Австралиялық банкір, әскери және Виктория кресінің иегері Артур Перси Салливан

Кіріспе

Австралиялық банкир, сарбаз және Виктория Крестінің иегері Артур Перси Салливан (27 қараша 1896 – 9 сәуір 1937) – британдық қарулы күштердің мүшесіне жаудың қарсы тұруындағы ерлігі үшін берілетін ең жоғары награда – Виктория Крестінің (VC) австралиялық иегері болды. Оңтүстік Австралияда дүниеге келген Салливан 1918 жылдың сәуір айында Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет ету үшін Австралия императорлық күштеріне (AIF) енуге дейін Австралияның Ұлттық банкінде жұмыс істеді. Ол Ұлыбританияға келді, бірақ 11 қарашада қару тоқтату келісімі күшіне енген кезде дайындығын аяқтамады. Салливан 1919 жылдың наурыз айында капрал дәрежесіне көтерілді, бірақ жауынгерлік қызметте болуды қалағандықтан, 28 мамырда AIF-тен босатылды. Сол күні ол Ресей азаматтық соғысына қатысқан одақтас елдердің араласуының бір бөлігі болған Солтүстік Ресейге көмек көрсету күштерімен қызмет ету үшін Британ армиясына қабылданды. Салливан көмек күштерімен бірге Ресейдің солтүстігіне жіберілді. Сәтті шабуылдан кейін ол Шейка өзенінен өтетін колоннаның қауіпсіздігін қамтамасыз ететін топтың құрамында болды. 1919 жылдың 11 тамызында таңертеңгі сағаттарда взводы бір тақтайдан жасалған көпір арқылы өзеннен өтіп бара жатқанда, большевик әскерлерінің қарқынды атысына түсті, нәтижесінде төрт сарбаз өзенге құлап кетті. Салливан дереу суға секіріп, оларды бірінен соң бірін құтқарып алды және осы ісі үшін Виктория Крестімен марапатталды. Қызметін аяқтағаннан кейін Британ армиясынан демобилизацияланған Салливан Австралияға оралып, банкир ретінде азаматтық өмірін жалғастырды. 1937 жылы ол король Георг VI-ның таққа отыру салтанатына қатысу үшін Австралияның салтанатты контингентінің құрамында Лондонға барды, сол жерде құлау салдарынан алған бас жарақатынан көз жұмды. Оның медальдары жинағы Канберрадағы Австралия соғыс мемориалындағы Батырлар залында қойылған.

Ерте өмір

Артур Перси Салливан 1896 жылғы 27 қарашада Оңтүстік Австралияның Проспект қаласында дүниеге келді. Ол Артур Монкс Салливанның жалғыз баласы, дүкенші, және оның әйелі Элиза Доббс, штаттың солтүстігіндегі Кристалл Бруктен. 1904 жылғы 9 ақпаннан бастап Кристалл Брук мемлекеттік мектебінде, ал 1910 жылдан бастап Гладстон орта мектебінде білім алды, онда ол мектеп капитаны болды. Салливан сонымен қатар мектеп журналының редакторы және өз мектебінің ең жақсы австралиялық футболшысы еді. 1913 жылдың ортасында білімін аяқтағаннан кейін, 25 қыркүйекте Гладстондағы Австралия Ұлттық Банкінің филиалында жұмысқа орналасты. Алты айдық сынақ мерзімінен кейін, 1914 жылғы 8 сәуірде клерк ретінде жұмысқа қабылданды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Салливан 17 жаста болды. Ол әскерге жазылуға ниеттенді, бірақ ата-анасы рұқсат бермеді. 1915 жылғы 25 мамырда оны жоғарылатып, Оңтүстік Австралияның солтүстік-шығыс шекарасынан сәл солтүстікке орналасқан Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Брокен Хиллдегі филиалға ауыстырды, онда ол есепке алушы болып тағайындалды. Келесі жылы ол туған штатына оралып, 30 қазаннан бастап Мейтлендтегі филиалда жұмыс істеді, онда ол кассир болып көтерілді. Салливан гольф пен австралиялық футбол ойнады және Мейтленд патриоттық қоғамының хатшысы болды, ол соғысқа қатысқан немесе соғыстан оралған жергілікті ерлерге арналған қоштасу және қарсы алу шараларын ұйымдастырды. Мейтлендке келгеннен кейін көп ұзамай 20 жасқа толды, және ата-анасы оған әскерге жазылуға рұқсат берді, бірақ ол дереу осыны істемеді.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1918 жылғы 27 сәуірде Салливан Порт-Пириде қайта оралған сарбаздарға көмек көрсету үшін өткен ақша жинау шеруіне қатысты. Шеруден кейін қатысушылар қалалық демалыс алаңына жиналды, онда спорттық фестиваль өтті және Австралия императорлық күштеріне (АИК) еріктілерді тіркелуге шақырылды. Сол күні Салливан АИК қатарына қарапайым сарбаз ретінде қосылып, жалпы резерв ретінде бекітілді. 14 мамыр мен 4 маусым аралығында Аделаидадағы Митчам лагерінде оқытылды, содан кейін ол бұрын басқа жалдамалы әскерлерге арнап ұйымдастырған шаралар сияқты Мейтлендте салтанатты түрде шығарылды. 23 шілдеде ол 700-ге жуық адаммен бірге Мельбурннен Ұлыбританияға бағытталған HMAT A74 Марафон әскери кемесіне отырды. Марафонмен бірге жүрген конвой Батыс Австралияның Албани, Оңтүстік Африканың Дурбан және Кейптаун, Сьерра-Леоненің Фритаун қалалары арқылы өтті. 27 қыркүйекте Ұлыбританиядағы Тилбериге келгеннен кейін Салливан 1918 жылғы 5 қазанда Уилтширдегі Австралия артиллериясының Корольдік полкінің оқу лагеріне ауысудан бұрын 10-шы батальонға уақытша бекітілді. 1918 жылғы 11 қарашада соғыс тоқтатылғанда ол әлі де оқуда болды, сондықтан Салливан Бірінші дүниежүзілік соғыста ешқандай қатысқан жоқ.

