Шаплин: Ұлы трамптың музыкалық тарихы

Кіріспе

Дэвид Померанц пен Стивен Дэвид Хорвич жазған музыкалық туынды. Чарли Чаплин сомдаған кейіпкер үшін "Трамп" дегенді қараңыз. Little Tramp – Дэвид Померанц пен Стивен Дэвид Хорвичтің кітабына, Дэвид Померанцтың музыкасы мен әндеріне негізделген музыкалық қойылым. Комедияшы Чарльз Чаплиннің өміріне арналған және оның ең танымал кейіпкері – "Трамп" есімімен аталатын бұл туынды 1971 жылғы "Оскар" марапаттау салтанатында басталады. Америка Құрама Штаттарынан ұзақ жылдар бойы шеттетілген, қартайған актер өмір бойы жеткен жетістіктері үшін марапат алуға дайындалып тұр. Осы сәттерге жеткізген тамаша кәсіби жолы мен қызықты жеке өмірінің бағыты флешбэктер арқылы көрсетіледі. Чаплин Голливуд пен нұрсыз фильмдерге қалай келгенін, сәтсіз некелерін, баспасөзбен болған мәселелерін, ФБР-мен қарым-қатынасын және өзінің сүйікті кейіпкері – әйгілі Кішкентай саяхатшыны қалай жасағанын еске түсіреді. 1992 жылы қойылымға қызығушылық ояту үшін Померанц өзінің "арман тілегіндегі актерлер тобын" жинап, музыкалық шығарманың CD-ін жазды. Жобаға Петула Кларк, Лиа Салонга, Тим Карри, Мел Брукс, Трит Уильямс және Чаплин рөлінде Питер Дункан қатысты. Альбом Warner Music UK Ltd. лейблінде жарық көрді. Little Tramp алғаш рет 1995 жылы Коннектикут штатының Уотерфорд қаласында өткен Юджин О'Нилл атындағы беделді театр фестивалінде сахналанды (Юджин О'Нилл – Чаплиннің әйелі Оона О'Ниллдің әкесі). Келесі жылы Санкт-Петербург, Ресейде әлемдегі алғашқы Шығыс/Батыс музыкалық театрлар конференциясын ашу үшін концерттік нұсқасы көрсетілді. Шоу алғаш рет Ұлыбританияда Престон қаласындағы Imagine Productions компаниясымен қойылды және Чаплиннің өмірбаянына арналған фильмнің режиссері Ричард Аттенборо қолдауын алды.

