Канадалық локомотив компаниясы (CLC) – Онтариодағы локомотивтерді жасаған кәсіпорын. 1848 ж. құрылған, алғашқы локомотив 1854 ж. жасалған. Тарихы, өндірісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық локомотив компаниясы, көбінесе CLC деп аталатын, Канаданың Онтарио штатындағы Кингстон қаласында орналасқан теміржол локомотивтерін өндіруші компания еді. Оның өндіріс орындары Кингстонның жағажай бойындағы Уильям және Гор көшелері арасындағы Онтарио көшесінің оңтүстік жағында болған.
The Canadian Locomotive Company, commonly referred to as CLC, was a Canadian manufacturer of railway locomotives located in Kingston, Ontario. Its works were located on the south side of Ontario Street between William and Gore streets on Kingston's waterfront.
Ерте бастау және банкроттық
CLC өзінің бастауын бірнеше алдыңғы кәсіпорындармен бастады. Ол 1848 жылы Онтарио құю зауыты ретінде қызметін бастады, бірақ локомотивтер құрастыруды басталғаннан кейін Кингстон локомотивтер зауыты деп аталды. Алғашқы бу локомотиві 1854 жылдың 20 желтоқсанында дайын болды. Бұл сол кезде салынып жатқан Канаданың Grand Trunk Railway үшін жасалған төрт локомотивтің біріншісі еді. 1856 жылдың қазан және қараша айларында GTR үшін тағы бес локомотивке қосымша тапсырыс берілді. Дегенмен, 1860 жылы кәсіпорын банкротқа ұшырағанға дейін үштен кем локомотив салынды. 1865 жылы Канадалық қозғалтқыш және машина жасау компаниясы акционерлердің меншігіндегі жаңа компания ретінде құрылды. Ол да 1878-1879 жылдардағы экономикалық дағдарыс кезінде қаржылық қиындықтарға тап болып, банкротқа ұшырады. 1878 жылдың ақпанында ол Canadian Locomotive and Engine Company Ltd. (CL&EC) ретінде қайта ұйымдастырылды. 1881 жылдың сәуір айында тағы бір қайта ұйымдастырудан кейін зауыт жаңартылып, кеңейтілді. Канадалық Тынық мұхиты темір жолына инвестиция салған инвесторлар тобы CL&EC-тің үлкен бөлігіне ие болды, ал CPR-дегі жұмысты жалғастыру үшін қаржы қажет болғанда, олардың үлестері Шотландияның Глазго қаласындағы беделді локомотив жасаушы Dübs and Company компаниясына сатылды, ол 1888 жылдың 1 қаңтарынан бастап бақылауды қолға алды. CL&EC көптеген жылдар бойы CPR-ге локомотивтердің үштен бірін жеткізіп, маңызды жеткізуші болды. Бұл "Dübs" локомотивтері берік және ұзақ қызмет ететін болып саналды.
The CLC had its beginnings with a number of predecessor businesses. It began business as the Ontario Foundry in 1848, but after commencing construction of locomotives it became known as the Kingston Locomotive Works. The first steam locomotive was turned out on Wednesday, December 20, 1854. This was the first of four locomotives for the Grand Trunk Railway of Canada, which was being built at that time. A further order of five locomotives for the GTR followed in October and November 1856. However, less than three dozen locomotives were built before the business went bankrupt in 1860. The Canadian Engine & Machinery Company was a shareholder owned successor company founded in 1865. It too ran into financial troubles during the depression of 1878 1879 and also went bankrupt. It was re organized in February 1878 as the Canadian Locomotive and Engine Company Ltd. (CL&EC). After yet another re organization in April 1881, the plant was updated and expanded. The syndicate of investors who owned the Canadian Pacific Railway also owned a large portion of the CL&EC, and when funds were needed to further work on the CPR, their shares were sold to the respected locomotive builder Dübs and Company, of Glasgow, Scotland, which eventually gained control effective January 1, 1888. CL&EC became a major supplier to the CPR, delivering nearly one third of their locomotives over many decades. These "Dübs boilered" locomotives were regarded as durable and long lasting.
