Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық полиция бөлімі, 1974–1989 жылдар
British police unit, 1974 1989
Батыс Мидлендс ауыр қылмыстар тобы – 1974 жылдан 1989 жылға дейін Англияның Батыс Мидлендс аймағында жұмыс істеген полиция бөлімі. Ол бөлімнің кейбір мүшелерінің құзыретсіздігі және билікті теріс пайдалануы туралы айыптаулар бойынша жүргізілген тергеуден кейін таратылды. Бұл құқықбұзушылықтың салдарынан қате айыптаулар болды, соның ішінде Бірмингем алтылығының резонанстық ісі. Билстон қаласындағы аймақтық қылмысқа қарсы күрес тобы Бриджвотер төртеуінің ісін тергеуге жауапты болды. 1980 жылдары кем дегенде 40 сот үкімі күшін жойды, себебі қызметкерлердің кінәлі әрекеттері болған деп күдіктелді. 1987 жылы Пол Дэндидің ісімен басталып, сондай-ақ Марстон Гриннен (Солихалл) Эндрю Моллойдың да қатысы болуы мүмкін деген болжам туды, бірақ ол кейін барлық айыптаулардан ақталды. Алайда, полиция кейін тапқан жаңа дәлелдер оның Бирмингемдегі қылмыстық топтың жетекшісі болуы мүмкін екенін көрсетті, бірақ оны қандай да бір қылмысқа кінәлау үшін жеткілікті дәлел табылған жоқ. Бұрын Бордсли Гринде қызмет еткен Моллой жеткіліксіз дәлелдер болғандықтан кінәсіз деп танылды, тіпті Моллой жалдаған қоймадан ақша мен қару-жарақ тәркіленді. Тергеу барысында Түркия мен Испаниядағы виллалар, сондай-ақ шамамен миллион фунт стерлинг, Феррари және Порше автомобильдері тәркіленді. Моллойдың Италия, Түркия және Испанияда байланыстары бар екені де белгілі болды. Жаңа сараптамалық техникалар мәлімдемелерге өзгерістер енгізілгенін көрсетті, әдетте қылмыстық айыптауларды қосатын сөздер қосылған. 1980 жылдардың соңында істер жиі құлдырағандықтан, топты тергеуге қысым күшейді. Клэр Шорт 1989 жылдың қаңтар айында Парламентте бұл мәселені көтерді. Бірмингем алтылығының үкімі 1991 жылы жойылды. Топтың тергеулеріне байланысты басқа да көптеген, азырақ резонанстық істер бойынша үкімдер апелляциялық сотта жойылды, соның ішінде Джордж Глен Льюис, Кит Твичелл және 17 қазан 2014 жылы Мартин Форанның ісі, ол 1978 жылы төрт қарақшылық қылмысы үшін қате айыпталған. 2017 жылдың қаңтарына дейін барлығы 60 шағымданушының үкімі жойылды. Барлығы 100-ден астам іс тоқтатылды немесе апелляциялық сотта күшін жойды. 1989 жылдың тамызында бас комиссар Джеффри Дир топты таратып жіберді, ал Полиция шағымдарын қарау органы Батыс Йоркшир полициясынан 1986 жылдан бастап топтың қызметін тексеруді сұрады. Бұл Бірмингем алтысының және Бриджвотер төртеуінің ісін қарауға қатысты емес екенін білдірді, бірақ аймақтық топпен қызметкерлер алмасып отырды. Батыс Йоркшир полициясы 1994 жылы баяндама ұсынды, нәтижесінде жеті офицерге қатысты тәртіптік шаралар қабылданды, бірақ дәлелдердің жеткіліксіздігіне байланысты қылмыстық қудалау ұсынылмады. Он офицер тәртіптік жазадан қашу үшін жұмыстан кетті немесе ерте зейнеткерлікке шықты, ал шамамен 100 офицер полиция процедуралары туралы кеңес алды. Бас прокурор Барбара Миллс баяндамамен келісіп, ешқандай офицерді соттауға тырыспады, бұл шешімі үшін көп сынға ұшырады.
The West Midlands Serious Crime Squad was a police unit in the English West Midlands which operated from 1974 to 1989. It was disbanded after an investigation into allegations of incompetence and abuse of power on the part of some of the squad's members. Some of this misconduct resulted in wrongful convictions, including the high profile case of the Birmingham Six. The sister Regional Crime Squad based at Bilston was responsible for the investigation of the Bridgewater Four. At least 40 convictions failed in the 1980s as a result of likely malpractice. Beginning with the case of Paul Dandy in 1987 and also Andrew Molloy from Marston Green Solihull was thought to be involved, but was later acquitted of all charges, but new evidence later found by police revealed that he could have been a ringleader of a gang operating in Birmingham but there wasn't enough evidence to convict him of any crime. Molloy, formerly of Bordesley Green, was found not guilty due to insufficient evidence, even though an amount of cash and weapons were seized from a lock up rented by Molloy. Properties and vehicles were also seized as part of the investigation, including villas in Turkey and Spain along with nearly a million in cash, Ferraris and Porsches. Molloy was also known to have connections in Italy, Turkey and Spain. New forensic techniques were used to show when statements had been tampered with, usually adding incriminating phrases. As cases began to regularly collapse in the late 1980s, pressure mounted to investigate the squad. Clare Short raised the issue in Parliament in January 1989. The Birmingham Six's convictions were quashed in 1991. A series of other less high profile convictions based on the squad's investigations were quashed on appeal, including the cases of George Glen Lewis, Keith Twitchell and, on 17 October 2014, Martin Foran, who had been wrongly convicted in 1978 for four counts of robbery. As of January 2017 a total of 60 appellants have had their convictions quashed. A total of over 100 cases either collapsed or were quashed on appeal. In August 1989, the squad was shut down by the Chief Constable Geoffrey Dear, and the West Yorkshire Police was asked by the Police Complaints Authority to investigate the squad's activities from 1986 onwards. This meant that the Birmingham Six case was out of scope, as was that of the Bridgewater Four, although there was cross over of staff with the regional squad. The West Yorkshire Police reported in 1994, leading to disciplinary action against seven officers, but recommended against prosecutions for lack of evidence. Ten officers had avoided disciplinary action by leaving or retiring early, while around 100 received advice about police procedures. The Director of Public Prosecutions, Barbara Mills agreed with the report's view and did not attempt to prosecute any officers, and was widely criticised for this decision.
