Роберт Фокс Бахер: Американдық ядро физигі және Манхэттен жобасының басшысы

Кіріспе

Американдық ядролық физик (1905–2004)

Роберт Фокс Бачер (31 тамыз 1905 – 18 қараша 2004) – американдық ядролық физик және Манхэттен жобасының жетекшілерінің бірі. Огайо штатының Лаудонвилл қаласында туған Бачер Мичиган университетінен бакалавр және докторлық дәрежелерін алды. 1930 жылы Сэмюэл Гудсмиттің жетекшілігімен атомдық деңгейлердің гиперфина құрылымының Земан эффектісі тақырыбында докторлық диссертациясын қорғады. Калифорния технология институтында (Caltech) және Массачусетс технология институтында (MIT) аспирантурадан кейін Колумбия университетінде жұмыс істеді. 1935 жылы Ханс Бетеден Нью-Йорктің Итака қаласындағы Корнелл университетінде бірге жұмыс істеуге шақыру алды. Бачер Бетемен бірлесіп «Ядролық физика. А: Ядролардың тұрақты күйлері» (1936) кітабын жазды, бұл «Бете Киелі кітабы» деп аталған үш кітаптың біріншісі болды. 1940 жылдың желтоқсанында Бачер MIT-дегі Радиациялық зертханаға қосылды, бірақ Корнеллдегі кадмийдің нейтрондық қимасын зерттеуін тоқтатпады. Радиациялық зертхана екі бөлімге бөлінді: кіріс радиолокациялық сигналдар және шығыс радиолокациялық сигналдар. Бачерге кіріс сигналдары бөлімін басқару тапсырылды. Осы жерде ол ғалымдардың жұмысын үйлестірумен қатар, General Electric және RCA компанияларымен де жұмыс істеу арқылы әкімшілік тәжірибе жинады. 1942 жылы Роберт Оппенгеймер Бачерді Нью-Мексико штатының Лос-Аламос қаласындағы жаңа зертханада Манхэттен жобасына қосылуға шақырды. Бачердің талабы бойынша Лос-Аламос әскери емес, азаматтық зертхана ретінде құрылды. Лос-Аламоста Бачер жобаның P (физика) бөлімін, кейіннен G (құрылғы) бөлімін басқарды. Бачер Оппенгеймермен тығыз байланыста болды және екеуі жобаның барысы туралы күнделікті талқылады. Соғыстан кейін Бачер Корнелл университетінің Ядролық зерттеулер зертханасының директоры болды. Ол сондай-ақ АҚШ-тың Атом энергиясы жөніндегі комиссиясында қызмет етті, бұл комиссия Манхэттен жобасын ауыстырған азаматтық агенттік болды, ал 1947 жылы ол комиссияның алғашқы комиссарларының бірі болды. 1949 жылы ол Caltech-тегі Физика, математика және астрономия бөлімінің жетекшісі болды. 1958 жылы Президенттің ғылыми кеңес комитетіне мүше болып тағайындалды. 1962 жылы Caltech-тің вице-президенті және проректоры болды. 1970 жылы проректорлық қызметінен кетіп, 1976 жылы зейнеткер профессор атанды. Ол 2004 жылы 99 жасында дүние салды.

Robert Fox Bacher (August 31, 1905November 18, 2004) was an American nuclear physicist and one of the leaders of the Manhattan Project. Born in Loudonville, Ohio, Bacher obtained his undergraduate degree and doctorate from the University of Michigan, writing his 1930 doctoral thesis under the supervision of Samuel Goudsmit on the Zeeman effect of the hyperfine structure of atomic levels. After graduate work at the California Institute of Technology (Caltech) and the Massachusetts Institute of Technology (MIT), he accepted a job at Columbia University. In 1935 he accepted an offer from Hans Bethe to work with him at Cornell University in Ithaca, New York. It was there that Bacher collaborated with Bethe on his book Nuclear Physics. A: Stationary States of Nuclei (1936), the first of three books that would become known as the "Bethe Bible". In December 1940, Bacher joined the Radiation Laboratory at MIT, although he did not immediately cease his research at Cornell into the neutron cross section of cadmium. The Radiation Laboratory was organized into two sections, one for incoming radar signals, and one for outgoing radar signals. Bacher was appointed to handle the incoming signals section. Here he gained valuable experience in administration, coordinating not just the efforts of his scientists, but also those of General Electric and RCA. In 1942, Bacher was approached by Robert Oppenheimer to join the Manhattan Project at its new laboratory in Los Alamos, New Mexico. It was at Bacher's insistence that Los Alamos became a civilian rather than a military laboratory. At Los Alamos, Bacher headed the project's P (Physics) Division, and later its G (Gadget) Division. Bacher worked closely with Oppenheimer, and the two men discussed the project's progress on a daily basis. After the war, Bacher became director of the Laboratory of Nuclear Studies at Cornell. He also served on the U. S. Atomic Energy Commission, the civilian agency that replaced the wartime Manhattan Project, and in 1947 he became one of its inaugural commissioners. He left in 1949 to become head Division of Physics, Mathematics, and Astronomy at Caltech. He was appointed a member of the President's Science Advisory Committee (PSAC) in 1958. In 1962, he became Caltech's vice president and provost. He stepped down from the post of provost in 1970, and became a professor emeritus in 1976. He died in 2004 at the age of 99.