Ресей

Хейтсберидегі лагерьге жіберілген кезде Салливан гонореяға шалдығып, 1918 жылдың 25 қарашасы мен 1919 жылдың 11 наурызы аралығында Булфорд лагеріндегі ауруханаға жатты. Ауруханадан шыққан соң ол Кодфордтағы жаттығу батальонына ауыстырылды, ал 23 наурызда капрал шеніне көтеріліп, лагерь штабында капрал болып жұмыс істеді. Ол Солтүстік Ресейге көмек көрсету күштеріне (NRRF) қатысып, Ресей азамат соғысына одақтас елдердің араласуында белсенді қызмет етуге ниеттенді. Бұл араласу 1917 жылы большевиктер Ресей үкіметін құлатып, Орталық державалармен бейбіт келісімге келгеннен кейін басталды. Одақтас әскерлер азамат соғысына қатысты, ал 1918 жылдың қарашасындағы қару тоқтатудан кейін де олардың қатысуы жалғасты, бірақ мақсаттары нақты айқындалмаған еді. 1919 жылдың наурыз айында NRRF большевиктерге қарсы әрекет ету және бастапқы күштерді қайтару үшін құрылды. Австралиялық контингент NRRF-ке жіберілмесе де, сол кезде Ұлыбританияда австралиялықтарды қабылдады, ал сәуір айында Кодфордқа жұмысқа алу офицері келді. Салливанды жоғары жалақы мен қаһармандыққа ұмтылысы тартып алды. Австралия үкіметі жұмысқа қабылдауды үйленбеген австралиялықтармен шектеді, олар елге оралу құқығынан бас тартуға дайын болды. Салливан 1919 жылдың 28 мамырында AIF-тен босатылып, сол күні британ армиясына капрал болып қабылданып, қызметке кірді. NRRF-та екі бригададан тұратын 8000 сарбаз болды, оның ішінде 150 австралиялық Ұлыбританиядан қайта оралуды күтіп отырды. Салливан Бригадир-генерал Лайонел Садлер Джексон басқаратын NRRF бригадасының құрамындағы 45-ші атқыштар батальонына (45-ші RF) тағайындалды. Австралиялықтар австралиялық формасын киіп, жеңдеріне NRRF түсті белгісін тақты. 45-ші RF-тің командирі – австралиялық подполковник Чарльз Дэвис, ол Батыс майданында 32-ші батальонға қолбасшылық еткен. Салливан мен басқа австралиялықтар Кенттегі Сэндлингке барып, лагерьге орналасты. NRRF-ке еріктілерден келген австралиялықтар екі бөлімге біріктірілді: 45-ші RF және 201-ші компания, пулеметшілер корпусы. Салливан 9 маусымда жүк кемесі «Штайгервальдта» алдын ала жасақпен бірге Лейттен Ресейге тікелей сапарлап, Мурманск арқылы 20 маусымда Архангельге жетті. Алдын ала жасақтың 50 сарбазынан тұратын топ Двина өзенімен ағысқа қарсы жүріп, Пинега ауылына жетті, онда бес күн болды, көтеріліске тоқтау беру үшін, бірақ ешқандай қиындыққа тап болмады. Олар өзенмен төмен ағысқа қарай Осиново ауылына оралды, онда алдын ала жасақтың қалған бөлігімен қайта қосылды. Осиново Селцо ауылындағы фронт сызығының артында орналасқан, ал лагерьде 4000-қа жуық сарбаз болды. Осиновода олар алдын ала жасақтың қалған бөлігімен бірге лагерьге орналасып, қарқынды жаттығудан өтті. Өзенде британдық мониторлар мен канонерлік кемелер жүзіп жүрді. NRRF-тің негізгі күштері 11 шілдеде Архангельге келді, бұл британдықтар басқаратын ақ гвардиялық батальондардың екі рет бүлік көтергеннен кейін болды. Большевиктер Осиновоның оңтүстігінде 40 шақырымдай жерде бекіністі ұстап тұрды.

