Уильям Гарвар Паркер – офицер АҚШ және Конфедерация Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен. Өмірбаяны 19 ғасырдың ортасындағы теңіз күштері туралы мәлімет береді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Харвар Паркер (8 қазан 1826 - 30 желтоқсан 1896) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің, кейін Конфедерация штаттарының Әскери-теңіз күштерінің офицері болған. Оның "1841–1865 жылдардағы теңіз офицерінің естеліктері" атты автобиографиясы, желкенді кемелер дәуірі аяқталып, бу машиналары мен темір кемелер пайда бола бастаған 19 ғасырдың ортасындағы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне ерекше түсінік береді.
William Harwar Parker (October 8, 1826 – December 30, 1896) was an officer in the United States Navy and later in the Confederate States Navy. His autobiography, entitled Recollections of a Naval Officer 1841–1865, provides a unique insight into the United States Navy of the mid 19th century during an era when the Age of Sail was coming to an end and the advent of steam power and ironclads was beginning.
Ерте өмір және Әскери-теңіз флотына кіру
Ол Нью-Йорк қаласында дүниеге келді, Комодор Фоксхолл А. Паркердің ұлы және Сара Джей Боггардус (т. 1794), Роберт Богардустың қызы (1771–1841). Комодор Фоксхолл А. Паркер кіші – оның ағасы болды. Уильям Х. Паркер 15 жасында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің мичманы болды. Ол өзінің өмірбаянында алғашқы кемесіне қарай бара жатқанда әкесінің қолын ұстағанын еске алды. Паркер 1841 жылғы 19 қазанда, 15 жасқа толғаннан кейін мичман қызметіне тағайындалды. Оның алғашқы міндеті USS North Carolina кемесіне жіберілді, және ол 27 қазанда Нью-Йорк қаласында кеме тоқтағанда бортына келді.
He was born in New York City, the son of Commodore Foxhall A. Parker, Sr. and Sarah Jay Bogardus (b. 1794), daughter of Robert Bogardus (1771–1841). Commodore Foxhall A. Parker, Jr., was his brother. William H. Parker became a United States Navy midshipman at the early age of 15, recalling in his biography that he had held his father's hand while being escorted to his first ship. Parker's appointment date as a midshipman was on October 19, 1841, just after his 15th birthday. His first assignment was to the receiving ship USS North Carolina, and he reported on board October 27 when the ship was moored at New York City.
Кадрлық круиздер
1842 жылдың сәуірінде Паркерге алғашқы теңіз бұйрықтары беріліп, ол Колумбқа баяндады. Колумб 1842 жылдың 29 тамызында теңізге шығып, Гибралтарға бет алды, күзде сол портқа жетіп, қысын сол жерде өткізді. 1842 жылдың көктемінде Колумб Тулонға тоқтаған Маон портына барды. Содан кейін кеме Гибралтарға оралып, 1843 жылдың маусым айында Мадейраға, одан кейін Гатаға (Кабо-Верде) бағытталды. 1843 жылдың шілде айының басында Колумб Рио-де-Жанейроға аттанды. Колумб 1843 жылдың 29 шілдесінде Рио-де-Жанейроға жетіп, екі ай портта болғаннан кейін Буэнос-Айреске жол тартты. Буэнос-Айресте Паркер Хуан Мануэль де Росаспен жеке кездесіп, оны "қатыгез, мұңсыз диктатор" деп тез мойындады. 1844 жылдың ақпан айында Колумб Рио-де-Жанейроға оралды, ал наурыз айында Америка Құрама Штаттарына қайта оралуға аттанды. 1844 жылы Нью-Йоркке келген кеме тізгінге қойылды. Паркерге үш айлық демалыс берілді, содан кейін 1844 жылдың қыркүйегінде Филадельфияда тоқтаған Потомакқа баяндады. Потомак 1844 жылдың қараша айында Норфолкке, содан соң Гаитидегі Порт-о-Пренс қаласына қарай жүзіп кетті. 1944 жылдың желтоқсан айында кеме Жамайкадағы Порт-Рояльге, содан кейін Гаванаға бағытталды. Паркер кемесінің Морро қамалынан соққан қатты желдің салдарынан жағаға отырып қалуға асығысқандағы жағдайды Гаванада еске алады. Қысты Гаванада өткізгеннен кейін Потомак Америка Құрама Штаттарына қарай жүзіп, 1845 жылдың ақпан айында Пенсаколаға жетті. Осы кезде АҚШ Мексика-Америка соғысына дайындалып жатты, ол әлі жарияланбаған болса да, АҚШ пен Мексиканың әскерлерін жұмылдыруға итермеледі. Паркер өзінің өмірбаянында 7-ші жаяу әскер полкінің Мексикаға басып кіруге дайындықпен Флоридада жинала бастағанын еске алады. 1845 жылдың ақпанында Потомак Веракруске жүзіп, жаз бойы Мексика жағалауында артиллериялық жаттығулар жасады. 1845 жылдың тамызында кеме Пенсаколаға қайтып келді, содан кейін күрделі жөндеу жұмыстары үшін солтүстікке, Норфолкке жіберілді. Кеме Норфолкке 1845 жылдың 20 желтоқсанында жетіп, экипаждың көп бөлігі басқа қызметтерге ауыстырылды. Мидсмандық жылдарында Паркер екі рет сары қызбамен ауырады. Бірінші рет 1846 жылдың жазында, ал екінші рет 1847 жылы болды. Паркердің жеке байқауы бойынша, сары қызбаның себебі масалар еді.
In April 1842, Parker was issued his first sea orders and reported to Columbus. Columbus set sail on August 29, 1842, and proceeded to Gibraltar, arriving in the fall and spending the winter in that port. In the spring of 1842, Columbus sailed to the port of Mahón with a port call to Toulon. The ship then returned to Gibraltar and, in June 1843, set sail for Madeira and then on to Gata, Cape Verde. At the start of July 1843, Columbus made for Rio de Janeiro. Columbus arrived at Rio de Janeiro on July 29, 1843, and spent two months in port before proceeding to Buenos Aires. It was in Buenos Aires that Parker personally met Juan Manuel de Rosas and quickly recognized him as a "cruel ruthless dictator". In February 1844, Columbus returned to Rio de Janeiro and in March set sail for a return to the United States. The ship arrived in New York City in 1844 and put in lay up. Parker was granted a three month leave and then, in September 1844, reported to Potomac moored at Philadelphia. Potomac set sail in November 1844 for Norfolk and then onward to Port au Prince in Haiti. Arriving in December 1944, the ship then proceeded to Port Royal, Jamaica and then on to Havana. It was in Havana that Parker recalls his ship almost running aground due to heavy winds off of Morro Castle. After spending the winter in Havana, Potomac set sail for the United States and arrived in Pensacola in February 1845. The United States was by this time preparing for the Mexican–American War, which, although yet undeclared, was already causing both the US and Mexico to mobilize troops. Parker states in his biography that he recalls seeing the 7th Infantry Regiment beginning to mass in Florida for the coming invasion of Mexico. In February 1845, Potomac sailed for Veracruz and for the rest of the summer practiced gunnery exercises off the coast of Mexico. In August 1845, the ship returned to Pensacola and then was sent north to Norfolk for major structural repairs. The ship arrived in Norfolk on December 20, 1845, and was put in lay up with the bulk of the crew reassigned. During his midshipman years, Parker also contracted yellow fever on two separate occasions. The first time was in the summer of 1846, and the second infection was in 1847. Parker's private observations of yellow fever was caused by the mosquito.
