Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хант класы - Корольдік теңіз күштерінің эскортты эсминецтерінің класы. Алғашқы кемелерге 1939 жылдың басында тапсырыс берілді, және бұл класс Екінші дүниежүзілік соғыста, әсіресе Ұлыбританияның шығыс жағалауында және Жерорта теңізіндегі конвойлерде кеңінен қолданылды. Олар британдық түлкі аулауларының құрметіне аталған. Қазіргі заманғы Хант класының ГРП корпусты минаға қарсы күрес кемелері Корольдік теңіз күштерінде Хант атауларының сақталуын қамтамасыз етеді.
Ship class
The Hunt class was a class of escort destroyer of the Royal Navy. The first vessels were ordered early in 1939, and the class saw extensive service in the Second World War, particularly on the British east coast and Mediterranean convoys. They were named after British fox hunts. The modern Hunt class GRP hulled mine countermeasure vessels maintain the Hunt names lineage in the Royal Navy.
Тарих
Корольдік теңіз флоты екі түрлі эсминец қажеттігін анықтады: флоттық жұмыс үшін ауыр артиллерия және торпедалық қару-жарақпен жабдықталған үлкен кемелер, және эскорттық міндеттер үшін тағы бір тип. Ескі флоттық эсминецтерді эскорт жұмысына бөлуге болатын болғанымен, олар бұл міндетке қолайсыз болды және жаңадан салынған кемелер оларды алмастырды. Флоттық эсминецтер жылдамдық үшін жобаланған, ал олардың машиналары конвой жылдамдығында тиімсіз болды, бұл олардың қашықтығын қысқартты. Олардың корпусының пішіні төмен жылдамдықта жақсы теңізге шыға алмайтындықтарына себеп болды, үстіміздегі қосымша жабдықтар да бұл мәселені ушықтырды. Осы мәселелерді шешу үшін модификациялар қажет болды. Эскорт кемелері ауыр қару-жарақтан және флоттық типтегі жылдамдықтан бас тарды, бірлік құнын төмендету және жаппай өндіріске, сондай-ақ қажетті жағдайларға оңай бейімделу үшін. Бұл жаңа "жедел эскорт кемесі" кейіннен "эскорт эсминеці" деп жіктеліп, 86 Hunts кемесі құрылысы аяқталды, олардың 72-сі Корольдік теңіз флотына қабылданып, қалған 14-і одақтас теңіз флотына берілді: Bolebrooke, Border, Catterick, Hatherleigh, Modbury, Bramham және Hursley – Грекия Корольдік теңіз флотына, Bedale, Oakley (i) және Silverton – еркін поляк теңіз флотына, Glaisdale, Eskdale және Badsworth – Корольдік Норвегия теңіз флотына, ал Haldon – еркін француз теңіз флотына.
The Royal Navy had identified the need for two types of destroyer: larger vessels with heavy gun and torpedo armaments for fleet work and another type for escort duties. Although old fleet destroyers could be allocated to escort work, they were unsuitable for the task and new construction replaced them. Fleet destroyers were designed for speed and their machinery was inefficient at convoy speeds, reducing their range. Their shape made them poor sea boats at low speed, also exacerbated by additional equipment on the superstructure. Modifications were needed to ease these problems. The escort vessels forsook the heavy armament and some of the speed of the fleet type to reduce unit cost and better suit mass production and the conditions. This new "fast escort vessel" was later classified as an "escort destroyer". Eighty six Hunts were completed, of which 72 were commissioned into the Royal Navy and the remaining 14 were transferred to allied navies; Bolebrooke, Border, Catterick, Hatherleigh, Modbury, Bramham and Hursley to the Greek Royal Hellenic Navy, Bedale, Oakley (i) and Silverton to the Free Polish Navy, Glaisdale, Eskdale and Badsworth to the Royal Norwegian Navy and Haldon to the Free French Navy.