Отрядтың құрылуы
Қате қылмыстар тобы (SCS) 1974 жылы құрылды, ол кезде Батыс Мидлендс полициясы 1972 жылғы Жергілікті өкімет туралы заңмен құрылды, бұл Бірмингем қалалық полициясын және жаңа Батыс Мидлендс аймағын қамтитын басқа да күштердің бөліктерін біріктірді. Топтың тамыры 1952 жылға дейін жетеді, осы жылы тәжірибелік негізде Арнайы қылмыстар тобы құрылды. Ол бірнеше металл ұрысын табысты ұстады, соғыстан кейінгі кезеңде бомбаланған орындардан металл жинаудың өсуіне байланысты осы қылмыс кеңіне түсті. Бірмингемнен тыс жерлердегі қылмыстармен күресу үшін көршілес округтерден келген офицерлермен екінші Аймақтық қылмыстар жасағы құрылды. 1979–80 жылдары SCS қарулы тоналаулардың бірнеше жағдайын тергеді, олар әрқашан бейсенбі күні болғандықтан «Бейсенбілік тоналаулар» деп аталды. Полиция бұл топты «Бейсенбілік топ» деп білді. SCS және Тоналау жасақтары «Мысық» операциясы аясында қылмыскерлерді ұстау үшін бірлесіп жұмыс істеді. Түсіндірмелердің бірі – қылмыскерлердің көбірек тәжірибелі болуы және жақын арада мойындауға «бейімділік» көрсетпеуі. 1988 жылы Батыс Мидлендс полициясы «Тергеулер ұзаққа созылады, маскалар, жасыру, жалған тіркеу нөмірлері және ұстаудан қашудың басқа да тәсілдері жиі қолданылады» деп түсіндірді, бұл ауыр қылмыстар жасаған тәжірибелі қылмыскерлер арасында ерекше емес тәсілдер. Кей қадағалаушылар полиция басшылығының осы ақталулардың әлсіз екенін және топтың 1980 жылдар бойы жеткіліксіз жұмыс істегенін білгенін айтады. 1984 жылы топ «құпия хабар берушілердің» куәліктеріне көп сүйенді. Кейіннен бұл куәліктердің сенімсіз екені дәлелденді, бірақ олар бірнеше жоғары беделді ұстауларға әкелді. 1980 жылдардың ортасына қарай әріптестер топтың «көмегіне» наразылық білдірді, ынтымақтастықтан және жолдамалардан бас тартты, бұл топтың ауыр қылмыстарды қудалау мүмкіндігін одан әрі төмендетті. Аудандық аудитші 1985 және 1989 жылдары ұйымның нашар басқаруын қатты сынады. Батыс Мидлендс полициясы 1988 жылы SCS қайта ұйымдастырылып, жабылу алдында жұмысқа алу тәжірибесі өзгертілгенін мәлімдеді. 1984 жылғы Полиция және қылмыстық дәлелдемелер туралы заң SCS-тағы көптеген тәжірибелерді өзгертуге тиіс еді, мысалы, сұрақ-жауаптарды жазуды енгізу арқылы, және 1986 жылғы жылдық есепте оның іске асырылғаны айтылды. Алайда, кейіннен алынған мәліметтер көрсетіп тұр, оның ережелері кеңінен елеусіз қалдырылған немесе бұзылған.
The Serious Crime Squad (SCS) was formed in 1974 when the West Midlands Police was created by the Local Government Act 1972, merging Birmingham City Police with parts of a number of other forces that covered the new West Midlands area. The Squad's roots go back to 1952, when a Special Crime Squad was formed on an experimental basis. It successfully dealt with a number of metal thieves, a crime that had grown due to the growth of scrap metal collection from bomb sites in the post War era. A second Regional Crime Squad was formed, to deal with crimes outside of Birmingham, with officers from neighbouring counties. In 1979–80, the SCS investigated a spate of armed robberies known as the 'Thursday Robberies' because they always took place on Thursdays. The gang was known as the Thursday Gang by the police. The SCS and the Robbery Squads worked together to catch the criminals responsible in Operation Cat. Explanations put forward included that criminals were becoming more sophisticated and were less "amenable" to making confessions. In 1988, the West Midlands Police explained that "Investigations are more protracted, and masks, disguises, false number plates and other means of evading capture are frequently used", techniques which are hardly unusual among hardened criminals committing serious crimes. Kaye concludes that police management knew that these excuses were thin, and that the squad was underperforming throughout the 1980s. In 1984, the squad began to rely heavily on 'supergrass' evidence. These later proved unreliable, but did lead to a number of high profile arrests. By the mid 1980s, colleagues "resented the 'support'" of the squad, thus avoided collaboration and referrals, further reducing the squad's ability to pursue serious crime. The District Auditor strongly criticised the organisation's poor management in 1985 and 1989. The West Midlands police claimed that the SCS was being reorganised in 1988, with changes to recruitment practices, just before it was closed down. The Police and Criminal Evidence Act 1984 should have changed many practices at the SCS, for instance by introducing the recording of interviews, and was noted as implemented in the 1986 annual report. Subsequent evidence however shows that its provisions were being widely ignored or evaded.
Қауіпті жағдай
1980 жылдары Бірмингем алтылығының сотталғанына қатысты алаңдаушылықтар туды. Крис Муллин депутат ретінде олардың ісін қайта қарауға ұмтылды. No 4 аймақтық қылмыстық жедел тобының тергеуіне тартылған Бриджвотер төртеуінің мәселесін Пол Фут зерттеді. 1980 жылдары бірнеше іс өзгертілді, ал топтың бірнеше мүшесі сенімді куәгер емес деп танылды. Дегенмен, бұл мәселеге жаңа сот-криминалистикалық техника, ESDA немесе электростатикалық іздеу аппараты деп аталатын құралдың пайдаланылуы ерекше назар аударды. Бұл техника сот-криминалистикалық сарапшыларға түпнұсқа қағаздың астында қалған іздерді табуға мүмкіндік берді, көбінесе бастапқы мәлімдемелерге сөздер немесе жолдар қосылған кезде оларды анықтауға болады. Бұл дәлелді алғаш рет пайдаланған іс 1987 жылы Пол Дандидің ісі болды. 1989 жылдың қаңтар айында Бирмингем Лейдвуд округінен депутат болған Клэр Шорт парламентте Бирмингем адвокаттарының өз клиенттерінің істері бойынша шағымдануға тырысқанда кездескен қиындықтарды көтерді. Ол топтың айғақтарды өзгертіп, қосымша айыптау парақтарын қосу арқылы кең таралған практикасын егжей-тегжейлі баяндады, бұл кейбір сот шешімдеріне шағымдануға себеп болып отыр. Дегенмен, Вест-Мидлендс ауыр қылмыстар тобының жүйелік мәселелері, мысалы, тез нәтижеге жету үшін процедураларды бұзу және жоғарылауға лайықты болу үшін оларды теріс пайдалану сияқты мәдениеті шешілмеді.
