Жарқын әңгімелер журналының тарихы

Кіріспе

Жарқын сенсациялық журнал

Confidential – 1952 жылдың желтоқсанынан 1953 жылдың тамызына дейін тоқсан сайын, кейін 1978 жылы жабылуына дейін екі ай сайын жарық көрген журнал. Оны Роберт Харрисон құрған, және ол сенсациялық жаңалықтар, әңгімелер мен ашып айту журналистикасының алғашқысы саналады.

Нью-Йорк графикасы

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Нью-Йоркте ерлер журналдарын басып шығаратын Роберт Харрисон тергеуші журналистикаға қайта оралуға шешім қабылдады. Бұрын ол 1924-1932 жылдар аралығында «Нью-Йорк кешкі графигі» газетінде тілші болып жұмыс істеген, ол 1960 жылдары пайда болатын сенсациялық басылымдардың алдағысы болды. Жыныстық қатынас, қылмыс және зорлық-зомбылыққа баса назар бергендігі үшін қарсыластары «Порнографиялық графика» деп атаған газет, Харрисон «Confidential» журналын басып шығару кезінде пайдаланған көптеген тақырыптарды ұсынды. Харрисон газетте көшірмеші болып жұмыс істей бастағанда, ол кейіннен болашақ журналды жарнамалайтын театр сыншысы Уолтер Винчеллмен танысты.

Кино хабаршысы

Нью-Йорк График жабылғаннан кейін Харрисон «Motion Picture Herald» журналының редакциялық құрамына ауысты, оның консервативті католик иесі Мартин Куигли аға Кино өндірісінің кодексін жасауға көмектесті. Харрисон Бродвей мен Нью-Йорктің қоғамдық өміріне көбірек қызығушылық танытса да, Herald-тағы жұмысы болашақ Confidential журналын Голливудқа қарай бағыттауға ықпал етті. Куиглиден заң аясында не істей алатынын білген Харрисон порнографиялық емес «сыр торт» журналдарын шығаруға кірісті. Оның алғашқысы – 1941 жылдың қазан айында жарық көрген «Beauty Parade» (1941–1956) журналы. Харрисон Куигли баспасының мүмкіндіктерін түнгі уақытта жасыра пайдаланып, компанияның Голливудтағы кеңсесіне сапары барысында жинаған жарнамалық фотосуреттерден галереяларын жасады. 1941 жылғы Рождество қарсаңында ұсталған соң жұмыстан босатылды, оның қарындастары Эдит Тобиас және Хелен Студин оған көмектесіп, бірнеше мың доллар капитал жинады, оның 400 долларын кейін оның ең танымал кәсіпорнында маңызды рөл атқарған сүйікті немересі Марджори Тобиас берді. Харрисон «Beauty Parade» және оның бес туысқан журналымен үлкен жетістікке жетті, бірақ соғыстан кейінгі жылдары олардың таралымы азайды. Харрисон толық жалаңаш суреттерді жариялаудан бас тартты және Playboy сияқты журналдардың бағытына ермеді. 1952 жылдың басында оның бухгалтері оның банкрот болғанын хабарлады.

Куәгер

1947 жылы Харрисон "Көз куәсі" деп аталатын "әқиқат" журналын жасап шығарды. Вирджиния Хиллдің Кефовер комитетінің тыңдауындағы куәлігінен шабыттанған деп есептеледі, Харрисон ақыры таблоидтық стильдегі әңгіме-дүкен журналын шығарды: "Құпия". "Атауы Ли Мортимер мен Джек Лейттің ашылулар кітаптарының сериясынан алынған". Бұрынғы "Нью-Йорк График" сияқты, ол атақтылардың есірткіге тәуелділігін, қылмыстық өтілдерін және жасырын саяси және жыныстық қалауларын ашуға бағытталған. Харрисон "құқық бұзушылық, тұтынушылардың алдануы және саясаткерлердің жамандықтары" туралы шоу-бизнеске қатысы жоқ жаңалықтарды жарияласа да, бұрын жұмыс істеген Quigley Publishing сияқты, баса назар Голливудқа болды, бірақ "жұлдыздардың құпияларын ашу" – "Құпия" журналының басты мақсатына айналды.

