Ида Эстель Тейлор: Американдық актриса және оның өмірі
Estelle Taylor
Ида Эстель Тейлор (1894-1958) – американ актрисасы, Джек Демпсидің әйелі. 1920-жылдардағы сұлу киножұлдыз, «While New York Sleeps» фильмімен танылды. 🎬✨
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1894–1958)
American actress (1894–1958)
Ида Эстель Тейлор (20 мамыр, 1894 – 15 сәуір, 1958, кейбір деректер бойынша 1899, 1900 немесе 1903 жылы туған) – американдық актриса, ауыр салмақтағы әлем чемпионы Джек Демпсидің төрт әйелінің бірі. "Қара қоңыр, шамалы қара шашы және қоңыр көзі" бар ол 1920-ші жылдардың ең әдемі үнсіз кино жұлдыздарының бірі саналды. 1919 жылы сахнадағы дебютынан кейін Тейлор World және Vitagraph фильмдеріндегі шағын рөлдерде ойнай бастады. Ол "Нью-Йорк ұйықтағанда" (1920) фильміндегі рөлдерімен алғашқы табысына жетті, онда ол үш түрлі рөлді, соның ішінде femme fatale немесе "вампир" бейнесін сомдады. Ол Fox Film Corporation және кейін Paramount Pictures компанияларымен келісімшарт жасады, бірақ мансабының көп бөлігінде тәуелсіз жұмыс істеді. Ол кең танылып, маңызды фильмдердегі тарихи әйелдердің рөлін ойнағаны үшін сыншылардың мақтауына ие болды: "Он Буйрық" (1923) фильміндегі Мириам, "Хаддон Холлдың Дороти Вернон" (1924) фильміндегі Шотландия королевасы Мэри және "Дон Хуан" (1926) фильміндегі Лукреция Борджия. Ол дыбысты фильмдерге сәтті ауысса да, 1932 жылы әншілік мансабына толығымен көңіл бөлгендіктен кинодан кетті. 1958 жылы қатерлі ісіктен қайтыс болғанға дейін жануарларды қорғау қозғалысында белсенділік танытты. 1960 жылы ол өлімінен кейін Голливудтың Даңқ аллеясында "Кино" санатында жұлдызбен марапатталды.
Ida Estelle Taylor (May 20, 1894Although 1899, 1900, or 1903 – April 15, 1958) was an American actress who was the second of world heavyweight champion Jack Dempsey's four wives. With "dark brown, almost black hair and brown eyes," she was regarded as one of the most beautiful silent film stars of the 1920s. After her stage debut in 1919, Taylor began appearing in small roles in World and Vitagraph films. She achieved her first success with While New York Sleeps (1920), in which she played three different roles, including a femme fatale, or "vamp." She was a contract player of Fox Film Corporation and, later, Paramount Pictures, but for the majority of her career she freelanced. She became famous and was commended by reviewers for her portrayals of historical women in important films: Miriam in The Ten Commandments (1923), Mary, Queen of Scots in Dorothy Vernon of Haddon Hall (1924), and Lucrezia Borgia in Don Juan (1926). Although she made a successful transition to sound films, she retired from film acting in 1932 to focus entirely on her singing career. She was also active in animal welfare before her death from cancer in 1958. She was posthumously honored in 1960 with a star on the Hollywood Walk of Fame in the motion pictures category.