Мексика-Америка соғысы
1846 жылдың ақпан айында Паркер USS Potomac экипажына қайта қосылуға өтініш берді және капитан Джон Х. Ауликтің басшылығымен мичман болып тағайындалды. Паркер Ауликтің көмекшісі болды, ал оның өмірбаянындағы ескертулер капитанның экипажға өте қатал болғанын көрсетеді. 1846 жылдың наурыз айында Potomac Мексикаға қарай жүзіп, Веракрус маңындағы Сакрифисиос аралының жағасына бекітілді. Кеме коммодор Дэвид Коннердің басшылығындағы үлкен блокадалық эскадрильяға тағайындалды. 1846 жылдың мамыр айында Potomac Бразос-Сантьягоға көшіп, әскерлерін Point Isabel жағасына түсірді. Паркер осы жерде Пало-Альто шайқасына куә болды, онда тағайындалған теңіз күштері Винфилд Скоттың алға жылжыған әскерлерін қолдаған батареяларды құрды. Пало-Альтодағы шайқастан кейін Potomac Веракрусқа қайта оралды және Грин-Айлендке шығып, Веракрус блокадасын қолдады. Паркер алғашқы нақты шайқасқа қатысқанда, ол Антигуа өзенінде кеме суымен толтыру тобында болды. Мексика армиясының шағын күші шабуыл жасағанда, Паркердің тобы, сондай-ақ АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің бөлімі мексикалықтарды ығыстырып, аз шығынмен шектелді. Бұл шайқас Мексика соғысының жалпы барысында маңызды емес деп есептелді, бірақ АҚШ әскери-теңіз күштерінің Мексика жағалауында азық іздеуден гөрі Техастан су тасымалдауға көшуіне себеп болды. 1846 жылдың соңында Potomac Веракрусқа шабуылға дайындалып жатқан үлкен теңіз күштерінің бір бөлігі болды. Паркер флоттың флагманы Камберлендтің тұйықталып қалғанына куә болды. Кейін Камберлендтің орнына Raritan келді. Паркер өзінің өмірбаянында сол кездегі эскадрилья командирлерінің бірі (Мэтью С. Перри) тұйықталуға коммодор Дэвид Коннерді кінәлады деп еске алады, бірақ Коннер өз қызметінен босатылмады, тек өзінің туын Raritan-ға ауыстырды. 1847 жылдың 24 ақпанында Буэна-Виста шайқасынан кейін көп ұзамай АҚШ әскери-теңіз күштері 4-ші жаяу әскер полкінің алғашқы бөлімдерін түсіре бастады. 9 наурызда бүкіл американдық басқыншы күштердің негізгі бөлігі түсіріле бастады. Осы кезеңде Паркер сол кездегі лейтенант Улисс С. Грантпен және капитан Джозеф Э. Джонстонмен кездесіп, сөйлесті. 1847 жылдың 22 наурызында Веракрус шайқасы басталды. Күн бұрын Potomac-қа тағайындалған эскадрильяның басшылығы коммодор Мэтью Перриге ауысты. 23 наурызда Перри жағалау батареяларын орнату үшін жағалауға бірнеше теңіз бөлімдеріне бұйрық берді. Паркер Potomac-тан жағалау батареясына тағайындалды, барлық батареялар капитаны Александр Слайделл Маккензидің жалпы басшылығында болды. Әскери жағалау батареясының байланыс офицері капитан Роберт Ли болды. Веракрус қаласын бомбалау кезінде Паркердің тізесіне оқ тиіп, жеңіл жарақат алды, сондай-ақ жаудың оғынан бас жарақат алған атысшының өлімін көрді. Паркер сонымен қатар, кейін Конфедерация армиясының маңызды офицері болған Чарльз М. Фаунтлеройдың өте батыл әрекетіне куә болды. Бір аптадан кейін Веракрус берілгеннен кейін Паркер Potomac кемесіне оралды, ол Веракрусқа қарап тұрған бекініс жанында тоқтады. 1847 жылдың маусым айының басында Potomac коммодор Перридің басшылығымен Spitfire кемесінде Альварадо аймағын басып алу үшін кетіп қалды. Қаланың лейтенант Чарльз Г. Хантерге берілгенін анықтаған Перри Хантерді биліксіз әрекет еткені үшін сөкпеді (кейін Перри қалаға күшпен кіріп, барлық мал мен жабдықты басып алуды жоспарлағандығы белгілі болды). Перри содан кейін эскадрильясын Туспанды басып алуға бастап, одан кейін Табаско экспедициясы деп аталған жоспарды жасады. 1847 жылдың 16 маусымында Паркер экспедицияға қатысу үшін USS Raritan кемесіне ауыстырылды және Табасконы басып алу үшін жағалауға жіберілген теңіз пионерлерінің құрамында ерікті болды. Паркер қалаға келгенде, оның бір жұп булы канонерлік қайықтарға берілгенін көрді, содан кейін Raritan-ға оралды, ол Норфолкке (Виргиния) бағыт алды. Raritan 1847 жылдың шілде айының соңында Норфолкке келді, ал Паркер үшін Мексика соғысы аяқталды. Мексика шығанағындағы қақтығыс 1847 жылдың қыркүйегінде Мексика қаласының құлауымен аяқталды, ал келесі жылы 1848 жылдың ақпан айында бейбіт келісімге қол қойылды.