Басылым басталды

1952 жылдың желтоқсанында (қарашада) шыққан «Конфиденциалдың» алғашқы саны «Жасырынды жартылай аштық!» деген тақырыппен жарық көрді. Оның таралымы 250 000 дананы құрады. Бірақ Харрисонның антпен расталған мәлімдемелері немесе фото/аудио дәлелдері болғанда, оқиға жалаң сөзден асып түсер еді (бұрынғы Голливуд жанжалдарына арналған баспагер Фредерик Гирнау «Coast Reporter» газетінде Клара Боуды жамандағаны үшін сотталғаннан өзгеше). Кино тарихшысы Мэри Дежардинс «Конфиденциалдың» редакциялық стилін «ескі оқиғаларды қайта өңдеу немесе жаңа оқиғалардың негізі ретінде «жинақталған» фактілерді жасау үшін зерттеу әдістері мен жазу техникаларын» пайдалану деп сипаттады. Роберт Харрисон өзі былай деді: «Біз жұлдызды ұятты жағдайда көрсетіп, оны құжаттағаннан кейін, біз қалағанымызды айта аламыз және менің ойымша, оларды шынайы болғаннан әлдеқайда қызықты етеміз. Олар не істемек, бізді сотқа беріп, оның сол әйелмен болғанын мойындап, бірақ біз айтқан басқа да нәрселерді істемегенін мәлімдемек пе?» Мақаланың «фактілері» жиналғаннан кейін, төрт адамнан тұратын команда (редактордың орынбасары Джей Брин басқаратын) оны «Конфиденциалдың» «мұз сырғанау» стиліне жету үшін бірнеше рет қайта жазды: «әдемі және әшекейсіз, оқырманды үнемі қызықтырып тұрады». Соңғы нұсқасы редакциялық кеңесте дыбыстық әдемілік үшін оқылып шығарылды. Харрисон «Уинчелл Жозефина Бейкер туралы дұрыс айтты!» деген мақала жариялағанда, ол «Graphic» газетіндегі балалық шағының ұстазын қолдады. Уинчелл газет бағанында, теледидар мен радио хабарларында «Конфиденциалға» жақсылық жасай отырып, оған жауап берді. Харрисон Нью-Йорктегі 1697 Бродвейде 4000 шаршы фут кеңсе жалдады, бірақ оның штаттары 15-тен аспады, олардың көпшілігі оның әпкелері Эдит Тобиас және Хелен Студин сияқты туыстары болды. Ол сондай-ақ 58-ші көшедегі «Hotel Madison» кооперативіндегі одан да сәнді пәтерге көшті. Осы екі жаңа кеңсесінен Харрисон Голливудтегі ақпарат көздерінің желісін құрды – проституткалар, қонақ үй қызметкерлері, бақытсыз актерлер және кекшіл жұлдыздар, сондай-ақ Фред Оташ жеке детективтік бюросы және Х.Л. Вон Виттенбургтің «Голливуд детективтік агенттігі» сияқты жергілікті жеке детективтік агенттіктермен жұмыс істеді. Ақпарат көздерінің арасында Франческа Де Скаффа (Брюс Кэботтың бұрынғы әйелі) және Ронни Квиллан (сценарист Джозеф Квилланның бұрынғы әйелі) сияқты шағын актрисалар да болды. Харрисонның айтуынша, Барбара Пейтон «Конфиденциал Голливуд» кеңсесіне ақшасы жетпеген кезде әңгіме сату үшін жиі келіп тұратын. Кейде тіпті Майк Тод сияқты продюсерлерге, тіпті Гарри Кохн сияқты студия басшыларына дейін ақпарат сататын. Ақша, жариялылық, кек алу немесе шантаж – осылардың бірі себеп болатын. Журнал мақалаларын жарияламас бұрын фактілерді екі рет тексерді және «Конфиденциалдың» заңгерлері «сотқа бермейтін» мәлімдеме ретінде қарады деген кең таралған аңызға қарамастан, 1957 жылғы сот ісі олай емес екенін көрсетті. «Беккер, Росс және Стоун» манхэттендік заң фирмасына әр мақаланы тексеруге жылына 100 000 доллардан астам жұмсағанына қарамастан, Харрисон заңгерлердің ескертулерін елемеді, мысалы, Морин О’Хара туралы мақала жағдайында. Бірақ Харрисон қосымша сақтық шараларын қабылдады. Мақалаларды заңгерлер тексеріп, антпен расталған мәлімдемелер немесе фото/аудио дәлелдер ұсынғаннан өзге, баспа және тарату арналарын да бөліп шығарды. Редакциялық мазмұн Нью-Йорк кеңселерінде дайындалса да, журналдың өзі Чикагода тәуелсіз мердігермен (Иллинойс штатының Маунт-Моррис қаласындағы «Kable Publishing» баспаханасы) басылды. Көшірмелер баспадан шыққанға дейін сатылды және «Конфиденциал» компаниясы да, баспахана да «сұлулық салонында немесе шаштаразда ғана оқитындарын айтқан адамдарға журнал жеткізетін дистрибьюторлар, көтерме саудагерлер және бөлшек саудагерлер желісімен» корпоративтік байланысы болған жоқ.

The first Confidential issue was dated December (released November) 1952 under the caption "The Lid Is Off!" Its circulation was 250,000 copies. But if Harrison had sworn affidavits or photographic/audio proof, the story would go beyond innuendo (unlike an earlier Hollywood scandal publisher, Frederic Girnau of the Coast Reporter—who was tried for libeling Clara Bow—Harrison usually protected himself with signed affidavits). Film historian Mary Desjardins described Confidentials editorial style as using "research methods and writing techniques that recycled old stories or created 'composite' facts as the basis of new ones." Robert Harrison himself described it thus: "Once we establish the star in the hay and that's documented, we can say anything we want and I think we make them a hell of a lot more interesting than they really are. What's a guy gonna do, sue us and admit he was in the hay with the dame, but claim he didn't do all the other things we dress the story with?" After the "facts" of an article were assembled, a staff of four (headed by associate editor Jay Breen) would rewrite it several times to achieve Confidentials "toboggan ride" style: "racy and free of embroidery, keeps the reader on the edge of his seat." The final product would be read aloud at a staff meeting for euphony. When Harrison published "Winchell Was Right About Josephine Baker! ", he came out in support of his childhood mentor at the Graphic during the Stork Club controversy. Winchell returned the favor by mentioning Confidential in his newspaper column and television and radio broadcasts. Harrison would rent 4,000 square feet of office space at 1697 Broadway in New York City, but never had more than 15 staff members, mostly family relations of whom the most important were his sisters Edith Tobias and Helen Studin. He would also move into an even more luxurious apartment at the Hotel Madison cooperative on East 58th Street. From his two new headquarters, Harrison developed a Hollywood network of informants—prostitutes, hotel employees, down on their luck actors and vengeful celebrities—working with local detective agencies such as the Fred Otash Detective Bureau and H. L. Von Wittenburg's Hollywood Detective Agency. Among the informants were minor actresses such as Francesca De Scaffa (ex wife of Bruce Cabot) and Ronnie Quillan (ex wife of screenwriter Joseph Quillan). According to Harrison, Barbara Payton would stop by Confidentials Hollywood office and sell a story whenever she was short of cash. and in some cases, all the way up to a producer such as Mike Todd or even a studio head such as Harry Cohn. Money, publicity, revenge or blackmail was the lure. Contrary to the popular legend that the magazine double checked its facts before publishing its articles, as well as being vetted by Confidentials lawyers as "suit proof," the later 1957 court case would show otherwise. Despite spending over $100,000 a year having a Manhattan law firm, "Becker, Ross, and Stone to vet each story," Harrison would still ignore the lawyers' warnings, as in the case of the article on Maureen O'Hara. But Harrison had further safeguards in place. In addition to articles being vetted by lawyers and sworn affidavits or photographic/audio proof of claims, Harrison compartmentalized both the printing and distribution channels. Though the editorial content was prepared in the New York offices, the magazine itself was printed in Chicago by an independent contractor (Kable Publishing of Mount Morris, Illinois). The copies were sold before they came off the presses and neither Confidential Inc. nor the printer had any corporate connection to the chain of "distributors, wholesalers and retailers that provided Confidential to all those people who claimed they only read it at the beauty parlor or the barbershop."

