Джордж Герберт Аллен: Американ футбол жаттықтырушысының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық футбол жаттықтырушысы (1918–1990)
басқа да колледж футбол жаттықтырушылары

Джордж Герберт Аллен (29 сәуір, 1918 – 31 желтоқсан, 1990) – американдық футбол жаттықтырушысы. Ол Ұлттық футбол лигасының (NFL) екі командасының бас бапкері болды: 1966 жылдан 1970 жылға дейін «Лос-Анджелес Рамс» және 1971 жылдан 1977 жылға дейін «Вашингтон Редскинс». Аллен өзінің командаларын NFL бас бапкері ретінде 12 маусымда жеңіске жеткізіп, жалпы рекорды 116–47–5 болды. Оның жеті командасы NFL плей-оффқа іліккен, соның ішінде 1972 жылғы «Вашингтон Редскинс», ол VII Суперкубокқа жетіп, Дон Шуланың «Майами Дельфинс» командасына есе жіберді. Аллен 1978 жылы «Рамс» командасының бас бапкері қызметіне қайта оралды, бірақ ресми маусым басталғанға дейін жұмыстан босатылды. Аллен жаттықтырушылық мансабын колледж футболында бастады, 1948 жылдан 1950 жылға дейін «Морнингсайд колледжінің» және 1951 жылдан 1956 жылға дейін «Уиттиер колледжінің» бас футбол жаттықтырушысы болды. 1957 жылы ол «Рамс» командасының бас бапкері Сид Гиллманның көмекшісі ретінде NFL-ге көшті. Аллен 1958 жылдан 1965 жылға дейін сегіз жыл бойы NFL-дің «Чикаго Беарс» командасы үшін жаттықтырушының көмекшісі және ойыншы құрамын қалыптастыру бөлімінің басшысы болды, содан кейін 1966 жылы «Рамс» командасының бас бапкері ретінде қайта оралды. 1978 және 1981 жылдары «CBS Sports» телеарнасында комментатор болғаннан кейін және 1982 жылы Канада футбол лигасының (CFL) «Монреаль Алуэттс» командасының атқарушы директоры болғаннан кейін, Аллен 1983 жылы жаңа құрылған АҚШ Футбол лигасының (USFL) «Чикаго Блиц» командасының бас бапкері ретінде жаттықтырушылық қызметін қайта бастады. Келесі жылы ол USFL-дің «Аризона Ренглерс» командасының бас бапкері болды, оларды лиганың финалына жеткізіп, онда «Ренглерс» «Филадельфия Старс» командасына есе жіберді. Жатықтырушылықтан екінші рет үзіліс алғаннан кейін, Аллен ойынға соңғы рет 1990 жылы Калифорния мемлекеттік университетінде (Лонг-Бич) бас футбол жаттықтырушысы болып оралды. Колледж футболында бас бапкер ретінде өткізген он маусымда Аллен 53–38–7 есебін көрсетті. Аллен 2002 жылы Профутбол Даңқы залына енгізілді. Оның үлкен ұлы, сонымен қатар Джордж Аллен, Вирджиния штатының губернаторы және АҚШ сенаторы болған республикашыл саясаткер. Оның екінші ұлы Брюс әкесінің ізімен футбол жаттықтырушысы және атқарушы директор болып, «Тампа Бэй Буканерс» және NFL-дің «Редскинс» командаларының бас менеджері қызметін атқарды.

George Herbert Allen (April 29, 1918 – December 31, 1990) was an American football coach. He served as the head coach for two teams in the National Football League (NFL), the Los Angeles Rams from 1966 to 1970 and the Washington Redskins from 1971 to 1977. Allen led his teams to winning records in all 12 of his seasons as an NFL head coach, compiling an overall regular season record of 116–47–5. Seven of his teams qualified for the NFL playoffs, including the 1972 Washington Redskins, who reached Super Bowl VII, losing to Don Shula's Miami Dolphins. Allen made a brief return as head coach of the Rams in 1978, but was fired before the regular season commenced. Allen began his coaching career at the college football level, serving as head football coach at Morningside College from 1948 to 1950 and Whittier College from 1951 to 1956. He moved to the NFL in 1957 as an assistant coach for the Rams under head coach Sid Gillman. Allen then spent eight years, from 1958 to 1965, as an assistant coach and head of player personnel for the NFL's Chicago Bears before returning to the Rams as head coach in 1966. After three years as a broadcaster for CBS Sports, from 1978 and 1981, and a short stint as an executive with the Montreal Alouettes of the Canadian Football League (CFL) in 1982, Allen resumed coaching in 1983 as head coach for the Chicago Blitz of the newly formed United States Football League (USFL). The following year, he served as head coach of the USFL's Arizona Wranglers, leading them to the league's title game, where the Wranglers lost to the Philadelphia Stars. After a second hiatus from coaching, Allen returned to the game a final time, serving as head football coach for one season, in 1990, at California State University, Long Beach. In ten seasons as a college football head coach, Allen amassed a record of 53–38–7. Allen was inducted into the Pro Football Hall of Fame in 2002. His eldest son, also named George Allen, is a Republican politician who served as Governor of and United States Senator from Virginia. His second son, Bruce, followed his father's footsteps as a football coach and executive, serving as general manager for the Tampa Bay Buccaneers and the Redskins of the NFL.

Ерте өмір

Аллен Детройт қаласының Гроссе-Пойнт-Вудс ауданында дүниеге келді. Ол Лоретта М. мен Эрл Реймонд Алленнің ұлы. 1920 және 1930 жылдарғы АҚШ-тың Мичиган штаты, Уэйн округіндегі халық санағында оның әкесі жеке отбасының шофері болып жұмыс істегені тіркелген. Мичиган штатының Сент-Клэр-Шорс қаласындағы Лейк-Шор орта мектебінде футбол, жеңіл атлетика және баскетболдан үздік оқушы атағын алды; 1940 жылы мектепті бітірді. Аллен Мичиган штатының Алма қаласындағы Алма колледжінде оқыды, содан кейін Милуокидегі Маркетт университетінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің V 12 Теңіз колледжінің оқу бағдарламасы бойынша офицерлік курстан өтті. Ол Мичиган мемлекеттік нормалық колледжінде – қазіргі Шығыс Мичиган университетінде (Ипсиланти қаласында) білім беру саласында бакалавр дәрежесін алды, содан кейін Мичиган университетінде (Энн-Арбор қаласында) оқыды, онда 1947 жылы дене шынықтыру саласында ғылым магистрі дәрежесін алды.

Таңғылық

Аллен Айова штатының Сиу-Сити қаласындағы Морнингсайд колледжінің бас футбол жаттықтырушысы болды. Сол кезде Морнингсайд командасы "Шифс" деп аталды. Ол 1948 жылдан 1950 жылға дейінгі үш маусым бойы осы лауазымды атқарды. Морнингсайдтағы жаттықтырушылық көрсеткіші – 16 жеңіс, 11 жеңіліс және 2 тең нәтиже.