Ерте өмір
Ида Эстель Тейлор 1894 жылдың 20 мамырында Делавэр штатының Уилмингтон қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Гарри Д. Тейлор (1871 жылы туған) Делавэр штатының Харрингтон қаласында туған. Оның анасы Ида ЛаБерта "Берта" Барретт (1874–1965), Пенсильвания штатының Истон қаласында дүниеге келді, кейіннен тәуелсіз макияж суретшісі болып жұмыс істеді. Тейлорлардың тағы бір қызы Хелен (1898–1990) болды, ол да актриса болды. Хелен 1925 жылы шыққан "Into the Web" және "The Sagebrush Lady" фильмдерінде қосалқы рөлдерді ойнады. 1900 жылғы халық санағына сәйкес, отбасы Уилмингтондағы 805 Вашингтон көшесіндегі жалға алынған үйде тұрды. Тейлорды анасының әжесі мен атасы, Чарльз Кристофер Барретт пен Айда Лаубер Барретт тәрбиеледі. Чарльз Барретт Уилмингтонда фортепиано дүкенін басқарды, ал Тейлор фортепиано сабақтарын алды. Оның балалық шағында сахналық актриса болу арманы болған, бірақ әжесі мен атасы бастапқыда оның театрға құштарлығын мақұлдамады. Он жасында ол Уилмингтонда "H. M. S. Pinafore" операсының қайырымдылық көрсетілімінде "Buttercup" рөлін орындады. Олар Тейлор актриса болуды шешкенге дейін бес жыл бірге тұрды. Бұл қойылым 1919 жылдың 8 сәуірінде Нью-Йорктегі 48-ші көше театрында ашылды. Оқиға аяқ киім дүкенінде жұмыс істейтін, бір миллион доллар мұраға ие болып, алты ай ішінде тағы бір миллион доллар табуы тиіс болатын адам туралы еді. Фильм үлкен жетістікке жете қойған жоқ және он алты аптадан кейін жабылды. Фокс сонымен қатар оны 1922 жылы түсірілген "A Fool There Was" фильмінің қайта түсірілімінде "вампир" рөліндегі Гильда Фонтейн рөліне шақырды (алғашқы түсірілім 1915 жылы шыққан). Ол "Bavu" (1923) фильмінде орыс ханшайымы рөлін ойнады. Тейлордың кіші қарындасы Хелен Сид Грауманнан Мысыр театрының сахнасындағы "Miriam" рөлін ойнау үшін шақырылды. Ол артритпен ауырып жүргеніне қарамастан, Мэри Пикфордтың қатысуымен түсірілген "Dorothy Vernon of Haddon Hall" (1924) фильмінде Шотландия патшайымы Мэридің қосалқы рөлін ойнады. "Мен ұзақ ауруымның, кем дегенде, бақытсыз және азап шеккен шотландтық патшайымның азаптарын көрсетудегі реализмге қандай да бір деңгейде әсер еткеніне ойланып қаламын", - деді ол 1926 жылы журналиске берген сұхбатында. Ол Рудольф Валентиномен бірге фильмде ойнауға келісім берген, бірақ ол түсірілім басталмас бұрын қайтыс болды. Оның соңғы үнсіз фильмдерінің бірі - Рикардо Кортес пен Лоис Уилсонның қатысуымен түсірілген "New York" (1927) фильмі. 1928 жылы ол күйеуі Демпсимен бірге "The Big Fight" атты Бродвей пьесасында ойнады, бұл пьеса Демпсидің боксшы ретіндегі танымалдылығына негізделген және "Majestic Theatre" театрында 31 қойылым көрсетілді. Ол дыбысты фильмдерге, яғни "сөйлейтін фильмдерге" сәтті ауысты. Оның алғашқы дыбысты фильмі - "Pusher in the Face" (1929) комедиялық этюдтері. Джонсон Тейлордың кино индустриясына қайта оралуына қуанды: "[Эстельмен сұхбаттасу] жағымды тосын сый болды. Әйел бұрынғыдай әдемі және жанға жақын, әлі де барлық қисықтары дұрыс орнында". Қыркүйек айында Пикок Тейлорға дезертирлік айыбымен ажырасуға талап арыз берді. Тейлор мен Демпси 1925 жылдың 7 ақпанында Калифорния штатының Сан-Диего қаласындағы Бірінші пресвитериан шіркеуінде үйленді. Олар Лос-Анджелестегі Лос-Фелизде тұрды. Оның Демпсимен некесі 1931 жылдың 21 қыркүйегінде ажырасып бітті. Оның үшінші күйеуі театр продюсері Пол Смолл болды. Соңғы күйеуі мен олардың некесі туралы ол былай деді: "Біз доспыз және Пол менің сахналық мансабымды бес жыл бойы басқарып келді, сондықтан некеміздің жақсы болатыны логикалық көрінді, бірақ мен оның орындалмауының себебі үйлесімсіздік деп айтуға қорқамын".