Жетістік

Харрисон көп ұзамай бір нөмірге шамамен 500 000 доллар таба бастады. 1955 жылға қарай, «Конфиденциалдың» бір санының таралымы бес миллион данаға жетті, бұл «Reader’s Digest», «Ladies’ Home Journal», «Look», «The Saturday Evening Post» немесе «Collier’s» басылымдарынан да көп сатылды. Содан кейін оның ұстазы Уолтер Винчелл оған жаңа редакторлық қызметке жол ашты. Винчеллдің қолдауымен Говард Рашмор «Конфиденциалдың» бас редакторы болды. Рашмор Хёрст желісі сияқты Маккартишіл басылымдардың наразылығына ұшырағаннан кейін, әдеттегі жұмысынан айырылып қалды. Рашмор «Конфиденциалды» коммунистерді әшкерелеу үшін жаңа платформа ретінде пайдалануды жоспарлады, бірақ көбінесе күдікті голливудтық симпатизанттармен қанағаттануға мәжбүр болды, олар туралы жарияланған материалдарда жыныстық «ерекшеліктері» айтылды. Оның антикоммунистік мақалалары өзінің атымен жарық көрсе де, Голливудты әшкерелейтін материалдары үшін көптеген псевдонимдерді қолданды, мысалы, «Теледидар шкафындағы лаванда қаңқалары» үшін «Хуан Моралес» және «Голливуд – ерлердің ерлер, әйелдердің де орны!» немесе Жәке Жәке Габор туралы «Көремет қыздары алдамасын» мақаласы үшін «Брукс Мартин». Рашмор Вашингтон мен Голливудтағы коммунистер мен гомосексуалдарды әшкерелейтін мақалалардың авторы болды, сонымен қатар ажырасу және некеден тыс қатынастар туралы мақалалар жазды, бұл оның екі әйелімен болған бұрынғы қарым-қатынастарын еске түсірді. 1955 жылдың қаңтар айында Рашмор Лос-Анджелеске ұшып, Де Скаффа мен Квиллан сияқты Харрисонның бұрынғы хабаршыларымен кеңесті. Ол Майк Коннолли сияқты жаңаларын да тартып алды. Рашмордың ең табысты жаңалықтарының бірі – «United Press» газетінің тілшісі Алина Мосби болды. Жоғары жалақыға қарамастан, Рашмор хабаршылар мен Харрисоннан жиренді. Рашмор өзінің жұмыс берушісін «порнограф» деп есептеді, бірақ өзі эротикалық заттарды жинаушы еді. Харрисон телеграмма мен телефон арқылы Батыс жағалаундағы желісімен байланысқан. Бірақ киноиндустрия тарапынан құқықтық қауіп-қатерлер күшейгенде, Харрисон өзінің ең батыл қадамын жасады. Роберт Митчемнің інісі Джон Митчем, адвокат Джерри Гизлердің басшылығымен «Голливуд зерттеулеріне» кіруге тырысты. Джон ағасы туралы сенсациялық ақпаратқа ие екенін айтып, Фред Оташқа барған сапарын сипаттады, онда оны «Беверли-Хиллстегі сәнді пәтерлер үйінің бірінші қабатындағы пәтерге алып барды. Бұл кеңселер екенін білді, «Голливуд зерттеулері» компаниясы, «Конфиденциалдың» фактілерді жинау және қадағалау агенттерінің бас штабы. Бұл жерде үлкен, мықты жігіттер көп еді, кейбіреулері қарулы сияқты көрінді. Пәтердің айналасында телефондар, жазу және тыңдау құрылғылары, файлдар мен фотосуреттер салынған үстелдер болды. Джонды бас мықты жігіттің алдына алып барды және оны таныды – ол Фред Оташ екенін, ол бұрынғы Лос-Анджелес полиция қызметкері, кейін жеке детектив, голливудтық мәселелерді шешуші, аяқ сындырушы, үлкен, мықты ливандық, Джо Маккартиге ұқсайтын адам еді». Харрисонның кәсіпорны «жартылай шантаж операциясына» айналды. Ұсынылған мақала жиналғаннан кейін, оны бірден жариялауға болады. Немесе көбінесе Мид немесе агент тақырыпқа барып, мақаланы жарияламау үшін «қайта сатып алу» ұсынысын береді немесе басқа атақты тұлғалар туралы ақпарат алмасу үшін мақаланы тоқтатады. Бірақ өздері туралы мақала жарияланбауы үшін немесе басқаларды кінәлау үшін журналға ақша төлемей, екі актер – Лизабет Скотт пен Роберт Митчем сотқа шағымданып, талап қойды. Олардың адвокаты Джерри Гизлер болды, ол темекі мұрагері Дорис Дьюкті де өкілдік етті.

Harrison soon started making approximately $500,000 per issue. By 1955, Confidential had reached a circulation of five million copies per issue with larger sales than Reader's Digest, Ladies' Home Journal, Look, The Saturday Evening Post or Collier's. Then his mentor, Walter Winchell, gained for him a new editorial job. Under Winchell's sponsorship, Howard Rushmore became the chief editor of Confidential. Rushmore, having earned the enmity of McCarthyite papers like those of the Hearst chain, found himself cut off from his usual employment. Rushmore hoped to use Confidential as a new venue to expose communists, though he often had to settle for suspected Hollywood fellow travellers, who were implied in stories to be sexual "deviates." While his anti communist hit pieces were bylined under his own name, he used a host of pseudonyms for Hollywood exposés, such as "Juan Morales" for "The Lavender Skeletons in TV's Closet" and "Hollywood—Where Men Are Men, and Women, Too! ", or "Brooks Martin" for the Zsa Zsa Gabor story "Don't Be Fooled by the Glamour Pusses." Beside Rushmore authored pieces unmasking communists and homosexuals in Washington and Hollywood, he also wrote how to articles on divorce and conducting extra marital affairs, echoing his past relationships with his two wives. In January 1955, Rushmore flew to Los Angeles to confer with old Harrison informants like De Scaffa and Quillan. He also recruited new ones like Mike Connolly One of Rushmore's most prolific discoveries was United Press columnist Aline Mosby. Despite his high salary, Rushmore was repelled by the informants and Harrison. Rushmore considered his employer a "pornographer," though Rushmore himself was a collector of erotica. Harrison communicated with his West Coast network by telegram and phone. But in the rising face of legal threats from the film industry, Harrison would make his boldest move yet. John Mitchum, the younger brother of Robert Mitchum, tried to infiltrate Hollywood Research under the guidance of attorney Jerry Giesler. John, pretending to have scandalous information on his brother, described a visit to Fred Otash, where he was taken to "a ground floor apartment in a luxury apartment building in Beverley Hills, the offices, it turned out, of Hollywood Research Inc., command central for Confidentials fact gathering and surveillance agents. The place was filled with big, tough looking guys, and some of them looked like they were packing heat. There were desks around the apartment topped with phones and recording and listening devices and files and photographs. John was taken to the head tough guy and recognized him—it was Fred Otash, a notorious ex Los Angeles policeman turned private eye, Hollywood fixer, problem solver, leg breaker, a big mean Lebanese, looked like Joe McCarthy with muscle." The Harrison enterprise had evolved into a "quasi blackmail operation." Once a proposed story was assembled, it could be published outright. Or more typically, either Meade or an agent would visit the subject and present a copy as a "buy back" proposal, or the story be held back for in exchange for information on other celebrities. But instead of paying the magazine not to publish an article about themselves or implicating others, two actors, Lizabeth Scott and Robert Mitchum, sued. Their attorney was Jerry Giesler, who also represented tobacco heiress Doris Duke.

