Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иран либерализміне шолу
Overview of Iranian liberalism
Иран либерализмі немесе ирандық либерализм – 20 ғасырда бастау алған саяси идеология.
Liberalism in Iran or Iranian liberalism is a political ideology that traces its beginnings to the 20th century.
Иранның прогрессі үшін қоғам
Парсы конституциялық кезеңінде, 1909-1911 жылдар аралығындағы екінші Меджліс сайлауында белсенді болған, Прогресс жақтастарының қоғамы партиясы Парсының оңтүстік провинцияларының дамуын қолдады және оңтүстік өкілдерінен тұратын депутаттардан құралды. Олар әйелдер біліміне көңіл бөлді және парсы тілін Иранның "ресми және ғылыми" тілі деп санады. Партия либералды-исламдық, ұлтшыл, конституциялық және империализмге қарсы болды. Иран үкіметі Парсы шығанағы аймағының маңыздылығын толық түсінбейді деген пікірде болды. Газет демократия мен азаматтық құқықтарды қорғап, "кез келген елдің прогресінің деңгейі сөз және баспасөз бостандығының дәрежесімен өлшенетінін" түсіндірді, сондай-ақ сайлаулар халық егемендігін жүзеге асырудың және аумақтық тұтастықты, сондай-ақ ұлттық мүдделерді қорғаудың жалғыз жолы екенін айтты. Партия аз ғана мүшеден тұрды және саяси аренада маңызды рөл атқармады, бірақ Демократиялық партияға қарсы Орталық Социалистер партиясы және Бірлік және прогресс партиясымен одақтасып, екінші Меджлістегі билік тепе-теңдігін сақтауға көмектесті.
During the constitutional period of Persia and active during the 2nd term of Majlis, 1909–1911, the party Society of the Supporters for Progress championed the development of southern provinces of Persia and was consisted of MPs representing the southerners. women's education and regarded Persian as "the official and scholarly" language of Iran. The party was liberal Islamic, nationalist, constitutionalist and anti imperialist. and held the view that Iranian government does not understand the importance of the Persian Gulf region. The newspaper defended democracy and civil rights and explained that the "level of progress of any nation is symbolized in its degree of freedom of expression and press" and that the elections are the only means to exercise popular sovereignty and protect territorial integrity as well as national interests. The party was small and insignificant in numbers, but helped holding the balance of power in the 2nd Majlis, allying with the Moderate Socialists Party and Union and Progress Party against the Democrat Party.
Қайта өрлеу партиясы
1920 жылдары Батыста білім алған жас реформаторлардың күшімен зайырлы, прогрессивті «Жаңару партиясы» немесе «Заманауилық партиясы» құрылды. Оны негізінен Әли Акбар Давар, Мұхаммед Тадаён және Абдолхоссейн Теймурташ ұйымдастырды. Партияны бұрынғы Демократиялық партия саясаткерлері басқарды, олар халыққа деген сенімін жоғалтқан еді. Бұл, халықтың төменгі топтарын ұйымдастыру үмітін сақтаған бұрынғы демократтар басқарған Социалистік партиядан өзгеше болды. Партиямен көптеген конституционалист ардагерлері байланысты болды, олардың ішінде Мұхаммед Әли Форуги, Мостоуфи ол Мамалек, Хасан Такизаде, Мұхаммед Таки Бахар және Ибрагим Хакими есімдері бар. Партияның бағдарламасы «дін мен саясатты бөлу, күшті армия құру, тиімді әкімшілік жүйені орнату, экономикалық шектеулерді жою, Иранды индустрияландыру, шетелдік капиталды емес, отандық инвестицияларды ауыл шаруашылығына бағыттау, табыс салығы жүйесін дамыту, халыққа, соның ішінде әйелдерге білім беру мүмкіндіктерін кеңейту, таланттарды дамытуға жағдай жасау және жалпы жергілікті тілдердің орнына парсы тілін қолдану» негізінде құрылды.