Throughout the 1980s, there were concerns about the safety of the Birmingham Six convictions. Chris Mullin campaigned as an MP to see their convictions reviewed. Concerns about the Bridgewater Four, who had been investigated by the sister No 4 Regional Crime Squad, were investigated by Paul Foot. A number of cases had been overturned in the 1980s and several members of the squad were seen to be unreliable witnesses. However, concerns were given particular credence due to a new forensic technique, using a machine known as an ESDA, or Electrostatic Detection Apparatus. The technique allowed forensic experts to trace impressions made on sheets of paper underneath the original, often showing when words or lines had been added to original statements. The first of the cases using this evidence was that of Paul Dandy, in 1987. In January 1989 Clare Short, MP for Birmingham Ladywood, raised in Parliament the problems that Birmingham solicitors had encountered when trying to raise complaints about their clients' cases in relation to the squad. She detailed the apparently widespread practice the squad employed of doctoring statements by adding additional incriminating pages, which was leading to certain convictions being challenged. Nevertheless, the systemic issues at the West Midlands Serious Crime Squad were not being addressed, such as the apparent culture of making shortcuts and abusing procedure in order to perform well enough to qualify for promotion.
Тарату және тергеу
1989 жылдың тамызында команданы бас комиссар Джеффри Дир таратып, оның бірқатар жоғары шенді офицерлері кеңсе жұмысына ауыстырылды. Сол айда Батыс Йоркшир полициясының көмекші бас комиссары Дональд Шоу басқарған тергеу команданың қызметкерлеріне қатысты тәртіпсіздік туралы айыптауларды қарауға кірісті. Бірақ, тергеу өкілеттігі 1986 жылдың басынан кейін түскен шағымдармен ғана шектелді, себебі "команда туралы шағымдар осы кезде көтеріле бастады". Бірмингемдегі пабқа жасалған жарылыс ісі бойынша сот шешімдерінің дұрыстығы сол кезде талқыланды, бірақ үкімет бұл мәселені қарау қажет емес деп санды. 1990 жылы Дир басқа қызметке кеткеннен кейін және оның орнына Рональд Хэдфилд тағайындалғаннан кейін, кеңсе жұмысына жіберілген бұрынғы SCS офицерлерінің бірқатары қайтадан тергеу жұмысына қайтарылды.
In August 1989, the squad was disbanded by Chief Constable Geoffrey Dear and a number of its senior officers were put on desk duties. In the same month, an investigation by West Yorkshire Police led by Assistant Chief Constable Donald Shaw was asked to examine allegations of misconduct at the squad. However, its remit was limited to complaints made after the start of 1986 "when complaints about the squad started to emerge". The question of whether the convictions in the Birmingham pub bombings case were safe was raised at the time, but was considered out of scope and unnecessary by the government. A number of the former SCS officers that had been placed on desk duties were returned to investigatory roles in 1990, after Dear left for another post and was replaced by Ronald Hadfield.
Тергеу және лауазымды адамдарды қудаламау туралы шешім
Азаматтық бостандықтар қоры Бирмингем университетінің құқық ғалымы Тим Кейге тәуелсіз сараптама жүргізуге қаржылады, оған Клэр Шорт пен Бирмингем епископы Марк Сантер кіретін кеңесшілер тобы қолдау көрсетті. Ол 1991 жылы, ресми сараптамадан үш жыл бұрын баяндама жасады және белгілі бір қызметкерлердің жүйелі түрде заңбұзушылықтар жасауы, дәлелдерді жалғандауы және басқа да процестік бұзушылықтар туралы мәліметтер ұсынды. 1994 жылы жарияланған ПКА-ның ресми баяндамасында «түрмедегілерге физикалық зорлық көрсету, жалтақтап мойыстау алу, дәлелдерді жасыру және дереккөздерді тиімсіз пайдалану» болғаны айтылды. Алайда, баяндама нәтижесінде бар болғаны жеті қызметкер 28 тәртіптік шағым бойынша жазаға тартылды. Бір қызметкерге есеп беруде бұрмалаушылық жасағаны туралы шағым түсті, ал қалған алты қызметкер дереккөздерге төлем жасаумен байланысты тәртіпсіздіктер жасады деген күдік болды. Тағы 10 қызметкерге 20 шағым түскен, бірақ олар қызметтен кеткен немесе зейнеткерлікке шыққан. Тағы 102 полиция қызметкеріне полиция процедураларын бұзғаны үшін ресми емес ескертулер жасалды. Тәртіптік шаралар ішкі мәселе ретінде жүргізілді. Дегенмен, баяндамада ешбір қызметкерге қылмыстық айып тағылмауы тиіс екені ұсынылды. Бұрынғы Вест-Мидлендс ауыр қылмыстар тобының детективі Лоренс Генри Шоу 2001 жылы Солихаллде тонау әрекеті жасағаны үшін, ал 2010 жылы Корнуоллдағы Лоствитиелде қарулы тонау жасағаны үшін сотталды.
The Civil Liberties Trust funded Birmingham University legal academic Tim Kaye to lead an independent inquiry, backed by an advisory panel including Clare Short and the Bishop of Birmingham Mark Santer. It reported in 1991, three years before the official inquiry, and presented evidence of systemic malpractice and patterns of fabrication of evidence and other procedural abuses by specific officers. The official PCA report was published in 1994 and concluded that there had been "physical abuse of prisoners, fabrication of admissions, planting of evidence and mishandling of informants". However, just seven officers faced disciplinary action as a result of the report, for 28 disciplinary complaints. One officer faced a complaint about tampering with a statement, while the other six were suspected of irregularities relating to payments to informers. A further ten officers would have faced 20 complaints, but had left or retired. Another 102 officers were given informal advice about their failures to adhere to police procedures. The disciplinary procedures were conducted as an internal matter. However, the report recommended that no officers should face criminal charges. Although no officers were prosecuted for their roles in corrupt investigations, former West Midlands Serious Crime Squad detective Laurence Henry Shaw was later convicted of attempted robbery in Solihull in 2001 and in 2010 for armed robbery in Lostwithiel, Cornwall.
Мәселелер мен заңсыздық
SCS бірқатар мәселелерге тап болды, олар нашар жұмысқа алу және басқару саясатынан бастап, жақсы құжатталған және қайталап орындалған жалғандау тәсілдеріне дейін жетті. Нашар басқару нашар нәтижелерге алып келді, бұл өз кезегінде офицерлерге жеңілдік іздеуге қысымды күшейтті.