Ida Estelle Taylor was born on May 20, 1894, in Wilmington, Delaware. Her father, Harry D. Taylor (born 1871), was born in Harrington, Delaware. Her mother, Ida LaBertha "Bertha" Barrett (1874–1965), was born in Easton, Pennsylvania, and later worked as a freelance makeup artist. The Taylors had another daughter, Helen (1898–1990), who also became an actress. Helen played supporting roles in Into the Web and The Sagebrush Lady, two features released in 1925. According to the 1900 census, the family lived in a rented house at 805 Washington Street in Wilmington. Taylor was raised by her maternal grandparents, Charles Christopher Barrett and Ida Lauber Barrett. Charles Barrett ran a piano store in Wilmington, and Taylor studied piano. Her childhood ambition was to become a stage actress, but her grandparents initially disapproved of her theatrical aspirations. When she was ten years old she sang the role of "Buttercup" in a benefit performance of the opera H. M. S. Pinafore in Wilmington. The couple remained together for five years until Taylor decided to become an actress. which opened on April 8, 1919, at 48th Street Theatre in New York City. The story was about a shoe clerk who has a dream in which he inherits one million dollars and must make another million within six months. It was not a great success and closed after sixteen weeks. Fox also cast her as Gilda Fontaine, a "vamp", in the 1922 remake of the 1915 Fox production A Fool There Was, She played a Russian princess in the film Bavu (1923), Taylor's younger sister, Helen, was hired by Sid Grauman to play Miriam in the Egyptian Theatre's onstage prologue to the film. Despite being ill with arthritis, she won the supporting role of Mary, Queen of Scots in Dorothy Vernon of Haddon Hall (1924), starring Mary Pickford. "I've since wondered if my long illness did not, in some measure at least, make for realism in registering the suffering of the unhappy and tormented Scotch queen," she told a reporter in 1926. She was to have co starred in a film with Rudolph Valentino, but he died just before production was to begin. One of her last silent films was New York (1927), featuring Ricardo Cortez and Lois Wilson. In 1928, she and husband Dempsey starred in a Broadway play titled The Big Fight, loosely based around Dempsey's boxing popularity, which ran for 31 performances at the Majestic Theatre. She made a successful transition to sound films or "talkies." Her first sound film was the comical sketch Pusher in the Face (1929). Johnson was delighted with Taylor's reappearance in the film industry: "[Interviewing] Estelle was a pleasant surprise. The lady is as beautiful and as vivacious as ever, with the curves still in the right places." In September, Peacock announced he would sue Taylor for divorce on the ground of desertion. Taylor and Dempsey were married on February 7, 1925, at First Presbyterian Church in San Diego, California. They lived in Los Feliz, Los Angeles. Her marriage to Dempsey ended in divorce on September 21, 1931. Her third husband was theatrical producer Paul Small. Of her last husband and their marriage, she said: "We have been friends and Paul has managed my stage career for five years, so it seemed logical that marriage should work out for us, but I'm afraid I'll have to say that the reason it has not worked out is incompatibility."
Жануарлар құқығын қорғау белсенділігі
Кейінгі жылдары Тейлор бос уақытын үй жануарларына арнады және жануарлар құқығын қорғаушы ретінде белгілі болды. "Қояндылыққа қарсы міндетті егу немесе тірі жануарларға жасалатын тәжірибелер туралы әңгіме қозғалғанда, - деп жазды United Press, - Мисс Тейлор әрқашан осы шараға қарсы күреске жетекшілік етті". Ол Калифорниялық үй жануарларының қорғау лигасының президенті және негізін қалаушысы болды. 1953 жылы Тейлор Лос-Анджелес қалалық жануарларды реттеу комиссиясына тағайындалды. Ол 10 000 доллардан астам мүлік қалдырды, оның көп бөлігі отбасына, ал 200 долларын үш итінің күтімі мен асырауына қалдырды, оларды досы Элла Мей Абрамсқа тапсырды.
In her later years, Taylor devoted her free time to her pets and was known for her work as an animal rights activist. "Whenever the subject of compulsory rabies inoculation or vivisection came up," wrote the United Press, "Miss Taylor was always in the fore to lead the battle against the measure." She was the president and founder of the California Pet Owners' Protective League, In 1953, Taylor was appointed to the Los Angeles City Animal Regulation Commission, She left an estate of more than $10,000, most of it to her family and $200 for the care and maintenance of her three dogs, which she left to her friend Ella Mae Abrams.