Дизайн
Хант эсминецтері 1938 жылғы эскорт-шоптың үлгісі бойынша салынды. Олардың ұзындығы 80 метр, салмағы 1190 тонна, бұрандалы турбиналары және QF Mark XVI зеңбірегінің үш Mark XIX екі еселенген орнатылысы болды. Хант класы осы қару-жарақпен, сондай-ақ төрт еселенген QF 2 фунт Mark VII орнатылысымен бірдей ұзындықтағы корпусқа, бірақ 8 фут (2 м) кішірек енімен және жоғарытқыш қуатымен жабдылды. Олар фрегаттарға қарағанда, қазіргі заманғы эсминецтер сияқты, Адмиралтейство стандарттарына сәйкес салынды. Бұл жобаның үлкен қиындықтар тудырғаны анық болды. Олар тым қысқа және тар болды, ашық мұхит суларында жұмыс істеуге жеткіліксіз, Солтүстік және Жерорта теңіздерімен шектелді. Бұл құрбандық талаптарды орындау мүмкіндігін беру үшін қабылданды. Арматураның жұмыс жүктемесі жоғары жобалау бөліміндегі қатаң талаптар нәтижесінде жобалауда үлкен қателіктерге әкелді. Толық есептер жүргізілген кезде ауырлық орталығы күтілгеннен жоғары болды және ені кеңейтілді. Алғашқы кемелер аяқталып жатқанда, конструкциясы 70 тоннаға дейін артық салмақты, тұрақсыз екені анықталды, бұл олардың тұрақтылығын қауіпті түрде төмендетті. Алғашқы жиырма кеме құрылысының дамығандығы соншалық, 4 дюймдік "Х" зеңбірегін алып тастап, 50 тонна тұрақты балласт қосу қажет болды. Бұл кемелер I типті топқа айналды және бірнеше 2 фунттық зеңбіректер түтік артынан "Х" позициясына ауыстырылды. I типті кемелердің конструкциялық кемшілігі корпусты ұзындығы бойынша бөлу және 2½ фут секция қосу арқылы түзетілді, бұл ені 31 фут 6 дюймге дейін көбейтілді және жобаланған қару-жарақ тасымалдауға жеткілікті тұрақтылық шегі болды. Бұл кемелер II типті топқа айналды, сондай-ақ дөңгелек үйдің бетінен алға қарай созылатын компас платформасы бар көпірдің қайта қаралған дизайны болды. 1939 жылғы ТЖК аясында 36 Хант эсминецтеріне тапсырыс берілді, олардың үшеуі түпнұсқалық (I типті) жоба бойынша салынды. Торпедалық зарядты сақтау тереңдігі I типтегі 40-тан 110-ға дейін көтерілуі мүмкін болды. 1940 жылғы құрылыс бағдарламасына торпедалар қажет деп шешілді. Келесі 27 кеме қайта қаралған жоба бойынша, III типті топта, Жерорта теңізіне арналған. Олар "Y" зеңбірегін 21 дюймдік торпеда түтіктері үшін құрбан етті, нәтижесінде жарық шамдар артқы палубаға ауыстырылды. III типті Хант эсминецтерін оңай анықтауға болады, өйткені олардың түтігі көлбеу, ал алдыңғы мачтасында шатыр жоқ. Олардың 14-іне тұрақтандырушы қанаттары алынып тасталды (немесе бірінші кезекте орнатылмаған) және қосымша мазут сақтауға пайдаланылды. Соңғы екі Хант тәуелсіз ұрпақтан шыққан және соғыстан бұрын Джон I. Торникрофт және компания дайындаған жеке жоба бойынша салынған. 1938 жылы Адмиралтействоға ұсынылып, қабылданбаған, 1940 жылы өзгертілген дизайн қабылданды. Олар IV типті деп аталды. Олардың корпусының дизайны жаңаша болды, алдыңғы бөлігі U пішіндес, екі буынды және ортаңғы бөлігі шаршы бұрылыспен. Бұл форма кеменің қару платформалары ретінде жақсару үшін баласт немесе тұрақтандырғыштардың қажетісіз төмен жылдамдықтың тиімділігін арттыруға және тәлкекті азайтуға арналған; сынақтар 2% -ға дейін толық жоғалту кезінде будың тиімділігін 8% -ға арттырды. Басқа ерекшеліктері кеме ұзындығының көп бөлігін созылатын ұзын соқпақ болды, бұл ішкі баспана кеңістігін ұлғайтты (оның жетіспеуі ұзын экипаждармен соғыстағы кемелерде көптен бері бар проблема болды) және экипажға кемемен толықтай қорғанышпен күресуге мүмкіндік берді. "Х" зеңбірегі қазір жоғары палубадағы баспананың орнына қақпақ палубасында тұрды. Құрылымы үш торпедалық жиынтықты алып жүруге жеткілікті болды, бірақ олар да қақпақ деңгейінде болғандықтан, оқу аппараты төменгі палубада қашықтан орнатылуы керек болды. Қару-жарақтар көпірдің қанаттарында 20 мм Оерликон зеңбіректерімен және ортасында 0,5 дюймдік екілік Викерс автоматтарымен толықтырылды. Бұл