The SCS suffered from a number of issues, ranging from poor recruitment and management practices, to well documented and repeated techniques of falsification. Poor management led to poor performance, which in turn exacerbated the pressure on officers to take shortcuts.
Басқару мәселелері
SCS-де «элиталық» этика қалыптасқан, бұл басқа тергеушілермен қарым-қатынаста белгілі бір деңгейде мақтанға алып келген болуы мүмкін. Жұмысқа қабылдау көбінесе ашық конкурс емес, іріктеу арқылы жүзеге асырылды. SCS толығымен ерлерден құралған, және, әдетте, тек ақ нәсілділерден тұратын бөлімше болды; қызметкерлер жиі ауыспай, ұзақ жылдар бойы қызмет ететін, сондай-ақ, өте көп сағаттар бойы қосымша жұмыс істеуге рұқсат алатын. Бұл факторлар жабық мәдениетті күшейткен болуы мүмкін. Сонымен қатар, қызмет барысында заңбұзушылық жасаған қызметкерлерді қорлау оқиғалары да тіркелген. Вест-Мидлендс аймағының жалпы тексеру нұсқаулығы шатастыратын және көптеген жағдайларда қызметкерлерге кінәлі деп есептеуге кеңес беретін ретінде сынға ұшырады, тіпті бұл орынды болмаған жағдайларда да. Нұсқаулық тәуелсіз психологиялық зерттеулер мен дәлелдерге негізделгеннен гөрі, қызметкерлердің тәжірибесі мен әдістерінің жинағы сияқты көрінді. Тескерулер кезінде алынған жауаптар стресс ахуалында беріледі, сондықтан оларға сақтықпен қарау қажет, бірақ нұсқаулық түрлі жауаптарды кінәліліктің ықтимал белгілері ретінде түсіндірді. Кеңесте ұқсас жауаптардың қарама-қайшы түсіндірмелері келтірілген, бірақ олар жүйеленбеген немесе мойындалмаған. Мысалы, кінәсіздігін қатаң түрде мойындау және қабылдануына шағымдану нұсқаулықтың әртүрлі бөлімдерінде кінәсіздікті де, кінәлілікті де көрсетеді. The Guardian газеті «Вест-Мидлендс полициясы Мерси схемасының тәсілін қабылдауы керек, оның басты назарында полиция қызметкерлерін тыңдауға және сұрақтарды дұрыс қоюға үйрету тұр. Зерттеулер көрсеткендей, тексеру кезіндегі ең ірі қателік – айтылғанды тыңдамау» деген қорытынды жасады. Тескеру үшін офицерлерді жұптастыруға келгенде еркін көзқарас болды. Бір-бірімен жақсы таныс емес қызметкерлерді бірге жұптастыру қажет, бұл нашар немесе заңсыз тәжірибелердің қаупін азайтуға көмектеседі. Тескеруші офицерлердің бірнеше рет бірігіп жұмыс істеуі дәлелдерді жалғандауға әкелді. Вест-Мидлендс полициясының саясаты бойынша, екі жылдан кейін құжаттардың көп бөлігі микрофишке көшіріліп, түпнұсқалары жойылды. Көп жағдайда микрофишке түсірілген көшірмелерді оқу мүмкін болмады. Бұл тәжірибе ESDA сканерлеу және талдау арқылы мәлімдемелерге араласу фактісін анықтауға да кедерілді. Төменгі деңгейдегі кеңсе жұмыстарын жоғары басшылық бақылады, олар көбінесе іс жүзіндегі жұмыстарға, соның ішінде тексерулерге тым көп араласып, басшылық, саясатты қалыптастыру және бақылаудан алшақтады. Басшылық қағаз жүзіндегі процестерге басымдық берді және басқару бойынша оқыту жеткіліксіз болды. Жаңа қабылдағандарға қарсы жас офицерлердің практикалық вето құқығы болған сияқты. Басқару практикасы соншалықты нашар болды, тіпті команда сыртқы органдарға жалған мәлімдемелер жасады. Мысалы, олар апелляциялық сотқа куәгерлердің мәлімдемелеріне қол сұғылғаннан кейін офицерлер тәртіптік жазаға тартылғанын айтты, бірақ өзгерістер «күнаны мойындауды» қамтымады, бұл мүлдем дұрыс емес еді. Бұл 1988 жылы Хоробин мен Уилкокстың шағымдарын қабылдамауға әкелді.
The SCS had an 'elite' ethos, which may have induced a certain amount of arrogance when dealing with other investigators. Recruitment was usually through choice rather than open recruitment. The SCS was an all male, probably wholly white unit; officers tended to serve for long periods rather than move regularly, and were allowed to work very long overtime hours. These factors may have together reinforced an insular culture. There are also recorded incidents of bullying of officers who reported malpractice. The general West Midlands interview manual was criticised as being misleading and advising officers to assume guilt in a range of situations where this may not be true. The manual appeared to be a compendium of techniques and experience from officers rather than being based on independent psychological research and evidence. Reactions to interviews are made under stress and therefore need to be treated with caution, however the manual instead offered interpretations of various reactions as likely signs of guilt. The advice included contradictory interpretations of similar reactions, without codifying or recognising this. For instance, insisting on innocence and complaining about treatment was signalled in different parts of the manual as both indicating innocence and guilt. The Guardian concluded that West Midlands Police should "adopt the approach of Mersey scheme, with its emphasis on teaching the police to listen and frame questions. Research shows the biggest mistake in interrogation is the failure to listen to what is said". There was a lax approach to the pairing of officers for interview. Officers who are less familiar with each other should be put together to reduce risks of poor or illegal practice. A number of regular pairings of interviewing officers seems to have led to collaboration in falsifying evidence. It was West Midlands Police policy to transfer the vast majority of documents to microfiche after two years and destroy the originals. Often, the microfiche copies were unreadable. The practice also made it impossible to ascertain if statements had been interfered with through ESDA scanning and analysis. Low level paperwork tasks were supervised by upper management, which was in general too involved in practical work including investigations, distracting from leadership, policy setting and supervision. Management focused on paper based processes and was given little management training. Junior officers appeared to have a practical veto on new recruits. Management practice was sufficiently poor for misleading statements to be made by the squad to external authorities. For instance, it told the Court of Appeal that officers had been disciplined after interference with witness statements, but that the changes did not include "incriminating admissions", which was wholly untrue. This led to the appeals of Horobin and Wilcox being turned down in 1988.