Уиттиер

Аллен 1951 жылдан 1956 жылға дейін алты маусым бойы Калифорния штатының Уиттиер қаласындағы Уиттиер колледжінің бас футбол жаттықтырушысы болды, осы кезеңде 32 жеңіс, 22 жеңіліс және 5 тең нәтижеге қол жеткізді. 1952 жылдан 1957 жылға дейін сондай-ақ ол сол колледждің бейсболдан бас бапкері де болды.

NFL-дегі көмекші жаттықтырушы

Аллен 1957 жылы Лос-Анджелес Рамс командасына қосылды. Бір маусымнан кейін жұмыстан босатылып, бірнеше ай Лос-Анджелесте футболдан тыс қалғаннан соң, 1958 жылы Чикаго Беарс клубының негізін қалаушы және бас жаттықтырушысы Джордж Халас оны Чикагоға шақырды. Алленді алғашқыда Рамс командасын зерделеу үшін алған, өйткені Беарс маусым ішінде олармен екі рет ойнайтын еді. Алленнен Сид Гиллманның және Рамс командасының шабуыл стратегиясы мен сигналдары туралы ақпарат сұралды. Алленнің ұқыптылығы мен егжей-тегжейлілігі Халасқа үлкен әсер етті, нәтижесінде ол жаттықтырушылар құрамына толық уақыт жұмысқа орналасты. 1962 жылғы маусымның соңында Аллен тәжірибелі Кларк Шонессиді Халас жанындағы ең басты қорғаныс көмекшісі ретінде алмастырды, ол тиімді түрде Беарс командасының қорғаныс үйлестірушісіне айналды. Оның қорғаныс схемалары мен тактикасы, сондай-ақ күшті мотивациялық қабілеті Беарс командасын сол дәуірдегі ең мықты командалардың біріне айналдырды. Алленнің қатысуы болашақта Атақ залына енетін ойыншыларға, атап айтқанда, желілік қақпашы Билл Джордж пен шабуылшы Дуг Аткинске олардың ең өнімді жылдарында қалыптасуға көмектесті. 1963 жылы, Беарс командасының қорғанысын басқарған алғашқы толық маусымында, Алленнің инновациялық стратегиясы командаға лигадағы ең төмен көрсеткіш – 144 ұпай жинауға көмектесті, бұл басқа кез келген командадан 62 ұпайға аз болды және 11–1–2 есебін қамтамасыз етті, бұл екі мәрте чемпион атанған Грин-Бэй Пэкерс командасынан жарты ойынмен жоғары болды, соның арқасында Беарс NFL чемпиондығына ие болу мүмкіндігіне ие болды. 29 желтоқсанда суық Wrigley Field стадионында Нью-Йорк Гиантс клубын 14–10 есебімен жеңгеннен кейін, Беарс ойыншылары Алленге «ойын добын» сыйлады. NBC телеарнасының ойыннан кейінгі киім ауыстыратын бөлмедегі тікелей эфирдегі көрсетілімінде Беарс ойыншылары «Жордж үшін шырқайық, ақырында шырқайық, ол аттың құйрығы!» деп ән салып жатқанда түсірілді. Аллен дереу Халаспен сотқа жүгінді, ол Алленнің келісімшартынан бас тартуы Беарс клубымен жасасқан келісімшартын бұзу болып табылатынын мәлімдеді. (Халас Алленді және Рамсты «алдаушылық» жасады деп айыптады.) Беарс клубының иесі Чикаго сотындағы істі жеңіп алды, бірақ Алленнің кетуіне рұқсат берді, өйткені ол сотқа жүгіну арқылы келісімшарттардың жарамдылығы туралы мәселені көтеруді мақсат еткенін айтты. Халас көп ұзамай NFL жиналысында Алленнің мінез-құлқына шабуыл жасағанда соншалықты кеңпейілді болмады. Бұл туралы естіген Грин-Бэйдің жаттықтырушысы Винс Ломбарди Ривске: «Сен өте жақсы жаттықтырушы алған сияқтысың» деп әзілдеді. Рамс 1956 жылдан бері бір ғана жеңіске жеткен еді және көптеген жылдар бойы NFL турнир кестесінің төменгі жағында немесе одан жоғары тұрды. Команда бірнеше позицияда айтарлықтай талантқа ие болды, әсіресе қорғаныс желісінде; «Қорқынышты төртеу» (Дэвид Дикон Джонс, Мерлин Олсен, Рози Гриер және Ламар Ланди) жеңіліс тапқан командада үлкен назар аударды. Аллен өзінің танымал мотивациялық қабілеттерін Лос-Анджелеске әкелді, ал оның екі рет күндізгі (кейде үш рет) қатаң жаттығу лагері жаттығулары ойыншыларды таң қалдырды. Ол өзінің NFL мансабында белгілі болатын философиясын ашты – белгілі бір рөлдерді атқару үшін жобалау үшін тәжірибелі ойыншыларды сатып алу. Оның ұраны «болашақ – қазір» болды. Ол сондай-ақ команданың жетістігінің ажырамас бөлігі ретінде арнайы командалардың (кикоф, пинт және далалық гол бірліктері) рөлін атап өтті. Ол Рамс командасының екінші деңгейін сауда арқылы жаңартты және бұрын орынбасарлар алқасына шығарылған Роман Габриэльді өзінің бастауышы ретінде орнатты. Аллен 1965 жылы Рамс командасының көрсеткішін 4–10 есебінен 8–6 есебіне көтерді – бұл команданың 1958 жылдан бері алғашқы жеңіске жеткен маусымы болды. Аллен 1967 жылы «Жыл жаттықтырушысы» атағын алды, ол Рамс командасын 11–1–2 есебімен және NFL Жағалаулық дивизионының атағына жеткізді, бұл олардың 1955 жылдан бері алғашқы пост-сезондық қатысуы болды. 1969 жылғы маусымда 11–3 есебіне қарамастан (алғашқы 11 ойынды жеңіп) және Джо Капп пен Миннесота Викингстеріне қарсы конференция плей-офф ойынында жеңіліс тапса да, құқық бұзушылық пен рекорд 1970 жылғы маусымға ауыстырылмады және Аллен маусым соңында босатылды. Бұл жаңалық футбол әлемін таң қалдырды, бірақ кейінгі есептерде Ривз мен Аллен арасындағы араздық біраз уақыттан бері өсіп келе жатқаны белгілі болды. Кейбір деректер бойынша, иесінің төменгі темпераменті Алленнің күшті тәсілінен ерекшеленді; одан да маңыздысы, 1968 жылдың қарашасында екеуінің арасында кейбір жеккөрушілік пайда болды. Ардагерлер Сан-Францискода теңдікке ұшырағаннан кейін, Аллен Кезар стадионының шалаңқы алаңын кемсітті; бірнеше күннен кейін Ривз журналистерге сөйлеген сөзінде жаттықтырушысын «алиби» деп санайтын нәрсе үшін әдепті түрде ескертті. Келесі аптада, Нью-Йорк Гиганттарына қарсы үйінде жеңіске жеткеннен кейін, Аллен Ривстің қол алысуын қабылдамады және оны «маған және отбасыма ұят келтіргені үшін» сөккенімен жауап берді. Алленнің жұмыстан босатылуына жанкүйерлер мен журналистер тарапынан сынға ұшырағаннан бөлек, Рамс ойыншыларынан үлкен қолдау көрсетілді: команданың 40 ойыншыдан тұратын құрамының 38 мүшесі, соның ішінде Габриэль, Джонс, Олсен, Ланди, Дик Басс, Джек Сноу, Берни Кейси, Том Мак, Ирв Кросс, Эд Миадор және Джек Парди сияқты көрнекті ойыншылар Алленнің орнына келмесе, сауда жасауға немесе футболдан кетуге дайын екендерін мәлімдеді. Осы ойыншылардың көпшілігі Лос-Анджелес қонақүйінде баспасөз мәслихатын өткізіп, жұмыс берушілері Ривстің шешімінен бас тартуын сұрады. Аллен, қара көзілдірік киген күйі, қысқа сөз сөйлеп, ойыншыларына қолдау көрсеткені үшін алғыс айтты, бірақ жұмысына қайта орналасу үшін өтініш жасамады. Біраз келіссөздерден кейін Ривз Алленге екі жылдық жаңа келісімшарт ұсынды, бірақ екеуінің арасындағы келіспеушіліктер шешілгеніне ешқандай белгі болмады. Аллен және 1969 жылғы Рамс командасы жаттықтырушының жаңадан келгенін растады; олардың 11–3 есебі оларға Жағалаулық дивизионының атағын жеңіске жеткізді, ал Габриэль NFL-дің ең құнды ойыншысы атағын жеңіп алды. Бірақ 1969 және 1970 жылдары Алленнің командасы көптеген адамдар болжаған чемпиондыққа қол жеткізе алмады. 1970 жылдың соңында, Рамс плей-оффқа қатыспаған және Алленнің келісімшарты аяқталған кезде Ривз жаттықтырушыны қайтадан босатып жіберді. Алленге екі жылдық мерзім Рамске титул әкелу үшін берілгені болжамдалды, сондықтан екінші рет босатуға жанкүйерлер наразылық білдірмеді немесе ойыншылар қарсылық көрсетпеді. Аллен Рамс тарихындағы ең табысты жаттықтырушы ретінде Лос-Анджелестен үнсіз кетті; қазіргі уақытта ол франшизаның барлық уақыттағы жеңістер тізімінде төртінші орында тұр, Джон Робинсон, Чак Нокс және Майк Мартц-тан кейін. Оның орнына UCLA клубының бас жаттықтырушысы Томми Протро келді, ол Алленнен өте өзгеше тұлға және тәсілге ие болды.