In February 1846, Parker applied to rejoin the crew of USS Potomac and was assigned as a midshipman under the command of Captain John H. Aulick. Parker served as Aulick's aide, and remarks in his biography indicate that the Captain was very stern with the crew. Potomac sailed for Mexico in March 1846 and anchored off of Sacrificios Island (near Veracruz). The vessel was assigned to a larger blockade squadron under the command of Commodore David Conner. In May 1846, Potomac relocated to Brazos Santiago and put troops ashore at Point Isabel. It was here that Parker witnessed the Battle of Palo Alto with the assigned naval personnel manning batteries supporting the advancing troops of Winfield Scott. Following the engagement at Palo Alto, Potomac returned to Veracruz and anchored off of Green Island, where it supported the blockade of Veracruz. It was during the blockage that Parker participated in his first actual combat engagement, this occurring when Parker was attached to a detail refilling ship's water flasks at the Antigua River. Attacked by a small force of the Mexican Army, Parker's detail, as well as a contingent of United States Marines, was able to repel the Mexicans and withdraw with few casualties. The engagement was considered insignificant in the overall scheme of the Mexican War, but did cause the U. S. Navy to contract for water shipped in from Texas rather than attempt foraging operations off the Mexican shoreline. In late 1846, Potomac became part of the large naval force preparing for the all out invasion of Veracruz. As the fleet gathered some 12 mile (19 km) to the southeast of Veracruz, Parker witnessed the grounding of the fleet flagship, Cumberland. Cumberland was then rotated out of action to be replaced by Raritan. Parker recalls in his biography that one of the ranking squadron commanders at the time (Matthew C. Perry) blamed the grounding on Commodore David Conner, but Conner was not relieved of his command, but rather simply transferred his flag to Raritan. On February 24, 1847, shortly after the Battle of Buena Vista, the U. S. Navy began to offload the first elements of the 4th Infantry Regiment. The main offload of the entire American invasion force then began on March 9. During this period, Parker met and conversed with both then Lieutenant Ulysses S. Grant and Captain Joseph E. Johnston. The Battle of Veracruz began on March 22, 1847. The day before, the squadron to which Potomac was assigned had shifted to the command of Commodore Matthew Perry. On March 23, Perry ordered several naval units ashore to set up shore batteries. Parker was assigned to the shore battery from Potomac with all batteries under the overall command of Captain Alexander Slidell Mackenzie. The Army liaison officer to the Naval Shore Battery was Captain Robert E. Lee. During the bombardment of Veracruz, Parker was slightly wounded when a bullet grazed his knee and also witnessed his first close quarters casualty when a gunner a few feet away was decapitated by an enemy round shot. Parker also witnessed extreme bravery from a fellow midshipman, Charles M. Fauntleroy, who would later become an important officer in the Confederate Army. After Veracruz surrendered less than a week later, Parker returned aboard Potomac, which then proceeded to anchor off of a fortress overlooking Veracruz. At the start of June 1847, Potomac departed, under the command of Commodore Perry aboard Spitfire, to capture the region of Alvarado. Arriving to find the town already surrendered to Lieutenant Charles G. Hunter, Perry had Hunter reprimanded for acting without authority, even though the town had surrendered without firing a shot (it was later revealed that Perry had hoped to occupy the town in force and capture all of the livestock and supplies). Perry then led his squadron on to capture Tuspan and from there planned what became known as the Tabasco Expedition. On June 16, 1847, Parker was transferred to USS Raritan in order to participate in the expedition and volunteered to serve in a formation of naval pioneers being sent ashore to capture Tabasco. Again arriving to find the town already surrendered to a pair of steam gunboats, Parker returned to Raritan, which then set sail for Norfolk, Virginia. Raritan arrived at Norfolk in late July 1847 and, for Parker at least, the Mexican War was over. The conflict on the Gulf Coast came to an effective end when Mexico City fell in September 1847, and a peace treaty was signed the next year in February 1848.
Әскери-теңіз академиясы және Африка қызметі
1847 жылдың тамызында Паркер USS Raritan кемесінен бөлініп, демалысқа жіберілді; ол қыркүйекте АҚШ Әскери-теңіз академиясына барудан бұрын Бостон қаласындағы әкесіне барып қайтты. Академия сол кезде небәрі бірнеше жылдық тарихқа ие болғандықтан, және студенттердің көп бөлігі теңіз қызметінен келгендіктен, Паркер келесі жазда бітіруге жоспарланған жоғары деңгейдегі оқу бағдарламасына орналастырылды. Әскери-теңіз академиясының бастығы сол кезде командир Джордж П. Апшур болды, ал Паркердің теңіз соғысы бойынша негізгі оқытушысы лейтенант Джон А. Дальгрен болды (кейін контр-адмирал атанды). Паркер Академияда болған аз ғана уақытында екі дуэльге куә болды, олардың бірі Бладенсбургтің дәстүрлі дуэль алаңында, ал екіншісі академияның аумағында өтті. Дуэль жасау сол кезде заңсыз болды, және оған қатысқандар президент Джеймс Полк бұйрығымен академиядан қуылды; үш жылдан кейін Закари Тейлор екі қууды жойды. 1848 жылдың 1 шілдесінде Паркер емтиханды сәтті тапсырғаннан кейін Әскери-теңіз академиясының түлегі деп жарияланды және «Мичман» атағы берілді. 1848 жылдың тамызында Паркер Constitution кемесіне бұйрық алды, бірақ оны Yorktown соғыс шлюпына ауыстыруды сұрады, ол Африка суларында құл саудасына қарсы күресу міндетін орындауға дайын тұрды. Паркер қыркүйек айында Yorktown кемесіне келді, ал кеме 1848 жылдың 22 қарашасында Африкаға бет бұрды. Паркер өзінің өмірбаяннда саяхаттың өте қиын теңізде болғанын және Паркердің теңізшілік мансабындағы сирек кездесетін жағдайдың бірі ретінде, ол қатты теңіз ауруына шалдыққанын еске алады. 1848 жылдың желтоқсан айында Yorktown Мадейраға жетіп, содан кейін Кабо-Вердеге жүзіп кетті. Айдың қалған бөлігін мұнда өткізді, содан кейін 1849 жылдың қаңтарында Yorktown Порто-Праяға (қазіргі Прая) келді. Осы жерде Yorktown кемесіндегі бірнеше офицерлер ауыстырылып, Паркер Актілік капитан болып тағайындалды. Содан кейін Yorktown Гамбия өзенінің жағасында орналасқан Батерстке жетіп, кеменің рулін жөндеу жұмыстарын жүргізді. 1849 жылдың ақпанында Yorktown Либерияға келді, онда ол ішкі джунглиде тұратын бірнеше жергілікті тайпаларға қарсы Либерия шабуылына бақылаушы ретінде қатысты. Осы жерде Паркер Либерия президенті (Джозеф Дженкинс Робертс) кездесті, ол Yorktown кемесінде құрметті қонақ ретінде саяхаттады. 1849 жылдың қарашасында Yorktown Монровияға келді және осы портта қысты өткізді. 1850 жылдың қаңтарында Yorktown Палмас мысығына дейін жүзіп, содан кейін Гвинея шығанағындағы бірнеше портқа бару үшін сапарлады. Оларға Аккра, Элмина және Кейп-Кост қамалы сияқты порттар кірді. 1850 жылдың ақпан айында Yorktown Уидаға бет алды, ол сол кезде Дагоме Корольдігінің құрамына кіретін қала болды. Жол бойында Yorktown Арчибальд Макмердоның басқаруындағы британдық бриг және капитан Эндрю Х. Футтың басқаруындағы Перри кемесімен кездесті. 1850 жылдың маусым айында Yorktown Порто-Праяға қайтуға дайындық жасады. Кеме 1 шілдеде Фуншальға тоқтады, осы жерде кеме Тәуелсіздік күнін тойлады. Содан кейін кеме Порто-Праяға жүріп, 1 тамызда Канар аралдарына жөнелді. Паркер өзінің өмірбаяннда кеме экипажының осы кезде өте жақсы көңіл-күйде болғанын, Африкаға екі адам ғана қайтыс болғаннан кейін, екеуі де Паркер «Африка қызуы» деп атаған аурудан қайтыс болғанын айтады. 1850 жылдың 30 тамызында Yorktown Лас-Пальмасқа келді, содан кейін Боа-Виста портына және Сент-Яго аралына қарай жалғасты. 4 қыркүйекте кеме Майо (қазіргі Майо) аралына қарай жүзіп, 1850 жылдың 6 қыркүйегінде жартасқа соқтығысты. Екі күн ішінде кеме аударылып, жоғалып кетті, бірақ экипаж азық-түліктің көп бөлігін түсіріп алып, ешқандай жарақат алмады. USS Yorktown экипажы бір айдан астам уақыт Майо аралында өмір сүрді, Паркер бұл уақытта демалудың қалыпты жағдай екенін еске алады, ал экипаж «асқар жарыстарында демалып, ойнағаннан» басқа ештеңе істемеді. 8 қазанда Дейл экипажды алуға келді, олар Портсмутқа ауыстырылды, ол Норфолкке жүзіп, 1850 жылдың желтоқсанында келді.