During 1920s, the secular progressive Revival Party or Modernity Party was formed by young western educated reformists, it was mainly organized by Ali Akbar Davar, Mohammad Tadayon and Abdolhossein Teymourtash, and was led by former Democrat Party politicians who had lost confidence in the masses, in contrast to the Socialist Party which was led by former Democrats who retained hope to mobilize lower classes. Many constitutionalist veterans were associated with the party, including Mohammad Ali Foroughi, Mostowfi ol Mamalek, Hassan Taqizadeh, Mohammad Taqi Bahar and Ebrahim Hakimi. The party's platform was based on "separation of religion and politics, creating a strong army, an efficient administrative system, to end the economic rates, industrialize Iran, instead of replacing domestic investment of foreign capital into the agricultural tribes, development of the income tax system, educational facilities to the public, including women, opportunities for the flourishing of talents, and throughout the promotion of Persian language instead of local languages".
Иранның Ұлттық майданы
1949 жылы Мұхаммад Мосаддық құрған Иранның Ұлттық майданы – Иран ішінде жұмыс істейтін ең көне және, мүмкін, ең ірі демократиялық топ. 1950 жылдардың басында бұрынғы беделін толыққанды қайтаруға ол жетпесе де, либералды демократия мен әлеуметтік демократияны жақтаған ұлтшыл мүшелері бар, зайырлы либералдардың жетекші ұйымы ретінде қалыптасты. Иран революциясы кезінде майдан ескі монархияны Ислам Республикасымен алмастыруды қолдады және революциядан кейінгі үкіметтің алғашқы жылдарында "ұлтшыл" бағыттың маңызды символы болды. 1981 жылдың шілдесінде қызметіне тыйым салынды. Ресми түрде заңсыз және тұрақты бақылауда болғанына қарамастан, Иранда әлі де белсенді қызмет етеді. Кәрім Санжаби (1967–1988 жылдары басшы), Әдіб Боруманд (1993–2017 жылдары басшы) және Давуд Гермидас Баванд (қазіргі өкіл). Мұхаммад Мосаддық 1951 жылдан 1953 жылға дейін Иранның премьер-министрі қызметін атқарды. Оның үкіметі АҚШ-тың Орталық барлау агенттігі мен Ұлыбританияның Сыртқы барлау қызметінің көмегімен жасалған төңкеріспен құлатылды. Ол – жазушы, әкімші, заңгер және көрнекті парламентарий. Оның басшылығымен әлеуметтік қамсыздандыру, жер реформалары сияқты прогрессивті әлеуметтік және саяси реформалар енгізілді, соның ішінде жерді жалға алуға салық салу қарастырылды. Бірақ үкіметінің ең маңызды қадамы – 1913 жылдан бері британдық бақылауда болған Иранның мұнай өнеркәсібін мемлекеттік меншікке алу болды (Англо-парсы мұнай компаниясы (АПОК/АИОК (Англо-иран мұнай компаниясы)), кейіннен British Petroleum және BP). Көптеген ирандықтар Мосаддықты Иранның қазіргі тарихындағы зайырлы демократияның және шетелдік үстемдікке қарсы күрестің басты жақтаушысы деп есептейді. Мосаддық 1953 жылдың 19 тамызында MI6 сұрауы бойынша ЦРУ ұйымдастырған және жүзеге асырған төңкеріс нәтижесінде биліктен алынды. Мосаддықтың орнына ирандық генерал Фазлулла Захеди тағайындалды. Батыста бұл төңкеріс ЦРУ-дың шифрлы атауымен "Аякс операциясы" деп белгілі болса, Иранда ол Иран күнтізбесі бойынша 28 Мордад 1332 төңкерісі деп аталады.
Founded by Mohammad Mosaddegh in 1949, the National Front of Iran it is the oldest and arguably the largest pro democracy group operating inside Iran despite the fact that it never was able to recover its prominence in the early 1950s. gradually emerging as the leading organization of secular liberals with nationalist members adhering to liberal democracy and social democracy. Amidst Iranian Revolution, the front supported the replacement of the old monarchy by an Islamic Republic and was the main symbol of "nationalist" tendency in the early years of post revolutionary government. It was banned in July 1981 and although officially remains illegal and under constant surveillance, is still active inside Iran. Karim Sanjabi (leader during 1967–1988), Adib Boroumand (leader during 1993–2017) and Davoud Hermidas Bavand (current spokesperson). Mohammad Mosaddegh held government office as the Prime Minister of Iran from 1951 until 1953, when his government was overthrown in a coup d'état aided by the United States' Central Intelligence Agency and the United Kingdom's Secret Intelligence Service. An author, administrator, lawyer, and prominent parliamentarian, his administration introduced a range of progressive social and political reforms such as social security and land reforms, including taxation of the rent on land. His government's most notable policy, however, was the nationalization of the Iranian oil industry, which had been under British control since 1913 through the Anglo Persian Oil Company (APOC/AIOC (Anglo Iranian Oil Company)) (later British Petroleum and BP). Many Iranians regard Mosaddegh as the leading champion of secular democracy and resistance to foreign domination in Iran's modern history. Mosaddegh was removed from power in a coup on 19 August 1953, organized and carried out by the CIA at the request of MI6, which chose Iranian General Fazlollah Zahedi to succeed Mosaddegh. While the coup is commonly referred to in the West as Operation Ajax after its CIA cryptonym, in Iran it is referred to as the 28 Mordad 1332 coup, after its date on the Iranian calendar.