Екі жалған

1955 жылғы 8 шілдеде Рашмор Чикагодағы Том Дагган шоуында пайда болды. Ол эфирде бұрынғы қорғаныс министрі Джеймс Форресталды өлтірген коммунистердің ісін ашу үшін құпия тапсырманы орындағанын мәлімдеді. Рашмор көрермендерге "Чикаго коммунистік партиясының" басшысы "Лазарович" деп аталғанын және оны табу үшін олардың көмегіне мұқтаж екенін айтты. Кейін Рашмор қонақүйіндегі бөлмесінен жоғалып кетті, бұл ФБР-дің бүкіл ел бойынша адам іздеуіне әкеп соқты. Халық Рашморды коммунистер ұрлап кеткен немесе өлтірген деп ойлаған кезде, ол Монтана штатының Бутте қаласындағы Финлен қонақ үйінде "Х. Робертс" деген атпен жасырынып отырғаны анықталды. Осы уақытта журналистер "Лазаровичтің" Манхэттенде Уильям Лазар деген атымен тұрғанын анықтады. ФБР директорының орынбасары Клайд Толсон жоғалып кеткені туралы есептің шетіне: "Рашмор, әдетте, ақылдан адасқан болуы керек. Біз онымен ісіміз болмауы керек" деп жазды. Дж. Эдгар Гувер: "Мен толығымен келісемін" деп қосты. Рашмордың екінші некесі нашарлап бара жатқан еді. Рашмор амфетаминге тәуелді болуымен қатар, оның әйелі де алкоголизмге ұшырады. 1955 жылғы 5 қыркүйекте Франсис Рашмор өз-өзіне қол жұмсау үшін Ист-Риверге секірді, бірақ оны әуе терминалының қызметкері құтқарып алды. Осы арада Рашмор Харрисонды бұрынғы бірінші ханым Элеонора Рузвельттің афроамерикалық шалғайдағы жүргізушісімен болған қарым-қатынасы туралы мақала жариялауға көндіруге тырысты. Харрисон бас тартқан соң, Рашмор жұмыстан кетті. 1956 жылдың ақпан айының басында Рашмор Ұлттық полиция газетінің редакторы болып жұмыс істегені хабарланды. Келесі көктемде, Гизлер баспасөзге уәде бергеніне қарамастан, "Құпия" журналына қарсы заңдық шаралар еш нәтиже бермеді. Журналдың штаб-пәтері Нью-Йорк штатында орналасқандықтан және талапкерлер Калифорния штатының тұрғындары болғандықтан, олар өз штаттарында сот процесін бастады, сондықтан іс тоқтатылды. 1956 жылғы 7 наурызда Лос-Анджелес Жоғарғы сотының судьясы Леон Т. Дэвид Лизабет Скотттың талабын журнал Калифорнияда жарияланбағандықтан жоққа шығарды. Осы сәтсіздікке қарамастан, Гизлер Скотттың ісіне қоса, "егер бұл жерде де тоқтатылса, актер Роберт Митчемнің журналға қарсы 2 миллион долларлық талабын Нью-Йоркте қайтадан жаңартатынын" айтты. Гизлердің алғашқы шабуылы сәтсіз аяқталғанына қарамастан, басқа актерлердің де сот процестері жинала бастады – олардың жалпы сомасы ақырында 40 миллион долларды құрады. 1956 жылдың қыркүйегінде Харрисон Доминикан Республикасында сафари кезінде Ричард Уэлди атқан деген хабар тарады, бұл туралы әлемдік жаңалықтарда жарияланды. Уэлди – саяхат агенттігінің иесі және Pan American Grace Airways компаниясының бұрынғы атқарушы директоры. Харрисон 1957 жылғы қаңтарда "Құпия" журналында жарық көрген мақаланың тақырыбы болған Пага Пало (Rhynchosia pyranzidalis) – еркектердің қуатын қалпына келтіру үшін қолданылатын жүзімді іздегенін мәлімдеді. Атушы Уэлди "жунглилік аң аулаушы және жол көрсетуші" немесе "ірі аң аулаушы" деп сипатталды, ол бұрынғы әйелі Пилар Паллетте туралы "Құпия" журналында жарық көрген мақалаға реніштенген. Сол кезде Джон Уэйнге үйленген перулік актриса Паллетте Уэйнмен некеде тұрғанда қарым-қатынаста болған. Газеттерде хабарланғандай, Уэлди оқиға орнынан қашып кетіп, Харрисонды жұлдызды қызымен бірге джунглиде жалғыз қалдырды. Екеуі де ақырында Доминикан армиясы немесе жергілікті полиция мен скауттар құтқарып алды. Кейіннен Уэлди полицияға ұсталды. Бірақ Харрисон Уэлдиге қарсы айыптаудан бас тартты және екеуі де жұрт алдында татуласты. Кейіннен бұл оқиғаның жалған екені анықталды – атушылық болған жоқ. Ауруханадағы жараланған Харрисонның суреттері сахналаған, дәрігер рөлін сомдаған актермен толықтырылған. Тіпті "қыз досы" да Харрисонның жарнамалық трюк үшін жалдаған актриса еді. Майк Уоллеспен телеинтервью кезінде Харрисон CBS түсіру тобын арқасындағы туылған белгісі оқ жарасы деп ойлауға алдады.

