Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қазіргі Алжир еліндегі Аннаба қаласының ежелгі атауы.
Ancient name for the modern city of Annaba, Algeria
Hippo Regius (сондай-ақ Гиппо немесе Hippone деп те аталады) – қазіргі Алжир еліндегі Аннаба қаласының ежелгі атауы. Тарихи тұрғыдан алғанда, бұл қала финикиялықтар, берберлер, римдіктер және вандалдар үшін маңызды орталық болған. Гиппо 435-439 жылдар аралығында вандалдар патшалығының астанасы болды, бірақ 439 жылы вандалдар Карфагенді басып алғаннан кейін астана Карфагенге көшірілді. Бұл қала бірнеше ерте христиан кеңестерінің орталығы болды және Батыс христиандығындағы аса маңызды шіркеу әкесі – Гипполық Августиннің туған жері болды.
Hippo Regius (also known as Hippo or Hippone) is the ancient name of the modern city of Annaba, Algeria. It historically served as an important city for the Phoenicians, Berbers, Romans, and Vandals. Hippo was the capital city of the Vandal Kingdom from 435 to 439 AD. until it was shifted to Carthage following the Vandal capture of Carthage (439). It was the focus of several early Christian councils and home to Augustine of Hippo, a Church Father highly important in Western Christianity.
Тарих
Гиппо – ʿpwn сөзінің латыншасы, бәлкім, «жайлы теңіз жағасы» деген мағынаны білдіретін ûbôn сөзімен байланысты. Қалаға бірінші болып шамамен б.з.д. 12 ғасырында Тирден келген финикиялықтар қоныстанды. Оны Гиппо Диарритустан (қазіргі Тунис мемлекетіндегі Бизерте қаласы) ажырату үшін римдіктер кейіннен Гиппо Регий деп атады («Патшалық Гиппо»), себебі ол нумидиялық патшалардың резиденцияларының бірі болған. Жақын орналасқан өзен латын тілінде Убус деп аталды, ал шығысындағы шығанақ Гиппо шығанағы (Hipponensis Sinus) деп белгіленді. Убус өзенінің сағасына жақын орналасқан теңіз қаласы болған ол римдік колонияға айналып, дамып, Рим Африкасының маңызды қалаларының біріне айналды. Бұл қала Киелі Августин Гипполықтың өмірінің соңғы жылдары епископтығының орталығы болды. 430 жылы вандалдар Солтүстік Африка жағалауымен шығысқа қарай жылжып, қамалданған Хиппо Регий қаласын қоршауға алды. Қаланың құлауы христиан халқының көп бөлігі үшін өлімге немесе ариандық дінге өтуге әкелетінін жақсы білген Киелі Августин және оның дін қызметкерлері басып келгендерден аман қалғандары үшін дұға етті. 28 тамыз 430 жылы, қоршау басталғалы үш ай өткен соң, Киелі Августин (75 жаста) аштықтан немесе күйзелістен қайтыс болды, себебі қаланың сыртындағы бидай егістіктері жиналмай жатты. 14 айдан кейін аштық пен қаутарлы аурулар қала тұрғындары мен қала сыртындағы вандалдарды қырып-жойды. Қала вандалдардың қолына көшіп, Гейзерик патша оны 439 жылы Карфаген басып алынғанға дейін Вандалдық Корольдіктің бірінші астанасы етіп белгіледі. 534 жылы Шығыс Рим империясы оны басып алды және 698 жылға дейін римдік билікте болды, содан кейін мұсылмандар басып алды; арабтар VIII ғасырда қаланы қайта жаңартты. Қаланың кейінгі тарихы қазіргі (араб және отаршылдық) атауларымен байланысты қарастырылады. Он бірінші ғасырда үш шақырым қашықтықта бербер зиридтері Белеб-эль-Анаб қаласын құрды, оны испандықтар XVI ғасырда бірнеше жылға басып алды, кейіннен Франция да Луи XIV билігінде солай істеді. Франция осы қаланы 1832 жылы қайта басып алды. Ол Боне немесе Бона деп аталды және Алжирдегі Константин (департаменті) үкімет орталықтарының біріне айналды. Онда 37 000 тұрғыны болды, оның ішінде 10 800 – түпкі тұрғындар, 9 400 мұсылман және 1 400 натурализацияланған еврейлер. 15 700 – француз, ал 10 500 – шетелдіктер, оның ішінде көптеген итальяндықтар болды.