Allen joined the Los Angeles Rams staff in 1957, under fellow Hall of Fame coach Sid Gillman. Allen was dismissed after one season and, after he resided in Los Angeles out of football for several months, George Halas, founding owner and head coach of the Chicago Bears, brought him to Chicago during the 1958 season. The original purpose of Allen's hiring was to scout the Rams, whom the Bears would play twice during the season; Allen was asked for insights into Gillman's, and the Rams', offensive strategy and signals. Allen's thoroughness and attention to detail so impressed Halas that he eventually earned a full time position on the coaching staff. During the latter stages of the 1962 season Allen replaced veteran Clark Shaughnessy as Halas' top defensive assistant, effectively making him the Bears' defensive coordinator. His defensive schemes and tactics—and his strong motivational skills—helped make the Bears' unit one of the stingiest of its era. Allen's presence also had a formative effect on such future Hall of Fame players as linebacker Bill George and end Doug Atkins during their most productive years. By 1963, in his first full season in charge of the Bears' defense, Allen's innovative strategies helped the Bears yield a league low 144 total points, 62 fewer than any other team, and earn an 11–1–2 record that was a half game better than the two time defending league champion Green Bay Packers and allowed the Bears to host the NFL championship game. Following their 14–10 victory over the New York Giants on December 29 at frigid Wrigley Field, the Bears' players awarded Allen the "game ball." NBC's post game locker room television coverage infamously captured Bears players singing "Hooray for George, hooray at last; hooray for George, he's a horse's ass!" He quickly faced a legal battle with Halas, who claimed that Allen's leaving was in breach of his Bears contract. (Halas accused Allen and the Rams of "chicanery.") The Bears' owner did win his case in a Chicago court but immediately allowed Allen to leave, saying he initiated the lawsuit to make a point about the validity of contracts. Halas would not be so magnanimous in an NFL meeting soon after when he attacked Allen's character. Upon hearing this, Green Bay coach Vince Lombardi joked to Reeves, "Sounds like you've got yourself a hell of a coach." The Rams had only notched one winning season since 1956, and for much of that time been dwelling in or just above the NFL's basement. The team boasted considerable talent at several positions, most notably on the defensive line; the "Fearsome Foursome" (David Deacon Jones, Merlin Olsen, Rosey Grier, and Lamar Lundy) had gained vast attention on a losing team. Allen brought his well known motivational skills to Los Angeles, and his twice daily (sometimes three times) rigorous training camp practices took players by surprise. He revealed the philosophy that he would be known for throughout his NFL career—acquiring veteran players for draft picks to fill specific roles. His motto was "the future is now." He also emphasized the role of special teams (kickoff, punt, and field goal units) as integral to team success. He revamped the Rams' secondary with trades and installed quarterback Roman Gabriel, previously relegated to the bench, as his starter. Allen vaulted the Rams from a 4–10 record in 1965 to 8–6 in his first year—the team's first winning season since 1958. Allen received 1967 Coach of the Year honors for leading the Rams to an 11–1–2 record and the NFL Coastal Division title, their first post season berth since 1955. Despite an 11–3 record (while winning their first 11 games) during the 1969 season and losing a conference playoff game to Joe Kapp and the Minnesota Vikings, the offense and the record did not rollover to the 1970 season and Allen was released at the end of season. The news surprised the football world, but subsequent reports revealed that discord between Reeves and Allen had been growing for some time. By some accounts, the owner's lower key temperament differed from Allen's intense approach; more importantly, some animus had developed between the two men in November 1968. After the favored Rams struggled to a tie at San Francisco, Allen disparaged the sloppy Kezar Stadium turf; a few days later Reeves, addressing reporters, subtly admonished his coach for making what he considered an "alibi." The next week, after a narrow home win over the New York Giants, Allen rebuffed Reeves's handshake and upbraided him for "embarrassing me and my family." Allen's firing was met not only with criticism from fans and reporters, but an overwhelming show of support from Ram players: 38 members of the team's 40 man roster, including such standouts as Gabriel, Jones, Olsen, Lundy, Dick Bass, Jack Snow, Bernie Casey, Tom Mack, Irv Cross, Ed Meador, and Jack Pardee, stated for the record that they would seek a trade or retire if Allen were not reinstated. Many of these players convened a press conference at a Los Angeles hotel to urge their employer, Reeves, to reconsider his decision. Allen, wearing dark glasses, spoke briefly to thank his players for their support but did not make an appeal for his job. After some negotiation Reeves offered Allen a new two year contract, although there was no indication that the two men had reconciled their differences. Allen and the 1969 Rams seemed to justify the coach's renewed presence; their 11–3 record earned them a Coastal Division title as Gabriel won the NFL's Most Valuable Player award. But in both 1969 and 1970 Allen's team could not produce the championship that many had predicted for them. At the end of 1970, with the Rams missing the playoffs and Allen's contract expiring, Reeves dismissed the coach again. It had been tacitly assumed that Allen had been granted the two extra years to bring the Rams a title, and so the second time the firing met with neither fan outrage nor player objection. Allen quietly left Los Angeles as the most successful coach in Rams history; he is currently fourth on the franchise's all time wins list behind John Robinson, Chuck Knox, and Mike Martz. He was replaced by UCLA head coach Tommy Prothro, almost Allen's opposite in personality and approach.

