Уильям Пинки Уайт: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Уильям Пинкни Уайт (1824-1908) – АҚШ Демократиялық партиясының мүшесі, Мэриленд штатының мемлекеттік делегаты, штат контроллері, АҚШ сенаторы, 35-ші губернаторы, Мэриленд штатының Балтимор қаласының мэрі және штаттың бас прокуроры қызметтерін атқарған саясаткер.

Ерте өмір және білім

Вайт Мэриленд штатының Балтимор қаласында Джозеф пен Изабелла Уайттың ұлы болып дүниеге келді (кейіннен отбасылық даудан кейін ол өзінің тегін Вайт деп өзгертті). Оның әкесінің әкесі – дәрігер және қуғынға ұшыраған Біріккен Ирландия азаматы Джон Кэмпбелл Уайт. Анасының әкесі Уильям Пинкни Америка Құрама Штаттарының белгілі саясаткері, басшысы және дипломаты болған. Вайттың алғашқы білімін Наполеон Бонапарттың жеке хатшысы болған жеке репетитор берді. 1842-1844 жылдары отбасының төмен қаржылық жағдайына байланысты Вайт колледжге бара алмады және Балтимордағы Пибоди, Риггс және Ко банктік фирмасында жұмыс істеуге кірісті. 1844 жылы Гарвард университетінің құқық мектебіне түсуге дейін бір жыл бойы Балтимордағы Браун және Брун заң кеңсесінде құқық тануды оқыды. Вайт 1845 жылы Балтиморға оқу үшін қайтып келді және одан кейін 1846 жылы адвокаттық практикаға қабылданды.

Саяси мансап

1847 жылдан 1849 жылға дейін Уайт Мэриленд штатының Өкілдер палатасының мүшесі болып бір мерзім қызмет етті. 1850 жылы Уайт 32-ші Конгресске сайлауға түсіп, жеңіліске ұшырады. 1853 жылдан 1855 жылға дейін ол Мэриленд штатының Қаржы министрлігінің Бас контролері болып бір мерзім қызмет етті, осы қызметі үшін ол штатқа қарапайым қаржы жүйесін енгізгені үшін мақталып, ескерілді. 1857 жылы Уайт қайтадан Конгресске үміткер болып қойылды. Ол жеңілді, бірақ сайлаудағы алаяқтық пен жемқорлық туралы дәлелдерді Өкілдер палатасына ұсынды. Алайда, Палата оның тағайындалуы керек пе, жоқ па деген мәселеде бір келісімге келмеді. Саяси аренадан шамамен он жылға жуық уақытқа шыққаннан кейін, сол кездегі губернатор Томас Сванн Уайттан 1868 жылдың 13 шілдесінен 1869 жылдың 3 наурызына дейін отставкаға кеткен сенатор Реверди Джонсонның қалған мерзімін толтыруын сұрады. Сенатор ретіндегі қысқа мерзімінде Уайт президент Эндрю Джонсонды қолдады және Реконструкция кезеңінде Оңтүстік штаттарындағы жағдайды жеңілдетуді қолдады. Дегенмен, ол 1868 жылы қайта сайлануға түспеді. 1872 жылы Уайт Мэриленд штатының губернаторы болып сайланды, республикалық қарсыласы Джейкоб Томды жеңді. 1874 жылғы сайлауда Уайт заң шығарушы органмен Демократ ретінде АҚШ Сенатына сайланды және осыған байланысты губернаторлық лауазымынан бас тартты. 1874 жылы губернаторлық және сенаторлық қызметтері арасында Вирджиния мен Мэриленд арасындағы шекаралық дауды қараған төрелік алқа алдында Мэриленд штатының адвокаты болып қызмет етті. Сенатор ретінде Уайт елдің қарызын тек алтынмен емес, күміс пен алтынмен төлеуге қарсы болды және АҚШ Сенатының Баспа комитетінің төрағасы (46-шы Конгресс) болды. 1880 жылғы сайлауда Уайт отбасының ауруына байланысты қайта сайлануға түспеуді шешті. 1881 жылы Уайт Балтимор қаласының мэрі болып сайланды. 1883 жылы өкілеттігі аяқталғаннан кейін Уайт заңгерлікпен айналысуды жөн көрді. 1887 жылдан 1891 жылға дейін Уайт Мэриленд штатының Бас прокуроры, ал 1900 жылдан 1903 жылға дейін Балтимор қаласының адвокаты болды. 1906 жылы Мэриленд штатының губернаторы Эдвин Уорфилд Артур П. Горманның қайтысынан босаған Сенат мандатын толтыру үшін Уайтты тағайындады. Соңғы рет Сенатта болған күнінен бастап 25 жыл, 3 ай, 5 күн өткен соң, Уайттың қайта оралуы АҚШ Сенатындағы ең ұзақ үзіліс рекордын орнатты. Уайт Балтиморда күтпеген өліміне дейін сенатор болып қызмет етті және Гринмаунт зиратында жерленді.

From 1847 to 1849, Whyte served one term as a member of the Maryland House of Delegates. In 1850, Whyte was unsuccessful in a bid for election to the 32nd Congress. From 1853 to 1855, he served one term as Comptroller of the State Treasury of Maryland, for which he was credited for introducing a more simplified financial system to the State. In 1857, Whyte was again nominated to serve in Congress. He was defeated, but brought forth evidence before the House of Representatives of fraud and corruption regarding the election. The House did not concur on whether or not he should have been appointed, however. After nearly a decade out of the political arena, Whyte was asked by then governor Thomas Swann to fill the remainder of resigning senator Reverdy Johnson's term from July 13, 1868, to March 3, 1869. During his short tenure as senator, Whyte steadfastly supported the embattled President Andrew Johnson, and also supported easing the tension on the Southern states during Reconstruction. He chose not to be a candidate for re election in 1868, however. In 1872, Whyte was elected Governor of Maryland, defeating Republican challenger Jacob Tome. In the election of 1874, Whyte was elected by the legislature as a Democrat to the United States Senate and accordingly resigned from the position of governor. In 1874, in between his terms as governor and senator, he served as counsel for Maryland before the arbitration board in the boundary dispute between Virginia and Maryland. During this tenure as senator, Whyte opposed paying the nation's debt with silver and gold instead of solely gold, and served as the chairman of the U. S. Senate Committee on Printing (46th Congress). In the election of 1880, Whyte chose not to run for re election, due to family illness. Whyte was elected unopposed to be mayor of Baltimore in 1881. At the conclusion of his term in 1883, Whyte chose to go back to practicing law. From 1887 to 1891, Whyte was Attorney General of Maryland, and from 1900 to 1903, the Baltimore City Solicitor. In 1906, Whyte was appointed by Maryland Governor Edwin Warfield to fill the Senate seat vacancy caused by the death of Arthur P. Gorman. At 25 years, 3 months, 5 days since his last day in the chamber, Whyte's return set the all time mark for the longest gap in service to the U. S. Senate. Whyte served as senator until his unexpected death in Baltimore, and is buried in Greenmount Cemetery.