Үмрао Сингх Ядав: Виктория кресінің иегері және ерлігінің символы

Кіріспе

Үндістан армиясының офицері Умрао Сингх Ядав (21 қараша 1920 жыл - 21 қараша 2005 жыл) – британдық және Достас елдерінің әскерлеріне жаудың қарсы тұрғандағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары және беделді награда – Виктория кресінің (ВК) үндістандық иегері. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Виктория кресімен марапатталған Корольдік артиллерия немесе Корольдік үндістан артиллериясының қатардағы офицері болды және 1912 жылдан, үндістердің Виктория кресіне ие болуға алғашқы рет құқық алған кезден бастап, 1947 жылы үндістан тәуелсіздігіне дейін Виктория кресімен марапатталған 40 үндістандық сарбаздың соңғы тірі қалғаны болды.

Ерте өмір

Мохар Сингхтің ұлы Умрао Сингх Ядав, Харьяна штатының Джаджар ауданындағы (бұрынғы бөлінбеген Пенджабтың Рохтак ауданы) Палра деген шағын ауылда индус Ахир отбасында дүниеге келді, бұл ауыл Делиден солтүстікке қарай 50 шақырым қашықтықта орналасқан. Ол жергілікті мектепке барып, 1939 жылдың қараша айында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Үндістан армиясына қосылды. 1942 жылы Үндістан армиясының Корольдік артиллериясында Хавильдар (сержант) рөліне көтерілді.

Сыйлық

1944 жылдың 15-16 желтоқсанына қараған түні Мьянманың Каладан аңғарында Умрао Сингх, 33-ші тау батареясының 30-шы тау полкінің алдыңғы бөлімінде далалық артиллериялық бөлімше командирі болды. Сингхтың артиллериялық позициясы 8-ші Голд-Кост полкіне қолдау көрсету үшін орналасқан еді. Виконт Слимнің британдық 14-ші армиясы құрамындағы 81-ші Батыс Африка дивизиясының бөлігі ретінде Араканға шабуыл жасауға көмектесіп жатқан ол, Жапондық 28-ші армияның 75 мм-лік зеңбіректер мен минометтерінен 90 минут бойы болған үздіксіз бомбалаудан кейін, кем дегенде екі рота жапондық жаяу әскерінің шабуылына ұшырады. Сингх Bren жеңіл пулеметін қолданып, пулеметшілердің атуын басқарды, шабуылды тойтарды. Ол екі гранатадан жарақат алды. Екінші толқын шабуылдаушылар Сингх пен тағы екі пулеметшінен басқа барлығын өлтірді, бірақ олар да кері қайтарылды. Үш сарбаздың азын-кем оқ-дәрісі ғана қалды, және олар үшінші толқын шабуылдың бастапқы кезеңінде тез сарқылып кетті. Еш қорқытпай, Сингх "зеңбірек тасушыны" (сапқа ұқсас ауыр темір таяқ) алып, қолма-қол шайқаста қару ретінде пайдаланды. Ол үш жапондық жаяу әскерін өлтіргені көрілді, содан кейін көптеген соққыларға ұшырап, қаза тапты. Алты сағаттан кейін, қарсы шабуылдан кейін, ол артиллериялық құралының жанында жансыз, бірақ есінен танылған күйде табылды, бас жарақатынан танылмайтын болды, әлі де зеңбірек тасушысын ұстап тұрған. Жақын жерде он жапондық сарбаз қаза тапқан, жетісі ауыр жарақат алған. Оның далалық зеңбірегі сол күні қайтадан іске қосылды.

