Сидни Джеймс Вебб: Социалист экономист және реформатор
Sidney Webb, 1st Baron Passfield
Сидни Джеймс Вебб (1859-1947) – британдық социалист экономист, реформатор және Лондон экономика мектебінің негіз қалаушысы. Фабиан қоғамының мүшесі, Лейборист партиясының IV тарауының авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын социалистік экономисі (1859–1947)
English socialist economist (1859–1947)
Сидни Джеймс Уэбб, 1-ші Барон Пасфилд, (13 шілде 1859 – 13 қазан 1947) – британдық социалист, экономист және реформатор, Лондон экономика мектебінің құрылуына бірлесіп бастама көтерді. Ол 1884 жылы Фабиан қоғамының алғашқы мүшелерінің бірі болды, Джордж Бернард Шоу сияқты, ол қоғам құрылғаннан кейін үш айдан соң қосылды. Әйелі Беатрис Уэбб, Энни Безант, Грэм Уоллас, Эдвард Р. Пиз, Хьюберт Блэнд және Сидней Оливьемен бірге Шоу мен Уэбб Фабиан қоғамын Эдвард дәуіріндегі Англиядағы ең беделді саяси-интеллектуалдық қоғамға айналдырды. Ол Ұлыбританияның Лейбористік партиясы үшін ұлттандыруды қолдайтын түпнұсқалық IV-тармақты жазды.
Sidney James Webb, 1st Baron Passfield, (13 July 1859 – 13 October 1947) was a British socialist, economist and reformer, who co founded the London School of Economics. He was an early member of the Fabian Society in 1884, joining, like George Bernard Shaw, three months after its inception. Along with his wife Beatrice Webb and with Annie Besant, Graham Wallas, Edward R. Pease, Hubert Bland and Sydney Olivier, Shaw and Webb turned the Fabian Society into the pre eminent politico intellectual society in Edwardian England. He wrote the original, pro nationalisation Clause IV for the British Labour Party.
Өмірбаян және білім
Уэбб Лондон қаласы, Лестер скверіне жақын, 45-ші Cranbourn Street мекенжайында, Чарльз Уэбб (1828/9 – 1891) және Элизабет Мэри (1820/21 – 1895), туған Стейси есімді үш баланың екіншісі болып дүниеге келді. Оның әкесі "есепші, парфюмер және шаштараз" деп әртүрлі сипатталған; анасы "шаштараз және тұрмыстық тауарлар сатушы" болған. Уэббтің өсіп-өнуі "жайлы" болды, отбасында үй қызметшісі жұмыс істеді; оның әкесі салық жинаушы, қамқор және ерікті полктегі сержант ретінде "жергілікті беделді адам" болды. Сент-Мартин-Лейндегі "бірінші сыныпты орташа табысты күндізгі мектепке" барып, ата-анасы оны білімін кеңейту үшін Швейцария мен Германияға оқуға жіберген. Кейін Уэбб бос уақытында кеңседе жұмыс істей жүріп, Беркбек әдеби және ғылыми институтында Лондон университетінің дәрежесі үшін заңды оқыды. Ол сондай-ақ 1885 жылы Gray's Inn-де адвокаттыққа қабылданғанға дейін Лондон Король колледжінде оқыды.
Webb was born at 45, Cranbourn Street, near Leicester Square, London, the second of three children of Charles Webb (1828/9 1891) and Elizabeth Mary (1820/21 1895), née Stacey. His father was "variously described as an accountant, a perfumer, and a hairdresser"; his mother was a "hairdresser and dealer in toiletries". Webb's upbringing was "comfortable", the family employing a live in servant; his father was "a man of local substance" as a rate collector, guardian, and sergeant in a volunteer regiment. Having attended a "first class middle class day school" at St Martin's Lane, and his parents having sent him abroad to Switzerland and Germany to extend his education, Webb later studied law at the Birkbeck Literary and Scientific Institution for a degree of the University of London in his spare time, while holding an office job. He also studied at King's College London, before being called to the Bar at Gray's Inn in 1885.