Вашингтон Редскинз

Аллен «Рэмс» командасынан кеткеннен кейін көп іздестірілді және «Редскинс» командасының басты иесі Эдвард Беннет Уильямспен келісімге келді. 1970 жылы қыркүйекте Винс Ломбарди қайтыс болғаннан кейін уақытша жаттықтырушы Билл Остинді алмастырған Аллен, Ломбарди сияқты, ойыншы құрамына қатысты шешімдерді толыққанды қабылдауға ие болды. «Редскинс» командасына қосылғаннан кейін көп ұзамай Аллен тізімді өзінің қалауынша жаңартуға кірісті; ол бұрынғы «Рэмс» командасымен бірнеше алмасулар жасады және Вашингтонға 1970 жылғы жеті «Лос-Анджелес» ойыншысын, соның ішінде бастапқы қорғаныс шебін (Макси Боган, Майрон Поттиос және Парди) әкелді. Спорт журналистері команданы «Ramskins» немесе «Redrams» деп атады. Аллен барлық позицияларға тәжірибелі ойыншыларды шақыруды жалғастырды; солардың бірі – он жыл бойы NFL-де ойнаған Билли Килмер, оның тұрақсыз бірақ тиімді пастары мен жабайы басшылық қасиеттері күшті пасы бар тәжірибелі Сонни Юргенсенді толықтырып, ақырында оны ығыстырды. Аллен «Редскинс» командасын екі онжылдықтан астам жеңіліске ұшырағаннан кейін қайтадан бәсекеге қабілетті етті. 1971 жылғы команда қазан айының соңына дейін жеңіліссіз өтті және 9–4–1 есебімен аяқтады, сондай-ақ 1945 жылдан бері плей-оффқа алғаш рет қатысты. Алленнің 1971 жылғы ең маңызды жеңісі желтоқсанда Лос-Анджелесте өткен дүйсенбі күнгі ойында болды, ол плей-оффқа жолдама берді және «Рэмс» командасын маусымнан шығарды. Килмер қазір бастапқы квотербек болған Алленнің 1972 жылғы командасы 11–3 есебімен NFC East дивизионының жеңімпазы атанды; қорғаныс конференциядағы ең төменгі көрсеткішті – 218 ұпайды жіберді, нәтижесінде NFC титулын жеңіп алды, ол «Даллас Каубойс» командасымен өткен үй матчында 26–3 есебімен жеңіске жетіп қамтамасыз етілді. «Редскинс» командасы әлем чемпионатына үшін жеңіліске ұшырамаған «Майами Дельфинс» командасымен күресу мүмкіндігіне ие болды, олар маусым алдындағы ойында жеңіске жеткен болатын, бірақ «Супер Боул VII» матчында Лос-Анджелес Мемориалдық Колизейде «Дельфинс» командасының қажырлы шабуылы мен мықты қорғанысы «Скинс» командасын басып озды және 14–7 есебімен жеңіске жетті. Алленнің егжей-тегжейлілікке және ынталылыққа назар аударуының арқасында Вашингтон командалары жанды ойын және достық қарым-қатынаспен танымал болды, жаттықтырушы жеңіске жеткеннен кейін киім ауыстыру бөлмесінде «Редскинс үшін үш сәлем» («Хип Хип Хурай») деп айқайлап, көтеріп жіберетін. «Редскинс» командасы қажырлы еңбек пен адал ойын арқылы жеткен жетістіктерімен танымал болды, бұл көрсеткіштер жеке статистикада көрінбейтін. NFL жанкүйерлері арасында кең таралған сөз тіркесі – «Over the Hill Gang» («Төбеден асып өткендер») – ең маңызды ойындарда ең жақсы өнер көрсеткен қартайған «Редскинс» ардагерлері болды. Олар Алленнің жеті жылдық мерзімінде плей-оффқа бес рет қатысты, бірақ 1972 жылғы «Супер Боулға» сапарларын қайталай алмады. Осы кезеңде «Редскинс» командасының «Даллас Каубойс» командасымен қарым-қатынасы кәсіби футбол жанкүйерлері үшін таңдаулы тақырыпқа айналды, ал Аллен үнді бас киімі киіп, «Каубойс» ойыншыларын мазақтау сияқты ерекше әрекеттерімен оны қыздырды. «Рэмс» командасында болғандай, Алленнің қарқынды тәсілі жеңіске жетудің маңызды екенін, ал франшизаның болашағын жоспарлауға көңіл бөлмейтінін көрсетті. 1977 жылы «Редскинс» командасы 9–5 есебімен аяқтады, бірақ үш маусым ішінде екінші рет плей-оффқа қатыса алмады. Иесі Уильямс Аллен үшін жаңа келісімшарт жасасуға тырысты, бірақ ол жаттықтырушының философиясына күмән келтіре бастады деген қауесет тарады.