Иран партиясы
1949 жылы құрылған Иран партиясы ирандық ұлтшылдардың жетекші ұйымы – "Ұлттық майданның тірегі" деп сипатталады. Көбінесе еуропалық білім алған технократтар құрған бұл партия "француз социализмінің жұмсақ түрін" (яғни Франция социалистік партиясының үлгісімен құрылған) жақтады және әлеуметтік демократияны, либералды ұлтшылдықты және зайырлылықты қолдады. Партияның социалистік бағыты Карл Маркстің ғылыми социализміне қарағанда Фабиан қоғамына жақын болды. Либералды және демократиялық социализм принциптеріне баса назар аударғандықтан, бұл партия таза солшыл партиялардан ерекшеленді және еңбек құқықтары мәселелеріне көп араласпады. 1953 жылы британ-американдық қолдаумен жасалған төңкерістен кейін партия қызметі тоқтатылды. 1960 жылы қайта құрылып, 1963 жылы таратылған және жасырын жұмыс істеуге мәжбүр болған Ұлттық майданға (II) белсенді үлес қосты. Иран партиясы 1964 жылы съез өткізді. 1979 жылдан кейін партия иран саясатында маңызды рөл атқармады және жақын арада тыйым салынды.
Established in 1949, the Iran Party is described as the "backbone of the National Front", the leading umbrella organization of Iranian nationalists. Founded by mostly of European educated technocrats, it advocated "a diluted form of French socialism" (i. e. it "modeled itself on" the moderate Socialist Party of France) and promoted social democracy, liberal nationalism and secularism. The socialist tent of the party was more akin to that of the Fabian Society than to the scientific socialism of Karl Marx. Its focus on liberal socialism and democratic socialism principles, made it quite different from pure left wing parties and it did not show much involvement in labour rights discussions. It was suppressed following the British–American backed coup d'état in 1953 It was revived in 1960 and actively contributed to the National Front (II), which was disintegrated in 1963 and forced to survive secretly. Iran Party held a congress in 1964. The party did not play an important role in Iranian political arena after 1979 and was soon declared banned.
Иранның азаттық қозғалысы
1961 жылы құрылған Иранның бостандық қозғалысы (ИБҚ) – ирандық демократияны жақтаушы саяси ұйым. Оның мүшелері өздерін «мұсылмандар, ирандықтар, конституционалистер және Мосаддектіктер» деп сипаттайды. Ұйым шіркеу мен мемлекеттің бөлінуіне сенеді, бірақ саяси қызмет діни құндылықтармен басшылыққа алынуы тиіс. Партияның идеологиясы – ирандық ұлтшылдық, исламдық демократия, исламдық либерализм және конституционализм. Ұйым мүшелері Иранның ұлттық-діни белсенділер кеңесімен тығыз байланыста. Мехди Базарган (1 қыркүйек 1907 – 20 қаңтар 1995) – ирандық ғалым, академик, демократияны ұзақ жылдар бойы қолдаған белсенді, Иранның уақытша үкіметінің басшысы және 1979 жылғы Иран революциясынан кейін Иранның бірінші премьер-министрі болды. 1979 жылдың қараша айында АҚШ елшілігін басып алуға наразылық ретінде және үкіметінің оны болдырмаудағы сәтсіздігін мойындап, ол премьер-министр лауазымынан кетті. Базарган Тегеран университетінің алғашқы инженерлік факультетінің меңгерушісі болды. Ол қазіргі заманғы мұсылман ойшылдарының қатарындағы құрметті тұлға саналады, либералды-демократиялық исламдық ой-пікірдің өкілі және конституциялық және демократиялық саясаттың қажеттілігін баса көрсеткен ойшыл ретінде танымал. Революциядан кейін Базарган Ислам Республикалық партиясы және аятолла Мұхаммед Хосейн Бехешти сияқты тұлғалардың басымдығымен құрылған Революциялық Кеңеске қарсылық көрсеткен топқа жетекшілік етті. Ол Иран-Ирак соғысының жалғасуына және дін қызметкерлерінің саясат, экономика және қоғамның барлық саласына араласуына қарсы болды. Осының салдарынан Ирандағы радикалдар мен жас революционерлердің мазақтауына ұшырады.