Кәсіби өмір
1895 жылы Уэбб Фабиан қоғамына қалдырылған мұра ақшасымен Лондон экономика мектебін құруға көмектесті. 1912 жылы ол мемлекеттік басқару саласының профессоры болып тағайындалды және 15 жыл осы қызметте болды. 1892 жылы ол өзімен бірдей қызығушылықтары мен нанымдары бар Беатрис Поттерге үйленді. Оның үйленуге берген қаржысы оған кеңседегі жұмысын тастап, өзге де іс-әрекеттеріне толыққанды көңіл бөлуге мүмкіндік берді. Сидни мен Беатрис Уэбб 1913 жылы "New Statesman" журналын іске қосты.
In 1895, Webb helped to found the London School of Economics with a bequest left to the Fabian Society. He was appointed its Professor of Public Administration in 1912 and held the post for 15 years. In 1892, he married Beatrice Potter, who shared his interests and beliefs. The money she contributed to the marriage enabled him to give up his clerical job and concentrate on his other activities. Sidney and Beatrice Webb founded the New Statesman magazine in 1913.
Саяси мансап
Вебб пен Поттер Еңбек партиясының мүшелері болды және саясатта белсенді рөл атқарды. Сидни 1922 жылғы жалпы сайлауда Сеам округінен парламент депутаты болды. Бұл жұптың ықпалын олардың "Коэффициенттер" клубын ұйымдастыруынан көруге болады, бұл сол кездегі көрнекті мемлекет қайраткерлері мен ойшылдарды тартқан тамашалау клубы еді. 1929 жылы Саутгемптон графтығындағы Пассфилд бұрышының бароны Пассфилд атанды. Ол Рамзи Макдональдтың екінші Еңбек үкіметінде 1929 жылы Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы және Доминиондар істері жөніндегі мемлекеттік хатшы қызметтерін атқарды. Колониялар хатшысы ретінде ол 1922 жылы Черчилльтің ақ қағазында белгіленген Палестина саясатын қайта қарастырған Пасфилд ақ қағазын жариялады. 1930 жылы денсаулығының нашарлауына байланысты ол Доминиондар хатшысы лауазымынан кетті, бірақ 1931 жылдың тамызында Еңбек үкіметі құлағанға дейін Колониялар хатшысы қызметін атқаруын жалғастырды. Веббтер Иосиф Сталин жасаған қатыгездіктердің көбейіп келе жатқан дәлелдерін назарға алмады және өмірінің соңына дейін Кеңес Одағын қолдады. Олар жетпіс және сексен жасқа жеткен кезде жарық көрген "Советтік коммунизм: жаңа өркениет пе?" (1935) және "Совет Ресейі туралы шындық" (1942) атты кітаптарында Сталин режиміне оң баға берді. Троцкишіл тарихшы Ал Ричардсон кейіннен "Советтік коммунизм: жаңа өркениет пе?" кітабын "ең жалған советтік пропаганда" деп атады.
Webb and Potter were members of the Labour Party and took an active role in politics. Sidney became Member of Parliament for Seaham at the 1922 general election. The couple's influence can be seen in their hosting of the Coefficients, a dining club that drew in some leading statesmen and thinkers of the day. In 1929, he was created Baron Passfield of Passfield Corner in the County of Southampton. He served as Secretary of State for the Colonies and as Secretary of State for Dominion Affairs in Ramsay MacDonald's second Labour Government in 1929. As Colonial Secretary he issued the Passfield White Paper that revised the government policy on Palestine, previously set by the Churchill White Paper of 1922. In 1930, failing health caused him to step down as Dominions Secretary, but he stayed on as Colonial Secretary until the fall of the Labour government in August 1931. The Webbs ignored mounting evidence of atrocities being committed by Joseph Stalin and remained supporters of the Soviet Union until their deaths. Having reached their seventies and early eighties, their books, Soviet Communism: A New Civilisation? (1935) and The Truth About Soviet Russia (1942), still gave a positive assessment of Stalin's regime. The Trotskyist historian Al Richardson later dubbed Soviet Communism: A New Civilization? "pure Soviet propaganda at its most mendacious".
