Кіріспе
Канадалық опера әншісі Джордж Лондон (шын аты Джордж Бёрнштейн; 30 мамыр 1920 – 24 наурыз 1985) – американдық концерттік және опералық бас-баритон.
George London (born George Burnstein; May 30, 1920 – March 24, 1985) was an American concert and operatic bass baritone.
Өмірбаян
Джордж Бернштейн Монреальде (Квебек, Канада) Ресейден шыққан АҚШ азаматы ата-аналарының отбасында дүниеге келді және Лос-Анджелесте (Калифорния) өсті. Оның опералық дебюті 1941 жылы Джордж Бернсон атымен болды, ол Голливуд Боулдағы «La traviata» операсында доктор Гренвил рөлін орындады. 1945 жылдың жазында Антал Дорати өзінің көп жылдық досы, венгр бассысы Михайло Секелиді, жаңадан құрылған Даллас симфониялық оркестрінің алғашқы концертіне қатысуға шақырды. Сапар қиындықтарына байланысты Секели уақытында келе алмады, сондықтан Дорати жас Джордж Лондонды орынбасар ретінде шақырды. 1947–1948 жылдары тенор Марио Ланца және сопрано Франсис Йендпен бірге «Бел Канто» триосының құрамында кеңінен өнер көрсеткеннен кейін, Лондон Вена мемлекеттік операсына қабылданды, онда ол 1949 жылы алғашқы үлкен жетістігіне қол жеткізді. 1950 жылы Леопольд Стоковскийдің дирижерлігімен Малердің сегізінші симфониясында Карлос Александр мен Юджин Конлидің қатысуымен Патер Профундис рөлін орындады. Ол өзінің бес танымал рөлінің ең белгілі орындаушыларының бірі болды: Дон Джованни, Борис Годунов, Вотан, Скарпия және Амфортас. Ол «Мейстерзингер фон Нюрнберг» операсының ешқандай рөлін жазбаға сақтаған жоқ, бірақ Ханс Сакстың монологтарының концерттік орындалулары бар. 1951 жылы ол «Парсифал» операсында Амфортас рөлімен Байройт фестивалінде өнер көрсетті және 1950-ші жылдардың басында және 1960-шы жылдардың басында Амфортас рөлінде және «Ұшқан голландық» операсының басты рөлінде жиі пайда болды. 1951 жылы ол Метрополитен операсында «Аида» операсында Амонасро рөлімен дебют жасады және 270-тен астам қойылымда өнер көрсетті, онда баритон және бас рөлдерін орындады, мысалы, «Фигароның үйлену тойы» операсында Фигаро және граф Алмавива, «Сиқырлы флейта» операсында спикер, «Арабелла» операсында Мандрика, «Тоска» операсында Скарпия, «Дон Джованни» операсының басты рөлі, «Борис Годунов» операсында Борис, «Кармен» операсында Эскамильо, «Отелло» операсында Яго, «Парсифал» операсында Амфортас, «Таннхойзер» операсында Вольфрам, «Хоффманның әңгімелері» операсындағы төрт жауыз, «Пеллеас және Мелисанда» операсында Голо және «Фауст» операсында Мефистофель. 1964 жылы ол Джан Карло Меноттидің «Соңғы жабайы» американдық премьерасында Абдул рөлін ойнады. 1960 жылы, суық соғыстың қатаң кезеңінде, ол Мәскеудегі Большой театрында «Борис Годунов» операсының басты рөлін орындаған алғашқы Солтүстік Америкалық болды. Ол жиі ағылшын тілінде өнер көрсетті: Бродвей шоу-наристелері мен негр спиритуалдары. Ол өзінің көптеген рөлдерін RCA Victor, Columbia Records және Decca компаниялары үшін жазды. Ол Вердидің «Реквиемін» Ричард Такермен және Люсин Амарамен Юджин Ормандидің жетекшілігімен жазды. Ол сондай-ақ Пуччинидің «Тоска» операсын Дель Монако және Тебалдимен бірге Франческо Молинари Праделлидің «Оркестр дэлл'Академия Национале ди Санта-Чечилия» дирижерлігімен жазды. VAI компаниясынан фортепианомен сүйемелдеумен тікелей концерт жаздырылды, онда Мусоргскийдің «Өлім әндері мен билері», сондай-ақ бірнеше Шуберт лирикалық әндері және ағылшын тіліндегі әндер кіреді. Met карьерасы кезінде, 1956 жылы, ол Эд Салливанның теледидар бағдарламасында Димитри Митропулос дирижерлік еткен Мария Калласпен бірге «Тоска» операсының 2-ші актісінің қысқартылған нұсқасында пайда болды. Бұл қойылымның киноскопы сақталған. Кейде Рената Тебалдимен бірге толық орындалған сол рөлдегі оның қара-ақ бейнетаспасы қол жетімді болады. 