Founded in 1961, the Freedom Movement of Iran (FMI) is an Iranian pro democracy political organization, its members describes themselves as "Muslims, Iranians, Constitutionalists and Mossadeghists". It believes in the separation of church and state, while that political activity should be guided by religious values. The party's ideologies are iranian nationalism, islamic democracy, islamic liberalism and constitutionalism. party. The organization's members have close ties to the Council of Nationalist Religious Activists of Iran. Mehdi Bazargan (1 September 1907 – 20 January 1995), an Iranian scholar, academic, long time pro democracy activist, was head of Iran's interim government, making him Iran's first prime minister after the Iranian Revolution of 1979. He resigned his position as prime minister in November 1979, in protest of the US Embassy takeover and as an acknowledgement of his government's failure in preventing it. He was the head of the first engineering department of University of Tehran. Bazargan is considered to be a respected figure within the ranks of modern Muslim thinkers, well known as a representative of liberal democratic Islamic thought and a thinker who emphasized the necessity of constitutional and democratic policies. In the immediate aftermath of the revolution Bazargan led a faction that opposed the Revolutionary Council dominated by the Islamic Republican Party and personalities such as Ayatollah Mohammad Hossein Beheshti. He opposed the continuation of the Iran–Iraq War and the involvement of clerics in all aspects of politics, economy and society. Consequently, he faced harassment from militants and young revolutionaries within Iran.
Ұлттық демократиялық майдан
1979 жылғы Иран революциясы кезінде шаһ Мохаммад Реза Пахлавиді құлатқан либералды солшыл Ұлттық Демократиялық Фронтты Иранның белгілі ұлтшылы Мохаммад Мосаддықтың немересі, шаһ құлағанға дейін адам құқықтары қозғалысында белсенді болған заңгер және төртінші премьер-министрдің ұлы, заңгер Ахмад Матин Дафтари құрды. Партия ислам үкіметі тарапынан қысқа мерзім ішінде тыйым салынды. Қысқа ғұмырлы болғанына қарамастан, бұл партия сол кездегі Ирандағы "саяси орталықтың үш маңызды қозғалысының" бірі деп есептелді. NDF "саяси бостандықтарды, жеке құқықтардың кепілдігін, барлық саяси топтардың телерадио хабарларын таратуға қолжетімділігін, Революциялық гвардияның, революциялық соттардың және революциялық комитеттердің ықпалын шектеуді" басты назарға алды. Оның экономикалық бағдарламалары "халықтың көпшілігін" қолдап, "халық сайлаған жергілікті кеңестерге негізделген децентрализацияланған басқару жүйесін" жақтады. Фаддаян және бірқатар күрд топтарымен бірге НДП 1979 жылғы 30-31 наурызда өткен Иранды Ислам Республикасы етіп жариялау жөніндегі референдумға (Фарвардиннің 12-сі референдумы) қатысудан бас тартты. Иранның жаңа революциялық конституциясын талқылау кезінде ол әйелдерге тең құқықтарды қамтамасыз ететін парламенттік демократияны, жалпыға ортақ адам құқықтары декларациясын қабылдауды және президенттік биліктің шектеулі болуын қолдады. "Сайлау бостандығы және үкіметтің бұқаралық ақпарат құралдарына бақылауына қатысты алаңдаушылық білдіріп", Ұлттық фронтпен бірге жаңа конституцияны жазған 1-ші сарапшылар кеңесіне сайлауды бойкоттау туралы жариялады.