ККК құрылды және кішігірім табысқа жетті
1900 жылдың қаңтарында CPR және GTR өздерінің локомотивтерін құру туралы шешім қабылдағаннан кейін CL&EC тағы да қаржылық қиындыққа тап болды және зауыт жабылды. Оны жаңа инвесторлар сатып алып, 1901 жылдың ақпанында Canadian Locomotive Company Ltd. деп тіркеді. Бұдан кейін аптасына бір локомотив өндіруге мүмкіндік беретін жақсартулар жасалды. 1911 жылдың маусымында жаңа басшылықпен қайта ұйымдастыру жүзеге асты, бірақ атауы өзгеріссіз қалды. CLC Монреаль локомотивтер зауытының, CPR және басқа да бәсекелес шеберханалар сияқты екі дүниежүзілік соғыстағы соғысқа қатысуға қару-жарақ және оқ-дәрілер жасау арқылы үлес қосты. Соғысқа және одан кейінгі қалпына келтіруге көптеген локомотивтер де салынды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай бу технологиясы өзінің шарына жетті, бірақ Франция, Бельгия және Үндістанға экспорттан басқа өндіріс азайды. 1955 жылы аяқталған соңғы бу локомотивтерінің бірі – 120 1676 кең еңісті, 4-6-2 типіндегі, Үндістанда жолаушылар тасымалына арналған локомотивтер тобы болды. CLC өзінің болашағы дизельдік локомотивтерде деп ойлады, бірақ тәжірибесіздіктен АҚШ-тағы бұрыннан бар өндірушілермен ынтымақтастық мүмкіндіктерін іздеді.
In January 1900, following the decision of both the CPR and the GTR to build their own locomotives, the CL&EC once again became insolvent, and the plant was closed. It was bought by new investors and incorporated in February 1901 as the Canadian Locomotive Company Ltd. Improvements followed which allowed production of one locomotive per week. Reorganization once again took place under new management in June 1911 although the name remained the same. CLC contributed to the war effort in two world wars by manufacturing armaments and munitions, as did the competing shops of the Montreal Locomotive Works, the CPR, and others. Large numbers of locomotives were also built for the war effort and for reconstruction afterwards. By the end of World War II steam technology was at its peak, but production was declining except for exports to France, Belgium and India. One of the last groups of steam locomotives, completed in 1955, was 120 1676 broad gauge, streamlined 4 6 2 types for passenger service in India. CLC felt its future lay with diesel locomotives, but lacking expertise it sought out opportunities with existing builders in the United States.
Америкалық өндірушілерді білдіру
1948 жылы CLC, Whitcomb Locomotive Works-ке де ие болған Baldwin Locomotive Works-тің канадалық өкілі атанды. Дегенмен, осы ынтымақтастықтың нәтижесі күтілгендей болмады. Канад ұлттық темір жолы үшін Sterling дизельдік қозғалтқыштарымен жасалған Whitcomb локомотивтері мәселелі болып шықты, ал Baldwin жобалаған локомотивтерге берілген тапсырыстар шала болды. Содан кейін CLC, негізінен теңіз саласында қолданылатын, қарама-қарсы поршенді дизельдік қозғалтқыштарды өндіретін Fairbanks Morse компаниясына жүгінді, ол өзі темір жол локомотивтері нарығына енуге тырысып жатқан еді. 1950 жылы CLC-дегі Baldwin акцияларын жаңа құрылған Canadian Fairbanks Morse сатып алды. Тапсырыстар көбірек және ұзақ мерзімді болды, әсіресе Train Master және Consolidated желілік жобалары үшін. Алайда, Fairbanks Morse жобалары Монреаль локомотив зауыты ұсынған ALCO жобалаған локомотивтеріне немесе General Motors Diesel құрастырған Electro Motive бөлімінің жобаларына бәсекелесе алмады. 1957 жылға қарай тапсырыстар азайды және Fairbanks Morse ақырында Канада мен АҚШ-та локомотив бизнесінен бас тартты. Baldwin және MLW компаниялары кеткеннен кейін, Канада нарығында General Electric және General Motors Diesel компаниялары ғана қалды. Бірақ бұған дейін CLC, үкіметтік агенттіктердің қатысуымен экспорттық нарықта көбірек мүмкіндіктер іздеді, Davenport Besler жобасының шағын өнеркәсіптік локомотивтерін экспорттады. 1955 жылы CLC, Davenport Besler Corp. Inc. компаниясын, оның ішінде Porter локомотивтерінің қорын сатып алды. CPR үшін әдеттегі дизельдік-электрлік емес, дизельдік-гидравликалық дизайнмен жұмыс істейтін, тек Канадада жасалған DTC (Дизельдік айналым моментін түрлендіргіш) құрылыс жасалды. 1965 жылдың 26 шілдесінде CLC Fairbanks Morse (Canada) Ltd. болып қайта құрылды және енді тәуелсіз канадалық компания болмай қалды. Компания теңіз қозғалтқыштары және таразылар сияқты өнеркәсіптік машиналар саласына кеңейгеніне байланысты локомотивтерді құрастыру одан да азайды. Бірақ бұл компанияны құтқара алмады.
