Томас Хэр: Британдық реформатор және сайлау жүйесінің ойластырушысы
Thomas Hare (political reformer)
Томас Хэр: британдық реформатор, пропорционалды сайлау жүйесін (бір дауыс беру) ойлап тапқан. Австралия, Ирландияда қолданылады. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саяси реформатор (1806–1891)
British political reformer (1806–1891)
Томас Харэ (28 наурыз 1806, Англия – 6 мамыр 1891) – британдық заңгер және сайлау реформасын қолдаушы. Ол пропорционалды өкілдіктің бір ауыстырылатын дауыс жүйесін жасаған, оның жақтаушысы және қорғаушысы болды. Бұл жүйе қазір Австралия мен Ирландияда, сондай-ақ прогрессивтік дәуірдегі кейбір американ қалаларында қысқа мерзімге қолданылды.
Thomas Hare (28 March 1806 in England – 6 May 1891) was a British lawyer and supporter of electoral reform. He is credited with inventing the single transferable vote system of proportional representation which he was a proponent and defender, now used in Australia and Ireland, and briefly in some American cities during the Progressive Era.
Өмір
Ол 1806 жылғы 28 наурызда Дорсет, Ли қаласындағы Энн Хардің заңды емес ұлы ретінде дүниеге келді. (Alumni Cantabrigienses 19 ғасырлық идентификацияны дұрыс емес деп санайды. Ол Энн Хардің ұлын 1823 жылы Квинс колледжіне оқуға түскен Томас Хармен теңестірді, ол 1827 жылы бакалавр, ал 1846 жылы магистр дәрежесін алды.) Дорсет фермасында өскен Хардің білімі аз болды. Ол Лондонға барып, заң кеңесшісінің кеңсесінде жұмыс істеді. 1828 жылғы 14 қарашада ол Иннер Темплдің студенті ретінде қабылданды және 1833 жылғы 22 қарашада адвокаттыққа шақырылды. Ол азаматтық соттарда заңгерлікпен айналысты. 1853 жылы Хар Қайырымдылық комиссиясының қайырымдылық инспекторы болды. Хар Лондондағы Афинеум клубы мен Саяси экономика клубының мүшесі болды. Ол сондай-ақ Әлеуметтік ғылымды дамыту жөніндегі ұлттық қауымдастықтың мүшесі болды және 1867 жылдан бастап Әйелдерді жұмыспен қамтуды қолдау қоғамы комитетіне кірді. Ол Лидия Бекермен бірге сайлау құқығы үшін петициялар бойынша жұмыс істеді. Ол 1867 жылы Манчестердегі суфражист Макс Киллманның қосылуына қатысып, оның әйелі Филиппин Киллманға қолдау көрсетті; екі жылдан кейін ол Бекермен келіспеді. Миллдің ықпалымен Хар 1869 жылдан бастап кооперативтік қозғалысқа қатысты және Милл мен Уильям Томас Торнтонның идеяларын ұстана отырып, "жерді еркін саудалау" мақсатымен Жер иелігін реформалау қауымдастығына (1869-1873) қосылды.
He was born on 28 March 1806, the illegitimate son of Anne Hare of Leigh, Dorset. (Alumni Cantabrigienses considers that a 19th century identification was incorrect. It identified Anne Hare's son with the Thomas Hare who matriculated at Queens' College, Cambridge in 1823, graduating B. A. in 1827, and M. A. in 1846.) Brought up on a Dorset farm, Hare had a scanty education. He went to London and found work as a solicitor's clerk. On 14 November 1828 he was admitted a student of the Inner Temple, and he was called to the bar on 22 November 1833. He practiced law in the chancery courts. In 1853 Hare became an Inspector of Charities for the Charity Commission. Hare was a member of the London based Athenaeum Club and Political Economy Club. He was also a member of the National Association for the Promotion of Social Science, and from 1867 was on the committee of the Society for Promoting the Employment of Women. He worked with Lydia Becker on suffrage petitions. He attended the 1867 funeral of the Manchester suffragist Max Kyllmann, to support his wife Philippine Kyllmann; who two years later fell out with Becker. Under Mill's influence, Hare became involved in the co operative movement from 1869, and joined the Land Tenure Reform Association (1869 to 1873) for "free trade in land", following the ideas of Mill and William Thomas Thornton.