In August 1847, Parker was detached from USS Raritan and placed on leave; he spent the time visiting his father in Boston before reporting to the United States Naval Academy in September. The school then being just a few years old, and most of the students coming from at sea assignments, Parker was placed in an advanced curriculum with graduation scheduled for the next summer. The Superintendent of the Naval Academy was in those days Commander George P. Upshur, and Parker's primary instructor in naval warfare was Lieutenant John A. Dahlgren (who would later become a rear admiral). During Parker's few months at the Academy, he also witnessed two duels, one of which was fought on the traditional dueling ground of Bladensburg and the other which was fought on the Academy grounds itself. Dueling was by then illegal, and those involved were dismissed from the Academy by direct order of President James Polk; Zachary Taylor overturned two of the dismissals three years later. On July 1, 1848, Parker was declared a graduate of the Naval Academy after passing a board of examination and declared a Passed Midshipman. In August 1848, Parker received orders to Constitution but requested a change of orders to the sloop of war Yorktown, which was then slated to perform anti slave trade duties in African waters. Parker reported to Yorktown in September, and the ship set sail for Africa on November 22, 1848. Parker recalls in his biography that the voyage was over some very rough seas and, for one of the few times in his entire naval career, Parker became violently seasick. In December 1848, Yorktown arrived at Madeira and then sailed on the Cape Verde. The rest of the month was spent at the cape, and then, in January 1849, Yorktown sailed to Porto Praya (now Praia). It was here that several of the Yorktown officers rotated off the ship and Parker was made Acting Master. Yorktown then sailed to Bathurst, off the Gambia River, where the ship put in for repairs to her rudder. In February 1849, Yorktown sailed to Liberia, where she participated as an observer in a Liberian attack against several native tribes living in the interior jungle. It was here that Parker met the President of Liberia (Joseph Jenkins Roberts) who traveled as a guest of honor on board Yorktown. Yorktown moored at Monrovia in November 1849 and spent the winter in this port. In January 1850, Yorktown sailed for Cape Palmas and then on to several port calls in the Gulf of Guinea. These included the ports of Accra, Elmina, and Cape Coast Castle. In February 1850, Yorktown headed for Ouidah, which was then in the Kingdom of Dahomey. Along the way, Yorktown met up with both the British brig under the command of Archibald McMurdo and Perry, which was then under the command of Captain Andrew H. Foote. In June 1850, Yorktown made ready for its return to Porto Praya. The ship moored at Funchal on July 1, and it was here that the ship celebrated Independence Day. The ship then continued to Porto Praya and then, on August 1, sailed for the Canary Islands. Parker remarks in his biography that the ship's crew was in very high spirits at this point, having completed a deployment to Africa with only two deaths, both to a sickness which Parker called "African fever". On August 30, 1850, Yorktown moored at Las Palmas then continued on towards the port of Boa Vista and the island of St. Jago. On September 4, the ship sailed toward Mayo (now Maio) Island and, on September 6, 1850, struck a reef. Over the course of two days, the ship capsized and was lost, but the crew was able to offload most of the supplies and suffered no casualties. The crew of USS Yorktown lived on Mayo Island for over a month, during which time Parker recalls that relaxation was the norm, and the crew did little more than "relax and play in donkey races". On October 8, Dale arrived to pick up the crew, and they were transferred to Portsmouth, which sailed for Norfolk, arriving in December 1850.