On July 8, 1955, Rushmore appeared on The Tom Duggan Show in Chicago. He claimed on air that he was on a secret mission to uncover the communist assassins of former Secretary of Defense James Forrestal. Rushmore told the viewers that the leader of the "Chicago Communist Party," whose name was given as "Lazarovich," was in hiding and that Rushmore needed their help in locating him. Rushmore later disappeared from his hotel room, leading to a nationwide manhunt by the FBI. As the nation speculated that Rushmore was either kidnapped or murdered by communists, he was discovered hiding under the name "H. Roberts" at the Hotel Finlen in Butte, Montana. Meanwhile, news reporters found "Lazarovich" living in Manhattan under his real name of William Lazar. Associate Director of the FBI, Clyde Tolson, wrote in the margin of a report on the disappearance: "Rushmore must be a 'nut.' We should have nothing to do with him." J. Edgar Hoover added in the margin: "I certainly agree." Rushmore's second marriage was deteriorating. In addition to Rushmore's amphetamine habit, he became an alcoholic as did his wife. On Monday, September 5, 1955, Frances Rushmore jumped into the East River in a suicide attempt, but was rescued by an air terminal worker. Meanwhile, Rushmore tried to get Harrison to publish a story about former First Lady Eleanor Roosevelt having an alleged affair with her African American chauffeur. When Harrison refused, Rushmore quit. By early February 1956, Rushmore was reportedly an editor at the National Police Gazette. The next spring, despite Giesler's reassurances to the press, the legal effort against Confidential would go nowhere. Since the magazine was domiciled in New York State, and the plaintiffs were California residents who initiated the suits in their own state, the suits were stopped. On March 7, 1956, Los Angeles Supreme Court judge Leon T. David quashed Lizabeth Scott's suit on grounds that the magazine was not published in California. Despite this setback, in addition to Scott's suit, "Giesler said he also would refile in New York a $2 million suit by actor Robert Mitchum against the magazine if it also is quashed here." Though Giesler's initial attack failed, lawsuits from other actors continued to pile up—they would eventually total $40 million. In September 1956, Harrison generated front page headlines around the world when he allegedly was shot in the shoulder during a safari in the Dominican Republic by Richard Weldy, a travel agency owner and former executive for Pan American Grace Airways. Harrison claimed to be searching for Paga Palo (Rhynchosia pyranzidalis)—a vine used to restore virility in males, which was the subject of a January 1957 Confidential article. The shooter, Weldy, variously described as a "jungle trapper and guide" or "a big game hunter," purportedly harbored a grudge over a Confidential story about his ex wife, Pilar Pallete, a Peruvian actress who was then married to John Wayne. The nonexistent Confidential article depicted Pallete as having an affair with Wayne while married to Weldy. According to newspaper accounts, Weldy fled the scene, leaving Harrison to die alone in the jungle with his blonde girlfriend; the two were eventually rescued by either the Dominican Army or local police and boy scouts. Newspapers reported that Weldy was later arrested by police. But Harrison refused to press charges against Weldy and the two publicly reconciled. Later the whole story was revealed to be a hoax—the shooting never took place. Photos of a wounded Harrison in a hospital were staged, complete with an actor playing a physician. Even the "girlfriend" was an actress that Harrison hired for the publicity stunt. During a television interview with Mike Wallace, Harrison fooled the CBS film crew into thinking that a birthmark on his back was the bullet wound.

1957 жылы Калифорниядағы қылмыстық қорлау бойынша қудалау

Киноиндустрия үнемі «Конфиденциал» журналынан келіп жатқан ақпарат ағынын тоқтатудың жолдарын іздестіріп тұрды. Олар Калифорния округтік прокурорына журналды қылмыстық жала жабу үшін соттауға қатысты өтініш жасады, сол кезде Калифорнияда бұл құқық бұзушылық болып есептелді. Қылмыстық жала жабу істері сирек кездесетін және кейіннен соттармен жойылған. «Конфиденциал» журналы қылмыстық жала жабуға қатысты сөз байласуда айыпталды, бұл негізгі құқық бұзушылық болса да, ауыр қылмыс саналды. Бұл айырмашылық прокуратураға сотқа шақырулар мен экстрадиция сұрауларын орындауға мүмкіндік берді, бұл құқық бұзушылық үшін қолжетімді емес еді. Нью-Йоркте Рашмор «Конфиденциал» журналынан алған еңбекақысын Калифорнияға билет алуға жұмсады, содан кейін Гизлердің кеңсесімен байланысқа түсті. Рашмор Голливудта жұмыс табу үшін куәгер болуға ұсыныс жасады, бірақ Гизлер бас тартты. Содан кейін Рашмор Калифорнияның бас прокуроры Пэт Браунның куәгері болды. 1957 жылдың 15 мамырында Лос-Анджелесте «Конфиденциал» журналын тергеп отырған үлкен жюри 11 адамды айыптады: Роберт Харрисон («Конфиденциал» журналының баспашысы және жалғыз иесі), Франческа Де Скаффа, Харрисонның қызы Марджори Мид («Hollywood Research Inc.» президенті және жалғыз иесі) және оның күйеуі Фред Мид («Hollywood Research Inc.» қазынашысы), Харрисонның әпкесі Эдит Тобиас (Харрисонның хатшысы) және оның ұлы Майкл Тобиас («Hollywood Research» вице-президенті), Харрисонның әпкесі Хелен Студин («Конфиденциал» кеңсесінің менеджері) және оның күйеуі Дэниел Студин («Конфиденциал» журналының таралым менеджері). Бірақ журналдар мен негізгі таратушы Нью-Йорк штатында орналасқан, ал Нью-Йорк Браунның Харрисонды және басқаларын Калифорнияға экстрадициялаудан бас тартты. Иллинойс штаты да бас прокурормен ынтымақтастық жасаудан бас тартты. Ақырында Браун Марджори мен Фред Мидді сотқа тартты. Мидтер шын мәнінде сот алқасының айыптаулары кезінде Нью-Йоркте болды және бастапқыда Калифорниядағы сотқа қатыспауға ниеттенген, өйткені Нью-Йорк штатының заңдары бойынша жала жабу экстрадицияға жатпайды. Бірақ Харрисон бірінші бетке шығу мүмкіндігін көріп, соттан қашуды қалады және Мидтерді қорғаушы Артур Кроулимен бірге Лос-Анджелеске оралуға шақырып, өз жағдайларын қорғауға көндірді. Кроулидің стратегиясы қарапайым болды: «Конфиденциал» журналының материалдары бойынша куәгерлерді куәгерлер алқасына шақырып, оларға ант бергізіп, оқиғалардың шындыққа сәйкес келіп-келмейтінін сұрады. Бұрын Пэт Браунды Роберт Харрисонды қылмыстық жала жабуға қатысты айыптауға көндіруге тырысқан киноиндустриясының басшылары енді «бұл сотты жүз жұлдыздың соты деп баспа баспасөз жариялайды» деген қорқыныштан кері шегінуге тырысты. Бірақ Браун бұған келіспеді. 1957 жылдың 7 тамызында Калифорния штатының халқы Роберт Харрисонға қарсы сот басталды. Бұл іске киноиндустриясының 200-ден астам өкілі қатысты, олардың көпшілігі қорғанысқа шақырудан қашу үшін Калифорниядан қашып кетті. Рашмор, қазір штаттың басты куәгері, журналдың фактілерді екі рет тексеру туралы беделіне қарамастан, журналдың дәлелденбеген айыптауларды біліп-біліп жариялағанын растады: «Кейбір оқиғалар шындыққа сәйкес келеді, ал кейбіреулеріне ешқандай дәлел жоқ. Харрисон көп рет жала жабу адвокаттарының пікірін қабылдамай, өз бетінше шешім қабылдады». Рашмордың айтуынша, Харрисон адвокаттарға: «Егер сіздер қалағандай материалды басып шығарсам, бизнестен шығамын» деген. Рашмор тіпті Алин Мосбиді де айыптады, ол сот процесін жариялау үшін газеттердің галереясында болды. Мосби «Конфиденциал» журналы үшін 24-тен астам материал жазғаны белгілі болды. «Юнайтед Пресс» агенттігі Мосбиді басқа тілшімен ауыстырды. Сот барысында қорғау тарапынан шақырылған екі куәгер күтпеген жерден қайтыс болды. Жеке детектив Полли Гулд өзінің пәтерінде қайтыс табылған, өлімінің себебі әлі анықталған жоқ. Ол бұрын «Сергек» және «Шыбырла» журналдарында тергеуші болып жұмыс істеген. Өткен аптада Мей Уэсттің «Маэ Уэсттің ашық есік саясаты» кітабындағы сүйіктісі Чалки Райт оқиғаның шындық екенін куәлік беруге үлкермей тұрып ваннада қайтыс табылған. Харрисонның адвокаттары куәгерлерге (сонымен қатар Харрисонға қарсы басқа да сот ісінде талапкерлер) соттан тыс келісімдер арқылы жағдайды түзетуге тырысты, мысалы, 1957 жылғы мамырдағы Дороти Дэндриджбен 10 000 долларлық келісім. Харрисонның чегін алғаннан кейін Дэндридж сотта куәлік берді. О'Хара мен Дэндридж сотқа куәлік берген жалғыз актерлер болды, ал Лос-Анджелес Экзаминер газеті сот үйінің дәлізінде қол алысып тұрған олардың суретін жариялады. Сот соңында қазылар алқасы бес жұлдызды Мейфлауэр қонақ үйіне жабық қалды. Алқабилер «Мейфлауэр» қонақ үйінің жайлылығын пайдалана отырып, талқылау уақытында жаңа мемлекеттік рекорд жасады. 15 күннен кейін қазылар алқасы келісімге келе алмағаны жарияланды. 1957 жылдың 1 қазанында сот тоқтатылғаннан кейін Либераче, Флинн және О'Хара өз жеке сот ісінен бас тартты. Бірақ Пэт Браун «Конфиденциал» журналының жеңісін болдырмау үшін қайта сот отырысын шақыру туралы шешім қабылдады. Харрисон қорқып қалды. Өзінің қызына тағы бір қиындық тудырмау үшін және үш жыл түрмеге отыру қаупінен сақтау үшін Харрисон бас прокурорға тек оң жаңалықтарды жариялауға уәде берді.