During the Iranian Revolution of 1979 that overthrew shah Mohammad Reza Pahlavi, the liberal left National Democratic Front was founded by Hedayatollah Matin Daftari, a grandson of celebrated Iranian nationalist Mohammad Mosaddeq and a "lawyer who had been active in human rights causes" before the downfall of the shah and the son of the fourth prime minister and the jurist Ahmad Matin Daftari. The party was banned within a short time by the Islamic government. Though it was short lived, the party has been described as one of "the three major movements of the political center" in Iran at that time. The NDF "emphasized political freedoms, guarantees for individual rights, access for all political groups to the broadcast media, the curbing of the Revolutionary Guards, revolutionary courts, and revolutionary committees. Its economic programs favored "the mass of the people", and it supported a "decentralized system of administration based on popularly elected local councils." Along with the Fadayan and some Kurdish groups the NDP boycotted the March 30, 31, 1979 referendum on making Iran an Islamic Republic (the Referendum of 12 Farvardin). In the debate over Iran's new revolutionary constitution it supported a parliamentary democracy with equal rights for women, adoption of the universal declaration of human rights and limited presidential powers. "Expressing concern over the freedom of elections and government control over the broadcast media," along with the National Front they announced they would boycott the election for the 1st Assembly of Experts, which wrote the new constitution.
Иран партиясының құрылыс басшылары
1996 жылы Акбар Хашими Рафсанжани президентінің үкіметінің 16 мүшесімен «Құрылыс партиясы» басшылары құрылды. Партияның идеологиясы – реформалық көзқарас, прагматизм, технократия және либералды демократия. Партия экономикалық еркіндікті мәдени және саяси еркіндікпен тығыз байланысты деп санайды, бірақ оның дамуға кедерлес болуына жол бермеу керек.
In 1996, the Executives of Construction Party was founded by 16 members of the cabinet of the then President Akbar Hashemi Rafsanjani. The party's ideologies are reformism, pragmatism, technocracy and liberal democracy. It takes the view that economic freedom is fundamentally linked to cultural and political freedom, but it should not be allowed to conflict with development.
Әйелдер құқықтары
Ирандық әйелдер қозғалысы – Ирандағы әйелдер құқықтары және әйелдер теңдігі үшін күресті қамтиды. Бұл қозғалыс Иран Конституциялық революциясынан кейін пайда болды. Иранда әйелдің жариялаған алғашқы журналы 1910 жылы жарық көрген «Даныш» болды. Қозғалыс 1933 жылға дейін жалғасты, осы жылы Реза Шахтың үкіметі соңғы әйелдер қауымдастығын таратып жіберді. Иран революциясынан (1979) кейін ол қайта жанданды. 1962 және 1978 жылдар аралығында Ирандық әйелдер қозғалысы зор жетістіктерге қол жеткізді: әйелдер 1963 жылы Мохаммад Реза Шахтың Ақ революциясы аясында сайлау құқығын алды, мемлекеттік лауазымдарға үміткер болуға рұқсат берілді, ал 1975 жылы Отбасын қорғау заңы әйелдерге ажырасу және балаларға қамқорлық ету құқықтарын кеңейту және көп әйел алуды шектеу сияқты жаңа құқықтар берді. 1969 жылы әйелдер көлік жүргізуді бастады, ал Иранда көлік жүргізген алғашқы әйел – АҚШ азаматы Айлин Зайер болды. 1979 жылғы революциядан кейін міндетті түрде хиджап кию және әйелдердің қоғамдық киім талаптары сияқты бірнеше заңдар қабылданды. Ислам революциясынан бері әйелдердің құқықтары өзгеріп келеді. 2016 жылдың қараша айында Иран парламентінің шамамен 6% әйелдерден тұрды, ал әлемдік орташа көрсеткіш 23% құрады.
The Iranian women's movement involves the movement for women's rights and women's equality in Iran. The movement first emerged some time after the Iranian Constitutional Revolution. The first journal published by a woman in Iran was Danesh, started in 1910. The movement lasted until 1933 in which the last women's association was dissolved by the Reza Shah's government. It heightened again after the Iranian Revolution (1979). Between 1962 and 1978, the Iranian women's movement gained tremendous victories: women won the right to vote in 1963 as part of Mohammad Reza Shah's White Revolution, and were allowed to stand for public office, and in 1975 the Family Protection Law provided new rights for women, including expanded divorce and custody rights and reduced polygamy. In 1969 women even began to drive cars and the first women to ever drive a car in Iran was Eileen Zayer from the United States. Following the 1979 Revolution, several laws were established such as the introduction of mandatory veiling and public dress code of females. Women's rights since the Islamic Revolution have varied. In November 2016, about 6% of Iranian parliament members were women, while the global average was about 23%.