1850-ші жылдар
1851 жылдың жазында Паркер үш ай демалыс алып, содан кейін Вашингтонға баяндады, одан кейін жағалауды зерттеу міндеттерін орындауға тағайындалды. Паркер жаздың қалған бөлігінде Вашингтонмен бірге Нантакет аралдары бойымен, Блок-Айленд және «Ешкімнің жері» деп аталатын аймақтарды зерттеумен айналысты. Вашингтонның саяхаты 1851 жылдың қазан айында кеме Нью-Йоркке тоқтауға кеткенде аяқталды. Ұжым босатылып, қайта тағайындалды, ал Паркер Вашингтон теңіз кемелерінде әкімшілік міндеттерді орындады. 1852 жылдың көктемінде Паркерге Бостонға баруды бұйрық берілді, онда ол АҚШ теңіз флотында алғашқы винттік кеме болған Принстонға баяндауға бұйрық алды. Кемеге баяндалып, оны «көктемді сәтсіздік» деп болжаған Паркер тұрақты желкенді кемеге ауысуды өтінді. Паркердің сезімдері біршама болжамды болды, өйткені Принстон бірнеше айдан кейін үлкен апатқа ұшырады, оның бірі қаруы жарылып, онда болған бірнеше жоғары лауазымды адамдар қаза тапты. Паркер 1852 жылдың шілдесінде «Циан» кемесіне баяндады, ол кезде кеме Джордж Н. Холлинстің қолбасшылығында болды. Кеме жүзіп шығар алдында Паркер Бостонда тұрып, сол кездегі жетекші мистиктердің бірі Маргарет Фокспен танысуға мүмкіндік алды. Фокс Паркерді психик мамандығы үшін теңіз күштерінен бас тартуға көндіруге тырысты, бірақ Паркер әжуалы түрде ұсыныстан бас тартты. 1852 жылдың тамызында «Циан» Гаванаға қарай жүзіп, Паркердің пікірінше, кеме мастерінің қабілетсіздігіне байланысты Абако аралдарының жанында жағаға құлап қалды. Кеме кейіннен Гаванаға келді, содан кейін Пенсаколаға жабдықтар мен азық-түлік алу үшін жүзіп барды. Пенсаколада кеме Гаванаға қайтуға бұйрық алды, ал бұл сапарда кеме соншалықты бақытты болмады және Баия Хонданың жанында жағаға тірелді. Нәтижесінде, желкен шебері ауыстырылды және Паркер «Циан» кемесінің міндетін атқарушы шебері болды. Кеме бірнеше күннен кейін лейтенанттарының біреуін ауыстырған кезде Паркер міндетін атқарушы лейтенант болып тағайындалды. Осы кезеңде Паркер Фултон кемесімен сапар шегіп жүрген АҚШ вице-президенті (Уильям Р. Кинг)пен кездесті. Содан кейін «Циан» Ки-Вестке жөнелтілді, онда үлкен егеуқұрттардың шабуылына байланысты «зарарсыздандыруға» орналастырылды. Кеме қысты Ки-Вест қаласында өткізген соң, 1853 жылдың көктемінде Москито жағалауындағы Грейтаунға қарай жүзіп кетті. Мұнда «Циан» 70 күн бойы американдық пароход компанияларын қорғады, ол аймақта пираттар мен Грейстаунда тұратын жауыз қала тұрғындары жиі кездесетін. (Бұл қала 1854 жылы Никарагуадағы АҚШ елшісін бірнеше күн бойы тұтқынға алғаннан кейін бомбаға ұшырап, жойылды). Жаздың соңында «Циан» Грейтауннан шығып, Пенсаколаға жабдықтар алу үшін барды, содан кейін солтүстікке, Портсмутқа, Нью-Гэмпширге қарай кетті. Кеме коммодор В. Б. Шубриктің қол астында болды, содан кейін балық аулауды күзету міндеті жүктелді. Осы мақсатта кеме Истпортқа (Мэйн штаты) және Сент-Джонға (Нью-Брансуик штаты) жөнелтілді. 1853 жылдың күзінде «Циан» Фанди шығанағы мен Кансо бұғазын аралап, Сент-Лоуренс шығанағына кірді. Саяхатын қыркүйекте аяқтап, «Циан» Нью-Гэмпширге оралды, содан кейін Филадельфияға жөндеуге барды. 1853 жылдың қазан айында Паркер әскери қызметке жіберіліп, теңіз академиясында оқытушы болып тағайындалды. Паркер 1853 жылдың қазанынан 1857 жылдың күзіне дейін АҚШ теңіз академиясында оқытушы болып қызмет етті. 1853-1855 жылдары математиканың доценті, ал 1855 жылы навигация және астрономия профессоры болды. 1853 жылдың желтоқсанында Паркер Маргарет Гриффинге үйленді, екеуі Паркердің өліміне дейін некеде болды, бірақ олардың балалары болмады. 1855 жылдың жазында Паркер теңіз академиясының оқытушысы ретінде курсанттарды оқыту саяхатына нұсқаушы ретінде қатысты. «Пребл» кемесі көктемде Аннаполиске қайтып оралғанға дейін Истпорт, Кейп-Код, Портленд және Бостон порттарына барды. 1855 жылдың қыркүйегінде Паркер АҚШ теңіз флотында лейтенант атағына көтерілді. 1857 жылдың күзінде Паркер теңіз академиясынан бөлініп, «Мерримакқа» баяндады, ол сол кезде командир Роберт Б. Хичкоктың қол астында болды. 1857 жылдың 17 қазанында «Мерримак» Бостоннан Бразилиядағы АҚШ министріне (Ричард Киддер Мид) жаңа қызметіне сапар шегеді. 1957 жылдың желтоқсанында Рио-де-Жанейроға келді, содан кейін жаңа жылдың басында Тынық мұхитына кіру үшін Хорн мүйісін айналды. 1858 жылдың ақпан айында «Мерримак» Чилидің Талкауано қаласына келді, содан кейін Чинча аралдарына жүзіп барды. Ақпан айының соңында кеме шағын жағалау қаласы Каллаоға кіріп, экипажқа жағалауға рұқсат берді. Паркер Лимаға саяхаттауға мүмкіндік алды, онда Лизардо Монтеро Флорес басшылығымен аяқталып жатқан «қандай да бір төңкеріс» куәсі болды. 1858 жылдың наурыз айында «Мерримак» Панамаға жүзіп, Паркер Панама каналы бір күні салынатынын болжады. Перико аралында тоқтағаннан кейін «Мерримак» Тынық мұхитына шығып, 1858 жылдың қыркүйегінде Гавайи аралдарына (қазіргі Гавайи) жетті. Кеме қазан айына дейін Гонолулуде тұрды, содан кейін Орталық Америкаға қайта оралды. 1858 жылдың желтоқсанында «Мерримак» Никарагуадағы Эль-Реалехоға келді және үш ай бойы осы портта тұрды, осы уақытта Паркер Никарагуа президентімен кездесті. Наурыз айында кеме Панамадан қайтып келді, онда ол жаңа эскадрилья командирі, коммодор Джон Б. Монтгомериге бағындырылды; содан кейін кеме 1859 жылдың маусымында Вальпараисоға бағыт алды, қазан айына дейін осы станцияда қалды, одан кейін «Мерримак» «Ланкастер» кемесімен ауыстырылды. Кеме АҚШ-қа қайта оралды, қарашада Рио-де-Жанейрода тоқтады. Осы кезде экипаж Джон Браунның шабуылы туралы хабардар болды және Паркердің өмірбаяндық еңбегіне сәйкес, ол Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы азаматтық соғыс сөзсіз болатынына көз жеткізді. 1859 жылдың желтоқсанында «Мерримак» Норфолкқа жетті, кеме жөндеуге жіберілді және экипаж босатылды. Саяхат барысында Паркер «Теңіз артиллериясы бойынша нұсқаулық» (Нью-Йорк, 1862) атты теңіз нұсқаулығын жазып, француздық нұсқаулықты «Теңіз тактикасы» деп аударды.