Кейінгі өмірі

Сингге өзінің ВЦ-ын король Георг VI 1945 жылғы 15 қазанда Бэкингем сарайында табыс етті. Алғыс хатта: "Хавильдар Умрао Сингх ерлік пен қызмет адалдығының үлгісін көрсетті" деп жазылған. Ол жараланғаннан кейін жоғарылауға ие болды. 1946 жылы британдық Үндістан армиясынан зейнеткерлікке шықты, бірақ тәуелсіздік алғаннан кейін 1947 жылы армияға қайта қосылды. 1950 жылғы 1 ақпанда Сингхке кіші офицерлік шені берілді – жемадар (қазіргі наіб субедар шенімен тең). 1968 жылғы 2 мамырда субедар майор, ал 1970 жылғы 15 тамызда құрметті капитан шеніне көтерілді. Екінші рет әскерден кеткеннен кейін, ол отбасының 2 акр (8000 м²) жерін өңдеуге оралды. 1995 жылы Лондонда өткен VE күнінің 50 жылдығына арналған мерекелік шарада оның есімі дұрыс тізімде болмағандықтан, VIP шатырына кіргізілмеуі мүмкін еді, бірақ іс-шараны ұйымдастырған бригадир Том Лонгленд оның медалін танып, оны қабылдауға бұйрық берді. Шарадан кейін Сингх британ премьер-министрі Джон Мейджорға сол кездегі тірі қалған он үнділік ВЦ иелеріне жылына 168 фунт стерлинг зейнетақы төленетіні туралы шағымданды. Зейнетақы сомасы 1960 жылдан бері өзгермеген, бірақ Мейджор кейіннен зейнетақыны жылына 1300 фунтқа дейін көтеруді ұйымдастырды. 1983 жылы "Падма Бхушан" орденімен марапатталды. Ол 2003 жылғы 14 мамырда Вестминстер аббаттығында Виктория Кресті және Джордж Кресті ескерткіштерінің салтанатты ашылуына қатысты. "Қайта жандануға ұмтылған Үндістанға қарай" атты кітабында генерал-лейтенант (отставкада) М. М. Лахера, PVSM, AVSM, VSM былай жазады:

1995 жылы мен Екінші дүниежүзілік соғыстағы жеңістің 50 жылдығын атап өту үшін Үндістан делегациясының орынбасары ретінде Ұлыбританияға бардым. Мен тағы төрт офицермен бірге жаңа ғана ашылған мәжілістен шығып, жолдың бойында көлік қозғалысы жеңілдеп, көлік тұрағына қарай жүріп бара жатқанда, жолдан шығып кеттім. Менімен бірге Виктория Крестінің иегері, құрметті капитан Умрао Сингх болды. Кенеттен, жолмен келе жатқан бір көлік біздің алдымызда тоқтады, содан әдемі киінген бір джентльмен түсті. Ол Умрао Сингхке жақындап: "Мырза, Виктория Крестінің (жеңімпазымен) қолдасуға менің құрметімді бөлісе аламын ба?" деді. Олар қолдасты. Ол Умрао Сингхтің медалін көліктен көріп, өз елінің ең жоғарғы батырлық медаліне ие болған адамға құрмет көрсету үшін көлігін тоқтатыпты. Содан соң ол маған қарап: "Генерал, сіз Үндістан армиясынансыз ба?" деді. Мен "иә" деп жауап бергенде, ол өзінің аты Майкл Хеселтин екенін айтты. Мен қатты таңқалдым, өйткені ол Ұлыбританияның вице-премьері екенін түсіндім. Ұлыбритания үкіметіндегі екінші мәртебелі лауазымды адамның осындай сыпайылығына қатты таң қалдым және біздің делегациямызды VE күніне шақырғаны үшін оған ризашылығымды білдірдім. Оның жауабы да оның ақыл-кеңесінің үлгісі болды: "Генерал, біз, британдықтар, сіздің еліңізге және сіздің Қарулы Күштеріңізге алғыс айтуымыз керек, олар бізге Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыста жеңіске жетуге көмектесті. Сіздің еліңіздің үлкен үлесін қалайша ұмытуға болады?" Бірден оның машинасының артындағы барлық көліктер тоқтап қалғанын байқадым. Мен оған дереу алғыс айтып, көлік тығынын азайту үшін онымен бірге жүруді әдеппен өтіндім. Ол: "Мырза, Виктория Кресті жолдан өтуі керек болғанда, мен қалайша кете аламын?" деді. Оның шынайы сезімін түсінген соң, мен және менің әріптестерім тез арада жолдан өтіп кеттік. Екінші жаққа жеткенде артқа қарасам, Хеселтин мырза әлі де Виктория Крестінің аман-есен өтіп кетуін күтіп тұр екен. 2005 жылдың шілдесінде простата қатерлі ісігімен ауырып, 2005 жылғы 21 қарашада 85 жасқа толған күні Нью-Делидегі Армия зерттеу және емдеу ауруханасында қайтыс болды. Оның жерлеу рәсімі туған ауылында әскери құрметпен өтті, оған Гарьянаның бас министрі Бупиндр Сингх Худа, Армия бастығы генерал Жогиндр Жасвант Сингх және артиллерияның бас директоры генерал-лейтенант Чаранджит Сингх қатысты. Оның әйелі Вимла одан бұрын қайтыс болған, оның екі ұлы мен бір қызы бар еді. Жеке қиындықтарға қарамастан және айтарлықтай ұсыныстар алғаннан кейін, Сингх өмір бойы медальді сатудан бас тартты, өйткені медальді сату "жарыста қаза тапқандардың ар-намысына нұқсан келтіреді" деді. Оның есімі Лондонның Вулвич қаласындағы Сент-Джордж гарнизон шіркеуінің апсидасындағы Корольдік артиллерияның Виктория Крестімен марапатталғандар ескерткішіне соңғы болып қосылды.