Allen was much sought after as soon as he parted ways with the Rams, and he agreed to terms with Redskins majority owner Edward Bennett Williams. Replacing interim coach Bill Austin, who had succeeded Vince Lombardi after his death in September 1970, Allen controlled full authority over player personnel decisions, as Lombardi had had. Shortly after joining the Redskins, Allen began remaking the roster to his liking; he made a series of trades with his former Ram team and brought seven 1970 Los Angeles players to Washington, including the starting linebacker corps (Maxie Baughan, Myron Pottios, and Pardee). Sportswriters nicknamed the team the "Ramskins" or the "Redrams." Allen continued his practice of bringing in veteran players at all positions; one was quarterback Billy Kilmer, something of an NFL journeyman for a decade, whose wobbly but efficient passing and raw boned leadership complemented and eventually supplanted strong armed veteran Sonny Jurgensen. Allen restored the Redskins to competitiveness after over two decades of losing. The 1971 team was undefeated through late October and finished with a surprising 9–4–1 record and its first trip to the playoffs since 1945. Perhaps Allen's most satisfying 1971 victory was a Monday night win in Los Angeles in December that clinched a playoff berth and eliminated the Rams from the postseason. Allen's 1972 team, with Kilmer by now the starting quarterback, won the NFC East title with an 11–3 record; the defense allowed a conference low 218 points on the way to a NFC title, which was secured with a 26–3 home victory over the defending Super Bowl champion Dallas Cowboys. The Redskins gained the chance to contest the undefeated Miami Dolphins for the world championship, a team they had beaten in the pre season, but in Super Bowl VII at the Los Angeles Memorial Coliseum, the "'Skins" were overmatched by the Dolphins' relentless running game and staunch defense and lost, 14–7. With Allen's painstaking attention to detail and enthusiastic approach, Washington's teams were known for their spirited play and camaraderie, with the coach often leading a chant of "Three Cheers for the Redskins" ("Hip Hip Hooray") in the locker room after wins. The Redskins acquired a reputation of a team that came by its success through hard work and workmanlike play that was rarely reflected in individual statistics. Becoming a household phrase among NFL fans was the "Over the Hill Gang"—the aging Redskin veterans who seemed to save their best efforts for the most important games. They reached the playoffs in five of Allen's seven years, but were not able to duplicate their 1972 Super Bowl trip. It was during this time that the Redskins' fierce rivalry with the Dallas Cowboys became a choice subject for pro football fans, and Allen inflamed it with bizarre actions like taunting Cowboys players while wearing an Indian headdress. As had been the case with the Rams, Allen's intense approach was seen to indicate that winning in the present was all important, with planning for the franchise's future taking a lesser priority. In 1977, the Redskins were 9–5, but failed to reach the postseason for the second time in three seasons. Although owner Williams did attempt to negotiate a new pact for Allen, there were rumors that he was beginning to question his coach's philosophy.

Rams командасының үшінші кезеңі

1977 жылғы маусымда 1 миллион долларлық төрт жылдық келісімшарттан бас тартқаннан кейін, Аллен 1978 жылдың қаңтар айының ортасында «Редскинс» командасынан босатылды. Оның орнына ол бұрынғы сүйікті ойыншыларының бірі, сол кезде «Медведьлердің» перспективті жас бас бапкері Джек Парди келді, ол «Редскинстен» бұрын «уайлд-кард» плей-оффқа жолдама алған еді; екеуі де 9-5 есебімен аяқтады. «Рамс» командасының иесі Кэрролл Розенблум Чак Нокстен айырылғаннан кейін жаңа бапкер іздеп, Алленді қайтаруға шешім қабылдады. Алленнің жұмысқа орналасуы 1 ақпанда жарияланды, ол 1978 жылы Лос-Анджелеске үлкен медиалық қызығушылықпен оралды. «Рамс» командасының бас бапкері ретіндегі екінші кезеңі барлық қатысушылар үшін аяусыз болды. Алғашқы кезеңнен айырмашылығы, Алленнің құрамды қалыптастыруға толық құқығы болған жоқ. Сондықтан ол бас менеджер Дон Клостерманмен бірлесіп, команданы тұрақты түрде плей-оффқа қатыстыратын дарынды ойыншылар тізімін қадағалады. Аллен өзінің қатаң тәртібімен және егжей-тегжейлілікке назар аударуымен көзге түсті, бұл жаттығу алаңындағы тәртіпке және асханадағы әдепке дейін қатысты. Алайда, оның автократиялық бапкерлік стилі NFL ойыншыларының жаңа буынына ұнаған жоқ, ал «Рамс» ойыншыларының бір тобы ережелерге дерлік бірден наразылық білдірді. Кейбіреулері өз наразылықтарын жария етті, ал кейбіреулері, соның ішінде көрнекті қорғаушы Исаия Робертсон, қысқа мерзімге лагерьті тастап кетті. Газеттерде ойыншылар келіспеушіліктер шешілетініне сенім білдірген кезде, «Рамс» командасы әлсіз ойын көрсетіп, 1978 жылғы көрме матчтарының алғашқы екі ойынында жеңіліске ұшырады. Розенблум маусымды сақтау үшін дереу өзгеріс қажет деп шешіп, 13 тамызда Алленнің жұмыстан босатылғанын жариялады. Алленнің көптеген ойыншылары бұл шешімге таң қалды. Ойыншылардың құрметі мен жақсы көрінісін алған қорғаныс координаторы Рей Малаваси (Чак Нокс штабынан қалған жалғыз адам), оны алмастырды; «Рамс» командасы сол жылы NFC Чемпионатына және келесі жылы Супер Боулға жолдама алды. Розенблум 1979 жылдың сәуір айында қайтыс болды. Аллен үш онжылдықтан бері алғаш рет жаттығушылық қызметтен шеттегенімен, ол ұзақ уақыт жұмыссыз қалған жоқ. Ол жақын арада CBS Sports компаниясына NFL желісінің телехабарларына талдаушы ретінде қосылды және 1978 жылдан 1981 жылға дейін хабар тарату кабинасында жұмыс істеді. Көптеген жылдар бойы ол ойын комментаторы Вин Скаллимен бірге CBS-тің екінші командасының мүшесі болды. 1978 жылы Скалли мен Аллен бұрынғы NFL жұлдызы Джим Браунмен бірге желідегі үш адамнан тұратын команда ретінде жұмыс істеді.