In the summer of 1851, Parker spent three months on leave and then reported to Washington, which was then assigned to perform coastal survey duties. For the remainder of the summer, Parker sailed with the Washington along the Nantucket Shoals, surveying such areas as Block Island and the so called "No man's land". The cruise of Washington ended in October 1851 when the ship sailed to New York City for a lay up. The crew was discharged and reassigned, and Parker reported to the Washington Navy Yard for administrative duties. In the spring of 1852, Parker was ordered to proceed to Boston, where he had orders to report aboard Princeton, which was the first propeller driven ship in the United States Navy. Reporting to the vessel, and foreseeing it as a "dismal failure", Parker applied for a transfer to a regular sail ship. Parker's feelings were somewhat prophetic, since Princeton would in fact suffer a major accident several months later when one of its guns exploded and killed several high ranking dignitaries who were then on board. Parker reported aboard Cyane in July 1852, the ship then being under the command of George N. Hollins. In the weeks leading up to vessel making sail, Parker lived in Boston and had the chance to meet one of the leading mystics of the time, Margaret Fox. Fox attempted to talk Parker into giving up the Navy for a career as a psychic, but Parker amusingly declined the offer. In August 1852, Cyane sailed for Havana and nearly went aground near the Abaco Islands due to, what Parker believed, was incompetence on the part of the ship's sailing master. The ship then made port in Havana before sailing for Pensacola for supplies and provisions. In Pensacola, the ship found orders to return to Havana and, on this trip, the vessel was not as lucky and did ground itself near to Bahia Honda. As a result, the sailing master was transferred and Parker become Acting Master of Cyane. When the ship transferred one of its lieutenants only a few days later, Parker was appointed an Acting Lieutenant. During this same period, Parker met the Vice President of the United States (William R. King), who was then traveling aboard Fulton. Cyane next sailed for Key West, where it put in for "decontamination" due to a major rat infestation. Spending the winter in Key West, the ship sailed for Greytown, on the Mosquito Coast, in the spring of 1853. Here, Cyane spent 70 days safeguarding American steamer companies which were operating in an area frequented by pirates as well as hostile townspeople living in Greystown (this town would be bombarded and destroyed in 1854 after holding the United States Ambassador to Nicaragua hostage for several days). Towards the end of the summer, Cyane departed Greytown and proceeded to Pensacola for supplies then headed north to Portsmouth, New Hampshire. The vessel was placed under the overall command of Commodore W. B. Shubrick and was then assigned to fishery guarding duties. To this end, the ship sailed for Eastport, Maine and then on to Saint John, New Brunswick. By the fall of 1853, Cyane had made a tour of the Bay of Fundy, the Straights of Canso and had made its way into the Gulf of Saint Lawrence. Ending its tour in September, Cyane returned to New Hampshire and then proceeded to Philadelphia for layup and refit. In October 1853, Parker was detached and proceeded to the Naval Academy for duty as an instructor. Parker served as an instructor at the United States Naval Academy from October 1853 until the fall of 1857. From 1853 to 1855 he was an Assistant Professor of Mathematics and in 1855 become a Professor of Navigation and Astronomy. In December 1853, Parker married Margaret Griffin, and the two would remain married until Parker's death, but the couple never had any children. During the summer of 1855, Parker participated as an instructor on a midshipman training cruise as part of his duties as a Naval Academy instructor. The ship, Preble, visited the ports of Eastport, Cape Cod, Portland, and Boston before returning to Annapolis in the fall. In September 1855, Parker was also promoted to the permanent rank of lieutenant in the United States Navy. In the fall of 1857, Parker was detached from the Naval Academy and reported aboard Merrimack, which was then under the command of Commander Robert B. Hitchcock. On October 17, 1857, Merrimack sailed from Boston on a mission to the United States Minister to Brazil (Richard Kidder Meade) to his new assignment. The ship made port in Rio de Janeiro in December 1957 and then proceeded to round Cape Horn to enter the Pacific Ocean at the start of the new year. In February 1858, Merrimack made port in Talcahuano, Chile, and from there sailed to the Chincha Islands. At the end of February, the ship put into port in the small coastal town of Callao with shore leave authorized for the crew. Parker took the opportunity to travel to Lima, where he witnessed "some type of revolution" which was underway under the leadership of Lizardo Montero Flores. In March 1858, Merrimack sailed for Panama, where Parker had the foresight to predict that a Panama Canal would one day be constructed. After a layover at Perico Island, Merrimack headed into the open Pacific Ocean, reaching the Sandwich Islands (now Hawaii) in September 1858. The ship remained in Honolulu until October and then set course for a return to Central America. In December 1858, Merrimack arrived at El Realejo, Nicaragua, and remained in this port for a total of three months, during which time Parker met the President of Nicaragua. In March, the ship then returned from Panama, where it was placed under a new squadron commander, Commodore John B. Montgomery; the ship then headed to Valparaiso, arriving in June 1859, and remained at this station until October when Merrimack was relieved by Lancaster. The ship then set a return course for the United States, stopping in Rio de Janeiro in November. It was at this time that the crew was informed of the John Brown Raid and, according to Parker's biography, he had already come to the conclusion that civil war between the North and South was inevitable. In December 1859, Merrimack reached Norfolk, and the vessel was laid up for an overhaul and the crew discharged. During the voyage, Parker had written a naval guide entitled Instructions for Naval Light Artillery (New York, 1862) and had translated a French instruction, entitled Tactique Navale, into English.
Вирджиния штатының және Конфедеративтік штаттардың әскери-теңіз флоты
1861 жылы АҚШ-тың тарауына байланысты Паркер ағайындары әртүрлі жолдарға түсті. Фоксхолл А. Паркер кіші, АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қалды, ал Уильям Вирджиния штатының Әскери-теңіз күштеріне қосылу үшін «оңтүстікке» кетті, және 1861 жылдың маусымында Конфедерациялық Штаттардың Әскери-теңіз күштеріне қосылды. Ол 1862 жылға дейін CSS Beaufort атты канонерлік кемені басқарды, 1862 жылдың 7-8 ақпанында Роанок аралы шайқасына және 1862 жылдың 8-9 наурызында Хэмптон-Роудстағы шайқастарға қатысты. Мамыр айының ортасында ол Дрюри Блаффтағы батареяларға Одақтың соғыс кемелері шабуыл жасаған кезде қызмет етті. Бірнеше айлық жағалаудағы қызметтен кейін, бірінші лейтенант Паркер Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына жіберілді, онда ол CSS Palmetto State темір кемесінің басқарушы офицері болды және 1863 жылдың қаңтарында Одақтың блокадалық кемелеріне шабуылға қатысты. 1863 жылдың қазан айында ол Вирджиния штатының Джеймс өзенінде орналасқан CSS Patrick Henry кемесінде орналасқан Конфедерациялық Штаттардың Әскери-теңіз академиясының бастығы болды. Ол сонымен қатар CSS Richmond темір кемесін де басқарды. 1865 жылдың сәуір айында Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Конфедерация астанасы эвакуацияланғанда, ол Әскери академияның мичмандарын құлап бара жатқан үкіметінің архивтері мен қазынасын күзетуге жетекшілік етті.
