Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Koishikawa Arsenal жапон компаниясы, кейін Токио артиллериясы деп аталған, шығарған жартылай автоматты пистолеттер сериясы. Серияда үш нұсқа бар: А түрі, В түрі (сонымен қатар «Baby Nambu» деп те аталады) және 14-түр (十四年式拳銃, Jūyon nen shiki kenjū). Nambu пистолеттері Жапонияның бұрынғы қызметтік пистолетін, 26-түрлі револьверді алмастыру мақсатымен жасалған. Пистолеттерді Кидзиро Намбу жобалаған және олар Екінші Қытай-Жапон соғысы мен Тынық мұхиты соғысы кезінде Жапон империясында кеңінен қолданылған. Ең көп таралған 14-түрлі нұсқасы көбінесе офицерлер қолданды, олар пистолеттері үшін өздері төлеуге міндетті болды.
are a series of semi automatic pistols produced by the Japanese company Koishikawa Arsenal, later known as the Tokyo Artillery Arsenal. The series has three variants, the Type A, the Type B (also known as the Baby Nambu), and the Type 14 (十四年式拳銃, Jūyon nen shiki kenjū). The Nambu pistols were designed to replace Japan's earlier service pistol, the Type 26 revolver. The pistols were designed by Kijiro Nambu and saw extensive service in the Empire of Japan during the Second Sino Japanese War and Pacific War. The most common variant, the Type 14, was used mostly by officers, who had to pay for their pistols themselves.
Тарих
Намбу тапаншасының дизайнына дейін жапон әскеріндегі жалғыз тапанша – 26-типті револьвер болды, ол Бірінші қытай-жапон соғысы (1894–1895) кезінде өзгеше көзге түсті. Алайда, 1890-жылдары жартылай автоматты тапаншалардың жаңа үлгілері пайда бола бастады. Олардың ішінде Маузер C96 ерекше көзге түсті, ол Намбу тапаншасын жасауда маңызды рөл атқарды, себебі ол C96 сияқты құлыптау механизмін қолданды. Намбу тапаншасы жапондық комиссия Еуропадағы әскери жаңалықтар туралы баяндағаннан кейін жақын арада жасалды. Алғашқы Намбу, А типі, 1902 жылы аяқталды. Бұл үлгі қабылданбады, бірақ бір бөлігі Қытай мен Сиамға сатылды. B типі 1920-жылдары Жапон императорлық теңіз күштері және Тайландтың Корольдік армиясы қолданысқа енгізді, ал кейіннен 1926 жылы (Taishō 14) 14-типті тапанша Жапон императорлық армиясының негізгі тапаншасы ретінде қабылданды және 1945 жылы капитуляцияға дейін қолданылды. Намбу тапаншалары мәртебе белгісі болды, көбінесе әсем қаптарда тасылды, және олар көбінесе ұрыс үшін емес, әшекей және мәртебе үшін қолданылды. Басқа жапондық қарулармен, мысалы, гунто және Арисака мылтықтарымен бірге, көптеген американдық әскерилер Намбу тапаншаларын соғыс трофейі ретінде үйлеріне алып кетті. Соғыс аяқталғаннан кейін Намбу тапаншаларын жасау тоқтатылды және АҚШ Жапонияның Өзін-өзі қорғау күштері мен полициясына M1911A1 тапаншаларын бергеннен кейін Намбу тапаншалары олармен алмастырылды.
Prior to the design of the Nambu, the only pistol in Japanese service was the Type 26 revolver, which served with distinction during the First Sino Japanese War (1894–1895). However, in the 1890s, semi automatic pistol designs began to emerge. Among them was the Mauser C96, which was influential in the production of the Nambu, as it uses the same locking mechanism as the C96. The Nambu was designed shortly after a Japanese commission reported on European military developments. The first Nambu, the Type A, was completed in 1902. This version was never adopted, but some were sold to China and Siam. The Type B was adopted by the Imperial Japanese Navy and Royal Thai Army during the 1920s and the later Type 14 was adopted in 1926 (Taishō 14) as the service pistol of the Imperial Japanese Army until its surrender in 1945. Nambu pistols were symbols of prestige, often carried in fanciful holsters, and were used more as a means of ornament and status rather than for fighting. Alongside other Japanese weapons, such as guntōs and Arisaka rifles, many American servicemen took Nambu pistols home with them as war trophies. Production of Nambu pistols ceased after the end of the war and Nambu pistols were replaced by M1911A1s provided by the US to the Japan Self Defense Forces and police.