тез арада тиімді емес екендігі анықталды және Оерликон зеңбіректері үшін Mark V қос орнатылысымен ауыстырылды. Бұл екі кемедегі экипаждарға берілген қорғау деңгейі соғыс кезінде пайдалы болып табылды, онда экипаждар жиі қатаң ауа райы жағдайында ұзақ уақыт бойы әрекет станцияларында жабылып тұрды, ал дизайн - бұл тұйық жол болса да - соғыстан кейінгі эскорт дизайнына әсер етті. II типті және IV типті Бриссендендерден басқа барлық Хант класының үшұңғылысында тұрақтандырушы перделер болды. Кейіннен олар III типті кемелердің көпшілігінде алынып тасталды, бұл 63 тоннаға дейін май қоймасын ұлғайтуға мүмкіндік берді.
The Hunts were modelled on the 1938 escort sloop , a 262 feet (80 m) ship of 1,190 tons with on geared turbines for and an armament of three twin Mark XIX mounts for the QF gun Mark XVI. The guns were controlled by a Fuze Keeping Clock AA fire control computer when engaging aircraft. The Hunt class was to ship the same armament, plus a quadruple QF 2 pounder mount Mark VII on a hull of the same length but with 8 feet (2 m) less beam and installed power raised to to give The first twenty were ordered in March and April 1939. They were constructed to Admiralty standards, as were contemporary destroyers, unlike the frigates, which conformed much more to mercantile practice. Clearly, the Hunts posed a major design challenge. They would be too short and narrow and of insufficient range for open ocean work, being restricted to the North Sea and Mediterranean Sea. This sacrifice was accepted to give any chance of meeting the requirements. The demanding specifications in an overworked Admiralty design department resulted in a major design miscalculation. When the detailed calculations were done the centre of gravity was higher than expected and the beam was increased. As the first ships were being completed it was found that the design was as much as 70 tons overweight, top heavy, leaving them dangerously deficient in stability. The first twenty ships were so far advanced in construction that it was necessary to remove the 'X' 4 inch gun mount and add 50 tons of permanent ballast. These ships became the Type I group and had the multiple 2 pounder guns relocated from behind the funnel to the more advantageous 'X' position. The design deficiency of the Type I was rectified by splitting the hulls lengthwise and adding a 2½ foot section, increasing the beam to 31 ft 6 in and the margin of stability sufficiently for the designed armament to be shipped. These ships became the Type II group, and also had a revised design of bridge with the compass platform extending forwards to the wheelhouse face. Under the 1939 Emergency War Programme, 36 more Hunts had been ordered; three of these were completed to the original (Type I) design. Depth charge stowage could also be increased from 40 in the Type I to 110. For the 1940 building programme, torpedoes were deemed necessary. The next 27 ships were completed to a revised design, the Type III group, and were intended for Mediterranean work. They sacrificed 'Y' gun for a pair of 21 inch torpedo tubes amidships, the searchlight being displaced to the aft shelter deck as a result. The Type III Hunts could be easily identified as they had a straight funnel with a sloping top and the foremast had no rake. Fourteen of them had their stabiliser fins removed (or not fitted in the first place) and the space used for extra fuel oil. The last two Hunts came from an independent lineage and were built to a private design that had been prepared pre war by John I. Thornycroft & Company. Submitted to the Admiralty and rejected in 1938, a modified design had been accepted in 1940. They were known as the Type IV. They had a novel hull design, with a U shaped forward section with a distinctive