Ірі қаржы институттары (LCFI), жүйелік тәуекел, Basel келісімдері, BIS 1/2 қағидалары – банк жүйесінің тұрақтылығын қамтамасыз ету шаралары туралы мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ірі және күрделі қаржы институттары (LCFI) – жүйелік маңызды қаржы институттары, көбінесе «жоғары деңгейдегі банктер» деп те аталады, олардың банкротқа ұшырауы жүйелік банк дағдарысына әкелуі мүмкін. Бұл термин орталық банктерді, қаржы реттеушілерін және Халықаралық есептесу банкін қызықтыратын жүйелік тәуекел контекстінде қолданылады және «құлдырау үшін тым үлкен» деген түсінікке әкелді. Ірі және күрделі қаржы институтының банкротқа ұшырау тәуекелін шектеу үшін реттеу шаралары бар. Барлық банктер Халықаралық есептесу банкі құрған Базельдік капитал келісімдеріне сәйкес жұмыс істейді, ал олардың «Тәуекелдер» бөлімдері «БМШ 1» және «БМШ 2» тәуекелдік есептеу жүйелерін қолданады. Бұл күрделі ережелер жиынтығы банкке және оның реттеушілеріне сауда позицияларында қанша ақша тәуекелде екенін, олардың қаншалықты күрделі екеніне қарамастан, және әрбір саудадан туындаған зиянға қарсы қанша «реттеушілік» капитал резервте болу керектігін білуге мүмкіндік береді. Олар сондай-ақ, олардың мөлшеріне қарамастан, бір қарсы тарапқа тәуелділіктің жоғары болуын болдырмауға тырысады. Осы соңғы шара – қарсы тарап тәуекелінің лимиті – әрбір нарық қатысушысы үшін сауда серігінің банкротқа ұшырауына қарсы ең жақсы қорғаныс болып табылады. Егер бұл қатысушы сауда серігінің банкротқа ұшыраған жалғыз компаниясы болса немесе осындай жағдайға тап болған бірнеше ондаған қатысушылардың бірі болса, олардың барлығы қауіпсіз болар еді. Дегенмен, егер барлық нарық қатысушылары, барлық жерде және барлық нарықта бірдей зиянға ұшыраса, онда қаржы жүйесінің құлдырауы немесе «жүйелік тәуекел» туындауы мүмкін.
Large and complex financial institutions (LCFI) are systemically important financial institutions, also referred to colloquially as bulge bracket banks, that if they failed would cause a Systemic banking crisis. The term is used in the context of systemic risk which concerns central banks, financial regulators and the Bank for International Settlements and has led to the term too big to fail. There are regulatory measures to limit the risk of failure in a Large and Complex Financial Institution. All banks operate under the Basel Capital Accords, set up by the Bank for International Settlements, and their 'Risk' departments enforce "BIS 1" and "BIS 2" risk accounting regimes. These are complex sets of rules allowing the bank – and its regulators – to know how much money is at risk in trading positions, no matter how complex, and how much 'regulatory' capital' must be set aside as a buffer against each trade going sour. They also try to avoid concentration risk with one counterparty, no matter how large they may be. That last measure – the counterparty risk limit – is every market player's best protection against the failure of a trading partner. And if that player was the only company hit by their trading partner's bankruptcy, or one of a few dozen players caught in the same position, they would all be safe. However if every market player, everywhere and in every market took the same hit the results can be the failure of the financial system or 'systemic risk'.
