Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Эдвард Хорсман (8 ақпан 1807 – 30 қараша 1876) – британдық саясаткер.
British politician
Edward Horsman PC, PC (Ire) (8 February 180730 November 1876), was a British politician.
Өмірбаян және білім
Хорсман Уильям Хорсманның ұлы, Шотландияның Стирлинг қаласындағы дәулетті азамат, ол 1845 жылдың 22 наурызында 86 жасында қайтыс болды. Оның анасы Джейн, сэр Джон Далримплдің үшінші қызы, 4-ші баронет және жетінші мен сегізінші Стейр графтарының қарындасы; ол 1833 жылы қайтыс болды. Ол 1819 жылғы жаздың ортасында Регби мектебіне түсті, содан кейін Кембридждегі Тринити колледжінде білім алды, бірақ академиялық дәреже алған жоқ. Кембриджде оқып жүргенде үш бірінші сыныпты крикет матчына қатысты. Ол 1832 жылы Шотландия адвокатурасына қабылданды, бірақ ұзақ уақыт бойы мамандығын таба алмады.
Horsman was the son of William Horsman, a well to do gentleman of Stirling, Scotland, who died 22 March 1845, aged 86. His mother was Jane, third daughter of Sir John Dalrymple, 4th Baronet, and sister of the seventh and eighth Earls of Stair; she died in 1833. He entered Rugby School at Midsummer 1819, and afterwards proceeded to Trinity College, Cambridge, but did not take a degree. While at Cambridge he took part in three first class cricket matches. He was admitted an advocate of the Scottish bar in 1832, but did not long continue to practise his profession.
Саяси мансап
Ортақ либерал болғандықтан, ол 1835 жылы Кокермут округінен сайлауға түскенмен, сәтті бола алмады. Бірақ 1836 жылдың 15 ақпанында өткен келесі сайлауда жеңіске жетіп, 1852 жылдың 1 шілдесіне дейін осы округтің өкілі болды. Сол күні өткен жалпы сайлауда жеңілген ол, 1853 жылдың 28 маусымында Страуд округінен қарсылықсыз сайланды және 1868 жылдың 11 қарашасына дейін осы қалада өкілдік етті. 1868 жылғы жалпы сайлауда ол Фолкирк округтерінде сәтсіздікке ұшырады. 1869 жылдың 11 мамырынан бастап өмірінің соңына дейін Лискард округінің депутаты болды. Алайда, ол Либералдық партиядан соншалықты алшақтағандықтан, екі рет сайлауда өз партиясының радикалды мүшелерінен қарсылық көріп, 1869 жылы сэр Ф. Лайсетт, ал 1874 жылы Леонард Кортни оған қарсы шықты. Саяси мансабының басында (1840 жылдың қаңтарында) Хорсман Кокермут округіндегі сайлаушыларына сөз сөйлеген кезде Кентербериден сайланған Джеймс Брэдшоуды патшайымды сынағаны және чартистермен жасырын түрде әрекеттескені үшін айыптады. Осыдан кейін қызу хат алмасу болды, содан соң Вормвуд Скраббста жекпе-жек болды, бірақ ол ешқандай ауыр салдарға әкелмеді. Ақырында Брэдшоу өтініш айтты. Хорсман 1841 жылдың қыркүйегінен тамызына дейін Лорд Мельбурн үкіметінде қазынашылықтың кіші лорды болды. Ол Лорд Джон Расселлдің 1847 жылғы шіркеу саясатын, оның епископтарға тым ыңғайлы болғанын қатаң сынады, тіпті жеке өшпенділікпен де сынай білді. Ол шіркеу комиссарларына сенімсіздік білдіру туралы ұсыныс жасады, бірақ ол 1847 жылдың 14 желтоқсанында қабылданбады. 1850 жылдың 26 сәуірінде Шіркеу комиссиясы туралы заң жобасын талқылау кезінде Хорсман епископтарды қатысты сынап, Гулбернді "мүңкіген адам" деп айыптады, оның билікке деген үмітін құлатты. 