After rejecting a $1 million, four year contract offer throughout the 1977 season, Allen was dismissed by the Redskins in mid January 1978. He was replaced by one of his favorite players, Jack Pardee, by then the promising young head coach of the Bears, who had gained the wild card playoff berth ahead of the Redskins; both had finished at 9–5. Rams owner Carroll Rosenbloom was searching for a new coach after parting ways with Chuck Knox, and decided to bring Allen back. Allen's hiring was announced on February 1, and he returned to Los Angeles in 1978 with much media fanfare. His second stint as the Rams' head coach was an unfortunate experience for all concerned. Unlike his first stint, Allen did not have full authority over personnel. He thus worked with general manager Don Klosterman to oversee a talented roster that had made the team a perennial playoff challenger. Allen brought with him his scrupulous discipline and attention to detail, which extended to practice field protocol and dining hall decorum. However, his autocratic coaching style did not play well with the new generation of NFL players, and a group of Ram players chafed at the regulations almost immediately. Some made their grievances public; a few, including standout linebacker Isiah Robertson, briefly left camp. As newspaper reports were quoting players expressing confidence that differences would be resolved, the Rams played listlessly and lost the first two games of the 1978 exhibition schedule. Rosenbloom decided that an immediate change was needed to save the season, and announced Allen's firing on August 13. Many of Allen's own players were surprised by the decision. Defensive coordinator Ray Malavasi, well respected and liked by players (and the only holdover from Chuck Knox' staff), replaced him; the Rams ultimately advanced to that year's NFC Championship Game and the following year to the Super Bowl. Rosenbloom died in April 1979. Although he was off the sidelines for the first time in three decades, Allen was not unemployed for long. He soon joined CBS Sports as an analyst for NFL network telecasts, and worked in the broadcast booth from 1978 to 1981. For much of his tenure, he was part of CBS' number two broadcast team with play by play announcer Vin Scully. During 1978, Scully and Allen were teamed with former NFL great Jim Brown as the network's only three man broadcast team.

CFL, USFL және Лонг Бич штаты

Джордж Халас туралы жазған биограф Джефф Дэвис, Алленнің 1981 жылдың соңында Халасқа хабарласып, «Бears» командасының бос бас бапкер лауазымына қарастыруын сұрағанын айтады. Дегенмен, Халас 15 жыл бұрын Алленнің «Bears» командасын тастап кеткеніне әлі де ашулы болған. Ол Алленнің ұсыныстарын қабылдамады және оның орнына ескі досы, бұрынғы ойыншысы Майк Дитканы жалдады. Аллен 1982 жылдың 19 ақпанында Монреаль «Alouettes» клубының президенті және бас операциялық директоры болып жұмысқа орналасқанда, Канада футбол лигасымен қысқа ғана уақытқа араласты. Аллен команданың 20 пайызын сатып алуға келісті, сонымен қатар көпшілік акционер болу мүмкіндігіне ие болды. Бірақ үш айдан кейін Аллен қаржылық қиындықтардың жалғасуы және Нельсон Скальбаниядан Гарри Орнестке меншіктің көп бөлігінің ауысуы салдарынан лауазымынан кетті, бұл жағдай Алленді көңілсіздікке түсірді. Сол жылдың 21 маусымында Аллен, екі онжылдық бұрын NFL бапкерлік беделін қалыптастырған қалаға оралып, жаңадан құрылған АҚШ Футбол лигасының «Chicago Blitz» командасының иесі, төрағасы және бас бапкері болды. 1983 жылғы алғашқы маусымында «Blitz» командасы лиганың бірінші титулын жеңуге басты үміткер деп есептелді, өйткені Аллен NFL ардагерлерінен тұратын құрамды жинады. Команда 12–6 есебімен «Michigan Panthers» командасымен тең түсті, бірақ тай-брейкте жеңіліс танытып, «wild card» командасы атанды. «Philadelphia Stars» командасына қарсы плей-офф ойынында «Blitz» 38–17 есебімен басымдық танытты, бірақ қарсыластардың соңғы минуттағы қайта оралуы ойынды қосымша уақытқа жіберді, онда Чикаго 44–38 есебімен жеңілді. Осыдан екі ай өткен соң «Blitz» командасы ерекше келісімге қатысты, онда команданың барлық құрамы дерлік «Arizona Wranglers» командасына сатылды. «Blitz» командасының иесі Тед Дитрих команданың нашар көрермен жинауына ашуланды. Ол шығу жолын іздеді және оны «Wranglers» командасының иесі Джим Джозеф өзі де үлкен шығынға ұшырағаннан кейін тапты. Дитрих/Аллен тобы «Blitz» командасын Джеймс Хоффманға сатты, содан кейін Джозефтен «Wranglers» командасын сатып алды. Дитрих және Хоффман активтерді алмастыруды ұйымдастырды, нәтижесінде 1983 жылғы «Blitz» құрамының көп бөлігі Аризонаға көшті, ал 1983 жылғы «Wranglers» командасының көп бөлігі Чикагоға көшті. Аллен иеленуші, төраға және бас бапкер лауазымдарын сақтап қалды, осылайша NFL деңгейінде саналатын құрамның негізгі бөлігін сақтай алды. 1984 жылғы маусымда Алленнің «Wranglers» командасы 10–8 көрсеткішпен аяқтады және тағы да «wild card» жолдамасын жеңіп алды. Плей-оффтың бірінші турында Аризона «Houston Gamblers» командасын 17–16 есебімен жеңіп, қайтадан алаңға шықты. Келесі аптада «Wranglers» Батыс конференциясының финалында «Los Angeles Express» командасын 35–23 есебімен жеңді. Алайда, сәттілік USFL Чемпионат ойынында аяқталды, онда Аризона 23–3 есебімен жеңілді. 1984 жылдың қыркүйегінде Аллен командадағы лауазымынан кетті, өйткені «Wranglers» командасының қаржылық қиындықтары бюджетті қысқартуды талап етті. Бірнеше жылдан кейін жұртшылық назарынан тыс қалғаннан кейін, ол 1990 жылы «Long Beach State University» университетінде бапкерлік жұмысқа бір жылдық ұсынысты қабылдады. Бұрынғы үш маусымда 24 жеңіліске қарсы 11 жеңіске ие болған «49ers» командасы Алленнің жетекшілігіне 6–5 есебімен жауап берді. Алленнің қазасынан кейін команда 1991 жылы Уилли Браунның басшылығымен қосымша бір маусым ойнады, содан кейін LBSU футбол бағдарламасын тоқтатты.