Күдіктіге адвокатты ұсынудан бас тарту
Кейдің 1980 жылдардағы іс материалдарын талдауы адвокаттың қатысуымен ешқандай мойындау дәлелдері ұсынылмағанын көрсетті. Ол сондай-ақ, адвокатқа қол жеткізу барлық жағдайларда кешіктірілгенін, өтініш жасалмаған жағдайларды қоспағанда анықтады. Осылайша, стандартты тәжірибе күдіктілерді мойындауға қол жеткізу мақсатында, адвокатқа рұқсат беруден бұрын тексеру болып көрінеді. Дегенмен, бұл мойындау дәлелдерінің сәтті сот процестерінде пайдаланылуына кедергі болмады. Кейбір жағдайларда күдіктілер адвокат сұрамағанын көрсететін құжатқа қол қоюға мәжбүр болды. Бір жағдайда, Джордж Льюис ісінде, қамауға алу парағында оның қолы анық соққыға ұшыраған жері бар, бұл оның адвокатсыз келіскенін айтқан мәлімдемені жоюға тырысқанын көрсетеді. Тағы бір жағдайда, Чарльз Кэмпбеллдің адвокаты, мырза Шипли полициядан оның қатысуынсыз тексеру жүргізбеуге келісім алды, бірақ Кэмпбеллдің мойындауы оның кеткенінен кейін он бес минут ішінде алынған. "Мысық операциясы", оның ішінде Тридавей мен Пендлдің сотталуы, супер-ақпарат беруші Кит Морган ұсынған дәлелдерге көп сүйенді. Морган 20 қылмысты мойындап, ұсынған дәлелдері үшін бес жылға сотталды. Алайда Морган сенімді куәгер емес еді. Ол сондай-ақ, Мерсисайд полициясының бір қызметкері оған бірнеше тонауды жоспарлауға көмектескенін және сыйақы талап еткенін мәлімдеді. Бұл айыптаулар тергеуден кейін жоққа шығарылды. Бұл айыптаудың фактісі және оның сенімсіздігі оны айыптағандардың қорғанысына қолжетімді болған жоқ. Супер-ақпарат беруші Альберт Маккейб 1986 жылдан бастап 100-ден астам күдіктіні кінәлады, олардың көпшілігі сотталды, бірақ кейіннен олардың істері құлдырады. Ол өзі 70-ке жуық қылмысты мойындап, аз ғана қылмыстар үшін сотталып, алты жылға бас бостандығынан айырылды, бұл жеңіл жаза басқаларға қарсы куәлік бергені үшін жасалған келісімнің бір бөлігі болды. Кейін ол өзінің куәлігін мәжбүрлеу арқылы бергенін түсіндіру үшін кінәлілердің адвокаттарына хат жазды. Сотталғаннан кейін ол полицияға ешқандай мәлімдеме жасаудан бас тартты.
Kaye's analysis of 1980s case evidence found that no confession evidence was produced when a solicitor was present. He also found that access to solicitors was delayed in every case, except those where no request was made. It appears therefore that the standard practice was to interview suspects with the aim of gaining a confession prior to allowing them a solicitor. Nevertheless, this did not stop the confession evidence from being used in successful trials. In some cases, suspects were forced to sign custody records stating that they had not requested a solicitor. In one case, George Lewis, the custody sheet has a line marking the paper where his hand has clearly been knocked to prevent him striking out the statement saying he had agreed not to have a solicitor present. In another case, Charles Campbell, his solicitor Mr Shipley obtained the agreement of the police that no interview was to take place without his presence, but Campbell's confession was apparently obtained in an interview within fifteen minutes of his departure. Operation Cat, which included the conviction of Treadaway and Pendle, relied heavily on evidence from supergrass Keith Morgan. Morgan had admitted to 20 offences and was sentenced to five years in return for the evidence he presented. Morgan was not a reliable witness, however. He had also alleged that a Merseyside police officer helped him plan some robberies and demanded payment. These allegations were dismissed after an investigation. The fact of this allegation and its unreliability was not available to the defence of those he had accused. Supergrass Albert McCabe implicated over 100 suspects from 1986, many of whom were prosecuted, but whose cases later collapsed. He was prosecuted himself for a small number of offences, admitting to nearly 70, and sentenced to six years in jail, the light sentence being part of the deal for giving evidence against others. He later wrote to the solicitors of those he had implicated to explain that his evidence was made under duress. Once convicted, he refused to make any further statements for the police.
Зорлық-зомбылық, қорқыту және азаптау
1980 жылдардың басында СКҚ қызметкерлері күдіктілердің бастарына пластикалық қаптарды кигізіп, ауыздарын жауып, оларды жартылай тұншықтырып, жақын уақытта мойындауға мәжбүр еткен деген айыптаулар таралды. Кей 1983 жылдан кейін мұндай айыптаулар тоқтағанын атап көрсетті. 1980 жылы Кит Твичелл ісі бойынша полиграф және «правдалық серум» сынақтары жүргізілді, бірақ сот осы дәлелдерді қабылдамады. 1982–1983 жылдары «Мысық операциясы» бойынша сотталғандардың бір бөлігі де осындай мәлімдеме жасады. Дерек Тредавей ісінде Ішкі істер министрлігінің патологоанатомы аузының айналасындағы сызаттар мен иығы мен кеудесіндегі көк дақтардың оны орындыққа отырғызып, аузын жауып, пластикалық қаппен жапқандығына сәйкес келетінін айтты. Кейдің сөзіне қарағанда, зорлық-зомбылыққа қатысты айыптаулар да азайды, 1986 жылдан кейін олардың саны едәуір төмендеді. Зорлық-зомбылықтың азаю себептерінің бірі – оның нәтижесіз болуы мүмкін, себебі физикалық зорлық-зомбылықтың дәлелдері тіркеліп, сотқа ұсынылуы мүмкін, ал мойындау алу үшін психологиялық қысым да тиімді болуы мүмкін. Дегенмен, СКҚ-ның алғашқы тарихында күдіктілерге қатысты көптеген зорлық-зомбылық фактілері тіркелді, олардың ең танымал мысалы – «Бирмингем алтылығы» ісі. Дерек Босвелл 1983 жылы мәлімдеме жасаудан бас тарқаннан кейін, жақсы құжатталған айыптаулар жасады. Ол белгісіз қызметкердің өзінің камерасына кіріп, ұрып-соғып, куәлік беруін талап еткенін айтты. Кейін дәрігер оның футболкасы мен шалбарында қан, мұрынында қан ұюлары және бетінде жеңіл жарақаттар бар екенін тіркеді, бұл оның бетіне соққы алғанын растады. Босвелл сол кезде оның сипаттамасын бергенімен, қызметкердің кім екені анықталмады. 1983 жылы бір СКҚ қызметкері полиция курсантының куәлігі бойынша күдіктілерді ұрып-соғу фактісі үшін сотталды, кейіннен ол оқшауланып, отставкаға кетті. Кейдің мәліметінше, зорлық-зомбылық азайған сайын, қорқыту туралы шағымдар көбейді. Пол Фитцсиммонс түрмеде отырғанда, Ронни Болден ісі бойынша полицияның пара сұрап отырған адвокаттар туралы пікірін қолдамаса, босатылғаннан кейін қайта тұтқындалатынымен қорқытқанын айтты. Дереккөз Макманус Фитцсиммонстан Болденнің адвокаттары оған Болденге көмектесу үшін куәлік беру үшін пара ұсынды деп мәлімдеуін сұрады. Хасан Хан Солтүстік Уэльсте тұтқындалғаннан кейін жолға шыққанда, оны да, «Бирмингем алтылығын» да соққыға жығып, олармен жұмыс істеген адаммен кездесетінін естіді. Эйлин Маккейб, «супер-хабаршы» Альберттің қарындасы, оған мойындауға қол қою керектігін айтты. Балаларын әжесіне қалдыру туралы алдын ала келісімге қарамастан, оларды полиция бөлімшесіне әкелді, бұл олардың қалай ұсталғаны туралы оны қатты алаңдатты. Ол мойындауға қол қойды, бірақ кейін оның оқуға қиындықтары болғаны және мазмұнын түсінбегені анықталды.
