Марко да Гальяно: Италия барокко дәуірінің композиторы
Marco da Gagliano
Марко да Гальяно (1582-1643) – италияндық барокко дәуірінің композиторы. Опера тарихындағы маңызды тұлға, соната мен мадригалды дамытқан. Флоренциялық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы Марко да Гальяно (1 мамыр 1582 – 25 ақпан 1643) – ерте барокко дәуірінің итальян композиторы. Ол операның алғашқы тарихында және соло және концерттік мадригалдың дамуында маңызды роль атқарды.
Italian composer
Marco da Gagliano (1 May 1582 – 25 February 1643) was an Italian composer of the early Baroque era. He was important in the early history of opera and the development of the solo and concerted madrigal.
Өмір
Ол Флоренцияда дүниеге келіп, өмірінің көп бөлігін сонда өткізді. Діни бірлестік пен Лука Батиден оқығаннан кейін, 1602 жылдан бастап алты жыл бойы Сан-Лоренцо шіркеуінде ән салушының мұғалімі болып жұмыс істеді. 1607 жылы ол Мантуяға барып, Гонзага әулеті үшін музыка жазды, соның ішінде Ла Дафна операсының таңғажайып қойылымын жасады. 1609 жылы Флоренцияға оралып, Compagnia dell'Arcangelo Raffaello ұйымында маэстро ди капелла болды, осы ұйымда ол бала кезінде музыкалық білім алған. Кейін сол жылы Медичилер оны өз сарайының маэстро ди капелласы етіп тағайындады, және ол бұл қызметте 35 жыл бойы болды.
He was born in Florence and lived most of his life there. After study with a religious confraternity and Luca Bati, he was employed for six years from 1602 by the church of San Lorenzo as a singing instructor. In 1607, he went to Mantua, where he wrote music for the Gonzaga family, including his impressive operatic setting of La Dafne. In 1609, he returned to Florence to become maestro di cappella at the Compagnia dell'Arcangelo Raffaello, the organisation from which he had received his boyhood musical training. Later that same year, the Medici made him maestro di cappella of their court, a position he held for 35 years.
Музыка және әсер
Гальяно Медичи үшін діни және әлемдік музыканың көптеген шығармаларын жазды; сонымен қатар, ол әнші және аспапшы болды, оларға жеке орындап көңіл көтерді. Оның туындыларына он төрт жарияланған опера кіреді, олардың екеуі сақталған: Андреа Сальвадоридің либреттосына жазылған «Ла Флора» (1628) және «Ла Дафна» (1608). «Ла Дафна» Ринуччинидің либреттосын ең жақсы музыкалық безендіру ретінде мақталды, тіпті мәтін бойынша алғаш опера жазған Жакопо Пери де осылай бағалады. Осы арада Гальяно немесе басқа біреу Ринуччинидің поэзиясын либретто үшін соншалықты өзгертті, кейбір жерлерде түпнұсқаның іздерін табу қиын. Пери Гальяноның мәтінді музыкаға қою әдісінің басқалардан гөрі тікелей тілге жақын болғанын, демек, бұрынғы онжылдықтардағы Флоренциялық Камератаның ежелгі грек музыкасының (болжамды) ерекшеліктерін қайта жаңғырту мақсатын орындағанын айтты. Гальяноның басқа музыкаларына жеке монодиялар және көптеген мадригалдар кіреді. Монодия барокко стиліндегі жаңалық болса, мадригалдардың көпшілігі а капелла орындалады және кеш Ренессанс дәуірінің стилінде жазылған (17 ғасырдың басында континуо мадригалы басым бола бастады; мысалы, Монтевердидің шығармаларында). Оның музыкасындағы прогрессивті және консервативті бағыттардың осы үйлесімін көруге болады: оның кейбір діни музыкасы а капелла, өткен ғасырдың prima prattica стилінде, ал басқа туындылары Венеция мектебінің ықпалын көрсетеді. Гальяно өз заманында өте ықпалды болды, бұл Медичилер сарайындағы барлық музыкалық іс-шаралардың басшысы ретіндегі оның мәртебесіне сәйкес келеді; алайда, оның танымалдылығы өлімінен кейін азайды және оның музыкасы Монтеверди сияқты замандастарының артында қалды.
Gagliano wrote an enormous quantity of music, both sacred and secular, for the Medici; in addition, he was a singer and instrumentalist who entertained them privately. His works include fourteen published operas, of which two survive, La Flora (1628) set to a libretto by Andrea Salvadori and La Dafne (1608). La Dafne was praised as the best setting of the libretto by Rinuccini—even by Jacopo Peri, the first to write an opera on the text. Meanwhile, Gagliano or somebody else revised Rinuccini's poetry for the libretto so extensively that in some places it is impossible to find traces of the original. Peri indicated that Gagliano's way of setting text to music came closer to actual speech than any other, therefore accomplishing the aim of the Florentine Camerata of decades before, who sought to recapture that (supposed) aspect of ancient Greek music. Other music by Gagliano includes secular monodies and numerous madrigals. While the monody was a Baroque stylistic innovation, most of the madrigals are a cappella, and written in a style reminiscent of the late Renaissance (in the first decades of the 17th century, the continuo madrigal was becoming predominant; for example, in the works of Monteverdi). This mix of progressive and conservative trends can be seen throughout his music: some of his sacred music is a cappella, again in the prima prattica style of the previous century, while other pieces show influence of the Venetian School. Gagliano was extremely influential in his time, as could be expected of the Medicis' head of all musical activities at their court; however, his popularity waned after his death, and his music has since been overshadowed by contemporaries such as Monteverdi.