Кіріспе

Канадалық локомотив компаниясы, көбінесе CLC деп аталатын, Канаданың Онтарио штатындағы Кингстон қаласында орналасқан теміржол локомотивтерін өндіруші компания еді. Оның өндіріс орындары Кингстонның жағажай бойындағы Уильям және Гор көшелері арасындағы Онтарио көшесінің оңтүстік жағында болған.

Ерте бастау және банкроттық

CLC өзінің бастауын бірнеше алдыңғы кәсіпорындармен бастады. Ол 1848 жылы Онтарио құю зауыты ретінде қызметін бастады, бірақ локомотивтер құрастыруды басталғаннан кейін Кингстон локомотивтер зауыты деп аталды. Алғашқы бу локомотиві 1854 жылдың 20 желтоқсанында дайын болды. Бұл сол кезде салынып жатқан Канаданың Grand Trunk Railway үшін жасалған төрт локомотивтің біріншісі еді. 1856 жылдың қазан және қараша айларында GTR үшін тағы бес локомотивке қосымша тапсырыс берілді. Дегенмен, 1860 жылы кәсіпорын банкротқа ұшырағанға дейін үштен кем локомотив салынды. 1865 жылы Канадалық қозғалтқыш және машина жасау компаниясы акционерлердің меншігіндегі жаңа компания ретінде құрылды. Ол да 1878-1879 жылдардағы экономикалық дағдарыс кезінде қаржылық қиындықтарға тап болып, банкротқа ұшырады. 1878 жылдың ақпанында ол Canadian Locomotive and Engine Company Ltd. (CL&EC) ретінде қайта ұйымдастырылды. 1881 жылдың сәуір айында тағы бір қайта ұйымдастырудан кейін зауыт жаңартылып, кеңейтілді. Канадалық Тынық мұхиты темір жолына инвестиция салған инвесторлар тобы CL&EC-тің үлкен бөлігіне ие болды, ал CPR-дегі жұмысты жалғастыру үшін қаржы қажет болғанда, олардың үлестері Шотландияның Глазго қаласындағы беделді локомотив жасаушы Dübs and Company компаниясына сатылды, ол 1888 жылдың 1 қаңтарынан бастап бақылауды қолға алды. CL&EC көптеген жылдар бойы CPR-ге локомотивтердің үштен бірін жеткізіп, маңызды жеткізуші болды. Бұл "Dübs" локомотивтері берік және ұзақ қызмет ететін болып саналды.

ККК құрылды және кішігірім табысқа жетті

1900 жылдың қаңтарында CPR және GTR өздерінің локомотивтерін құру туралы шешім қабылдағаннан кейін CL&EC тағы да қаржылық қиындыққа тап болды және зауыт жабылды. Оны жаңа инвесторлар сатып алып, 1901 жылдың ақпанында Canadian Locomotive Company Ltd. деп тіркеді. Бұдан кейін аптасына бір локомотив өндіруге мүмкіндік беретін жақсартулар жасалды. 1911 жылдың маусымында жаңа басшылықпен қайта ұйымдастыру жүзеге асты, бірақ атауы өзгеріссіз қалды. CLC Монреаль локомотивтер зауытының, CPR және басқа да бәсекелес шеберханалар сияқты екі дүниежүзілік соғыстағы соғысқа қатысуға қару-жарақ және оқ-дәрілер жасау арқылы үлес қосты. Соғысқа және одан кейінгі қалпына келтіруге көптеген локомотивтер де салынды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай бу технологиясы өзінің шарына жетті, бірақ Франция, Бельгия және Үндістанға экспорттан басқа өндіріс азайды. 1955 жылы аяқталған соңғы бу локомотивтерінің бірі – 120 1676 кең еңісті, 4-6-2 типіндегі, Үндістанда жолаушылар тасымалына арналған локомотивтер тобы болды. CLC өзінің болашағы дизельдік локомотивтерде деп ойлады, бірақ тәжірибесіздіктен АҚШ-тағы бұрыннан бар өндірушілермен ынтымақтастық мүмкіндіктерін іздеді.