Allegations were made in the early 1980s that SCS officers placed plastic bags over the heads of suspects, and covered their mouths, in order to partially suffocate them and extract a confession. Kaye notes that no allegation occurred after 1983. In Keith Twitchell's 1980 case, he underwent a polygraph test and a 'truth drug' test to try to establish that this had happened, but the evidence was deemed inadmissible by the court at the time. In 1982–3, some of the accused in the Operation Cat convictions made the same allegation. In Derek Treadaway's case, a Home Office pathologist gave evidence that abrasions around his mouth and bruising on his shoulders and chest were consistent with his account of being held down on a chair and "plastic bagged" with his mouth covered. Allegations of violence also declined, with many fewer after 1986, according to Kaye. Explanations for the decline in violence may include that it proved counter productive, as evidence of physical abuse could be recorded and presented in court and that psychological pressure in obtaining confessions could be just as effective. However, there were many serious allegations of violence towards suspects in the SCS's earlier history, the best known of which is that of the Birmingham Six. Derek Boswell made well documented allegations in 1983, after he refused to make a statement. He claimed that an unknown officer entered his cell, beat him up and told him to make a statement. He was later visited by a doctor who recorded that he had blood stains on his T shirt and trousers, blood clots in his nostrils and minor facial injuries, consistent with his account of being hit in the face. The officer was never identified, although Boswell gave a description of him at the time. One SCS officer was convicted in 1983 of beating up suspects on the evidence of a police cadet, who was subsequently ostracised and resigned. As violence declined, complaints of threats increased, according to Kaye. Paul Fitzsimmons alleges that he was threatened while in prison with rearrest on release unless he supported the police's account of solicitors asking for bribes in another case, that of Ronnie Bolden. DS McManus is alleged to have asked Fitzsimmons to claim that Bolden's solicitors had offered him a bribe to give evidence to help Bolden. Hassan Khan claimed that he was told during his journey back from arrest in North Wales, that he would be beaten up and treated in the same way as the Birmingham Six, and was going to meet the person who dealt with them. Eileen McCabe, the sister of supergrass Albert, said she was told to sign a confession. Her children were brought to the police station, despite prior agreement that they were to stay with their grandmother, with the effect of making her extremely concerned about how they were being treated. She signed the confession, but it later came to light that she had difficulty reading so was unlikely to have understood its contents.
Дәлелге араласу
Кейбір жағдайларда, СКҚ сот-медициналық сараптаманы жоғалатып жасаған деп айыпталды. Ронни Болден полицияның оның аяқ киімдері мен шұлықтарын қашқан күдіктінің машинасының кілемшесіне сүртіп алғанын мәлімдеді. Роберт Берстон және басқалардың ісінде полиция олардың саусақ іздері бар қоқыс қаптарын алып, пошта бөлімшесінің фургонына салған деген күдік туды. Кит Твичелл шаштарын дәлел ретінде отырғызғандарын айтты, бірақ бұл сотта пайдаланылмады. ПКА сабабымен жүргізілген тергеуде жеті полициялық күнделік жоғалып кеткені анықталды, бұл күнделіктердің жеті жыл бойы сақталуы міндетті болған. 1986 жылдың тамызынан 1989 жылдың тамызына дейінгі кезеңдегі 658 тұтқындау ісінің алтауы жоғалып кеткен. Кейдің пікірінше, СКҚ-да файлдардың жоғалуы «жиі кездесетін жағдай» болған. Галлдың ісінде, бұл шабуылға ұшыраған құрбанның куәлігін қамтыды, ол шабуылдаушының Галлдан мүлдем басқаша екенін сипаттады. Бұл дәлел сот процесінің соңына қарай қайта пайда болды, бірақ Галл кінәлі деп танылды. Оқ-дәрілік құралдармен жасалған қылмыс үшін сотталған Майкл Бромелл жалған мойындау жасалғанын айтты. Алайда, сұраққа жауаптар жоғалып кеткен, сондықтан оларды алған офицерлерді анықтау мүмкін болмады. Дегенмен, екі офицер осы жауаптарды қамтитын файлды жоғалудың алдындағы күні қарап шықты. СКҚ таратылған кезде офицерлер жұмыстан босатылды, бірақ олар жазбаларды алып тастағандығын көрсететін дәлел табылмағаннан кейін қызметіне қайта орналастырылды. Кейбір істерде уақытты анықтауға қатысты дәлелдер қолданылды, олар өзгертілген болуы мүмкін. Мысалы, Майкл Форан сағат 15:05-те ұсталды, сол кезде оның серігі оны Хёрст көшесіндегі тұраққа кездесуге келісіп алған. Алайда, Форан сағат 15:12-де камераға тіркелген, яғни жеті минуттан кейін. Форан сағат 14:05-те ұсталғанын мәлімдеді; оның тұтқындау парағындағы жазба сызылып тасталған, бірақ түпнұсқа құжат жойылған, сондықтан оны тексеру мүмкін болмады. «Бирмингем алтылығы» ісінде уақытты анықтау маңызды болды, онда сот-медициналық сарапшы доктор Фрэнк Скуз күдіктілерді тексергенін және олардың денсаулығы жақсы екенін, бірақ олар ұсталғаннан кейін сабаққа ұшыраған уақыттан кейін тексергенін айтты. Алайда, ол жазбалар жасаған жоқ, ал қорғаныстың мәлімдемесіне сәйкес келетін уақытта жергілікті химикпен байланысқа шықты. Оның қорғаушысы ЭСДА сараптамасынан алынған сот-медициналық сараптаманы ұсынды, оның мәлімдемесінде қате болуы мүмкін екенін көрсетті, сондай-ақ Дэндиден алынған бір жолдық мойындауды қосты. Олардың кінәсіз екенін көрсететін дәлелдерге қарамастан, қылмыстық іс қозғалғаннан бір жыл өткен соң айыптаулар алынып тасталды. Солт полиция федерациясы оның міндетін орындағанда қаза тапқан офицерлердің құрметіне ие болды.