Саяси бостандық және басқа пікірлер
2008 жылғы есепте Human Rights Watch ұйымы Ирандағы "кең ауқымды "қауіпсіздік заңдарының" адамдарды "бейбіт саяси пікір білдіру, қауымдасу және жиналу үшін таңқастыра жазалап, Иранның қатысушы болып табылатын халықаралық адам құқықтары туралы шарттарды бұзатынын" айтып шағымданды. Мысалы, "шет мемлекеттік мекемелермен, тұлғалармен немесе қаржыландыру көздерімен байланыс" жеке тұлғаларға қарсы "ұлттық қауіпсіздікке қатер келтіру" сияқты қылмыстық айыптар тағу үшін жеткілікті. Реформалық қозғалыстың біртіндеп күйреуі туралы The Economist журналында жарияланған мақалада былай делінген: "Он жыл бұрынғы Тегеран көктемі қазір көңілсіз саяси қысқа ұшырады. Жаңа үкімет газеттерді жабуды, наразылық білдірушілердің даусын басуды, кітаптар мен веб-сайттарға тыйым салуды немесе цензуралауды жалғастыруда. Хатами дәуіріндегі бейбіт демонстрациялар мен наразылықтарға енді жол берілмейді: 2007 жылдың қаңтар айында қауіпсіздік күштері Тегерандағы ереуілде болған автобус жүргізушілеріне шабуыл жасап, жүздегенін қамауға алды. Наурыз айында полиция Халықаралық әйелдер күнін тойлауға жиналған жүздеген ер және әйел адамдарды ұрды. Ислам Республикасының алғашқы онжылдығында болған мемлекеттік деңгейдегі кісі өлтірулерге қарағанда салыстырмалы түрде бейбіт болғанымен, 1990 жылдар бойында теократиялық режим саяси қарсыластарын басу үшін күш қолданудан тартынбады, наразылар мен диссиденттер жиі түрмеге жабылып, ұрып-соғылып, азапталып немесе өлтірілді ("жоғалып кетті"). 1999 жылғы шілдедегі Иран студенттік көтерілісіне себеп – сол күні реформалық "Салам" газетінің жабылуына қарсы студенттердің шағын бейбіт демонстрациясына жауап ретінде шамамен 400 әскериленген "Хезболла" жасақтарының студенттік жатақханаға шабуыл жасауы болды. Шабуыл кезінде кем дегенде 20 адам ауруханаға түсті және жүздеген адам қамауға алынды". 1999 жылғы шілдедегі ирандық студенттік тәртіпсіздіктердегі наразылардың бірі Ахмад Батеби "Ислам Республикасы жүйесіне қарсы насихат жүргізді" деген айыппен өлім жазасына кесілді. (Оның жазасы кейін 15 жылға, содан кейін 10 жылға қысқартылды.)
In a 2008 report, the organization Human Rights Watch complained that "broadly worded 'security laws'" in Iran are used "to arbitrarily suppress and punish individuals for peaceful political expression, association, and assembly, in breach of international human rights treaties to which Iran is party." For example, "connections to foreign institutions, persons, or sources of funding" are enough to bring criminal charges such as "undermining national security" against individuals. Regarding the gradual unraveling of the reformist movement, an article from The Economist magazine said, The Tehran spring of ten years ago has now given way to a bleak political winter. The new government continues to close down newspapers, silence dissenting voices and ban or censor books and websites. The peaceful demonstrations and protests of the Khatami era are no longer tolerated: in January 2007 security forces attacked striking bus drivers in Tehran and arrested hundreds of them. In March, police beat hundreds of men and women who had assembled to commemorate International Women's Day. Although relatively peaceful when compared to the state sponsored assassinations that occurred in the first decade of the Islamic republic, throughout the 1990s the theocratic regime rarely hesitated to apply violent tactics to crush its political adversaries, with demonstrators and dissidents commonly being imprisoned, beaten, tortured or murdered ("disappeared"). The Iran student riots, July 1999 were sparked following an attack by an estimated 400 paramilitary Hezbollah vigilantes on a student dormitory in retaliation for a small, peaceful student demonstration against the closure of the reformist newspaper, Salam earlier that day." At least twenty people were hospitalized and hundreds were arrested," in the attack. Ahmad Batebi, a demonstrator in the July 1999 Iranian student riots, received a death sentence for "propaganda against the Islamic Republic System." (His sentence was later reduced to 15, and then ten years imprisonment.)