While posted to the camp at Heytesbury, Sullivan contracted gonorrhea and was hospitalised at Bulford Camp between 25 November 1918 and 11 March 1919. Upon discharge from hospital he was transferred to a training battalion at Codford, and on 23 March he was promoted to acting corporal, and employed as a camp orderly room corporal. He was keen for a tour of active duty with the North Russia Relief Force (NRRF) as part of the Allied intervention in the Russian Civil War. This intervention had begun after the Bolsheviks had overthrown the Russian government and made peace with the Central Powers in 1917. Allied troops had become involved in the ongoing civil war, and after the Armistice in November 1918, their involvement continued, albeit with poorly defined objectives. In March 1919, the NRRF was conceived to intervene against the Bolsheviks and create a situation where the original force could be withdrawn. Although no Australian contingent was being sent with the NRRF, it was recruiting amongst Australians then in the UK, and a recruiting officer visited Codford in April. Sullivan was attracted by the high pay and potential for adventure. The Australian government limited recruitment to single Australians who were willing to forgo their right to repatriation. Sullivan was discharged from the AIF on 28 May 1919, and enlisted in the British Army on the same day as a corporal. The NRRF was an 8,000 strong force of two brigades that included about 150 Australians who had been awaiting repatriation from the UK. Sullivan was allotted to the 45th Battalion, the Royal Fusiliers (45th RF), part of the NRRF brigade commanded by Brigadier General Lionel Sadleir Jackson. The Australians were permitted to continue wearing the Australian uniform, and wore the NRRF colour patch on their sleeve. The commanding officer of the 45th RF was Lieutenant Colonel Charles Davies, an Australian who had commanded the 32nd Battalion on the Western Front. Sullivan and the other Australians went into camp at Sandling in Kent where they prepared for their deployment. The Australians who volunteered for the NRRF were concentrated in two units: the 45th RF, and the 201st Company, Machine Gun Corps. Sullivan sailed directly from Leith to Russia with an advance party on board the cargo ship Steigerwald on 9 June, and, travelling via Murmansk, landed at Archangel on 20 June. A 50 man detachment of the advance party was almost immediately sent up the Dvina River by paddle steamer to the village of Pinega, where they stayed for five days, ostensibly to quell rioting, although they actually encountered no trouble. They returned downstream to the village of Osinovo where they were reunited with the rest of the advance party. Osinovo was about behind the frontline at the village of Seltso, and the camp contained about 4,000 troops. At Osinovo, they went into camp with the rest of the advance force, and underwent intensive training. On the river was a flotilla of British monitors and gunboats. The main body of the NRRF arrived in Archangel on 11 July, following two mutinies by British led White Russian battalions in the area. The Bolsheviks held a fortified line about south of Osinovo.