The movie industry was constantly engaged in ways to suppress the stream of stories coming from Confidential. They approached a California District Attorney about prosecuting the publication for criminal libel, which was a misdemeanor in California at the time. Criminal libels trials were rare, and have since been eliminated by the courts. Confidential was charged with conspiracy to commit criminal libel, which was a felony even though the underlying crime was a misdemeanor. This distinction helped the prosecution to enforce subpoenas and extradition requests which were not available for misdemeanor charges. Back in New York, Rushmore used his severance pay from Confidential to buy an air ticket to California, where he contacted Giesler's office. Rushmore offered to become a witness in exchange for a job in Hollywood, but Giesler refused. Then Rushmore became a witness for California Attorney General Pat Brown. On Wednesday, May 15, 1957, a Los Angeles grand jury investigating Confidential indicted 11 individuals—Robert Harrison (publisher and sole owner of Confidential Inc.), Francesca De Scaffa, Harrison's niece Marjorie Meade (president and sole owner of Hollywood Research Inc.) and her husband Fred Meade (secretary treasurer of Hollywood Research Inc.), Harrison's sister Edith Tobias (Harrison's secretary) and her son Michael Tobias (vice president of Hollywood Research), Harrison's sister Helen Studin (office manager of Confidential) and her husband Daniel Studin (circulation manager of Confidential),

The five corporations listed in the indictments were Confidential Inc., Whisper Inc., Publishers Distributing Corp. of New York, Kable Publishing Inc. of Illinois and Hollywood Research Inc. of Los Angeles. But the magazines and main distributor were ensconced in New York state, and New York refused to let Brown extradite Harrison and the others to California. Illinois also refused to cooperate with the Attorney General. Brown eventually put Marjorie and Fred Meade on trial. The Meades were actually in New York City at the time of the grand jury indictments and originally intended not to participate in the California trial—libel was not an extraditable offense under New York state law. But Harrison, seeing an opportunity of a lifetime for front page headlines, wanted to avoid a trial in absentia and encouraged the Meades to return to Los Angeles with defense attorney Arthur Crowley to plead their case. Crowley's strategy was simple: put subjects of Confidentials stories on the witness stand and ask them under oath if the stories were true. Film industry executives, who previously tried to convince Pat Brown to charge Robert Harrison with conspiracy to publish criminal libel, now tried to backpedal for fear of adverse publicity from what would be "heralded by the press as the 'Trial of a Hundred Stars'." But Brown would have none of it—on August 7, 1957, The People of the State of California v. Robert Harrison et al. trial began. It would eventually involve over 200 members of the film industry, most of whom fled California to avoid defense subpoenas. Rushmore, now the state's star witness, testified that the magazine knowingly published unverified allegations, despite the magazine's reputation for double checking facts: "Some of the stories are true and some have nothing to back them up at all. Harrison many times overruled his libel attorneys and went ahead on something." According to Rushmore, Harrison told the attorneys, "I'd go out of business if I printed the kind of stuff you guys want." Rushmore even fingered Aline Mosby, who was in the press galleries covering the trial for the newspaper wire service called United Press. It was revealed that Mosby wrote more than 24 stories for Confidential. United Press replaced the disgraced Mosby with another reporter. During the trial, two witnesses for the defense unexpectedly died. Private detective Polly Gould was found dead in her apartment of disputed causes. She was a former investigator for Confidential and Whisper. The previous week, Mae West's alleged love interest in Confidentials "Mae West's Open Door Policy", Chalky Wright, was found dead in a bathtub before he could testify that the story was factual. Harrison's attorneys tried to give witnesses (who were also plaintiffs in other lawsuits against Harrison) a face saving exit with token out of court settlements, such as the May 1957 $10,000 settlement with Dorothy Dandridge. After cashing Harrison's check, Dandridge testified for the prosecution anyway.—refused to settle out of court. O’Hara and Dandridge were the only actors who testified, and a daily newspaper called the Los Angeles Examiner ran a photograph of them shaking hands in a hallway of the courthouse. At the end of the trial the jury was sequestered at the five star Mayflower Hotel. The jury set a new state record in deliberation time while enjoying Mayflower's amenities. After 15 days it was declared that the jury could not reach a verdict. After a mistrial was declared on October 1, 1957, Liberace, Flynn and O'Hara would give up on their own individual lawsuits. But Pat Brown preempted Confidentials win by calling for a retrial. Harrison was rattled. To spare his niece another ordeal—and the danger of three years' imprisonment—Harrison promised the Attorney General to publish only positive stories.