double knuckle and a full centre section with a square turn at the bilge. This form was intended to increase low speed efficiency and reduce rolling without the need for ballast or stabilisers to improve the ships as gun platforms; testing showed an 8% increase in steaming efficiency at for a 2% loss full ahead. Other features included a long fo'c'sle stretching for most of the length of the ship, which increased internal accommodation space (the lack of which was a perennial problem in wartime ships with enlarged crews) and allowed the crew to fight the ship almost completely under cover. 'X' gun was now at the fo'c'sle deck level rather than on a raised shelter deck. The design was large enough to carry a triple set of torpedoes but as they too were at fo'c'sle deck level the training apparatus had to be remotely mounted a deck below. Armament was completed by a pair of 20 mm Oerlikon guns on the bridge wings and a pair of power operated twin 0.5 inch Vickers machine guns amidships. This was quickly discovered to be ineffective and was replaced by the Mark V twin mounting for the Oerlikon guns. The level of protection afforded to the crews in these two ships was found to be beneficial in wartime, where crews were often closed up at action stations for extended periods of time in appalling weather conditions, and the design – although it was something of a dead end – influenced post war escort designs. All Hunt class except three Type II and the Type IV Brissenden had fin stabilisers forward to reduce rolling to make for a steadier gun platform. These were subsequently removed from the majority of the Type III ships to allow for an increase in bunkerage of 63 tons.
Өзгерістер
Хант класы өте қанағаттанарлық конструкция болды, бірақ кез келген маңызды модификацияларға рұқсат беретін шектеулі қосымша сусыруға ие болды. Барлық кемелерге қолжетімді болған кезде, көпір қанаттарына бір жұп Оерликон зениттік пулеметі қосылды, ал негізгі қару үшін көпірде орналасқан Rangefinder Director Mark I-ге 285 типті радар орнатылды. Әуе шабуылы туралы ескерту беретін 286 типті радар мачта басына орнатылды, кейіннен 291 типпен ауыстырылды, ал Котсвольд, Сильвертон, Блеасдейл және Уэнслидейл кемелеріндегі іздеу шамдары сантиметрлік нысананы анықтауға арналған 272 типті радармен ауыстырылды. Шығыс жағалауында конвойлерді сүйемелдеу жұмысына тағайындалған барлық I типті кемелер, II типті Avon Vale, Blencathra және Liddesdale, сондай-ақ III типті Bleasdale және Glaisdale кемелері E қайықтарына қарсы күресу үшін бір QF 2 фунттық "боу-чейзер" пулеметімен жабдықталды. Көптеген III типті кемелер кейіннен бір Оерликон пулеметін Mark V екі орынды қуатты орнатумен алмастырды, ал кейбіреулеріне руль үйінің алдында және кормада бір-бірден екі 40 мм Бофорс пулеметі қосылды.
The Hunt class was a very satisfactory design, but had limited surplus displacement to allow any major modifications. All ships had a pair of single Oerlikon guns added in the bridge wings as they became available, and Type 285 radar added to the Rangefinder Director Mark I carried on the bridge for the main armament. The air warning Type 286 radar was added at the masthead, later replaced by Type 291, and Cotswold, Silverton, Bleasdale and Wensleydale had their searchlight replaced by Type 272 radar, a centimetric target indication set. Those vessels employed on East Coast convoy work, all the Type Is, the Type IIs Avon Vale, Blencathra and Liddesdale and the Type IIIs Bleasdale and Glaisdale were fitted with a single QF 2 pounder "bow chaser" gun for anti E boat work. Most Type IIIs later had their single Oerlikon guns replaced with twin powered mountings Mark V, and some had two single 40 mm Bofors guns added, one each forward of the wheelhouse and on the quarterdeck.