Тарих
Орталық банктер үлкен институттардың банкротқа ұшырауымен күресуге мәжбүр болды, мысалы, 1995 жылы Барингс банкі. Қаржылық реттеушілердің басты мақсаты – бөлшек банктердің банкроттығынан салымшыларды қорғауды қамтамасыз ету болды, бірақ инвестициялық банктерге қатысты реттеушілердің негізгі алаңы – банктік жүйеге деген сенімнің күрт жоғалуына жол бермеу және барлық саудалардың, мәмілелердің және туынды құралдардың реттелген тәртіппен жабылуын қамтамасыз ету. Егер бұл орындалмаса, және барлық трейдерлер мен инвесторлар бір күні бірден өз міндеттемелерін орындауға немесе позицияларын сатуға мәжбүр болса, нарықта дағдарыс туындайды және бір ғана институт емес, көптеген мекемелер банкротқа ұшырауы немесе бағаның күрт төмендеуі мен мәжбүрлі сатудың қауіпті спиралі салдарынан айтарлықтай шығынға ұшырауы мүмкін. Осы оқиғаның фоны – «Ұзақ мерзімді капиталды басқару» (Long Term Capital Management) компаниясының тарихы. Бұл хедж-қордың неге банкротқа ұшырағаны туралы көптеген мақалалар жарияланды, бірақ LTCM-нің барлық контрагенттерінің бірден өз позицияларын сатуға тырысуының жүйелік тәуекелі туралы азаматтар аз. Сондықтан Нью-Йорк Федералдық резерв банкі араласып, 3 миллиард долларлық құтқару операциясын ұйымдастырды. Жағдай одан да нашар болды: кем дегенде бір ірі еуропалық банк LTCM-мен жасалған деривативтер арқылы өзінің сауда портфелінің маңызды бөлігіндегі тәуекелді «қорғады» немесе алып тастады, бірақ сонымен бірге LTCM-нің ірі инвесторы болды. Яғни, олар тәуекелді LTCM-ге сатқаннан кейін, оны қайтадан сатып алды. Мұндай қателердің болмауына қарамастан, біз «қорғалған» деп санайтын позициялар (нарықтың қолайсыз қозғалыстарына қарсы «сақтандырылған») осы деривативтерді сатқан контрагент банкротқа ұшыраған жағдайда қорғанысын жоғалтуы мүмкін деген алаңдаушылық бар. Бұл оқиға, табиғаты бойынша, нарықтардың тұрақтанбаған күнінде орын алады. Әлемдегі ең ірі банктердің бірі қиын жағдайға түсіп, сауда-саттықты тоқтатуға мәжбүр болса, не боларын ешкім білмейді, бірақ бұл «Ұзақ мерзімді капиталды басқарудан» әлдеқайда ауыр салдарға әкелер еді: біріншіден, олардың барлық маңызды нарық қатысушыларымен әр жерде ағымдағы саудалары бар; екіншіден, айналымдағы сомалар одан да көп. Көптеген ірі банктер бір күні валюта нарығында және деривативтерде 10 триллион доллардан астам ашық позицияға ие болады.
Central bankers have had to deal with large institution going bust, an example is Barings in 1995. A concern for financial regulators has been to ensure that depositors are protected from the failure of a retail bank, but the regulators' main concern with a investment bank is to ensure that there isn't a damaging loss of confidence in the banking system, and that all the trades, transactions and derivatives are wound up in an orderly way. If they are not, and all the traders and investors are suddenly forced to meet their obligations or liquidate their positions on the same day, there would be a crisis in the market and many institutions, rather than just the one, would probably go bust or at least suffer substantial losses in a dangerous spiral of falling prices and forced selling. This is the background story to Long Term Capital Management: there are many published articles on why that particular hedge fund failed, but very few on the systemic risk of all LTCM's counterparties attempting to unwind their positions at once. This is why the Federal Reserve Bank of New York intervened and organised a $3 billion bailout. Worse, at least one major European bank had 'hedged' or laid off risk on a significant percentage of its trading book by derivatives trades with LTCM but was a significant investor in LTCM itself. In other words, they had sold on the risks to LTCM, while buying back into them. Even without such errors, there is the worry that positions we think are hedged (effectively 'insured' against adverse market movements) might lose that protection when the counterparty who sold those derivatives goes broke. An event which would, by its very nature, occur on the very day the markets go crazy. Nobody knows what would happen if one of the world's largest banks became severely distressed and was forced to suspend trading, except to say that it would be far worse than long term capital management: firstly, because they have ongoing trades with every significant market player, everywhere; secondly, because the sums of money are so much larger. A bulge bracket bank will, on any given day, have over a ten trillion dollars of open trades on the foreign exchange markets and in derivatives.