Кейінгі жылдар

Харрисонның жарнамалық тәсілі кері кетті. Браунмен жасалған келісім «Конфиденциал» мен «Шектеу» журналдарының ресми түрде жабылуына себеп болды, себебі журналдар енді әдеттегі сенсациялық жаңалықтарды жариялай алмады. Журналдардың жалғыз сот процесі Харрисонға 500 000 доллардан астам шығын келтірді, сонымен қатар 500 000 доллар заңдық шығындар және әр журнал үшін 5 000 доллар айыппұл салынды. Морин О’Хара 1958 жылдың 1 шілдесінде соттан тыс келісімге келді; Эррол Флинн 1958 жылдың 8 шілдесінде 15 000 долларға келісті; ал 1958 жылдың 16 шілдесінде Либераче 40 000 долларға келісті – бұл сома пианист әдетте бір-екі қойылымнан таба алатын ақшадан асып түсуі мүмкін еді. Заңдық шығындар мен келісімдерге қоса, Харрисон Мидсқа 150 000 доллар сыйлық берді. Харрисон әлі де миллиондаған долларға ие еді. Бірақ Голливуд ақпарат көзі, негізінен Хауард Рашмордың соттағы жариялаған мәлімдемелерінен кейін, толық құлдырап қалды. Харрисонға тән, ол Рашморға ешқандай ашу-ызаны көрсетпеді, ал 1957 жылға қарай ол сыртқы журналдарда аң аулау туралы мақалалар жазуға мәжбүр болды. 1957 жылдың желтоқсанында Рашмор әйелі Фрэнсис пен өгей қызы Линнді Манхэттендегі үйлерінен мылтықпен қуды. Фрэнсис Ист-Ривердегі оқиғадан бері психиатриялық күтімде болғандықтан, Говардтың өзі де психиатриялық күтімге алынды. 1958 жылдың 3 қаңтарында сағат 18:15-те Рашморлар пәтер үйлерінің вестибюлінде татуласуға соңғы әрекет жасады. Ерлі-зайыптылар арасында дау шығып, Фрэнсис вестибюльден шығып, такси шақырды. Сол сәтте Говард таксиге кірді. Екеуі де дауласып жатқанда, такси жүргізушісі 3-ші және 104-ші көшелердегі 23-ші полиция бөліміне бет алды. Кенеттен жүргізуші такси ішінде үш оқ атылғанын естіді. Рашмор әйеліне бас пен мойынның оң жағынан оқ атқан соң, тапаншаны басқа бағыттап, өзін-өзі атты. Харрисон бұл қосқан суицид туралы Айдливуд әуежайынан таксиге отырғанда естіді. Жүргізуші Харрисонға «Конфиденциал» журналының баспашысы өзін және әйелін өлтіргенін айтты, сәл уақытқа Харрисонды жаңылыстырды. Кейін Харрисон өзін-өзі өлтіру туралы әңгімеге сенбеді және Хауард Рашморды өлтірген деп ойлады. Ол Калифорниядағы сот процесінен кейін де, Рашморлардың трагикалық өлімінен кейін де Рашморға адал болды. Күніне ең көп сатылатын журналдың тиражы 200 000-ға дейін төмендеді, бұл 1952 жылдың желтоқсанындағы басылымнан азырақ болды. «Шектеу» мен «Конфиденциал» журналдарының құқықтары 1958 жылдың мамыр айында 25 000 долларға сатылды. Бірақ Харрисонды бұрынғы журналдарын жасауға итермелеген қаржылық қиындықтар болмағандықтан, ол негізінен зейнеткерлікке шығып, қалған өмірін «Дельмонико қонақүйінде, 59-шы көше мен Парк-авенюде» өткізді. 1955 жылдың мамыр айындағы «Конфиденциал» журналында «Дорис Дьюк және оның африкалық ханзадасы» деген мақала жарияланды. Мақалада Дорис Дьюк «негр қолөнерші және шафёрмен» қарым-қатынаста болғаны айтылды, оны мақала авторы бір кезде жұмысқа алған. 1955 жылдың шілдесінде Дорис Дьюк журналға жала жапқандық үшін 3 миллион доллар талап етті. 1955 жылдың тамызында АҚШ пошта бас директоры Артур Саммерфилд «Конфиденциал» журналын пошта арқылы жіберуге тыйым салды. «Пошта қызметкерлері басқа да нәрселермен қатар, стриптизердің қимылдарының ашық сипатталуына және Голливуд жұлдызы Терри Мурдың «күмән тудыратын» суретіне қарсылық білдірді», бұл сурет алғаш рет Стамбулдың француз тіліндегі газеті «Миллет» басылымында жарияланған. Фрэнк Синатра, 1956 жылдың мамырындағы «Конфиденциал» журналының «Генерал Миллске ашық хат: Фрэнк Синатра неге Будоардың Тарзаны» деген мақаласына байланысты, Уитистің оның жыныстық өмірін қалай жақсартқаны туралы әңгіме үшін «Конфиденциал» журналын сотқа берумен қорқытты. 1957 жылдың шілдесіндегі басылымда Либераце туралы «Либераценың әуені неге «Мад Эбаут Зе Бой» болуы керек?» деген мақала жарияланды. Мақалада актердың Далластағы баспасөз агентімен гомосексуалдық қарым-қатынаста болғаны айтылды. Либераче Лос-Анджелес үлкен қазылар алдында куәлік берді, бірақ 1957 жылғы сот процесінде куәлік беруге шақырылмады. Таб Хантер, 1955 жылдың қыркүйегіндегі «Конфиденциал» журналының «Таб Хантерге қарсы «әдепсіздік» айыбының мән-жайы!» деген мақаласының тақырыбы болды, сот процесінің барлық кезеңінде «екі сағаттық дайындық күйінде» болды, бірақ куәгер ретінде шақырылмады. Маурин О’Хара, 1957 жылдың наурызындағы «Конфиденциал» журналының «Маурин О’Хара 35-ші қатарда құшақтасқанда, бұл қаладағы ең қызу шоу болды» деген мақаласының тақырыбы болды, Лос-Анджелес үлкен қазылар алдында куәлік берді. Ол және Дороти Дэндридж 1957 жылғы сот процесінде куәлік беруге шақырылған «Конфиденциал» журналының мақалаларының жалғыз субъектілері болды.

