Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психоделикалық дәуір – психоделикалық препараттардың ықпалымен болған әлеуметтік, музыкалық және көркемдік өзгерістердің кезеңі. Ол 1960 жылдардың ортасынан 1970 жылдардың ортасына дейін созылды. Бұл дәуір ЛСД-нің кеңінен тарауымен және оның Батыс әлемінде психоделикалық музыка мен киноның дамуына тигізген әсерімен ерекшеленеді. Психоделикалық дәуірде сананы зерттеу мүмкіндіктерін қарастырған жазушылар қатарында Алан Уоттс, Тимоти Лири, Ральф Метзнер және Рам Дасс болды. Сол кездегі маңызды басылымдардың бірі – «The Psychedelic Review» журналы.
Time of cultural change influenced by psychedelic drugs
The Psychedelic era was the time of social, musical and artistic change influenced by psychedelic drugs, occurring from the mid 1960s to mid 1970s. The era was defined by the proliferation of LSD and its following influence in the development of psychedelic music and psychedelic film in the Western world. Writers who explored the potentials of consciousness exploration in the psychedelic era included Alan Watts, Timothy Leary, Ralph Metzner, and Ram Dass among others; an important journal of the time was The Psychedelic Review.
Шығу тегі
1950 жылдары негізгі бұқаралық ақпарат құралдары ЛСД-ні зерттеулер мен оның психиатрияда кеңінен қолданылуы туралы хабарлады, ал психология факультетінің студенттері білім алу барысында ЛСД қолданып, оның әсерін сипаттады. 1954-1959 жылдар аралығында "Тайм" журналы ЛСД туралы алты жағымды мақала жариялады. 1950 жылдардың екінші жартысынан бастап Уильям Берроуз, Джек Керуак және Аллен Гинзберг сияқты "Бит" буынының жазушылары марихуана мен Бензедрин сияқты есірткілерді қолданып, олар туралы жазды, осылайша олардың қолданылуын танымал етуге және кеңінен таратуға көмектесті. 1960 жылдардың басында Тимоти Лири, Алан Уоттс, Алдус Хаксли және Артур Костлер сияқты сананы кеңейтуді жақтаған жаңа ойшылдар ЛСД және басқа психоделиктерді қолдануды ұсынды. Лоренс Вейсидің сөзіне сәйкес, олар жаңа буын жастардың ой-өрісіне зор әсер етті.
Throughout the 1950s, mainstream media reported on research into LSD and its growing use in psychiatry, and undergraduate psychology students taking LSD as part of their education described the effects of the drug. Time magazine published six positive reports on LSD between 1954 and 1959. From the second half of the 1950s, Beat Generation writers like William Burroughs, Jack Kerouac and Allen Ginsberg wrote about and took drugs, including cannabis and Benzedrine, raising awareness and helping to popularise their use. In the early 1960s the use of LSD and other psychedelics was advocated by new proponents of consciousness expansion such as Timothy Leary, Alan Watts, Aldous Huxley and Arthur Koestler, and, according to Laurence Veysey, they profoundly influenced the thinking of the new generation of youth.
Мәдениеттің әсері
Психоделикалық өмір салты 1960 жылдардың ортасында Калифорнияда, әсіресе Сан-Францискода дамыды, Оусли Стэнлидің алғашқы ірі жер асты ЛСД зауыты құрылған кезде. 1964 жылдан бастап романшы Кен Кесидің айналасында біріккен «Merry Pranksters» тобы Acid Tests-ті ұйымдастырды – бұл ЛСД қабылдаумен (Стенли ұсынған), жарық шоуларымен, кино көрсетулермен және Grateful Dead тобының (алғаш Warlocks деп аталған, Стенли қаржыландырған) импровизациялық музыкасымен байланысты іс-шаралар сериясы, психоделикалық симфония ретінде танымал болды. Pranksters LSD қолдануды кеңінен таратуға көмектесті, Америка бойынша психоделикалық суреттермен безендірілген мектеп автобусында саяхаттап, есірткі таратып, бит қауымының көрнекті өкілдерімен кездесіп, Том Вольфтың «Электрлік Кул-Эйд Қышқылы Тесті» (1968) сияқты өз қызметтері туралы жарияланымдар жасады. Сан-Францискода студенттерге және қалаға тартылған бос ойлы адамдарға қызмет ететін халықтық клубтар, кофеханалар мен тәуелсіз радиостанциялар пайда болды. Джаз және блюз музыканттары арасында есірткі қолдану кең таралған, ал 1960 жылдардың басында фолк және рок музыканттары арасында марихуана, пейот, мескалин және ЛСД сияқты есірткілерді қолдану көбейе бастады. «Психоделикалық» терминін фолк сахнасында алғаш рет 1964 жылы Нью-Йорктегі «The Holy Modal Rounders» тобы Lead Belly-нің «Hesitation Blues» әнінің нұсқасында қолданды. Фолк/авангард гитарисі Джон Фейхи 1960 жылдардың басында бірнеше ән жазды, кері таспалар және флейта мен ситар сияқты жаңа аспаптық сүйемелдеуді қоса, әдеттен тыс жазу әдістерін сынады. Оның он тоғыз минуттық «Ұлы Сан-Бернардино Туған Күн Тойы» «жүйкелі импровизацияларымен және ерекше гитаралық құрылымдарымен психоделия элементтерін болжады». Оның 1963 жылғы «Fantasias for Guitar and Banjo» альбомы әртүрлі стильдерді зерттейді және «алғашқы психоделикалық жазбалардың бірі ретінде дәл сипатталуы мүмкін». Көп ұзамай музыканттар есірткі туралы (алғашқыда тікелей айтпай, кейіннен ашық түрде) сілтеме жасап, LSD қабылдау тәжірибесін музыкада қайта жасай немесе көрсете бастады, бұл психоделикалық өнерде, әдебиетте және кинода көрініс тапқандай. Бұл үрдіс Америка мен Ұлыбританияда параллель түрде, өзара байланысты фолк және рок сахналарының аясында жүрді. Поп музыка психоделикалық дыбыстарды қабылдаған кезде, жанр негізгі және коммерциялық күшке айналды. Психоделикалық рок онжылдықтың соңындағы жылдары өзінің шыңына жетті. 