Дизайн
Намбу тапаншасы – кері импульстік, құлыптамалы, жартылай автоматты тапанша. А және 14 типтегі Намбу тапаншаларының дүңгіршегіне сегіз оқ сыяды, ал В типіне – жеті. 14 типтегі дүңгіршек ұстағышы алынып тасталған. Қауіпсіздік тетігінің тағы бір кемшілігі – ол триггер сақшысының үстінде орналасқан, сондықтан тапаншаны ұстап тұрған қолмен оны қосу мүмкін емес. Намбу тапаншасының тұтқасы еңкейтілген, сондықтан дүңгіршекті оқтау қиын процедураны қажет етеді. Дүңгіршек серігінің тиімділігі шамамен 60% ғана, ал дүңгіршектің қабырғаларына соқтығысатын оқтар үйкеліс салдарынан энергиясын жоғалтады, бұл серіпкені одан әрі әлсіретеді. Сонымен қатар, оқтардың мөлшері нақты болуы керек; жұмсақ ұшты және құйма қорғасын оқтар дұрыс патрондалмайды. Намбу тапаншасы 8×22 мм Намбу патронын пайдаланады, бұл оны басқа тапаншаларға қарағанда айтарлықтай әлсіз етеді. 8 мм оқтың бастапқы энергиясы 9×19 мм Parabellum (Walther P38-де қолданылған) және 7.62×25 мм Tokarev (TT 33-де қолданылған) патрондарына қарағанда екі еседен астам кем.
The Nambu pistol is a recoil operated, locked breech, semi automatic pistol. The Type A and 14 Nambus have magazine capacities of eight rounds, whereas the Type B has seven. The magazine catch was removed from the Type 14. Another issue with the safety was that it is located just above the trigger guard, meaning that it can not be activated with the same hand that is holding the pistol. The grip on the Nambu is slanted, which makes feeding the magazine a delicate procedure. The magazine spring is only about 60% effective, and the bullets moving against the walls of the magazine cause frictional loss, weakening the spring further. Furthermore, the size of the bullets has to be exact; soft point and cast lead bullets fail to chamber properly. The Nambu pistol uses the 8×22mm Nambu cartridge, which made it substantially weaker than other handguns. The 8 mm round's muzzle energy is less than half that of the 9×19mm Parabellum (used in the Walther P38), and the 7.62×25mm Tokarev (used in the TT 33).
А түрі
Намбудың ең алғашқы түрі А типті болды. 1903-1906 жылдар аралығында шығарылған А типті Намбулар 1906 жылдан кейін шығарылғандарынан ерекшеленеді, ал коллекционерлер арасында түпнұсқа Намбулар әдетте "Ата" Намбулар деп аталады. "Ата" типті А сериялық нөмірі 2400 шамасына дейін шығарылды. Nambu Type A пішіні Luger пішініне ұқсайды, бірақ бұл сыртқы ұқсастық қана. А типті пистолетте Mauser C96 сияқты жиналмалы тұтқаны орнатуға мүмкіндік болды. Тұтқалар А типін ішіне сыйғыза алатындықтан, оларды қаптама ретінде де пайдалануға болады. Бұл тұтқалар қолмен бекітілген, сондықтан оларды алмастыру қиын. Тұтқалар пистолетке сериялық нөмірмен сәйкес келеді. A типті Nambu-ның кейінгі нұсқасы, A типті модификациясы, сондай-ақ "Әке" Nambu деп аталады, 7000 сериялық нөмірге дейін шығарылды. "Ата" Намбудың қақпағы кейінгі модельдерде кеңейтілді. Пистолеттің өзі де, оның патроны да басқа Намбу пистолеттерінен кішірек болғандықтан, "Бала" Намбу деп аталды. B типті Намбулар Токио артиллериялық арсеналында шығарылды. Алғашқы 450 модельде доңғалақтың төменгі бөлігі ағаштан жасалған және бір диаметрлі ұрғыш бар, бірақ кейінірек B типті модельдерде доңғалақ алюминийден жасалған және көп диаметрлі ұрғыш орнатылған. Жапон императорлық армиясындағы дәстүр бойынша офицерлер пистолеттерді өз жалақыларынан төлеген, бірақ B типті Намбу нарықта сәттілікке жете алмады, өйткені ол FN M1900 сияқты сондай-ақ импортталған пистолеттен екі есе қымбат болды. Бұл шамамен капитанның толық айлық жалақысына тең келеді. 1923 жылғы Ұлы Канто жер сілкінісінен кейін Коишикава арсеналы B типті Намбуға арналған жаңа бөлшектерді шығаруды тоқтатты, бірақ 1929 жылға дейін қолданыстағы бөлшектерден құрастыруды жалғастырды. 1927 жылдан бастап офицерлер үшін стандартты жеке қару болды. Шамамен 400 000 14 типті Намбу шығарылды деп есептеледі.