I had gone to UK in 1995 as Deputy Leader of the Indian Delegation to take part in the 50th Anniversary celebrations of the victory in Europe during the Second World War. I, along with four other Army officers, had just stepped out after attending the inaugural session and were waiting on the roadside for the traffic to ease so as to walk across the road to the vehicle park. Among those with me was Honorary Captain Umrao Singh, a Victoria Cross winner. All of a sudden, a car moving on the road came to a halt in front of us and a well dressed gentleman stepped out. He approached Umrao Singh and said, "Sir, may I have the privilege of shaking hands with the Victoria Cross (winner)?" He shook hands with him. Evidently he had spotted Umrao Singh's medal from his car and had stopped his car to pay his respect to a winner of the highest gallantry medal of his country. Then he looked at me and said, "General, you are from the Indian Army." When I replied in the affirmative, he gave out his name, saying that he was Michael Heseltine. I was absolutely astounded, as the recognition dawned on me that he was the Deputy Prime Minister of [the] UK. I was totally overawed by such courtesy shown by a dignitary of the second highest status in the British Government, and humbly thanked him for having invited our delegation for the VE Day function. Again, his reply was typical of his sagacity, "General, it is we, the British, who should be grateful to your country and your Armed Forces, who had helped us win both the First and the Second world wars. How can we be ever so ungrateful to forget your country's great contribution?" Suddenly I became conscious that all the traffic behind his car had come to stand still. I hurried to thank him and politely requested him to move along to relieve the traffic hold up. He stated, "Sir, how dare I drive off when [the] Victoria Cross has to cross the road." Realizing his genuine feeling I and my colleagues quickly crossed the road. Reaching the other side I looked back and saw that Mr. Hailstine was still standing waiting for the Victoria Cross to be safely across. After being diagnosed with prostate cancer in July 2005, he died, at the Army Research and Referral hospital in New Delhi on his 85th birthday, 21 November 2005. He was cremated in his native village with full military honours, attended by Bhupinder Singh Hooda (Chief Minister of Haryana), General Joginder Jaswant Singh (Army Chief), and Lt Gen Charanjit Singh (Director General of Artillery). His wife, Vimla pre deceased him, but he was survived by two sons and a daughter. In spite of personal hardship and receiving substantial offers, Singh refused to sell his medal during his lifetime, saying that selling the medal would "stain the honour of those who fell in battle". His name was the last one to be added to the memorial of Victoria Cross winners of the Royal Artillery in the apse of St George's Garrison Church in Woolwich, London, near the Royal Artillery Barracks.