Ерте өмір және мансап

Бачер 1905 жылғы 31 тамызда Огайо штатының Лаудонвилл қаласында дүниеге келді. 1908 жылы отбасы Мичиган штатының Энн-Арбор қаласына көшті, онда Гарри банкир болып, ал Бёрл Мичиган университетінде дауыс сабақтарын оқытты. Бачер В.С. Перри мектебінде, содан кейін Энн-Арбор орта мектебінде білім алды. Ол Мичиган университетінің физика кафедрасының меңгерушісі, профессор Харрисон Рэндаллмен танысты. Рэндалл оны физиканы оқуға ынталандырды. Бачер Мичиган университетіне түсіп, Каппа Сигма студенттік қауымдастығына қосылды және студенттік үйінде тұрды. Екінші курста үйдің басқарушысы болды, бірақ физикаға толыққанды көңіл бөлу үшін үшінші курста үйге оралды. Рэндаллдың кеңесімен ол 1926 жылы Гарвардтың өнер және ғылымдар аспирантурасына түсті, онда докторантура бағдарламасын аяқтады. Оқу ақысын отбасы төледі, бірақ әкесінің жүрегі ауырып, оны төлеуге шамасы келмеді, сондықтан 1927 жылы Бачер Энн-Арборға қайтып оралды және үйде тұрды. Оның жеті топ жетекшісі Джон Х. Уильямс, Роберт Р. Уилсон, Джон Х. Мэнли, Дарол К. Фроман, Эмилио Г. Сегре, Бруно Б. Росси және Дональд В. Керст болды. Бачер Оппенгеймермен тығыз байланыста жұмыс істеді, және екеуі жобаның барысы туралы күнделікті әңгімелесті. 1944 жылдың шілдесінде Оппенгеймер лабораторияны имплозиялық типтегі ядролық қаруды жасауға бағытталған жұмысты күшейту үшін қайта ұйымдастырды, себебі пушка тәрізді конструкция плутониймен жұмыс істемейтін еді. P бөлімі таратылды, ал Бачер G (Гаджет) бөлімінің басшысы болды. Бұл бөлімде Уильям Хигинботам, Сет Неддермейер, Эдвин Макмиллан, Луис Альварес және Отто Фриш сияқты жетекшілер басқаратын он бір топ болды. Жорж Кистиаковскийдің жарылғыш заттар бөлімі (X бөлімі) жарылғыш линзаларды жасағанда, G бөлімі қарудың қалған бөлігін жобалады. Осы мәселелерді шешудің көптеген қиындықтары болды, соның ішінде линзаларды қажетті жылдамдықпен іске қосу тәсілін табу да бар еді. Роберт Ф. Кристидің қатты ядролық конструкциясы табысқа жетуі мүмкін ең сенімді конструкция ретінде таңдалды. Лабораторияның жұмысын үйлестіру үшін Оппенгеймер "Каупанчерлер комитетін" құрды, олар имплозиялық жұмысты "бақылап" және лабораторияның барлық күш-жігерін үйлестіруге тиіс болды. Оған Бачер, Сэмюэл Эллисон, Жорж Кистиаковский, Дик Парсонс, Чарльз Лорицен және Хартли Роу кірді. Нью-Мексико шөлінде бомбаны сынақтан өткізуге арналған күнден үш күн бұрын Бачер ядролық капсуланы (цилиндрлі бөлік, плутоний өзегі мен инициаторын қамтитын) құрастыру тобының құрамына кірді. Капсула оқ ату мұнарасына жеткізіліп, жарылғыш жиналымның ішіндегі шар тәрізді бұрандаға енгізілгенде, ол ілініп қалды. Бачер капсуланың плутоний өзегінен шыққан жылудан кеңейіп, тығырыққа ұшырағанын және екі бөлікті байланыста қалдыру арқылы температураны теңестіріп, капсуланың толық енуіне мүмкіндік беретінін түсінді. Сынақты көргеннен кейін оның реакциясы тек "Жарайды, жұмыс істейді" болды. Бачер 12 тамызда Лос-Аламостағы мұз үйінде Тинианға жөнелту үшін үшінші өзекті дайындап жатқанда, жапондықтардың капитуляцияция келіссөздерін бастағаны туралы хабарды алды. Ол G бөліміне жаңа типтегі өзекті және жиналымдарды жобалау және жасау міндетін қойды, сондай-ақ Роберт Уилсонмен бірлесіп Эдвард Теллердің Супер бомбасын дамытуға шақыратын есепті жасады. Ол Ричард Толман төрағалық еткен Манхэттен жобасының құжаттарын жариялау мәселесін қараған комитетте, сондай-ақ Мэнсон Бенедикт төрағалық еткен халықаралық ядролық энергияны бақылаудың техникалық мүмкіндігін зерттеген комитетте жұмыс істеді. Манхэттен жобасына қосқан үлесі үшін Бачер 1946 жылғы 12 қаңтарда "Ерен еңбегі үшін медальмен" марапатталды.