The first type of Nambu that was produced was the Type A. Type A Nambus produced from 1903 1906 have differences from those produced after 1906, and, among collectors, the original Nambus are commonly referred to as "Grandpa" Nambus. The "Grandpa" Type A was produced until around serial number 2,400. The Nambu Type A somewhat resembles the Luger pistol in appearance, but this is superficial. The Type A had a provision that allowed for the installation of a stock, as seen on the Mauser C96. The stocks could be used as holsters as they were designed to fit a Type A inside of them. These were hand fitted, so interchangeability is limited. The stocks were serialized to the pistol. A later version of the Type A Nambu, the Type A modified, also known as the "Papa" Nambu, was produced until around serial number 7,000. The trigger guard of the "Grandpa" Nambu was enlarged in later models. Both the pistol itself, and the round it fired, are smaller than the other Nambu pistols, leading to the name "Baby" Nambu. Type B Nambus were produced at the Tokyo Artillery Arsenal. The first 450 models have the bottom part of the magazine made of wood, and only one diameter firing pin, but later Type Bs have the magazine made from aluminium, and incorporate a multiple diameter firing pin. As was customary in the Imperial Japanese Army, officers paid for pistols with their own salaries, but the Type B Nambu was unable to achieve market success as it was twice the price of a comparable imported pistol, such as the FN M1900. making it cost roughly the same as a captain's entire monthly salary. After the 1923 Great Kantō earthquake, Koishikawa Arsenal stopped producing new parts for Type B Nambus, but continued to assemble ones with existing parts until 1929. From 1927, it was a standard issue sidearm for officers It is believed that around 400,000 Type 14 Nambus were produced,
Кейінгі өндіріс үлгілерінде Манчжуриядағы солдаттар қолғап кигенде оқ ату қиындықтары туралы шағымдардан кейін үлкен қақпақ болды. Кейбір модельдерде стандартты "тілімделген" тұтқаның орнына жолақты болаттан жасалған тұтқа бар. Өндірісті жеңілдету үшін 1944 жылы жаңа тұтқа дизайны енгізілді. Алайда, кейінірек 14 типті пистолеттер сапасы төмендесе де, көбінесе жұмыс істеді.
Later production models have a larger trigger guard, following complaints by soldiers stationed in Manchukuo that it was difficult to fire the trigger while wearing gloves. Some of these models also have a knurled steel cocking knob instead of the standard "slotted" cocking knob. A redesigned cocking knob was implemented in 1944 in order to simplify production. However, later Type 14s remained mostly functional despite the decreased quality.
Пайдаланушылар
2016 жылға қарай Ругер компаниясы басқа америкалық компаниялардан көбірек қару-жарақ өндірді және оның құны 600 миллион доллардан асты. Намбу пісталеттерінің сирек кездесуі мен тарихи маңыздылығының арқасында қару коллекционерлері оларды іздестіре бастады, ал модельдері 800 доллардан 1500 долларға дейін сатылды.
and as of 2016, Ruger's company produced more firearms than any other American company, and was worth over $600 million. Because of their rarity and historical significance, Nambu pistols became sought after by gun collectors, with models selling anywhere from $800 to $1,500.
Танымал мәдениетте
"Мандалориан" сериалында Кара Дюна кейіпкері ғылыми-фантастикалық әлемге бейімделген Намбу тапаншасын пайдаланады.
In The Mandalorian, the character Cara Dune uses a Nambu pistol, modified to fit the sci fi setting.