Двина шабуылдары

Тамыз айында NRRF-ке большевиктерге шабуыл жасау үшін Двина өзенімен 150 миль (241 км) төмен жылжуға бұйрық берілді. Өзен флотилиясы, артиллерия және авиацияның қолдауымен NRRF-тің шамамен 4000 әскері, 18-ші дивизияның 3-ші бригадасының шамамен 6000 большевик әскеріне қарсы тұрды, олар да артиллериямен қолдау көрсетілді. 45-ші RF-тың D ротасы, оның ішінде Салливан және тағы 20-ға жуық австралиялықтар, Двинаның батыс жағымен жылжып, Слюдка және Липовец ауылдарын арт жағынан басып алуға тиіс болды. Басқа колонналар өзен бойындағы басқа ауылдарға шабуыл жасауға бағытталды. D ротасының колоннасына пулемет бөлімдері, минометтер, таулық артиллерия және шағын кавалерия кірді. Олар өзен арқылы Яковлевское ауылына жеткізіліп, 7 тамыздың түстен кейін жолға шықты. Содан кейін олар 10 тамызда сағат 12:00-де шабуылға дайын болу үшін қалың орман арқылы кеңінен айналып өтіп, позицияға келді. Жалпы шабуылдың мақсаты үш еселі болды: большевиктердің рухын түсіру; большевиктердің өзен флотилиясын кері итеру, осылайша британдықтардың жақын арада кетуіне кедергі келтіретін миналарды орнату; және большевиктерге қарсы күштердің рухын көтеру. Слюдка колоннаның алғашқы мақсаты болды, бірақ 9 тамызда барлаушылар батпақтың орналасуы ауылға тікелей шабуыл жасау мүмкін емес екенін хабарлады. Соның салдарынан колонна Кочамика ауылына шабуыл жасау үшін оңтүстікке жылжыды, содан кейін солтүстікке бұрылып Слюдканы басып алу жоспарланды. 10 тамызда сағат 06:00-де жақындау маршы басталды, ал әскерлер сазды жерлерден өтіп, 11:00-ге қарай орман шетіне жетті. Отыз минуттан кейін британдық артиллерия, өзен флотилиясы және авиация Кочамиканы бомбалауды бастады. 12:00-де D ротасының колоннасы, оның ішінде Салливанның 16-шы взводы, шабуылға көшті, бірақ қиын жерге байланысты таулық артиллерия мен кавалерия қолдауысыз қалды. Шығыршықтармен бекітілген күш-қуат, большевиктердің қорғанысын оңай бұзды. Ауыл басып алынғаннан кейін, олар большевиктердің өзен флотилиясынан атысқа ұшырады. D ротасы солтүстікке жылжуын жалғастырып, бірнеше шағын ауылдарды және көптеген большевик тұтқындарын басып алды, бірақ D ротасының командирі өзендік канонерлік қайықтың оғынан қаза тапты. Слюдканы барлаудан кейін, сол ауылға да сәтті шабуыл жасалды, ал А ротасының басқаратын басқа колонна Липовецті басып алды. Содан кейін D ротасы Липовецте А ротасына қосылды, содан кейін солтүстіктен Сельцо ауылына сәтсіз шабуыл жасаған күштің қалған бөлігімен қайта бірігуді көздеді. Большевиктер екі одақтас колоннаның арасына шамамен 100 теңізшіні түсіріп, А және D роталарын қамтитын оңтүстік колоннаны кесіп тастады. Командирі жоқ және оқ-дәрісі азайған қалған офицерлер Сельцоға қарай жылжудың орнына, жарылыс жасауға тырысуды шешті. Жарақат алғандар, 500-ден астам әскери тұтқындар және большевиктерге хабар беруіне жол бермеу үшін колоннамен бірге жүруге мәжбүр болған жергілікті тұрғындардың кедергісінен колонна баяу жылды. Салливанның 16-шы взводы артқы күзет ретінде тағайындалды. 11 тамызда сағат 02:30 шамасында, сегіз сағат ішінде шамамен жауып, колонна Шейка өзенінен өтті, ол бұл жерде шамамен кең терең батпаққа ұқсады. Өткел жалпы бір тақтайдан жасалған көпір арқылы жасалды. Салливанның взводы жақын жағалауды ұстап тұрды. Ұзын колонна бір қатарда өтіп бара жатқанда, оларға большевиктердің мылтықтары мен пулеметтерінен атыс жасалды. Артқы күзет өткелді аяқтағанда, большевиктердің қатаң атысы күшейді, соның салдарынан төрт әскер батпаққа құлап, шаршағандықтан суға бату қаупі туды. Салливан өзі де өзеннен жартылай өткеніне қарамастан, дереу оларды құтқаруға кірісті. Салливан батпақтан құтқарған алғашқы адам - көпірден құлап түскенге дейін жараланған лейтенант Чарльз Генри Гордон Леннокс, лорд Сеттрингтон. Ол 8-ші Ричмонд герцогының үлкен ұлы және Ричмонд, Леннокс және Гордон герцогтіктерінің мұрагері болды. Ол екі аптадан кейін Березник ауруханасында жарақаттан қайтыс болды. Екінші және үшінші сарбаздар да соққыға ұшырап немесе жаудың отынан қашып, Салливанның көмегімен батпақтан шығарылды. Төртінші адам біраз қашықтықта болды және Салливан уақытша көпірден сынған қолшатырмен шығып кетті, оны солдат ұстап, қауіпсіз жерге тарта алды. Салливанның көмегі болмаса, төртөө де суға батып қалар еді. Фузильерлер алыс жағалаудан оқ атып, большевиктердің отын басып тастады. Өзеннен өткеннен кейін, колоннаның кейбір мүшелері кішігірім топтарға бөлінді, бірақ қалған мүшелердің барлығы сағат 07:00 шамасында Троицадағы британдықтарға оралды. Жалпы шабуыл кезінде британдықтардың жалпы шығыны 30-дан аз қаза тапқан және 100-ден астам жараланғандарды құрады. 11 тамыздағы әрекеттері үшін Салливан Виктория кресіне (VC) ұсынылды, британдық қарулы күштерінің мүшесіне жаудың қарсы тұруында көрсетілген батылдығы үшін берілетін ең жоғары награда. Өзеннен өту кезіндегі әрекеттері үшін тағы екі австралиялыққа ең жоғары наградадан кейінгі екінші дәрежелі награда - Ерекше қызмет көрсеткендерге медаль (DCM) табысталды. Британдық күштер қыркүйек айының соңына қарай Солтүстік Ресейден сәтті эвакуацияланды, 10 қыркүйекте Троицадан шығып, 27 қыркүйекте Архангельден кемемен жол тартты, Салливан Ресейде 100 күн өткізді. 26 қыркүйекте Салливанның VC-сі «The London Gazette» газетінде ресми жарияланды. Мақтауда былай делінген:

In August the NRRF was ordered to advance 150 mile (241 km) down the Dvina River to attack the Bolsheviks. About 4,000 men of the NRRF, supported by the river flotilla, artillery and aircraft, were set against about 6,000 Bolshevik troops of the 3rd Brigade of the 18th Division, also supported by artillery. D Company of the 45th RF, which included Sullivan and about 20 other Australians, was to push down the western side of the Dvina and take the villages of Sludka and Lipovets from the rear. Other columns were to attack other villages on the river. The D Company column included machine gun sections, mortars, mountain guns and some cavalry. They were ferried across the river to the village of Yakovlevskoye and set off on the afternoon of 7 August. They then undertook a wide sweeping approach march of nearly through a thick forest to be in position for the attack at 12:00 on 10 August. The aims of the overall offensive were three fold: to lower Bolshevik morale; to push back the Bolshevik river flotilla so that mines could be laid to impede any follow up of the imminent British withdrawal; and to improve the morale of the anti Bolshevik forces. Sludka was the column's first objective, but on 9 August, scouts reported that the location of a swamp made a direct attack on the village impossible. As a result, the column pushed further south to attack the village of Kochamika, after which they would turn north and capture Sludka. The approach march began at 06:00 on 10 August, and the men slogged through the mud to positions at the edge of the forest by 11:00. Thirty minutes later, the British artillery, the river flotilla and aircraft began bombarding Kochamika. At 12:00, the D Company column, which included Sullivan's 16 Platoon, launched its assault, although without the support of the mountain guns and cavalry that had been left behind owing to the difficult terrain. With bayonets fixed, the force easily put the stunned Bolshevik defenders to flight. As soon as the village was taken, they came under fire from the Bolshevik river flotilla. D Company then pushed northwards, capturing several hamlets and many Bolshevik prisoners, although D Company's commander was killed by river gunboat fire. After scouting out Sludka, a successful assault was mounted on that village as well, while another column led by A Company captured Lipovets. The D Company column then joined A Company at Lipovets aiming to then reunite with the rest of the force, which had been unsuccessfully attacking the village of Seltso from the north. The Bolsheviks landed around 100 sailors between the two Allied columns, cutting off the southerly column including A and D Companies. Without their commander and running low on ammunition, the remaining officers decided to try to break out rather than push on towards Seltso. Impeded by their own wounded, over 500 prisoners of war, and local townspeople forced to accompany the column to stop them informing the Bolsheviks, the column made slow progress. Sullivan's 16 Platoon was designated as the rearguard. About 02:30 on 11 August, having covered in eight hours, the column crossed the Sheika River, which at this point resembled a deep swamp about wide. The crossing was over a crude single plank bridge. Sullivan's platoon was holding the near bank. As the long column crossed in single file, it was hit by Bolshevik rifle and machine gun fire at a range of less than The fire from the ambush increased as the rearguard crossed, and four men fell into the swamp and were in danger of drowning owing to exhaustion. Despite the intense Bolshevik gunfire and already nearly across the river himself, Sullivan immediately set about rescuing them. The first man that Sullivan saved from the swamp was Lieutenant Charles Henry Gordon Lennox, Lord Settrington, who had been wounded prior to falling off the bridge. He was the eldest son of the 8th Duke of Richmond and heir to the dukedoms of Richmond, Lennox and Gordon. He died of his wounds two weeks later in hospital at Bereznik. The second and third soldiers rescued were similarly pulled out of the swamp by Sullivan after either being hit or avoiding enemy fire. The fourth man was some distance away and Sullivan waded out with a piece of broken handrail from the temporary bridge that the soldier was able to grab and be pulled to safety. All four would have drowned without Sullivan's action. The fusiliers returned fire from the far bank, and suppressed the Bolshevik fire. After the river crossing, some members of the column broke off into smaller groups, but all remaining members made their way back to the British lines at Troitsa about 07:00. Total British casualties during the overall attack were less than 30 killed with over 100 wounded. For his actions on 11 August, Sullivan was recommended for the Victoria Cross (VC), the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to a member of the British armed forces. Two other Australians were awarded the Distinguished Conduct Medal (DCM), second only to the VC, for their actions at the river crossing. British forces successfully evacuated from North Russia by late September, leaving Troitsa by 10 September, and sailing from Archangel on 27 September, with Sullivan having spent 100 days in Russia. On 26 September, Sullivan's VC was formally announced in The London Gazette. The citation read:

Марапатталғанын естіген Салливан өзінің серіктері де марапатқа лайық екенін айтты және оның VC-сі лотереяға салынғанын қалады, бірақ соңғысы орындалмады.

Австралияға оралу

Австралиялықтар 9 қазанда Плимут қаласына келді және Винчестер маңындағы репатриациялық лагерьге жіберілді. Келулерінен кейін, рұхсаттамасымен өткізген даулы түндік соң, британдық сержант оның блокнотына барлық тәртіпсіздердің есімдерін жазуға тырысты. Оның атын сұрағанда, Салливан: "Маған келгенде – "Салливан", Виктория кресінің иегері, сенің кірпіш тастаушың!" деп жауап берді. Бұл бағынбауға қарамастан, оған ешқандай шара қолданылмады. Салливан Виктория кресімен жасаған ерліктері туралы бір ғана сұхбат берді, ол қарапайым және тартымды болды, бұл "әңгімеге лайық емес" және ол өте бақытты болғанын айтты. Ол Виктория кресімен жасаған істері туралы әңгімелеуден тартынды және "Ұялшаң Виктория кресі" деп танылды. NRRF Ұлыбританияға оралғаннан кейін таратылды. Салливан король Георг V-нің оны марапаттауын күтпей, бірден Австралияға қайтуды қалады. Ол 1 қарашада "Нестор" әскери кемесімен Англиядан кетіп, 1918 жылы бағытталған жолдың кері бағытымен сапар шекті. Салливан 12 желтоқсанда Оңтүстік Австралияның астанасы Аделаидаға оралды, онда оны қаһарман ретінде қарсы алды және Аделаида қалалық әкімшілігінде қабылдау өтті. Сапар барысында ол Тасманиялық Виктория кресінің иегері Уолтер Браунмен дос болды. Мейтлендке оралғаннан кейін, Мейтленд патриоттық қоғамы 1920 жылдың 6 қаңтарында соңғы құрмет көрсету шарасын өткізді, онда Салливан құрметті қонақ болды. Оның Виктория кресі туралы естіген Ұлттық банк Салливанға 100 фунт стерлинг сыйлық беруге шешім қабылдады, бұл Аделаидадағы шағын үйді сатып алуға жеткілікті болды. Оған 1920 жылдың 13 шілдесінде Уэльс принці Эдвард Австралияға жасаған сапасы барысында Аделаидадағы Үкімет үйінде Виктория кресі табыс етілді. Принц Салливанға күлімсіреп: "Сен әкеден қашқан адам емессің бе?" деді. Марапаттаудан кейін көп ұзамай ол Ресейде жұққан безгекпен ауыр сырқатқа шалдықты, бірақ жақын арада жазылып кетті. Бірінші дүниежүзілік соғыста және Ресей азамат соғысындағы қызметі үшін, Виктория кресінен басқа, ол Британ соғыс медалімен және Жеңіс медалімен де марапатталды.