As the United States broke up in 1861, the Parker brothers followed separate paths. Foxhall A. Parker, Jr., remained in the U. S. Navy, while William "went south" to join the Virginia State Navy and, in June 1861, the Confederate States Navy. He commanded the gunboat CSS Beaufort into 1862, taking part in the Roanoke Island battle on February 7–8, 1862 and the actions in Hampton Roads on March 8 and March 9, 1862. In mid May, he served at Drewry's Bluff when the batteries there were attacked by Union warships. After several months' shore duty, First Lieutenant Parker was sent to Charleston, South Carolina, where he was executive officer of the ironclad CSS Palmetto State and participated in her attack on Union blockaders in January 1863. In October 1863, he became superintendent of the Confederate States Naval Academy, based on board CSS Patrick Henry in the James River, Virginia. He also commanded the ironclad CSS Richmond. In April 1865, as the Confederate capital at Richmond, Virginia was evacuated, he led the Naval Academy's midshipmen as a guard for their failing Government's archives and treasury.
Соғыстан кейінгі іс-шаралар
Америка Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Уильям Х. Паркер Тынық мұхиты почтасының пароходының капитаны болды, содан кейін Мэриленд ауыл шаруашылығы колледжінің президенті болды (кейіннен Колледж-парктегі Мэриленд университеті деп аталды). Паркер басқа жеке колледждер армия үлгісіндегі топтар құрған сияқты (мысалы, Вирджиния Техникалық университетінің кадеттер корпусы), теңіз кадеттер корпусын құруға тырысты. Колледжде оқушылар саны азайған кезде және Паркер колледж атауын өзгертуге ұсыныс жасағаннан кейін, ол отставкаға келуі сұралды, ол 1882 жылы өте ойсырап келісті. Келесі жазда Паркерді апачилер басына оқ атты. Ол аман қалды, бірақ бір көзін жоғалтты. Оқтың миына тым жақын болғандықтан, дәрігерлер оны шығара алмады, ол қалған өмірі бойы онымен өмір сүрді. 1882 жылғы қазанда ол адмирал Торнтон Дженкинстің қызы Нети Т. Дженкинске үйленді, Паркер де, Дженкинс те кейін сол жерде қайтыс болды. Паркер соңғы жылдары алкоголизмнен зардап шекті, бірақ бұл оны 1886 жылғы маусымда Кореяға министр (АҚШ-тың Кореядағы елшісінің алдыңғы лауазымы) болып тағайындалуына кедергі болмады. Толық уәкілдік етуші Джордж Клейтон Фолк Паркерді "ұсынылмайтын маскүнем" деп танығаннан кейін, бір жылдан аспайтын уақыттан кейін ол лауазымынан алынды. Паркер Вашингтонға оралып, зейнеткерлікке шығып, жазумен айналысты.
Following the end of the American Civil War, William H. Parker was captain of a Pacific Mail steamship and then served as president of Maryland Agricultural College (later known as the University of Maryland at College Park). Parker attempted to institute a Naval Cadet Corps in much the same manner as some other private colleges had done with Army styled groups (see Virginia Tech Corps of Cadets as an example). When the school began dropping in its enrollment, and after Parker attempted to have the name of the college changed, he was asked to resign, which he did reluctantly in 1882. The following summer, Parker was shot in the head by the Apaches. He survived but lost his sight in one eye. The ball was too near his brain for doctors to remove it, so it remained with him the rest of his life. In October 1882 he married Nettie T. Jenkins, the daughter of Admiral Thornton Jenkins at his home, where both Parker and Jenkins would later die. In his later years, Parker suffered from alcoholism, but this did not prevent his being appointed the Minister to Korea (the predecessor title to the United States Ambassador to Korea) in June 1886. Recognized as a "hopeless drunkard" by the chargé d'affaires, George Clayton Foulk, Parker was relieved of his position less than a year later. Parker returned to live in Washington, D. C., where he enjoyed retirement and focused on writing.
Өлім
Паркер 1896 жылдың 30 желтоқсанында 70 жасында күрт қайтыс болды.
Parker died suddenly, at the age of 70, on December 30, 1896.
Әскери-теңіз қызмет өтілі
24 жылдық мансабында Паркер үш түрлі әскери-теңіз флотында қызмет етті (АҚШ Әскери-теңіз флоты, Вирджиния штатының Әскери-теңіз флоты және Конфедерация Әскери-теңіз флоты) және әртүрлі типтегі және өлшемдегі бірнеше әскери кемелерде міндет атқарды. Олардың ең ірісі – 74 зеңбірекке ие «Солтүстік Каролина» әскери кемесі, ал ең кішісі – 85 футтық «CSS Beaufort» канонерлік қайығы болды. Құрлықтағы қызметтеріне АҚШ Әскери-теңіз академиясында үш рет тағайындалу (біреуі студент ретінде, екеуі оқытушы ретінде), Вашингтон Әскери-теңіз базасындағы әкімшілік қызметі, сондай-ақ Америка Азаматтық соғысының алғашқы айларында Конфедерация армиясының әртүрлі базаларына тіркелген теңіз офицері ретінде атқарылған міндеттер кірді. Паркердің соңғы қызметі Конфедерация Әскери-теңіз академиясының командирі болды. Паркердің қызметі әскери наградалар жүйесі құрылғанға дейін болғандықтан, оның жалғыз ресми наградалары – 1850 жылдардағы дипломатиялық әрекеттері үшін АҚШ Мемлекеттік хатшысының мақтау қағазы және Роанок аралы шайқасындағы оқ жаудырғандығы үшін Конфедерация Конгресінің алғысы. Азамат соғысындағы қызметі оған Азамат соғысы кампаниясының медаліне құқық береді, бірақ бұл медаль Паркер қайтыс болғаннан кейін құрылды. Паркердің барлық флотыдағы ең жоғары тұрақты шені – лейтенант шені болды. Алайда, «Бофорт» кемесінің командирі болған кездегі фотосуреттер Паркердің командир белгісін таққанын, ал Конфедерация Әскери-теңіз академиясының басшысы болған кезде капитан деп аталғанын көрсетеді. Осылайша, практикалық тұрғыдан алғанда, Паркердің белсенді қызметтегі ең жоғары шені – капитан болды.
Over a career which lasted 24 years, Parker served in three different navies (the United States Navy, Virginia State Navy, and the Confederate Navy) and he performed duty on several different naval vessels of various types and sizes. The largest of these was the 74 gun warship North Carolina, and the smallest was the 85 foot gunboat, CSS Beaufort. Shore assignments included three tours at the United States Naval Academy (one as a student and two as an instructor), administrative duty in the Washington Navy Yard, and various detached duties in the first months of the American Civil War serving as a navy officer attached to various Confederate Army installations. Parker's last assignment was as the Commander of the Confederate Naval Academy. Since Parker's service was before the creation of any significant military awards, his only official decorations are a commendation from the United States Secretary of State, for diplomatic actions in the 1850s, and the thanks of the Confederate Congress for gun fire support during the Battle of Roanoke Island. His service in the civil war also grants him entitlement to the Civil War Campaign Medal, but this decoration was created after Parker's death. Parker's highest permanent rank, in all of the navies with which he served, was that of lieutenant. While commanding Beaufort, however, photographic evidence indicates Parker wore the insignia of a commander and, while head of the Confederate Naval Academy, was referred to as a captain. Thus, for practical purposes, Parker's highest rank on active duty was that of captain.
