты. 1907 жылы ғана ол кеңеске сайланды және жұмысшы табының балалары мен олардың мұғалімдерін қорғау ісінде талмай жұмыс істеді. Осы жылы ол «Социалистік шіркеу» деген кітабын жариялады. Ол өмірінің соңына дейін саяси қайраткер болып қала берді.