George Halas biographer Jeff Davis notes that Allen had contacted Halas in late 1981, asking to be considered for the vacant head coaching position with the Bears. However, Halas was still smarting at how Allen left the Bears 15 years earlier. He angrily rejected Allen's overtures and hired his old friend and former player Mike Ditka instead. Allen had a brief flirtation with the Canadian Football League when he was hired by the Montreal Alouettes as president and chief operating manager on February 19, 1982. Allen also agreed to purchase 20 percent of the team, with an option to become the majority shareholder. However, three months later, Allen resigned after continued financial troubles and a shift in majority ownership from Nelson Skalbania to Harry Ornest soured Allen on the situation. On June 21 of that same year, Allen became part owner, chairman and head coach of the Chicago Blitz of the fledgling United States Football League, returning to the city where he had established his NFL coaching credentials two decades earlier. In his first season in 1983, the Blitz were tabbed as the early favorite to capture the league's inaugural title, in part because Allen assembled a roster laden with NFL veterans. The team finished in a tie for first with the Michigan Panthers with a 12–6 record, but the team lost the tiebreaker, making them the wild card team. In their playoff game against the Philadelphia Stars, the Blitz held a commanding 38–17 lead before a late comeback sent the game into overtime, where Chicago lost by a 44–38 score. Two months after that collapse, the Blitz were part of a bizarre transaction in which the entire franchise was essentially traded for the Arizona Wranglers. Blitz owner Ted Diethrich was disgusted at the team's lackluster attendance figures. Looking for a way out, he found it when Wranglers owner Jim Joseph decided to get out after suffering massive losses of his own. The Diethrich/Allen group sold the Blitz to James Hoffman, then bought the Wranglers from Joseph. Diethrich and Hoffman then engineered a swap of assets that resulted in the 1983 Blitz roster moving virtually en masse to Arizona, while nearly all of the 1983 Wranglers moved to Chicago. Allen, who retained his posts as part owner, chairman, and head coach, was thus able to retain much of the core of a roster that had been considered NFL caliber. During that 1984 season, Allen's Wranglers struggled early before finishing with a 10–8 mark, earning another wild card spot. In the opening round of the playoffs, Arizona staged a comeback to knock off the Houston Gamblers, 17–16. The following week, the Wranglers stopped the Los Angeles Express, 35–23, in the Western Conference final. However, the run of success came to an end in the USFL Championship Game, when Arizona was shut down in a 23–3 defeat. In September 1984, Allen resigned his positions with the team after the Wranglers' financial troubles necessitated severe budget cuts. Following several years out of the public eye, he accepted a one year offer to coach at Long Beach State University in 1990. The 49ers, which had managed only 11 wins against 24 losses their previous three seasons, responded to Allen's mentoring with a 6–5 record. Following Allen's death, the team played one additional season in 1991 under Willie Brown, then LBSU dropped the football program.

Мұра

Аллен футболдағы ең еңбекқор жаттықтырушылардың бірі саналды. Кейбіреулер оны 16 сағаттық (немесе одан да ұзақ) жұмыс күнінің жаттықтырушылық тенденциясын танымал етуші деп есептейді. Ол кейде өзі жобалаған "Редскин Парк" кешенінде ұйықтаған. Алленнің ұйымдық бақылауды толыққанды жүзеге асыру қажеттілігі және оның жомарт шығындары ол жұмыс істеген команда иелерімен араздасуға себеп болатын. "Редскинстер" клубының президенті Эдвард Беннет Уильямс бірде: "Джорджке шексіз бюджет берілді, бірақ ол одан да асып кетті" деген сөзді айтқан. 1978 жылы Алленнің "Рамс" командасының бас жаттықтырушысы лауазымынан екі дайындық ойынынан кейін кеткен кезде Кэрролл Розенблум: "Джордж біздің шеңберде жұмыс істей алады деп сенгенімде қателік жасадым" деді және "Ол шексіз билік алды, бірақ оны арттырып жіберді" деді. NFL Films құжаттағандай, Аллен көптеген тамақтарды мұзжұмсақ немесе жержаңғақ майымен жейтін, себебі оны жеу оңай болды, соның арқасында ол келесі ойынға дайындалуға көбірек уақыт табатын. Аллен жаттықтырушы ретінде жақсы физикалық формада болды және әр күнінің басында бірнеше шақырым жүгіретін. Ол тіл тиектеп сөйлемейтін, темекі тартпайтын және ішпейтін, оның орнына әдетте сүт ішетін (кейбіреулер бұл таңдауының себебі, әрқашан ширығуға бейім жаттықтырушының асқазан жарасы болуы мүмкін деп күдіктенді). Кейіннен жаттықтырушы Аллен президент Рональд Рейган тарапынан Президенттің дене шынықтыру және спорт жөніндегі кеңесіне тағайындалды. Қызығы, президент Ричард Никсон (күндізгі жаттықтырушы) бірде командаға кең қабылдағыш Рой Джефферсон арқылы ойынды айналып өтуді "ұсынған". Аллен келісіп, 1971 жылғы NFC дивизиондық плей-офф ойынында "Сан-Франциско 49ers" командасына қарсы осы ойынды өткізуді шешті. Джефферсонды "49ers" командасының ойыншысы Седрик Хардман ойын кезінде 13 ярдтық шығынға ұшыратты, нәтижесінде "Редскинстер" командасы төрт ұпаймен жеңіліске ұшырады.

Жастардан гөрі тәжірибелі ойыншыларды артық көреді

Аллен жаттықтырушы ретінде жаңадан келген және жас ойыншыларға қарағанда тәжірибелі ойыншыларды артық көретіндігімен танымал болды. Алленнің «Редскинспен» алғашқы жылдары командада 30 жастан асқан ойыншылар көп болғандықтан, оларды «Төбеден асып кеткендер тобы» деп атады, мысалы, Билли Килмер сияқты. «Редскинс» командасының бас жаттықтырушысы болғаннан кейін Аллен бұрын «Рамс» командасында жаттықтырған көптеген тәжірибелі ойыншыларды сатып алды немесе алмастырды, олардың ішінде Джек Парди, Ричи Петитбон, Майрон Поттиос, Джон Уилбур, Джордж Берман және Дирон Талберт болды. Осының салдарынан сол кезде «Редскинс» командасын кейде «Рамскинс» деп атады. «Болашақ қазір» деген сөз тіркесі көбінесе Алленмен байланыстырылады; ол NFL жаттықтырушысы ретінде 131 ауыстыру жасады, оның 81-і «Редскинспен» өткізген жеті жылында болды.

Арнайы командалардың ойынға баса назар аудару

Аллен арнайы командаларға ерекше мән бергенімен белгілі болды және 1969 жылы 32 жастағы Дик Вермейлді арнайы командалар құрамын жаттықтыру үшін алғашқы НФЛ жаттықтырушысы ретінде тартты, осылайша Вермейл жеке арнайы командалар бөлімін басқарды. (Джерри Уильямс бір айдан кейін Марв Левиді жалдағанда осыдан үлгі алды.) 1970 жылы Вермейл UCLA-ға кеткенде, Аллен Левиді жалдап, 1971 жылы онымен бірге Вашингтонға әкелді. 1971 жылғы маусымға дейінгі дайындық кезеңінде Аллен Рамс командасындағы бұрынғы ұзын пас берушісі Джордж Берманды зейнеттен қайта шақырып, оны Вашингтонға негізгі мақсат – пасты ұстау үшін әкелді, осылайша Берман НФЛ-дегі алғашқы заманауи маманданған ұзын пас беруші болды, ал Сэм Уайч арнайы ұстағыш ретінде шақырылды. Алленнің жаттықтыру мектебі бірнеше танымал арнайы командалар жаттықтырушыларын және жетістіктерін дамытты. Вермейл 1976 жылы арнайы командалардағы талантты ойыншы Винс Папалені ашты, Сент-Луис Рамс командасының бас жаттықтырушысы ретінде Супер Боулды жеңіп алды және Шефтер командасындағы керемет қайтарушы Данте Холлға жаттықты. Леви 1990 жылдардың басында Буффало Биллз командасын қатарынан төрт рет Супер Боулға жеткізді, сонымен қатар, барлық уақыттағы ең үздік арнайы командаларды қорғаушысы Стив Таскерді жаттықтырды. Алленнің ұзақ жылдар бойы шабуылдауға көмектескен Тед Марчиброда Билл Беличикке НФЛ-де алғашқы жаттықтырушылық қызметін ұсынды. Вермейл де, Леви де Франк Ганцті жұмысқа алды, оны Вермейл «барлық уақыттағы ең үздік арнайы командалар жаттықтырушысы» деп атады.