Кейінгі өмірі

Артур Салливан өте танымал адам болды, және оның "Сымқылдақ ВК" деген беделі "өзінің қарапайым мінезі мен жасаған ерліктері туралы әңгімелеуден тартынатыны" арқылы одан әрі артты. Австралияға оралған соң, ол Австралия Ұлттық банкіндегі бұрынғы жұмысын қайта бастады, бастапқыда 1920 жылдың 9 ақпанынан бастап Мейтлендте, содан кейін жергілікті қоғамдық өмірге және спортқа белсенді қатысты. 1921 жылдың шілдесінде оны жоғары лауазымға көтерді және банк қызметкерлерін алмастыру тобының құрамында жаңа қызметін атқару үшін басқа қалаға ауыстыру қажет болды. Ол бұл қызметті 1925 жылдың 7 мамырына дейін атқарды, содан кейін 1927 жылдың қарашасына дейін Оррору филиалында бухгалтер болып жұмыс істеді. Сол жерде ол жергілікті аурухананың медбикесі Дороти Фрэнсис Вилге кездесіп, олардың арасында махаббат пайда болды. Осы кезеңде ол Солтүстік Ресейде өзімен бірге алып жүрген пышағын Австралия соғыс мемориалына сыйға берді. 1927 жылы ол Мельбурнге салтанатты кешқазанға және Анзак күніне арналған шеруге, тағы 28 ВК иесімен бірге қатысты. Сол жылы ол төрт айға Оңтүстік Австралиядағы ауыстырылатын қызметкерлер тобына ауыстырылды, содан кейін Жаңа Оңтүстік Уэльске көшірілді, ол әлі де ауыстырылатын қызметкерлер тобының құрамында болды. Олар ажырасып кеткен кезде күн сайын хат алмасып, 1928 жылдың 5 желтоқсанында Виктория штатының Ферфилд қаласындағы Англикан шіркеуінде Доротиге үйленді. 1929 жылы ол Сиднейдегі банк бас кеңсесіне ауысты, онда Доротимен бірге бес жыл бойы Манлиде тұрды. Олардың үш баласы болды: 1931 жылы туған Моя және 1933 жылы туған егіздер Брайан мен Ширли. 1934 жылдың шілдесінде Салливан Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Казинодағы банк филиалының директоры болып тағайындалды. Ол қоғамдық өмірге белсенді қатысты, жергілікті қайтып келген теңізшілер мен сарбаздардың Австралия Императорлық лигасының бөлімшесінің төрағасы болды және қала тұрғындары арасында кеңінен құрметке ие болды.