1855 жылдың наурыз айында Лорд Палмерстон премьер-министр болғанда және пилиттер кабинеттен шыққанда, Хорсман Ирландияның бас хатшысы болып тағайындалды және Ұлыбритания мен Ирландияның құпия кеңесінің мүшесі болды. Ол 1857 жылдың сәуірінде өткен жалпы сайлаудан кейін бас хатшылық қызметінен кетіп, содан кейін Парламентте тәуелсіз ұстаным алды. Роберт Лоумен (кейіннен Шербрук виконты) бірге ол 1866 жылдың наурыз айында Уильям Эварт Гладстон ұсынған реформа заңына қарсы тұрды. Джон Брайт екінші оқылымда сөйлеген сөзінде (1866 жылдың 13 наурызы) Лоудың қарсылығын Хорсманның ықпалымен байланыстырды және Хорсманның "Адулламның саяси үңгірі" деп аталатын жерге шегініп бара жатқанын, ол қиын жағдайдағы және наразы болғандардың барлығын шақырғанын көрсетті. Брайттың айтуынша, Хорсманның партиясы, Брайттың "үңгір" деген лақап атымен танымал болды, тек өзінен және Лоудан ғана тұрды, бірақ отыз үш либералды депутат заң жобасының екінші оқылуына қарсы дауыс берді, содан кейін министрлік комитетте жеңіліске ұшырады (18 маусым). Хорсман өмірінің соңына дейін тәуелсіздігін сақтап қалды. Ол жұмыстарды және шіркеу жүйесіндегі басқа да нашарлықтарды әшкерелеу арқылы халыққа ең көп қызмет етті. 1841 жылы ол қазынаның кіші лорды болған кезде, 1847 және одан кейінгі жылдары Лорд Джон Расселлдің шіркеу саясатын сынағаны үшін танымал болды. 1855 жылы Лорд Палмерстонның басшылығымен ол Ирландияның бас хатшысы болып тағайындалды, бірақ 1857 жылы отставкаға кетті. Ол біртіндеп тәуелсіз либерал ретінде бекініп, шіркеуге қарсы шабуылдарымен және түрлі "жұмыстарды" әшкерелеуімен әйгілі болды. Оның есімі ең алдымен 1866 жылы Гладстонның реформалық заң жобасы кезінде Роберт Лоуға (1-ші Шербрук виконты) тигізген ықпалымен байланысты болды, оған ол және Лоу қарсы болды; және Джон Брайт Лоу-Хорсман комбинациясын сипаттағанда "Адуллам үңгірі" туралы айтқан. 1867 жылы сайлау құқығын кеңейту туралы пікірсайыста ол Парламентте былай деді: "Демократия мен бостандық арасында ешқандай келісімге келмейтін жаулық бар".
As a moderate liberal he unsuccessfully contested Cockermouth in 1835, but was successful at the following election on 15 February 1836, and continued to represent the constituency till 1 July 1852. Defeated at the general election of that date, he was returned unopposed on 28 June 1853 for Stroud, and sat for that town till 11 November 1868. At the 1868 general election he stood unsuccessfully in Falkirk Burghs. From 11 May 1869 to his death he was member for Liskeard, but he had then so far separated himself from the Liberal Party that he was opposed on both occasions by more advanced members of his own partyin 1869 by Sir F. Lycett, and in 1874 by Leonard Courtney. Early in his political career (January 1840) Horsman, when addressing his constituents at Cockermouth, denounced James Bradshaw, M. P. for Canterbury, for speaking ill of the queen, and for secretly sympathising with the chartists. A bitter correspondence was followed by a duel at Wormwood Scrubbs, which was without serious results. Finally Bradshaw apologised. Horsman was from September to August 1841 a junior Lord of the Treasury in Lord Melbourne's administration. He criticised severely, and at times with personal bitterness, the ecclesiastical policy of Lord John Russell's ministry of 1847, as being far too favourable to the bishops. A vote of censure on the ecclesiastical commissioners was moved by him and rejected 14 December 1847. On 26 April 1850, in the discussion on the Ecclesiastical Commission Bill, Horsman smartly attacked the bishops, and roused Goulburn to denounce him as "a disappointed man" foiled of his hopes of office. In March 1855, when Lord Palmerston became prime minister and the Peelites withdrew from the cabinet, Horsman was made Chief Secretary for Ireland, and was sworn a member of both the British and Irish Privy Councils. He resigned the chief secretaryship after the general election in April 1857, and thenceforth assumed a more independent position in the House of Commons. With