Harrison's publicity stunt backfired. The deal with Brown became the effective end of Confidential and Whisper, as the magazines were no longer able to publish their usual scandalous stories. The magazines' one and only trial cost Harrison over $500,000—in addition to legal fees of $500,000 and a $5,000 fine for each magazine, Maureen O'Hara settled out of court for an undisclosed sum on July 1, 1958; Errol Flynn settled on July 8, 1958 for $15,000; and on July 16, 1958, Liberace settled for $40,000, an amount that the pianist might typically exceed with one or two performances. In addition to the legal fees and settlements, Harrison gave the Meades $150,000 as a gift. Harrison was still a multimillionaire. But the Hollywood informant network was in a shambles, mainly due to Howard Rushmore's courtroom revelations. Characteristically of Harrison, he bore no ill will toward Rushmore, who by 1957 was reduced to writing occasional articles on hunting for outdoors magazines. In December 1957, Rushmore chased his wife Frances and teenaged step daughter Lynn out of their Manhattan home with a shotgun. While Frances was under psychiatric care since the East River incident, Howard himself was now under psychiatric care. On January 3, 1958, at 6:15 pm, the Rushmores met in a final attempt at a reconciliation inside the lobby of their apartment building. An argument broke out between the couple and Frances exited the lobby and hailed a taxi. Simultaneously, Howard entered the cab. As the two continued arguing, the cab driver raced to the 23rd Precinct at Third and 104th. Suddenly, the driver heard three gunshots fired inside the cab. Rushmore had shot his wife in the right side of the head and neck then put the pistol to his temple and shot himself. Harrison heard about the murder suicide when a taxicab picked him up at Idlewild Airport. The driver told Harrison that the publisher of Confidential just killed himself and his wife, momentarily confusing the unmarried Harrison. Later Harrison refused to believe the suicide narrative and thought Howard Rushmore was murdered. He remained loyal to Rushmore even after the California trial and the Rushmores' scandalous deaths. The once biggest selling magazine in the United States plunged to a circulation of 200,000, smaller than its December 1952 début. The rights to Whisper and Confidential were sold off in May 1958 for $25,000. But lacking the financial pressures that drove Harrison to create his previous magazines, he was essentially retired, living his remaining years at "the Delmonico Hotel, at 59th Street and Park Avenue." In the May 1955 issue of Confidential, "Doris Duke and Her African Prince" appeared. The story alleged that Doris Duke had an affair with a "Negro handyman and chauffeur," whom the article said she once employed. In July 1955, Doris Duke sued the magazine for $3 million, claiming libel. In August 1955, US Postmaster General Arthur Summerfield barred Confidential from the mails. "Post Office officials objected to among other things, a racy description of a stripteaser's gyrations and a 'questionable' cheesecake photograph of Hollywood Starlet Terry Moore," originally appearing in the Istanbul, French language newspaper, Millyet. Frank Sinatra, subject of a May 1956 Confidential story, "Open Letter To General Mills: Here's Why Frank Sinatra Is The Tarzan Of The Boudoir," threatened to sue Confidential for a story about how Wheaties allegedly enhanced his sex life. The July 1957 issue featured a cover story on Liberace headlined "Why Liberace's theme song should be 'Mad About The Boy'." It alleged that the actor had a homosexual dalliance with a press agent in Dallas. Liberace testified before the Los Angeles grand jury but was not called to testify at the actual 1957 trial. Tab Hunter, subject of a September 1955 Confidential story, "The Lowdown On That 'Disorderly Conduct' Charge Against Tab Hunter!" was "on 'two hour call status' for the duration of the trial," but was not called to testify. Maureen O'Hara, subject of a March 1957 Confidential story, "It was the hottest show in town when Maureen O'Hara Cuddled in Row 35," testified before the Los Angeles grand jury. She and Dorothy Dandridge were the only subjects of Confidential stories who were called to testify at the 1957 trial.

Әсері

"Конфиденциалдың" табысының арқасында көп ұзамай бәсекелес журналдар пайда болды: "Эксклюзив", "Экспозиция", "Хуш-Шуш", "Ішкі", "Q.T. бойынша", "Рав", "Ашылған", "Сайд-стрит", "Лоудаун" және "Цензурасыз". Бұл журналдардың барлығы "Цензурасыз және құпия" дәстүріндегі көзге түсетін ұрандарды қолданды: "Барлық деректер, барлық есімдер" ("Экспозиция және Цензурасыз"), "Сіз танитын адамдар туралы білмейтін нәрселер" ("Хуш-Шуш"), "Газеттер басып шығармайтын оқиғалар!" ("Q.T. бойынша"), "Күшті құмарлықтың керемет сәттері!" ("Сайд-стрит"), "Олар сізге айтуға батыл болмайтын фактілер" ("Лоудаун"). Бүгінде АҚШ-та "Конфиденциалдан" бастау алған супермаркет таблоидтарының арасында "National Enquirer", "Globe", "InTouch Weekly", "OK!" және "Life & Style" бар. "A Current Affair" және "Hard Copy" сияқты телешоулар, сондай-ақ "TMZ" атты мәлімделген жаңалықтар мен қыбыр-жырларға арналған веб-сайт та осы таблоидтардан шабыттанды.

Басқа медиадағы сурет

Кинотарихшылар әдетте "Конфиденциал" журналы Джеймс Эллройдың "Л.А. Конфиденциалдығы" романының атына әсер еткенін болжайды, әйтсе де, әңгімеде бейнеленген журнал "Шош-Шош". Роман сол аттас фильмнің негізіне айналды. Sparks тобының 1994 жылы шыққан "Gratuitous Sax and Senseless Violins" альбомының графикалық дизайны "Конфиденциал" журналына құрмет көрсету болып табылады. 2014 жылдың шілдесінде Нью-Йорк музыкалық театр фестивалінде Кевин Спиртастың Роберт Харрисон рөлінде ойнаған "Мырза Конфиденциал" мюзиклі ашылды. Пьесаның атауы Сэмюэл Бернштейннің сол аттас Роберт Харрисонның өмірбаянынан алынған.