Австралиялық таққа отырғызушылар

1937 жылы Салливан VI Георг пен Елизаветаның тәж кию рәсіміне қатысу үшін Австралия контингентіне іріктеліп алынды, бірақ Салливанның Ұлыбританияға барудың тағы бір себебі болды. Оның досы, британдық сержант Артур Эванс, VC, DCM, бұрын Линкольншир полкінде қызмет еткен, Австралияда қайтыс болды, және Салливан Эванстың күлін Ұлыбританиядағы отбасына жеткізуге уәде берген. Австралиялық Тәж кию контингенті (АТК) 100 сарбаз, 25 теңізші және 25 әуешіден тұрды. Сарбаздардың жартысы қазіргі әскерлер, ал жартысы АИФ-тың қайта оралған мүшелері болды. Салливан – топтағы жалғыз VC иегері. АТК-ге қосылу шарты ретінде Салливан 31 қаңтарда Австралия Корольдік артиллерия полкіне қатардағы артиллерист ретінде қайта қабылданды. АТК 1 ақпанда Мельбурнда лагерьге орналасты, онда олар екі апта бойы жаттығулар, дене шынықтыру, маршруттық шерулер мен күзеттік міндеттерді орындады. 16 ақпанда АТК Мельбурннан теңіз кемесімен аттанды, ал Салливан бірінші классқа көтерілді. Салливан қайтадан әскери тәртіпке бағынуға қиналды және кемеде екі тәртіптік бұзушылық жасады. "Оронсай" Аделаида, Перт, Коломбо, Аден, Суэц, Неаполь, Монте-Карло және Тулон арқылы жүзіп өтті, сондай-ақ жағалауда демалуға бірнеше мүмкіндік болды. Кеме 25 наурызда Лондонға жетті. Салливан 27 наурызда Ланкаширдегі Лайтхэм Сент-Эннстегі Британдық Легион өкілдеріне досының күлін тапсырды, олар Эванстың қарындасына берілді. Парадтық жаттығулардың қарқынды кестесіне қарамастан, сапардың басты мақсаты елшілік және салтанатты шаралар болғандықтан, түстен кейін және кешке демалыс берілді, көптеген қонақжайлылық ұсыныстары жасалды. 1937 жылдың 9 сәуірінде, король Георг VI-ның тәж кию рәсіміне бір айдан астам уақыт қалғанда, Салливан АТК-нің шамамен елу мүшесімен бірге Сент-Джеймсте түстен кейінгі шай ішіп қайтты. Ол кешкі асқа дайындалу үшін шай кешін ертерек тастап кетті. Шамамен сағат 19:40-та, қараңғы түскен кезде, Вестминстердегі Бердкейдж Уоктәгі Веллингтон казармасына қайтып бара жатқанда, оған автограф іздеушілер шабуыл жасады. Олардан қашып кетуге тырысқанда, ол сығалап, бас сүйегін тротуарға соғып, бас сүйегін жарақаттады; сонымен қатар бір велосипедші де оған соқтығысты. Ол ауруханаға жеткізілді, бірақ көп ұзамай 40 жасында қайтыс болды. Салливанның қазасына байланысты АТК үш күнге жоспарланған барлық іс-шараларын тоқтатты, соның ішінде АТК командирі генерал сэр Гарри Шоувел мен оның әйелі Лондонға келген кезде жасалатын құрмет сақшысын да тоқтатты. Шоувел де Салливанның досы болды және Австралия Ұлттық Банкінің директоры ретінде Салливанды кәсіби тұрғыдан білді. Салливанның қазасы АТК мүшелеріне де, екі үкіметке де ауыр соққы болды, король Георг VI мен королева Елизавета Австралияның жоғары комиссары және Австралияның бұрынғы премьер-министрі Стэнли Брюске қайтыс болғанына өкініш білдіретін хабарлама жіберді. Заң талаптарына сәйкес, Салливанның мәйітімен сот залында тергеу жүргізілді. Сот тағайындалған адамның өлімі жазатайым оқиға деп танылды, себебі бас сүйегінің сынуы және мидың жарақаты болды. Автограф іздеушілердің бірі Салливан велосипедшіге соқтығысқанға дейін құлап кеткенін куәландырды.

In 1937, Sullivan was selected to join the Australian contingent to attend the coronation of King George VI and Queen Elizabeth, although Sullivan had another reason to want to travel to the UK. His friend, British Sergeant Arthur Evans, VC, DCM, formerly of the Lincolnshire Regiment, had died in Australia, and Sullivan had promised to escort Evans' ashes to his family in the UK. The Australian Coronation Contingent (ACC) comprised 100 soldiers, 25 sailors and 25 airmen. Half the soldiers were serving troops and half were returned members of the AIF. Sullivan was the only VC recipient in the group. As a condition of joining the ACC, Sullivan was re enlisted as a gunner in the Royal Regiment of Australian Artillery on 31 January. The ACC went into camp in Melbourne on 1 February, where they were subjected to drill, physical exercise, route marches and picquet duty for two weeks. On 16 February, the ACC embarked at Melbourne on the ocean liner , and Sullivan was upgraded to a first class berth. Sullivan did not take to being under military discipline again, and he was charged with two disciplinary offences whilst aboard. Oronsay sailed via Adelaide, Perth, Colombo, Aden, Suez, Naples, Monte Carlo and Toulon, including several opportunities for shore leave. The ship docked in London on 25 March. Sullivan handed his friend's ashes to representatives of the British Legion at Lytham St Annes in Lancashire on 27 March, and they were passed on to Evans' sister. Despite an intense schedule of parade ground drill, the main purpose of the visit was ambassadorial and ceremonial, so leave was granted most afternoons and evenings and there were many offers of hospitality. On 9 April 1937, a little over a month before King George VI's coronation, Sullivan attended an afternoon tea in St James's along with about fifty members of the ACC. He left the tea party early in order to get ready for a reunion dinner that evening at the Royal Fusiliers regimental headquarters located in the Tower of London. About 19:40, as it was getting dark, he was returning to his accommodation at Wellington Barracks on Birdcage Walk, Westminster, when he was mobbed by autograph hunters. While attempting to avoid them, he slipped and struck his head against the kerb, fracturing his skull; a cyclist also struck him. He was taken to hospital, but died soon after, aged 40. In the wake of Sullivan's death, the ACC cancelled all their scheduled activities for three days, including an honour guard they were to mount for the arrival in London of the ACC commander, General Sir Harry Chauvel and his wife. Chauvel was also a friend of Sullivan's and, as a director of the National Bank of Australasia, knew Sullivan on a professional level. Sullivan's death deeply affected the members of the ACC as well as both governments, with King George VI and Queen Elizabeth sending a message to the Australian high commissioner and former prime minister of Australia, Stanley Bruce, to express their sadness. Because of legislative requirements, Sullivan's inquest was conducted with his coffin in the court. The coroner found that his death was accidental, and was caused by a fracture to the base of the skull and lacerations to the brain. One of the autograph hunters provided compelling evidence that Sullivan had fallen before the cyclist collided with him.