In some cases, the SCS was accused of fabricating forensic evidence. Ronnie Bolden alleged that police rubbed his shoes and socks on a getaway car's carpet. In the case of Robert Burston and others, police were said to have taken bin liners with their fingerprints and placed them in a post office van. Keith Twitchell claimed his hairs were planted as evidence, although this was not used in court. During the PCA inquiry, seven police notebooks were found to be missing, despite it being a requirement for these to be kept secure for seven years. Six arrest files out of 658 for the period 1986 August 1989 were missing. Kaye concludes that files going missing was "not uncommon" at the SCS. In the case of Gall, this included witness statements from the assault victim which described their assailant as very different in appearance from Gall. This evidence did re appear, late in the court case, but Gall was still convicted. Michael Brommell, convicted of shotgun offences, complained about a fabricated confession. However, the interview notes had gone missing, making it impossible to identify the officers who had taken them. Nevertheless, two officers had viewed the file containing these notes the day before they went missing. The officers were suspended when the SCS was disbanded, but reinstated after it was found that there was no evidence that they had removed the notes. Some cases relied on timing evidence which may have been altered. For instance, Michael Foran was said to have been arrested at 3.05pm, just after an accomplice had arranged to meet him at Hurst Street car park. However, Foran was logged as being in a cell by 3.12pm, a mere seven minutes later. Foran claimed to have been arrested at 2.05pm; an entry on his arrest sheet was crossed out, however the original document was destroyed so could not be examined. Timing evidence was also important in the Birmingham Six case, where a forensic scientist Dr Frank Skuse stated he examined the suspects and found them in good health at a time that was later than the time at which they claimed had been beaten up. However, he had not taken notes, and a local chemist had been contacted by him at a time compatible with the defence's account. His defence presented forensic evidence from an ESDA examination showing that his statement may have been tampered with, adding a one line confession from Dandy. The charges were dropped, although this was around a year after the original events, despite the strength of the evidence that they were innocent. Salt was included on the roll of honour of officer's who fell in the line of duty by the Police Federation.
Ауыстырылған айыптаулар
1980 жылдары шамамен 40 сот үкімі күшін жойды, содан бері тағы 60 сот үкімі қайта қаралып алынды. Бұл жарияланған сот шешімдері немесе жаңалықтарда жарысаланған істердің шолуы. Толық тізім төменде келтірілген.
Around 40 convictions failed in the 1980s, and a further 60 convictions have since been overturned. This is a summary of those cases where there has been news reporting or the judgment has been published. A near complete list can be found below.
Бірмингем алты
Бірмингем алтысы – Хью Каллаган, Патрик Джозеф Хилл, Джерард Хантер, Ричард Макилкенни, Уильям Пауэр және Джон Уокер – 1974 жылы Бірмингемдегі пабтардағы жарылыстар бойынша жалған айыптаудан кейін 1975 жылы өмір бойына түрмеге кесілді. 1991 жылдың 14 наурызында Апелляциялық сот олардың үкімдерін әділетсіз және қанағаттандырмайтын деп танып, жоққа шығарды. Кейіннен алты ер адамға 840 000 фунт стерлингтен 1,2 миллион фунт стерлингке дейін өтемақы төленді.
The Birmingham Six, Hugh Callaghan, Patrick Joseph Hill, Gerard Hunter, Richard McIlkenny, William Power and John Walker, were each sentenced to life imprisonment in 1975 following their false convictions for the 1974 Birmingham pub bombings. Their convictions were declared unjust and unsatisfactory and quashed by the Court of Appeal on 14 March 1991. The six men were later awarded compensation ranging from £840,000 to £1.2 million.
Дерек Тредавей, Майкл Данн, Рональд, Дональд және Джон Браун
Дерек Тредавей, Майкл Данн, Рональд, Дональд және Джон Браун «Мысық операциясы» барысында тұтқындалды және олардың «Бейсенбі тобы» деп аталатын, бейсенбі күндері жасалған пошта бөлімшелерін тонау сериясынан кейін құрылған ұйымның мүшелері екені айыпталды. Трейдавей 1983 жылы Эрдингтон және басқа жерлерде 1979 жылы жасалған үш пошта бөлімшесін тонау қылмысы үшін сотталды. 1996 жылы оның үкімі күштен шығарылды. Ол «қапқа салу» құрбаны болды, яғни, жауап берушінің мойындауын алу үшін пластикалық қапты қолданып, оны тұншықтыруға тырысты. Трейдавей азаматтық сотта «оның мойындауы полиция қызметкерлерінің оны қолғап тағып, басына бірнеше пластикалық қап кигізіп, тұншықтыру арқылы және осы жағдайда полиция қызметкерлері дайындаған жазбаша мойындауға қол қоюға мәжбүрлеуінің нәтижесінде алынған жалған өнім» екенін мәлімдеді. Қылмыстық сотта оның осы әрекеттердің салдарынан кеуде сүйегінде қан қыстырулар пайда болғаны туралы дәлелдер келтірілді, ал қорғау тарапынан дәрігер куәлік берді. Сондай-ақ, ол қылмыстық сот барысында адвокатқа қол жеткізуден қасақана бас тартқанын айтты. Ол апелляциялық сотқа «сұрақтар кезінде оның басын қағып, ұрып-соғып, шприцпен қорқытқанын» айтты. Оның адвокаты, мырза Солли сотта «қап оның басынан алынды. Процедура бірнеше рет қайталанды, соңында оның қарсылығы мүлдем жойылды және ол алдына қойылған мәлімдемеге қол қоюға келісті» деді. Бір полицейдің «жеке қол қойса, әйтпесе тірі қалмайды» деп қорқытқаны айтылды. Үшеуінің де үкімі жойылды.