Ерекше жетістіктері

Алленнің НФЛ-де жеңіске жеткен командалардың арасында үшінші ең жоғары көрсеткіші болды (.681), одан тек Винс Ломбарди (.736) және Джон Мэдден (.731) асып түсті. Ол сондай-ақ, ешқашан НФЛ командасын жеңіліспен аяқталған маусымға бастап көрген емес. Бұл, әсіресе, Аленнің келгеніне дейін соңғы 15 маусымда (1969 жылы Ломбарди басшылығымен) бір рет қана .500-ден жоғары нәтиже көрсеткен «Редскинс» командасы үшін ерекше көзге түседі. Аллен, ең алдымен, қорғаныс жағынан инновация жасаушы және ойыншыларды ынталандырушы ретінде танымал болды. Ол күрделі тактикалық схемаларды, ұйымдастырылған дайындықтарды, арнайы командаларды тиімді пайдалануды және тәжірибелі ойыншыларды жас таланттардан артық бағалауды алғаш рет енгізді. Сонымен қатар, ол «Даллас Каубойс» – «Вашингтон Редскинс» арасындағы қарсыластықтың күшеюіне ықпал етті. Мансабында «Каубойспен» 7–8 есебімен ойнады. Аллен 1998 жылы Вирджиния штатының спорттық даңқ залына, ал 2002 жылы кәсіби футбол даңқ залына енгізілді.

Отбасы

Аллен бұрынғы Генриетта (Этти) Лумброзоға (1922–2013) үйленді, одан төрт баласы болды – үш ұл және бір қыз. Оның ұлы Джордж – республикалық саясаткер, Вирджиния штатының губернаторы және АҚШ сенаторы қызметтерін атқарды. Тағы бір ұлы, Брюс, «Оукленд Рейдерс», «Тампа Бей Буканерс» және «Вашингтон Редскинс» командаларының басшысы болды. Алленнің үшінші ұлы Грегори – спорт психологы. Оның қызы Дженнифер – жазушы.

Өлім

Аллен 72 жасында қарыншалық фибрилляциядан 1990 жылдың 31 желтоқсанында Калифорния штатының Ранчо Палос-Вердес қаласында қайтыс болды. Кейін оның өліміне Gatorade суының бір түрі себеп болуы мүмкін деген пікірлер айтылды. 17 қарашада оның Лонг-Бич штатының ойыншылары UNLV командасын жеңген маусымдық ойыннан кейін оған мұз суымен толтырылған Gatorade шелек құйды; бірнеше аптадан кейін берген сұхбатында Аллен университет нақты Gatorade-ты алуға шамасы келмейтінін айтып, содан бері денсаулығы нашарлағанын жеткізді. "Daily Forty Niner" газетінің спорт редакторы ауа температурасы 50 градусқа жуық болғанын, сонымен қатар қатты жел соққанын еске алды. Аллен ылғал киіммен ұзақ уақыт бойы медиамен сұхбаттасып, содан кейін сол киіммен Лонг-Бич штатына автобуста қайтты. Бірақ 2012 жылы Алленнің ұлы Джордж Gatorade шелек құюдың өлімге себеп болмағанын, тек суық тигізгенін және әкесінің бұрыннан жүрек аритмиясы болғанын мәлімдеді. Ол теледидарда Gatorade шашуларын көру әкесінің "жеңіспен кеткенін" еске түсіретінін айтты. Алленнің қазасынан кейін кампустың төменгі жағындағы футбол және көп мақсатты алаң оның құрметіне Джордж Аллен алаңы деп аталды. Палос-Вердес-Эстейтс қаласындағы жасөспірімдер бейсбол алаңы да оның есімімен аталады.

Кәсіби футбол

Жыл Команда Қарсыластар маусымы Плей-офф Жеңіс Жеңіліс Тең Ойын Жеңіс % Нәтиже Жеңіс Жеңіліс Жеңіс % Нәтиже 1966 LA 8 6 0 57.1 Батыс тобында 3-орын — — — 1967 LA 11 1 2 78.6 Жағажай тобында 1-орын 0 1 Грин Бэй Пэкерс-ке конференция чемпионатында жеңіліс 1968 LA 10 3 1 71.4 Жағажай тобында 2-орын — — — 1969 LA 11 3 0 78.6 Жағажай тобында 1-орын 0 1 Миннесота Викингс-ке конференция чемпионатында жеңіліс 1970 LA 9 4 1 64.3 NFC Батыс тобында 2-орын — — — LA жалпы 49 17 4 70.0 0 2 1971 WAS 9 4 1 64.3 NFC Шығыс тобында 2-орын 0 1 Сан-Франциско 49ерс-ке NFC дивизиялық ойынында жеңіліс 1972 WAS 11 3 0 78.6 NFC Шығыс тобында 1-орын 2 1 Майами Долфинс-ке VII Суперкубокта жеңіліс 1973 WAS 10 4 0 71.4 NFC Шығыс тобында 2-орын 0 1 Миннесота Викингс-ке NFC дивизиялық ойынында жеңіліс 1974 WAS 10 4 0 71.4 NFC Шығыс тобында 2-орын 0 1 Лос-Анджелес Рамс-ке NFC дивизиялық ойынында жеңіліс 1975 WAS 8 6 0 57.1 NFC Шығыс тобында 3-орын — — — 1976 WAS 10 4 0 71.4 NFC Шығыс тобында 2-орын 0 1 Миннесота Викингс-ке NFC дивизиялық ойынында жеңіліс 1977 WAS 9 5 0 64.3 NFC Шығыс тобында 2-орын — — — WAS жалпы 67 30 1 68.4 2 5 NFL жалпы 116 47 5 69.0 2 7 .222 1983 CHI 12 6 0 66.7 Орталық тобында 2-орын 0 1 Филадельфия Старс-ке USFL дивизиялық плей-оффта жеңіліс 1984 ARZ 10 8 0 55.6 Тынық мұхиты тобында 2-орын 2 1 Филадельфия Старс-ке USFL Чемпионатында жеңіліс USFL жалпы 22 14 0 61.1 2 2