Америкалық өндірушілерді білдіру

1948 жылы CLC, Whitcomb Locomotive Works-ке де ие болған Baldwin Locomotive Works-тің канадалық өкілі атанды. Дегенмен, осы ынтымақтастықтың нәтижесі күтілгендей болмады. Канад ұлттық темір жолы үшін Sterling дизельдік қозғалтқыштарымен жасалған Whitcomb локомотивтері мәселелі болып шықты, ал Baldwin жобалаған локомотивтерге берілген тапсырыстар шала болды. Содан кейін CLC, негізінен теңіз саласында қолданылатын, қарама-қарсы поршенді дизельдік қозғалтқыштарды өндіретін Fairbanks Morse компаниясына жүгінді, ол өзі темір жол локомотивтері нарығына енуге тырысып жатқан еді. 1950 жылы CLC-дегі Baldwin акцияларын жаңа құрылған Canadian Fairbanks Morse сатып алды. Тапсырыстар көбірек және ұзақ мерзімді болды, әсіресе Train Master және Consolidated желілік жобалары үшін. Алайда, Fairbanks Morse жобалары Монреаль локомотив зауыты ұсынған ALCO жобалаған локомотивтеріне немесе General Motors Diesel құрастырған Electro Motive бөлімінің жобаларына бәсекелесе алмады. 1957 жылға қарай тапсырыстар азайды және Fairbanks Morse ақырында Канада мен АҚШ-та локомотив бизнесінен бас тартты. Baldwin және MLW компаниялары кеткеннен кейін, Канада нарығында General Electric және General Motors Diesel компаниялары ғана қалды. Бірақ бұған дейін CLC, үкіметтік агенттіктердің қатысуымен экспорттық нарықта көбірек мүмкіндіктер іздеді, Davenport Besler жобасының шағын өнеркәсіптік локомотивтерін экспорттады. 1955 жылы CLC, Davenport Besler Corp. Inc. компаниясын, оның ішінде Porter локомотивтерінің қорын сатып алды. CPR үшін әдеттегі дизельдік-электрлік емес, дизельдік-гидравликалық дизайнмен жұмыс істейтін, тек Канадада жасалған DTC (Дизельдік айналым моментін түрлендіргіш) құрылыс жасалды. 1965 жылдың 26 шілдесінде CLC Fairbanks Morse (Canada) Ltd. болып қайта құрылды және енді тәуелсіз канадалық компания болмай қалды. Компания теңіз қозғалтқыштары және таразылар сияқты өнеркәсіптік машиналар саласына кеңейгеніне байланысты локомотивтерді құрастыру одан да азайды. Бірақ бұл компанияны құтқара алмады.

CLC-нің аяқталуы

1969 жылдың сәуіріндегі бизнестің құлдырауы мен кәсіподақ ереуілі сол жылдың маусымында зауыттың жабылуына әкелді. Ол 3000-нан астам локомотив құрастырғаннан кейін 1971 жылдың тамызында сөйілді, сол кезде Монреаль локомотивтер зауытынан кейін Канаданың екінші ірі коммерциялық өндірушісі болып есептелді. Ескі зауыттың орны ( "D блогы" деп белгілі) 35 жыл бойы бос тұрды, ал бірнеше ұсынылған жобалар іске аспады немесе қалалық мақұлдау алмады. Бұл Онтарио көшесінің бұрынғы өнеркәсіптік жағалауындағы соңғы бос қалған аумақ еді. Топырақтағы бір ғасырлық өнеркәсіптік ластанудың зиянын жою жұмыстарынан кейін, ол жақында үш жоғары қабатты пәтер/кондоминиум үйімен (Локомотив пәтерлері, Каррутерс Уорф және Корольдік Джордж), жоғары қабатты қонақ үймен (Marriott Residences Inn) және шағын қалалық саябақпен (Battery Park) қайта жаңартылды.