Robert Lowe, afterwards Viscount Sherbrooke, he resisted the Reform Bill brought in by William Ewart Gladstone in March 1866. John Bright, speaking on the second reading (13 March 1866), ascribed Mr. Lowe's hostility to Horsman's influence, and depicted Horsman retiring 'into what may be called his political cave of Adullam, to which he invited every one who was in distress, and every one who was discontented.' According to Bright Horsman's party, to which Bright's sobriquet of the "cave" has since adhered, consisted only of himself and Mr. Lowe, but thirty three liberal members voted against the second reading of the bill upon which the ministry was afterwards defeated in committee (18 June). Horsman maintained his independent attitude to the last. He best served the public by exposing jobs and other weak points in the ecclesiastical system. In 1841, while he was a junior lord of the treasury, he gained notoriety for attacking Lord John Russell's ecclesiastical policy in 1847 and subsequent years. In 1855, under Lord Palmerston, he was made Chief Secretary for Ireland, but resigned in 1857. He gradually took up a position as an independent Liberal, and was well known for his attacks on the Church, and his exposures of various "jobs". His name became principally connected with his influence over Robert Lowe, 1st Viscount Sherbrooke in 1866 at the time of Gladstone's Reform Bill, to which he and Lowe were hostile; and it was in describing the Lowe Horsman combination that John Bright spoke of the "Cave of Adullam". In the 1867 debate on extending the franchise, he said in the House of Commons: "There is an irreconciliable enmity between democracy and freedom".
Отбасы
18 қарашада 1841 жылы Хорсман Джон Чарльз Рамсденнің жалғыз қызы Шарлотта Луизаға үйленді. Ол 30 қарашада 1876 жылы Францияның Биарриц қаласында 68 жасында қайтыс болды және 2 желтоқсанда сол жерге жерленді.
Horsman married Charlotte Louisa, only daughter of John Charles Ramsden, MP, on 18 November 1841. He died at Biarritz, France, on 30 November 1876, aged 68, and was buried there on 2 December.
Жарияланымдар
"Манчестер епископтығы туралы баяндама", 1847, екі басылым. "1847, 1848 және 1849 жылдары Халық палатасында сөйленген шіркеу мәселелері жөніндегі бес сөз". "Партиялардың қазіргі күйі және қоғамдық сауалдар туралы сөз", 1861. Оның пікірлері мен тұжырымдары "Горфилд Мэнор жалға алу шарты жөніндегі мистер Хорсманның мәлімдемесінде", Дж. Х. Монк, Глостер епискобы, 1852; "Горсман мырзаның Халық палатасындағы ұсынысы [Беннетттің Фром викариатына тағайындалуы туралы], Rev. В. Дж. Е. Беннетт, 1852 (HANSARD, 20 сәуір 1852, 895–916 беттер), және "Жұмысшы табының жұмысқа орналасуына кедергі келтіретін залалсыздандыру мөлшерлемесі. Мистер Хорсманға жауап", Р. Уэсон, 1866 ж. – арқылы сынға ұшырады.
"Speech on the Bishopric of Manchester Bill", 1847, two editions. "Five Speeches on Ecclesiastical Affairs delivered in the House of Commons, 1847, 1848, and 1849". "Speech on the Present State of Parties and Public Questions", 1861. His views and assertions were criticised in "Mr. Horsman's Statement respecting the Horfield Manor Lease", by J. H. Monk, bishop of Gloucester, 1852; in "Mr. Horsman's Motion in the House of Commons [on the institution of Bennett to vicarage of Frome], tested by Extracts from 'Letters to my Children'", by the Rev. W. J. E. Bennett, 1852 (HANSARD, 20 April 1852, pp. 895–916); and in "An Usurious Rate of Discount limits and prevents the Working Classes from obtaining Employment. Being a reply to Mr. Horsman", by R. Wason, 1866.