Заңнамалық есептер
Харе заңгерлік есеп беру саласында да белгілі болды. Ресми сот шешімдерінің тіркемелері болмаған кезеңде, маңызды сот шешімдерінің жарияланған есептері оларды прецедент ретінде пайдалануға мүмкіндік берді. 1841 жылдан бастап ол Англияның вице-канцлері Джеймс Вигрэмның шешімдері бойынша Канцлер сотының істерін баяндады. Канцлерлік Жоғары соттың істері бойынша 11 томдық «Сотта қаралып шешілген істер туралы есептер» сериясы 1858 жылы Уильям Вудтың ісімен аяқталды. Вигрэмның қаулылары айқын деп есептелді. Қазірге де маңыздылығын сақтап қалған екі маңызды сот шешімі тек Харенің Канцлерлік соты бойынша есептерінде ғана қамтылған:
Hare was also known in the field of law reporting. At a period without official case reports, the published reports of key court decisions allowed them to be used as precedents. From 1841 he reported on the Court of Chancery, on James Wigram's decisions as Vice Chancellor of England. The series of 11 volumes of Reports of Cases Adjudged in the High Court of Chancery culminated in 1858 with one on cases of William Wood. Wigram's decrees were considered lucid. Two leading judicial decisions that are still relevant are covered only in Hare's Reports in Chancery:
Хендерсон v Хендерсон (1843) 3 Hare 100, осыдан «Хендерсон v Хендерсон ережесі» деп аталатын ереже туындады. (Бұл ережеде, ең бастысы, тараптар арасындағы мәселе сотта қаралып жатқанда, әр тарап өзінің барлық жағдайын сотқа толық көлемде ұсынуы керек, осылайша оның барлық аспектілері бір рет және қайта оралмайтын түпкілікті шешімге ие болады – әрине, шағымдану құқығын ескере отырып. Ерекше жағдайлар болмаса, тараптар кейіннен сотқа бірінші рет қарау кезінде ұсынуға болатын, бірақ ұсынбаған аргументтерді, талаптарды немесе қорғаныстарды ұсыну үшін орала алмайды.) Foss v Harbottle (1843) 2 Hare 461, осыдан туындаған ереже 160 жылдан астам уақыттан бері жалпы құқықтық жүйелердегі компаниялар құқығындағы азшылық акционерлерінің құқықтарының негізгі тасы болып табылады. Харе Генри Ильтид Николл және Джон Монсон Кэрроупен бірлесіп 1840 және 1843 жылдары теміржолдар мен каналдарға қатысты істердің алғашқы томдарын жазды, сәйкесінше 1835–1840 және 1840–1842 жылдар.
Henderson v Henderson (1843) 3 Hare 100, from which the rule known as "the rule in Henderson v Henderson" is derived. (The rule provides, broadly, that when a matter becomes the subject of litigation between the parties, each party must bring their whole case before the court so that all aspects of it may be finally decided—subject, of course, to any appeal—once and for all. In the absence of special circumstances, the parties cannot later return to the court to advance arguments, claims or defences which they could have put forward for decision on the first occasion but failed to raise.) Foss v Harbottle (1843) 2 Hare 461, from which a rule is derived, still the cornerstone of minority shareholder rights in company law in common law legal systems over 160 years later. Hare was a co author, with Henry Iltid Nicholl and John Monson Carrow, of the initial 1840 and 1843 volumes of Cases Relating to Railways and Canals 1835–1840, resp. 1840–1842.