Hippo is the latinization of ʿpwn , probably related to the word ûbôn, meaning "harbor". The town was first settled by Phoenicians from Tyre around the 12th centuryBC. To distinguish it from Hippo Diarrhytus (the modern Bizerte, in Tunisia), the Romans later referred to it as Hippo Regius ("the Royal Hippo") because it was one of the residences of the Numidian kings. Its nearby river was Latinized as the Ubus and the bay to its east was known as Hippo Bay (Hipponensis Sinus). A maritime city near the mouth of the river Ubus, it became a Roman colonia which prospered and became a major city in Roman Africa. It served as the bishopric of Saint Augustine of Hippo in his later years. In AD 430, the Vandals advanced eastwards along the North African coast and laid siege to the walled city of Hippo Regius. Inside, Saint Augustine and his priests prayed for relief from the invaders, knowing full well that the fall of the city would spell death or conversion to the Arian heresy for much of the Christian population. On 28 August 430, three months into the siege, St. Augustine (who was 75 years old) died, perhaps from starvation or stress, as the wheat fields outside the city lay dormant and unharvested. After 14 months, hunger and the inevitable diseases were ravaging both the city inhabitants and the Vandals outside the city walls. The city fell to the Vandals and King Geiseric made it the first capital of the Vandal Kingdom until the capture of Carthage in 439. It was conquered by the Eastern Roman Empire in 534 and was kept under Roman rule until 698, when it fell to the Muslims; the Arabs rebuilt the town in the eighth century. The city's later history is treated under its modern (Arabic and colonial) names. About three kilometres distant in the eleventh century, the Berber Zirids established the town of Beleb el Anab, which the Spaniards occupied for some years in the sixteenth century, as the French did later, in the reign of Louis XIV. France took this town again in 1832. It was renamed Bône or Bona, and became one of the government centres for the Constantine (departement) in Algeria. It had 37,000 inhabitants, of whom 10,800 were original inhabitants, consisting of 9,400 Muslims and 1,400 naturalized Jews. 15,700 were French and 10,500 foreigners, including many Italians.
Гиппопоний кеңесі
Үш шіркеу кеңесі Гиппо қаласында (393, 394, 426) және тағы да көптеген синодтар 397 жылы (екі сессия, маусым және қыркүйек) және 401 жылы, барлығы Аврелийдің тұсында өтті. Ежелгі (Солтүстік) Африка шіркеуінің синодтары, кейбір ерекшеліктерден басқа (мысалы, Гиппо, 393; Милевум, 402) Карфагенде өткізілді. Әйіс Киприанның хаттарынан білетініміздей, қудалау уақытынан басқа, африкалық епископтар жылына кем дегенде бір рет, көктемде, кейде күзде жиналатын болған. Мысалы, Әйіс Киприан басшылығымен оның басқаруының он жылдығында (249–258) алты немесе жеті синод, ал Аврелийдің (391–429) тұсында он бестен астам синод өткізілді. 393 жылғы Гиппо синоды жыл сайын жалпы жиналыс өткізуді бұйырды, бірақ епископтар үшін бұл тым ауыр болып табылса, ал 407 жылғы Карфаген синодында жалпы синодты Африканың барлық қажеттіліктеріне байланысты қажет болған жағдайда ғана өткізу туралы шешім қабылданды және ол мақсатқа ең қолайлы жерде өткізілуі керек еді. Елдің барлық епископтары жалпы синодқа қатысуға міндетті емес еді. 393 жылғы Гиппо синодында әр шіркеу провинциясынан "қадірлі" адамдарды жіберу туралы бұйрық берілді. Триполиден (Ливияда) тек біреуі қажет болды, себебі сол провинцияның епископтары кедейлікте өмір сүрді. 393 жылғы Гиппо синодында және қайтадан 397 жылғы Карфаген синодында Киелі кітаптардың тізімі жасалды, және осы кітаптар қазір де католик канонының құрамында саналады.
Three church councils were held at Hippo (393, 394, 426) and more synods – also in 397 (two sessions, June and September) and 401, all under Aurelius. The synods of the Ancient (North) African church were held, with but few exceptions (e. g. Hippo, 393; Milevum, 402) at Carthage. We know from the letters of Saint Cyprian that, except in time of persecution, the African bishops met at least once a year, in the springtime, and sometimes again in the autumn. Six or seven synods, for instance, were held under St. Cyprian's presidency during the decade of his administration (249–258), and more than fifteen under Aurelius (391–429). The Synod of Hippo of 393 ordered a general meeting yearly, but this was found too onerous for the bishops, and in the Synod of Carthage (407) it was decided to hold a general synod only when necessary for the needs of all Africa, and it was to be held at a place most convenient for the purpose. Not all the bishops of the country were required to assist at the general synod. At the Synod of Hippo (393) it was ordered that "dignities" should be sent from each ecclesiastical province. Only one was required from Tripoli (in Libya), because of the poverty of the bishops of that province. At the Synod of Hippo (393), and again at the Synod of 397 at Carthage, a list of the books of Holy Scripture was drawn up, and these books are still regarded as the constituents of the Catholic canon.
Титулярлық епископтық кафедра
Гиппоний епархиясы 1400 жылы номиналды түрде қайта жандандырылды, католик латын титулды епископтығының ең төменгі дәрежесі ретінде, бірақ оған ешқандай иеленуші тіркелмеген. 23 қыркүйек 1867 жылы Константин Рим-католик епархиясымен ресми түрде біріккен кезде ол өмірден кетуімен тоқтады.
The Hippo(ne) diocese was nominally revived in 1400 as Catholic Latin titular bishopric of the (lowest) episcopal rank, for which no incumbent is recorded. It ceased to exist on 23 September 1867, when the see was formally united with the Roman Catholic Diocese of Constantine.