Derek Treadaway, Michael Dunne, Ronald, Donald and John Brown were arrested in Operation Cat and accused of being members of the so called Thursday Gang, named after a series of post office robberies which were committed on Thursdays. Treadaway was convicted in 1983 of three post office robberies committed in 1979 in Erdington and elsewhere. His conviction was overturned in 1996. He was a victim of "bagging", that is use of a plastic bag to suffocate interviewee's to extract a confession. Treadaway alleged at a civil trial for damages "that his confession was the false product of police impropriety in handcuffing him, placing a series of plastic bags over his head, so as to suffocate him, and forcing him in this condition to sign the written confession which had already been prepared for signature by police officers. There was evidence in the criminal trial that he had, by reason of this conduct, sustained petechial haemorrhages on his breast bone, about which a doctor gave evidence for the defence. He also complained in the course of the criminal trial that he had been deliberately denied access to a solicitor." He told the Court of Appeal that be was "head butted, punched and threatened with a syringe as he was questioned". His solicitor, Mr Solley stated at the trial that the “bag was removed from his head. The procedure was repeated a number of times, until finally his resolve was totally dissolved and he agreed to sign the statement put in front of him”. A policeman was alleged to have threatened that “the bastard signs or he goes feet first.” All three had their convictions quashed.
Тарлохан Сингх Гилл және тағы үш адам
Гилл 1984 жылы ұрлық кезінде Вати Суриді өлтіргені үшін сотталды. Оны ұрып-соғып, мойнынан қысып өлтірген. Тағы үш адам да кінәлі деп танылды, бірақ 1985 жылы олардың үкімдері жойылды. Бірақ Гиллдің кінәсі оның мойындауы негізінде сақталды. Ол он жыл түрмеде отырғанда, оның мойындауы детектив-сержант Джеймстен алынған екені белгілі болды, ал оның көрсеткіштері басқа үш істе сенімсіз деп танылды. Гиллдің үкімі осы көрсеткіштерге негізделгендіктен, қауіпсіз емес деп танылып, жойылды. Каммиски 1985 жылы түрмеге қамалып, 15 жылдық мерзімінің сегіз жылын өтеді. 1987 жылы ол апелляция жасауға рұқсат сұрады, бірақ рұқсат алынбады. 1999 жылы екінші өтінішін Қылмыстық істерді қайта қарау комиссиясы басқа істерді қарағаннан кейін берді. 2003 жылы оның апелляциясы қабылданды. Апелляцияда сот "Мерфи полиция тарапынан зорлық-зомбылық пен қорқытуға ұшырағанын және ешқандай мойындау жасамағанын айтады. О'Тул полиция қызметкерлері, әсіресе полиция инспекторы Мэтьюс, ол ұрлыққа қатысқанын мойындаудан бас тартқанда оны ұрып-соққанын айтады" деп атап өтті. Олардың айыптаулары 2006 жылы жойылды, себебі айыптау "негізінен Хорнби мен Мэтьюс сияқты полиция қызметкерлерінің көрсеткіштеріне байланысты болды, олардың беделі кейіннен күрт нашарлады, әсіресе Хорнбидікі".
Gill was convicted in 1984 of the murder of Wati Suri during a burglary. She was beaten and strangled. Three other men allegedly involved were found guilty but their convictions were quashed in 1985. Gill's conviction however was upheld on the basis of a confession he was said to have made. He had spent ten years in jail when his conviction was quashed on the basis that his confession was extracted by Detective Sergeant James, whose evidence had been found to be unreliable in three other cases. As Gill's conviction relied on that evidence, it was found to be unsafe and was quashed. Cummiskey was jailed in 1985 and served eight years of a 15 year sentence. He asked for permission to appeal in 1987 but was refused. His second request in 1999 followed the review of other cases by the Criminal Cases Review Commission. His appeal was granted in 2003. At appeal, the court noted that "Murphy says he was abused and intimidated by the police and he made no confessions. O'Toole says he was beaten up by police officers, especially DS Matthews, when he refused to make a statement admitting his part in the robbery." Their convictions were quashed in 2006, as the conviction "critically depended on the evidence of police officers, notably Hornby and Matthews, whose characters have subsequently been gravely tainted, especially that of Hornby".
Облыстық қылмысқа қарсы күрес бөлімінің сотқа шығарған үкімдері
No 4 аймақтық қылмыстық жедел топ SCS-тің серіктес тобы болып, одан кеңірек аумақта жұмыс істеді. Оның көптеген офицерлері SCS-ке тартылды, олардың кейбіреулері кейіннен тәртіпсіздікке қатысты.
The No 4 Regional Crime Squad was a sister squad to the SCS, operating over a wider area. Many of its officers were recruited to the SCS including several who were later involved in misconduct.
Бриджвотер Төрт
Бриджвотерлік төртеу – Патрик Моллой, Джеймс Робинсон және Майкл Хики мен Винсент Хики деген туыстар еді. 1997 жылдың 21 ақпанында, бірнеше шағымнан кейін, апелляциялық соттың шешімімен ер адамдардың сотталғаны күштен шығарылды, себебі сот процесінің әділ болмағаны анықталды, өйткені полиция кейбір дәлелдерді қазір қайтыс болған Моллойды жалтақтау үшін жасаған. Дегенмен, апелляциялық судьялар Винсент Хикидің Бриджвотердің қаза болған фермасында болғанын мойындауына байланысты "ақылға қонымды, дұрыс бағытталған қазылар алқасы айыптауға жеткізе алатын дәлелдер әлі де бар деп санаймыз" деп мәлімдеді. Осы іске қатысқан офицерлер кейіннен Вест-Мидлендс ауыр қылмыстар тобында жұмыс істеді.
The Bridgewater Four were Patrick Molloy, James Robinson and cousins Michael Hickey and Vincent Hickey. On 21 February 1997, the last in a number of appeals saw the men's convictions overturned, after the Court of Appeal ruled that the trial had been unfair, as certain areas of evidence had been fabricated by police in order to persuade the now deceased Molloy to make a confession. However, the Appeal Judges noted that in the light of Vincent Hickey's confessions to being present at the farm where Bridgewater was shot dead "we consider that there remains evidence on which a reasonable jury properly directed could convict." The officers involved were later employed at the West Midlands Serious Crime Squad.