In 1948 CLC became the Canadian representative for Baldwin Locomotive Works which also owned Whitcomb Locomotive Works. However, the result of this collaboration was less than outstanding — the Whitcomb locomotives built for the Canadian National Railway with Sterling diesel engines proved problematic, and orders for Baldwin designed locomotives were modest. CLC then turned to Fairbanks Morse, a manufacturer of opposed piston diesel engines primarily used in maritime applications that was itself attempting to break into the railway locomotive market. Baldwin's shares in CLC were acquired in 1950 by the newly formed Canadian Fairbanks Morse. Orders were more extensive and longer lasting, especially for the Train Master and Consolidated line designs. However, the Fairbanks Morse designs proved to be no match in the marketplace for the ALCO designed locomotives offered by the Montreal Locomotive Works or to the Electro Motive Division designs constructed by General Motors Diesel. By 1957, orders had fallen off and Fairbanks Morse eventually left the locomotive business in both Canada and the United States. Following the departure of Baldwin and MLW, the Canadian market was left to just two companies, General Electric and General Motors Diesel. Before this however, CLC also sought more opportunities in the export market with the involvement of government agencies, exporting small industrial locomotives of Davenport Besler design. In 1955 CLC bought the Davenport Besler Corp. Inc., including its inventory of Porter locomotives. A Canadian only DTC (Diesel Torque Converter) was built for the CPR featuring a diesel hydraulic design rather than the conventional diesel electric. On July 26, 1965, CLC became Fairbanks Morse (Canada) Ltd. and was no longer an independent Canadian company. Locomotive construction dwindled even further as the company branched out into industrial machinery such as marine engines and weigh scales. None of this could save the company.
CLC-нің аяқталуы
1969 жылдың сәуіріндегі бизнестің құлдырауы мен кәсіподақ ереуілі сол жылдың маусымында зауыттың жабылуына әкелді. Ол 3000-нан астам локомотив құрастырғаннан кейін 1971 жылдың тамызында сөйілді, сол кезде Монреаль локомотивтер зауытынан кейін Канаданың екінші ірі коммерциялық өндірушісі болып есептелді. Ескі зауыттың орны ( "D блогы" деп белгілі) 35 жыл бойы бос тұрды, ал бірнеше ұсынылған жобалар іске аспады немесе қалалық мақұлдау алмады. Бұл Онтарио көшесінің бұрынғы өнеркәсіптік жағалауындағы соңғы бос қалған аумақ еді. Топырақтағы бір ғасырлық өнеркәсіптік ластанудың зиянын жою жұмыстарынан кейін, ол жақында үш жоғары қабатты пәтер/кондоминиум үйімен (Локомотив пәтерлері, Каррутерс Уорф және Корольдік Джордж), жоғары қабатты қонақ үймен (Marriott Residences Inn) және шағын қалалық саябақпен (Battery Park) қайта жаңартылды.
Declining business and a union strike in April 1969 closed the plant that June. It was demolished in August 1971 after having constructed over 3000 locomotives from its earliest beginnings, making it at the time, Canada's second largest commercial builder after Montreal Locomotive Works. The site of the old plant (known as "Block D") sat vacant for 35 years while several proposed developments failed to materialize or obtain municipal approval. It would be the last vacated portion of Ontario Street's formerly industrial waterfront to be developed. After work to negate the effects of a century of industrial pollutants in the soil, it has recently been redeveloped with three high rise apartment/condominium buildings (Locomotive Apartments, Carruthers Wharf, and Royal George), a high rise hotel (Marriott Residences Inn), and a small municipal park (Battery Park).