Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эрнест Мартин Хопкинс (6 қараша 1877 – 13 тамыз 1964) 1916 жылдан 1945 жылға дейін Дартмут колледжінің 11-ші президенті қызметін атқарды.
Ernest Martin Hopkins (November 6, 1877 – August 13, 1964) served as the 11th President of Dartmouth College from 1916 to 1945.
Дартмут төрағалығы
1962 жылы Хопкинс өнер орталығының ашылуында сөйлеуші, сол кездегі Нью-Йорк штатының губернаторы Нельсон А. Рокфеллер, ғимаратқа атын берген адамға бұрылып: «Мен сіздің арқаңызбен Дартмутқа келдім», – деді. Нью-Гэмпширде өскен кезінде ол гранит карьерінде жұмыс істеді және әкесі Гарвардта оқығандықтан, ұлының да Гарвардта білім алғанын қалағандықтан, қатаң қарсылықтарға қарамастан, бакалавриат білімін Дартмут университетінде алуға шешім қабылдады. Бірақ 1896 жылы Вустер академиясын бітіргеннен кейін Хопкинс Дартмутқа түсті. Оның студенттік жылдарында Ганноверде қалдырған әсері соншалықты күшті болды, сол кездегі президент Уильям Джуэтт Такер оны кеңсе кезекшісі ретінде жұмысқа алды және 1890 жылдардағы экономикалық дағдарыс кезінде стипендиямен қолдады. 1901 жылғы түлектер тобының мүшесі Эрнест Мартин Хопкинс 1916 жылы қамқорлар кеңесі тарапынан таңдалғанда, дәстүрлі колледж президентінің бейнесіне толыққанды сай келмеді. Ол ғалым емес, ешқашан оқытушылық қызмет атқармаған және мансабының көп бөлігін бизнес саласында өткізген. Алайда, оның басшылық қабілеттеріне күмәнді көзқарас тез сейілді және ол академиялық еркіндіктің жақтаушысы екенін көрсетті – сол кезде ғылымның осы негізгі қағидасы қауіп төңкеріліп жатқан шақ. Эрнест Мартин Хопкинстің басқаруы екі дүниежүзілік соғысты қамтыды, және ол бірнеше рет елге қызмет етуге шақырылды. Бірінші дүниежүзілік соғыста ол өнеркәсіптік қатынастар жөніндегі соғыс министрінің көмекшісі болып тағайындалды және Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Өндіріс және басқару кеңсесінде қызмет етті. Президент Хопкинс кем дегенде 15 құрметті диплом алды және Дартмут университетінің президенті болып тұрғанда Чикаго университетінің президенті қызметіне шақырылған ұсыныстан бас тартты. 1964 жылы «The New York Times» газетінде жарияланған некрологта айтылғандай, бұл «бакалавриаттағы гуманитарлық білімнің қамтуын анықтаған идеяларын дамытуды жалғастыру» мақсатымен жасалды. Хопкинс басшылығы кезінде қалыптасқан осы идеялар бүгінгі күнге дейін Дартмут университетінде жалғасып келе жатқан мәңгілік мұраға айналды.
At the dedication of the Hopkins Center for the Arts in 1962, the speaker, then Governor of New York Nelson A. Rockefeller, turned to the man for whom the building was named and said, "I came to Dartmouth because of you." As a young man growing up in New Hampshire, he worked in a granite quarry and decided to attend Dartmouth for his undergraduate education over the stern objections of his father, who had attended Harvard and wanted his son to also attend Harvard. However, after graduating from Worcester Academy in 1896, Hopkins matriculated to Dartmouth. So strong were the impressions he made in Hanover during his student years that then President William Jewett Tucker employed him as a clerk and supported him with a scholarship during the depression of the 1890s. A Dartmouth graduate himself (class of 1901), Ernest Martin Hopkins did not fit the typical mold of a college president when he was selected by the Trustees in 1916. He was not an academic, had never held a teaching position and had spent the bulk of his career in the business world. But any doubts about his leadership qualities were quickly dispelled and he showed himself to be a champion of academic freedom in an era when that basic tenet of scholarship was under attack. The administration of Ernest Martin Hopkins spanned two world wars, and he was called to serve his country on several occasions. In World War I, he was named Assistant Secretary of War for Industrial Relations and served in the Office of Production and Management at the outset of World War II. President Hopkins was the recipient of at least 15 honorary degrees, and, while president of Dartmouth, declined an invitation to serve as president of the University of Chicago in order, according to a 1964 obituary in The New York Times, "to continue development of his ideas of what an undergraduate liberal arts education should encompass." The articulation of these ideas during the Hopkins administration has become an enduring legacy that continues at Dartmouth today.