Қысқаша мазмұны

1971 жылы Лос-Анджелесте өткен «Оскар» салтанатында 82 жастағы Чарли Чаплин өмірінің жетістіктері үшін арнайы сыйлық алуға дайындалып тұр. 20 жыл бұрын Чарлидің коммунист болғандығы айтылып, АҚШ-қа кіруіне тыйым салынған болатын («In America Again»). Чарли өміріне көз жүгіртеді. Кішкентай Чарли мен оның ағасы Сиднейді асырау үшін күндіз-түні еңбек еткен, музыкалық сахнада сәтсіздікке ұшыраған анасы, ұлдарына материалдық заттардан гөрі маңызды нәрсе бар екенін еске салады («Ешкім ешқашан алып қоймайтын нәрсе»). Балаларын асырай алмаған Ханна Чаплин жұмыс үйіне жіберіледі. Ұлдар көшеде ескі киімдерін сатуға тырысады, бірақ ешкім сатып алмайды. Аштықтан және қайғыдан Сидней жағдайды көтеруге тырысады («Дүние айналуды тоқтатқанда»), ал 1971 жылғы Чарли оларға қосылады. Сидней теңіз күшіне кеткен соң, Чарли өзінің күнкөрісін табуға мәжбүр болады. Анасына көмектесу үшін Чарли «Сегіз Ланкашир жігіті» би тобына қосылады, бірақ анасының денсаулығы нашарлап, ол психиатриялық ауруханаға жатқызылады. Мектепке бармаушыларды ұстап алатын қызметкерлерден жасырынып, Чарли «Блэкмордың театрлық агенттігі» деген жарнаманы көріп, агенттің кеңсесіне басып кіреді («No1»). Енді өсіп, ағылшын сахнасындағы шебер комедияшы болған Чарлиді кинорежиссер Мак Сеннет тауып, Калифорниядағы Кистоун студиясымен келісімшартқа отырады. Сеннеттің «бетке торт лақтыру» комедиясының стилі Чаплиннің ақырын, ойластырылған стилінен өзгеше, ал Чарли өз идеяларын білдіргенде, Сеннет оған қатаң кеңес береді («Бұл қуғынмен аяқталады»). Чарли талмайды. Сеннет ақыры қолдарын жоғары көтеріп, Чарлиге мүмкіндік береді («The Tramp» / «He's Got to be Someone»). Чарли бір түндік сенсацияға айналады. Фильм таратушылар, жанкүйерлер мен театр иелері одан шаршамайды («Чаплин Фильмдері»). Чарли жеке киностудиясын ашады және ең сүйікті тұлғалардың біріне айналады. Бір күні кешке ол Чаплиннің жергілікті жанкүйерлер клубынан келген қонақтарды қабылдайды («Рахмет»). Осы уақытқа дейін Сидни Чарлидің жеке басқарушысы болып қайта оралады. Голливудтық кешке дайындалып жатқан Сидни олардың қаншалықты жол жүргендерін еске алады («Жұмақ»). 1971 жылға оралып, Чарлидің әйелі Оона шоу режиссерінің көмекшісінен Чарлидің камераға қалай ойнауы керектігін естиді. Сонымен қатар, үкіметтік шенеунік оған саяси мәлімдемелер жасаудан аулақ болу керектігін ескертеді. Оона ашуға ілеседі («He's Got to be Someone (Reprise)»). Оқиға 1920 жылдарға қайта оралады. Чарлидің мансабы мен жеке өмірі төмендеп кеткен. Анасы жақында қайтыс болды, ал ол екі рет ажырасып кетті. Ол шаршап, журналистер оның соңынан қуады, және жағдайды одан бетер нашарлатады, дыбысты фильмдер оның көркемдік өміріне қауіп төндіреді («Сөзге тым көп»). Дегенмен, оның табысы жалғасады, және Чарли Англияға «Қала жарықтары» фильмінің премьерасына қатысу үшін оралады. Ол бұрынғы ауданынан өтеді және әділетсіздік пен кедейліктің әлі де бар екеніне таңғалады. Осындай жағдайды жақсарту үшін ол Ресейлік соғыс жәрдеміне қолдау білдіруге шешім қабылдайды. Ол бұл адамдардың коммунистер екені маңызды емес, оларды нацистер қырғынға ұшыратып жатыр дейді. Оның бір сөзінен кейін ФБР агенті Типпи Грей жазбалар жасайды және бюро басшысы Дж. Эдгар Гуверге хабарлайды («Менде қызыл ту бар» / «Заң болуы керек»). Чаплинге қарсы әкелік талап арыз беріледі, бұл Гуверге қажетті дәлелдерді ұсынады. Қан тексеруі бұл айыптаманы жоққа шығарса да, баспасөз оны жамандап жазады. Оның жанкүйерлері оған қарсы шығады және фильмдеріне бойкот жарияланады. Чарли көңілі құрысып, жаңа әйелі Оона да оны тастап кетеді деп ойлайды. Алайда, Оона оған олай істемейтінін айтады («Бұл менің арманым»). Чаплиндер Еуропаға саяхатқа шығады, бірақ кемеде Чарли Вашингтондан телеграмма алады, онда АҚШ-қа қайта кіру үшін саяси және моральдық айыптамаларға жауап беруі керектігі айтылады. Көңілі құрысқан Чарли келесі 20 жылды Швейцарияның Вене қаласында өткізуге шешім қабылдайды. 1971 жылға оралып, Чарли сахнаға шығады, ол көрермендерге не айтатынын ойлайды («Финал»).