Жазбалар
Вебб әйелімен бірге «Кәсіподақтар тарихы» (1894) еңбегін жазды. Фабиан қоғамы үшін ол Лондонның кедейлігі, сегіз сағаттық жұмыс күні, жерді мемлекеттік меншікке алу, социализмнің мәні, білім беру, евгеника және Лордтар палатасын реформалау туралы жазды. Ол сонымен қатар Еңбек партиясын индустрияны мемлекеттік меншікке алуға міндеттендіретін IV тармақтың жобасын дайындады.
Webb co authored with his wife The History of Trade Unionism (1894). For the Fabian Society he wrote on poverty in London, the eight hour day, land nationalisation, the nature of socialism, education, eugenics, and reform of the House of Lords. He also drafted Clause IV, which committed the Labour Party to public ownership of industry.
Әдебиеттегі сілтемелер
Г. Уэллстің "Жаңа Макиавелли" (1911) романында Веббтер "Бейлилер" ретінде көзсіз, буржуазиялық манипуляторлар ретінде аяусыз сатираланады. Уэллс қысқа ғана уақыт мүше болған Фабиан қоғамы (1903–1908) оның пікірінше одан да жаман жағдайда. Беатрис Уэбб күнделігінде олар "өзіміздің карикатураларын үлкен қызығушылықпен және әзілмен оқыдық. Суреттер қастықпен жасалған, өте тапқыр" деп жазады. Ол кітапты және Уэллстің мінезін талдап, былай қорытындылайды: "Кітап саяси философияны бейнелеуге тырысқан тұрғысынан толық сәтсіздікке ұшырады".
In H. G. Wells' The New Machiavelli (1911), the Webbs, as "the Baileys", are mercilessly lampooned as short sighted, bourgeois manipulators. The Fabian Society, of which Wells was briefly a member (1903–1908), fares no better in his estimation. Beatrice Webb in her diary records that they "read the caricatures of ourselves with much interest and amusement. The portraits are very clever in a malicious way." She reviews the book and Wells's character, summarising: "As an attempt at representing a political philosophy the book utterly fails "
Жеке өмір
1943 жылы әйелі Беатрис қайтыс болғанда, оның күл-қалдықтары Пассфилд бұрышындағы үйлерінің бағында жерленді, ал 1947 жылы Лорд Пассфилдтің күл-қалдықтары да сол жерге қойылды. Одан немесекей Джордж Бернард Шоу оларды Вестминстер аббаттығына қайта жерлеу үшін петиция ұсынды, ол ақыры мақұлданды. Веббтердің күл-қалдықтары Клемент Атли мен Эрнест Бевиннің қабіріне жақын, нефке жерленді. Пассфилдтер философ Бертран Расселмен де дос болған. 2006 жылы Лондон экономика мектебі мен Тұрғын үй қауымдастығы бірлесіп, Ұлы Довер көшесіндегі студенттер үйін оның құрметіне Сидни Уэбб үйі деп атады.
When his wife, Beatrice, died in 1943, the casket of her ashes was buried in the garden of their house in Passfield Corner, as were those of Lord Passfield in 1947. Shortly afterwards, George Bernard Shaw launched a petition to have both reburied in Westminster Abbey, which was eventually granted – the Webbs' ashes are interred in the nave, close to those of Clement Attlee and Ernest Bevin. The Passfields were also friends of philosopher Bertrand Russell. In 2006, the London School of Economics, alongside the Housing Association, renamed its Great Dover Street student residence Sidney Webb House in his honour.
Негізгі дереккөздер
Маккензи, Норман, ред. Сидни мен Беатрис Веббтің хаттары (3 томдық). Кембридж университетінің баспасы, 1978, б. XVII, 453; XI, 405; IX, 482)
1-том. Оқушылық жылдар 1873–1892 (1978)
2-том. Серіктестік 1892–1912 (1978)
3-том. Саяхат, 1912–1947 (1978)
Mackenzie, Norman, ed. The Letters of Sidney and Beatrice Webb (3 volumes. Cambridge University Press, 1978, pp. xvii, 453; xi, 405; ix, 482)
Volume 1. Apprenticeships 1873–1892 (1978)
Volume 2. Partnership 1892–1912 (1978)
Volume 3. Pilgrimage, 1912–1947 (1978)