Азамат соғысына дейінгі қызмет тарихы
Күні Шен Әскери бөлім Кеме класы Портқа кіру/Қызмет жасы 19 қазан 1841 ж. Мичман АҚШ ТМЖ Бастапқы тағайындама 15 27 қазан 1841 ж. АҚШ ТМЖ USS North Carolina 74 зеңбірек соғыс кемесі Нью-Йорк қаласы Сәуір 1842 ж. АҚШ ТМЖ USS Columbus 74 зеңбірек соғыс кемесі Махон, Тулон, Гибралтар Маусым 1843 ж. Мадейра, Кабо-Верде 16 29 шілде 1843 ж. Рио-де-Жанейро Ақпан 1844 ж. Буэнос-Айрес, Рио-де-Жанейро 17 Қыркүйек 1844 ж. АҚШ ТМЖ USS Potomac 42 зеңбірек фрегаты Нью-Йорк қаласы Қараша 1844 ж. Норфолк, Порт-о-Пренс, Порт-Ройал 18 Ақпан 1845 ж. Пенсакола, Вера Cruz 20 желтоқсан 1845 ж. Норфолк 19 мамыр 1846 ж. Вера Cruz, Пойнт-Изабель 24 ақпан 1847 ж. Вера Cruz, Альварадо 20 16 маусым 1847 ж. АҚШ ТМЖ USS Raritan 42 зеңбірек фрегаты Табаско 1 шілде 1847 ж. Гавана, Норфолк Қыркүйек 1847 ж. АҚШ ТМЖ АҚШ Теңіз академиясы Студент Аннаполис Тамыз 1848 ж. Мичман АҚШ ТМЖ USS Yorktown 16 зеңбірек шлюп Мадейра, Кабо-Верде 21 қаңтар 1849 ж. Мичман (Әрекет етуші капитан) Порто-Прая, Банжул 22 қараша 1849 ж. Либерия, Монровид 23 қаңтар 1850 ж. Кейп-Пальмас, Аккра, Эльмина, Кейп-Кост Касл Ақпан 1850 ж. Уида Маусым 1850 ж. Фуншал Тамыз 1850 ж. Лас-Пальмас, Боа-Виста, (кеме құлауы) Шілде 1851 ж. Мичман АҚШ ТМЖ USS Washington 1 зеңбірек бриг Нантакет, Блок-Айленд 24 қазан 1851 ж. АҚШ ТМЖ Вашингтон теңіз кемежайы Әкімшілік қызметі Вашингтон, Колумбия округі 25 шілде 1852 ж. АҚШ ТМЖ USS Cyane 18 зеңбірек шлюп Гавана, Пенсакола Тамыз 1852 ж. Мичман (Әрекет етуші лейтенант) Гавана, Ки-Уэст Сәуір 1853 ж. Грейтаун 26 тамыз 1853 ж. Портсмут, Истпорт, Сент-Джон Қыркүйек 1853 ж. Фанди шығанағы, Святого Лаврентия шығанағы Қазан 1853 ж. Мичман АҚШ ТМЖ АҚШ Теңіз академиясы Оқытушы Аннаполис 27 маусым 1855 ж. АҚШ ТМЖ USS Preble 16 зеңбірек шлюп Истпорт Портленд, Кейп-Код, Бостон 28 қыркүйек 1855 ж. Лейтенант АҚШ ТМЖ АҚШ Теңіз академиясы Оқытушы Аннаполис Қыркүйек 1857 ж. АҚШ ТМЖ USS Merrimack 40 зеңбірек фрегаты Рио-де-Жанейро, Талькахуано, Чинча аралдары, Каллао, Сэндвич аралдары, Панама, Эль-Реалехо, Вальпараисо 30 желтоқсан 1859 ж. АҚШ ТМЖ АҚШ Теңіз академиясы Оқытушы Аннаполис 32
Date Rank Component Vessel Class Port Call/Engagement Age 19 Oct 1841 Midshipman USN Initial Appointment 15 27 Oct 1841 USN USS North Carolina 74 gun warship New York City Apr 1842 USN USS Columbus 74 gun warship Mahón, Toulon, Gibraltar Jun 1843 Madeira, Cape Verde 16 29 Jul 1843 Rio de Janeiro Feb 1844 Buenos Aires, Rio de Janeiro 17 Sep 1844 USN USS Potomac 42 gun frigate New York City Nov 1844 Norfolk, Port au Prince, Port Royal 18 Feb 1845 Pensacola, Veracruz 20 Dec 1845 Norfolk 19 May 1846 Veracruz, Point Isabel 24 Feb 1847 Veracruz, Alvarado 20 16 Jun 1847 USN USS Raritan 42 gun frigate Tabasco 1 Jul 1847 Havana, Norfolk Sep 1847 USN United States Naval Academy Student Annapolis Aug 1848 Passed Midshipman USN USS Yorktown 16 gun sloop Madeira, Cape Verde 21 Jan 1849 Passed Midshipman (Acting Master) Porto Praya, Banjul 22 Nov 1849 Liberia, Monrovid 23 Jan 1850 Cape Palmas, Accra, Elmina, Cape Coast Castle Feb 1850 Whydah Jun 1850 Funchal Aug 1850 Las Palmas, Boa Vista, (shipwrecked) Jul 1851 Passed Midshipman USN USS Washington 1 gun brig Nantucket, Block Island 24 Oct 1851 USN Washington Navy Yard Administrative Duty Washington, D. C. 25 Jul 1852 USN USS Cyane 18 gun sloop Havana, Pensacola Aug 1852 Passed Midshipman (Acting Lieutenant) Havana, Key West Apr 1853 Greytown 26 Aug 1853 Portsmouth, Eastport, St. John Sep 1853 Bay of Fundy, Gulf of Saint Lawrence Oct 1853 Passed Midshipman USN United States Naval Academy Instructor Annapolis 27 Jun 1855 USN USS Preble 16 gun sloop Eastport Portland, Cape Cod, Boston 28 Sep 1855 Lieutenant USN United States Naval Academy Instructor Annapolis Sep 1857 USN USS Merrimack 40 gun frigate Rio de Janeiro, Talcahuano, Chincha Islands, Callao,Sandwich Islands, Panama, El Realejo, Valparaíso 30 Dec 1859 USN United States Naval Academy Instructor Annapolis 32