At the 1971 Academy Awards ceremony in Los Angeles, an 82 year old Charlie Chaplin is about to receive a special Life Achievement award. 20 years earlier, Charlie had been barred from re entry into the United States on the grounds that he was a Communist ("In America Again"). Charlie looks back at his life. His mother, a failed music hall performer, trying to make ends meet to support little Charlie and his older brother Sydney, reminds her sons that they have something more than mere material possessions ("Something No One Can Ever Take Away"). Not able to support her children, Hannah Chaplin is taken to the workhouse. The boys try selling their old clothing on the streets but there are no takers. Hungry and heartbroken, Sydney tries to cheer things up ("When the World Stops Turning") while the Charlie of 1971 rejoins them. When Sydney joined the Navy, Charlie is left to fend for himself. Determined to help his mother, Charlie joined a dance troupe called "The Eight Lancashire Lads", but his mother's condition worsens, and she is placed in an insane asylum. Dodging truant officers, Charlie sees a sign, "Blackmore's Theatrical Agency" and barges into the agent's office ("Number One"). Now grown up and a consummate English Stage comedian, Charlie is discovered by filmmaker Mack Sennett and signed to a contract at Keystone Studios in California. Sennett's style of "pie in the face" comedy is different from Chaplin's slower, more deliberate style, and when Charlie tries to assert his ideas, Sennett gives him some strong advice ("Less It Ends with a Chase"). Charlie is relentless. Sennett finally throws up his hands in frustration and gives Charlie a chance ("The Tramp"/"He's Got to be Someone"). Charlie becomes an overnight sensation. Film distributors, fans and theater owners can't get enough of him ("Chaplin Films"). Charlie opens his own picture studio, and he becomes one of the most beloved public figures. One evening, he is visited by a local chapter of Chaplin Fan Club ("Thank You"). By this time, Sydney returns as Charlie's personal manager. Getting ready for a swank Hollywood party, Sydney reminisces how far they've come ("Heaven"). Back to 1971, Charlie's wife, Oona, is instructed by the show's assistant director on how Charlie should play to the camera. Furthermore, a government official then warns her that Charlie should avoid making any political comments. Oona is incensed ("He's Got to be Someone (Reprise)"). The story returns to the 1920s. Charlie's career and personal life are at a low point. His mother just died, and he just underwent two bitter divorces. He is overworked, reporters are on to him and to make things worse, talking pictures are threatening his artistic survival ("Too Many Words"). Nonetheless his success continued, and Charlie revisits England to attend a Royal Premiere of City Lights. He wanders through his old neighborhood and is stunned that injustice and poverty still exists. In an effort to improve such degenerate conditions, he decides to speak out on behalf of the Russian War Relief. He contends that it's no concern whether or not these people are Communist, they're being slaughtered by the Nazis. After one of his speeches, FBI agent Tippy Gray takes notes and reports his finding to Bureau Chief J. Edgar Hoover ("I Got Me a Red"/"There's Got to be a Law"). A paternity suit is filed against Chaplin, giving Hoover ammunition he needed. Although a blood test disproves the allegation, the press crucifies him. His fans turn on him and his films are boycotted. Charlie is dejected. He is convinced that it is just a matter of time before his new wife Oona leaves him too. However. Oona assures him that she won't ("This is What I Dreamed"). The Chaplins decide to cruise Europe, but aboard the ship, Charlie receives a cable from Washington stating that in order to re enter the U. S., he must answer to political and moral charges. Crestfallen, Charlie decided to spend the next 20 years living in Veney, Switzerland. Back to 1971, Charlie is escorted to the stage while deeply regarding what he will tell his audience ("Finale").