1958 жылы Лондон Джордж Солтидің дирижерлігімен және Джон Кулшоудың продюсерлігімен Decca үшін Рихард Вагнердің «Das Rheingold» операсының жаңаша жаздырылуында Вотанның басты рөлін орындады. 1961 жылдың желтоқсаны мен 1962 жылдың қаңтарында Нью-Йорктегі Метте Rheingold Wotan және Siegfried Wanderer рөлдерін орындағаннан кейін, ол өзінің алғашқы толық «Шайқас сақинасы» операларын орындауға дайын болды. Бұл 1962 жылдың мамыр айында Батыс Германиядағы Кельн операсында Виланд Вагнердің жаңа қойылымы болды. Виланд Вагнер 1965 жылдың жазында Лондонның «Вотан» және «Бесікші» рөлдерімен жоспарланған Байройт фестивалінің жаңа қойылымы алдында жаңа әншілер мен өндіріс идеяларын сынап көруге дайын болды. Кельн шаңырағы үлкен жетістікке қол жеткізді (осы циклден «Das Rheingold» жеке жазбасы бар, бұл туралы растайды), бірақ Лондонның дауыстық денсаулығы 1963/64 маусымда тез нашарлай бастады; кейіннен проблеманың дауыстық бауының шалдыққаны анықталды. Бұл проблема соншалықты өсті, ол 1965 жылдың наурыз айында Метте «Die Walküre» операсында Вотанды орындағаннан кейін, ол Бейройт фестивалінде өнер көрсетуге жоспарланған келесі кездесулерін тоқтатты, дауысын қалпына келтіру үшін демалуға бел буды. Алайда, оның дауысы төмендеуі өте қатты жалғасты, сондықтан 1966 жылдың наурызында ол Метрополитен операсында соңғы рет өнер көрсетті: «Парсифал» операсында Амфортас рөлінде. Лондон кейіннен дауыстық бауының шалдыққан жеріне тефлон инъекцияларын жасады – сол кезде бұл жағдайға қатысты соңғы емдеу болды, ол оны толтырып, дауысын қалпына келтірді. Бірақ ол жақсарту өзінің жоғары стандарттарына жете алмайтынын түсінді. Сондықтан ол 1967 жылы, 46 жасында ән айту карьерасын аяқтады.
Джордж Лондон қоры
1971 жылы Лондон Джордж Лондон әншілер қорына негіз салды, ол мансабының бастапқы кезеңіндегі жас опера әншілеріне гранттар ұсынады. Жыл сайынғы конкурстың жеңімпаздарына 80 000 доллар көлемінде қаржылай сыйлық табысталады.
Режиссерлік
1975 жылы ол Сиэтл операсының алғашқы «Сақина» циклін қойды, соның нәтижесінде «Тынық мұхитының Солтүстік-Батыс Вагнер фестивалі» құрылды. 1975 жылдан 1977 жылға дейін ол Вашингтон операсының бас директоры қызметін атқарды.
Дауыстық белгі
Оның дауысы үлкен, қараңғы және керемет дыбысты, күшті, терең жоғары ноталармен ерекшеленді. Ол қалың дыбысты болғанымен, Лондон өзінің ең жақсы кезінде нәзік пианиссимодан керемет фортеге дейін кең динамикалық диапазонды меңгерді. Оның музыкалық шеберлігі үш құрлықта мақұлдыққа ие болды. Лондон сонымен қатар күшті сахналық келбеті бар, талантты актер болды; ол бойы биік, денесі күшті және әсерлі болды. Лондонның таланты өмірінде екі рет тойланды. 1981 жылы Карнеги залындағы концертте, Берли Силлз таныстырған шараға көптеген әріптестер қатысты. 1984 жылы Венада әлемнің ең көрнекті әншілері осы суреткерді құрметтеу үшін жиналды.
Денсаулық мәселелері мен өлім
1960 жылдары оның дауысы нашарлай бастады және ішінара дауыс параличі диагнозы қойылды. Ол силикон мен тефлон инъекцияларын жасады, бірақ жақсармады. 1977 жылы ауыр жүрек ұстамасы оны жартылай параличке түсірді, соның салдарынан миы зақымданды. Осыдан кейін оның денсаулығы күрт нашарлады. Бірнеше жыл өткен соң, ол екінші жүрек ұстамасынан құтыла алды. 1985 жылдың 24 наурызында Нью-Йорк штатының Армонк қаласында үшінші жүрек ұстамасынан көз жұмды. Ол 64 жасқа толыпты.