Мұра

Тоқсан минут бойы ACC катафалка тобымен бірге жатқаннан кейін, 13 сәуірде Салливанға Веллингтон казармасындағы Гвардиялық шіркеуде толық әскери жерлеу рәсімі жасалды, оған көптеген белгілі тұлғалар қатысты, оның ішінде тоғыз бен он екі «Виктория кресі» (VC) иегері, соның ішінде австралиялық Франк Макнамара. Бұл оның шені бойынша әскери адамға жасалған ең ірі әскери жерлеу рәсімі болды деседі. Кейін оның денесі Голдерс-Гринде, бұрынғы австралиялық Бірінші дүниежүзілік соғыс капелланы Джордж Гриннің қысқа қызметінен кейін кремацияланды. ACC мыңдаған көрерменмен бірге Голдерс-Гринге дейінгі жолды жапты. 12 мамырда Салливанның қазасын құрметтеу үшін, таққа отыру шеруі кезінде ACC қатарында әдейі бос орын қалдырылды. Оның күлі ACC бірге Сиднейге жеткізілді, онда оны Дороти күтіп алды. Тоғыз «Виктория кресі» (VC) иегерін қамтитын табыт көтерушілер тобы, Ман О'Уар сатыларынан Солтүстік Субұрбылар крематорийіне дейінгі ұзақ шерудің бір бөлігі болды, шеру жолының көп бөлігі көрермендермен толтырылған. Қысқа қызметтен кейін, оның күлі қарапайым металл тақташамен белгіленген ағаш астына жерленді. Австралия Ұлттық банкі Доротиге 250 фунт стерлинг көмек ақша берді, бұл оған Манли маңында үй сатып алуға жеткілікті болды, осылайша ол достары мен отбасысына жақын бола алды. 1939 жылдың наурыз айында Салливанның анасы Кристал Брук бастауыш мектебіне ұлының үлкейтілген суретін сыйға берді. Сол жылы ACC мүшесі қола тақта жасады, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан ол 1946 жылдың қаңтарына дейін Салливан қаза болған жерге жақын Веллингтон казармасының темір қоршауына орнатылмады. Дороти 1956 жылы Лондонда өткен «Виктория кресі» (VC) мерейтойына қатысты, оның жол шығындарын Австралия Ұлттық банкі төледі. 1980 жылы қайтыс болғанда, ол өзінің медаль жиынтығын, соның ішінде «Виктория кресін» (VC) және Король Георг VI таж кигізу медалін Канберрадағы Австралия соғыс мемориалына қалдырды. Олар Батырлар залында қойылған. 1996 жылы Вьетнам соғысының ардагері Кит Пейн «Виктория кресі» (VC) Кристал Брук қаласында оған арналған тақтаны ашты. 2015 жылы Кристал Брук қаласында Салливанға арналған ескерткіш ашылды. Оның есімі Мейтленд соғыс мемориалына жазылған.

After lying in state with an ACC catafalque party for ninety minutes, Sullivan was afforded a full military funeral at the Guards Chapel, Wellington Barracks, on 13 April, which was attended by many notables, including between nine and twelve VC recipients, including one Australian, Frank McNamara. The funeral was said to have been the largest military funeral given to a soldier of his rank. Afterwards, his body was cremated at Golders Green after a short service by the former Australian World War I chaplain George Green. The ACC lined the route to Golders Green, along with thousands of onlookers. On 12 May, to acknowledge Sullivan's death, a gap was deliberately left in the ranks of the ACC as they marched in the coronation parade. His ashes were returned to Sydney with the ACC where they were met by Dorothy. A pallbearer party including nine VC recipients was one element of a long procession from Man O'War Steps to the Northern Suburbs Crematorium with much of the route lined with onlookers. After a short service, his ashes were interred under a tree marked by a simple metal plaque. The National Bank of Australasia gave Dorothy a gratuity of £250, sufficient to purchase a cottage near Manly so she could be close to friends and family. In March 1939, Sullivan's mother presented an enlarged photograph of her son to the Crystal Brook Primary School. In the same year, a bronze plaque was made by a member of the ACC, but owing to World War II it was not placed upon the iron railings of Wellington Barracks, close to where Sullivan was killed, until January 1946. Dorothy attended the 1956 VC centenary celebrations in London, with her travel costs picked up by the National Bank of Australasia. When she died in 1980, she left his medal set, including the VC and King George VI Coronation Medal, to the Australian War Memorial in Canberra. They are displayed in the Hall of Valour. In 1996, the Vietnam veteran Keith Payne VC unveiled a plaque in Crystal Brook dedicated to him. In 2015, a memorial to Sullivan was unveiled in Crystal Brook. His name is inscribed on the Maitland War Memorial.