1967-1968 жылдары ол рок музыкасының басым дыбысы болды, британдық нұсқасында немесе американдық Батыс жағалауындағы қатты қышқыл рок ретінде. Америкада 1967 жылғы «Сүйіспеншілік жазы» Human Be In іс-шарасымен басталды және Монтерей поп-фестивалінде өзінің шыңына жетті. Бұл тенденциялар 1969 жылғы Вудсток фестивалінде толыққанды жетілді, онда Джими Хендрикс, Дженис Джоплин, Джефферсон Эйрплейн және Сантана сияқты көптеген ірі психоделикалық топтар өнер көрсетті. 1960 жылдардың соңында музыкада психоделияны зерттеу тенденциясы көбінесе тоқтатылды. ЛСД 1966 жылы АҚШ пен Ұлыбританияда заңсыз деп жарияланды. Шэрон Тейт және Лено мен Розмари Лабианканың өліміне «The Manson Family» тобының Битлз әндерімен, мысалы «Helter Skelter»мен байланыстыруы хиппилерге қарсы толқынға себеп болды. 1969 жылдың 6 желтоқсанында Калифорниядағы Алтамонтта өткен тегін концерт, басында The Rolling Stones және Jefferson Airplane өнер көрсеткенімен, психоделикалық музыка сахнасында күтілгендей оң нәтиже бермеді; керісінше, ол Hells Angels күзетшілерінің қара нәресте Мередит Хантерді өлтіруімен әйгілі болды.
The psychedelic lifestyle had already developed in California, particularly in San Francisco, by the mid 1960s, with the first major underground LSD factory established by Owsley Stanley. From 1964 the Merry Pranksters, a loose group that developed around novelist Ken Kesey, sponsored the Acid Tests, a series of events involving the taking of LSD (supplied by Stanley), accompanied by light shows, film projection and discordant, improvised music by the Grateful Dead (financed by Stanley), then known as the Warlocks, known as the psychedelic symphony. The Pranksters helped popularise LSD use, through their road trips across America in a psychedelically decorated converted school bus, which involved distributing the drug and meeting with major figures of the beat movement, and through publications about their activities such as Tom Wolfe's The Electric Kool Aid Acid Test (1968). San Francisco had an emerging music scene of folk clubs, coffee houses and independent radio stations that catered to the population of students at nearby Berkeley and the free thinkers that had gravitated to the city. There was already a culture of drug use among jazz and blues musicians, and in the early 1960s use of drugs including cannabis, peyote, mescaline and LSD began to grow among folk and rock musicians. One of the first musical uses of the term "psychedelic" in the folk scene was by the New York based folk group The Holy Modal Rounders on their version of Lead Belly's 'Hesitation Blues' in 1964. Folk/avant garde guitarist John Fahey recorded several songs in the early 1960s experimented with unusual recording techniques, including backwards tapes, and novel instrumental accompaniment including flute and sitar. His nineteen minute "The Great San Bernardino Birthday Party" "anticipated elements of psychedelia with its nervy improvisations and odd guitar tunings". His 1963 album Fantasias for Guitar and Banjo explores various styles and "could also be accurately described as one of the very first psychedelic records". Soon musicians began to refer (at first indirectly, and later explicitly) to the drug and attempted to recreate or reflect the experience of taking LSD in their music, just as it was reflected in psychedelic art, literature and film. This trend ran in parallel in both America and Britain and as part of the interconnected folk and rock scenes. As pop music began incorporating psychedelic sounds, the genre emerged as a mainstream and commercial force. Psychedelic rock reached its peak in the last years of the decade. From 1967 to 1968, it was the prevailing sound of rock music, either in the whimsical British variant, or the harder American West Coast acid rock. In America, the 1967 Summer of Love was prefaced by the Human Be In event and reached its peak at the Monterey Pop Festival. These trends climaxed in the 1969 Woodstock festival, which saw performances by most of the major psychedelic acts, including Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jefferson Airplane, and Santana. By the end of the 1960s, the trend of exploring psychedelia in music was largely in retreat. LSD was declared illegal in the US and UK in 1966. The linking of the murders of Sharon Tate and Leno and Rosemary LaBianca by The Manson Family to Beatles songs such as "Helter Skelter" contributed to an anti hippie backlash. The Altamont Free Concert in California, headlined by The Rolling Stones and Jefferson Airplane on December 6, 1969, did not turn out to be a positive milestone in the psychedelic music scene, as was anticipated; instead, it became notorious for the fatal stabbing of a black teenager Meredith Hunter by Hells Angels security guards.