Bacher was born in Loudonville, Ohio, on August 31, 1905, the only child of Harry and Byrl Fox Bacher. In 1908, the family moved to Ann Arbor, Michigan, where Harry worked as a banker and Byrl as a voice teacher on the University of Michigan faculty. Bacher attended the W. S. Perry School, and later Ann Arbor High School. While there he met Professor Harrison M. Randall, the head of the physics department at the University of Michigan, who encouraged him to study physics. Bacher entered the University of Michigan, where he joined the Kappa Sigma fraternity and lived in the frat house. He became the house manager in his sophomore year, but moved back home in his junior year to concentrate on physics. At Randall's suggestion he applied to the Harvard Graduate School of Arts and Sciences, which he entered in 1926 to study for his doctorate. His fees were paid by his family, but his father had a heart attack and could no longer afford them, so in 1927 Bacher moved back to Ann Arbor, where he lived at home, For his seven group leaders he had John H. Williams, Robert R. Wilson, John H. Manley, Darol K. Froman, Emilio G. Segrè, Bruno B. Rossi and Donald W. Kerst. Bacher worked closely with Oppenheimer, and the two men discussed the project's progress on a daily basis. In July 1944, Oppenheimer reorganized the laboratory to focus on the problem of building an implosion type nuclear weapon, which was necessary because the gun type design would not work with plutonium. P Division was broken up, and Bacher became the head of the G (for Gadget) Division. This much larger division contained eleven groups headed by leaders who included William Higinbotham, Seth Neddermeyer, Edwin McMillan, Luis Alvarez and Otto Frisch. While George Kistiakowsky's Explosives Division (X Division) developed the explosive lenses, G Division designed the rest of the weapon. There were numerous difficulties to overcome, not the least of which was devising a means of detonating the lenses with the required speed. Robert F. Christy's solid core design was chosen as the most likely design to succeed. To coordinate the efforts of the laboratory, Oppenheimer created the "Cowpuncher Committee", so called because they were to "ride herd" on the implosion effort and coordinate all the efforts of the laboratory. It included Bacher, along with Samuel Allison, George Kistiakowsky, Deak Parsons, Charles Lauritsen and Hartley Rowe. Three days before the day the bomb was to be test detonated in the New Mexico desert, Bacher was part of the pit assembly team, which assembled the nuclear capsule (a cylindrical section of the uranium tamper, containing the plutonium core and initiator) in an old farmhouse near the Alamogordo testing site. When the capsule was driven to the shot tower and inserted into the spherical tamper, inside the explosive assembly, it stuck. Bacher recognized that expansion of the capsule due to the heat given off by the plutonium core was causing the jam, and that leaving the two parts in contact would equalize temperatures and allow the capsule to be inserted fully. After watching the test, his reaction was merely "Well, it works." Bacher was packaging the third core for shipment to Tinian on August 12 at the Ice House at Los Alamos when he received word that the Japanese had initiated surrender negotiations. He had already set G Division the task of designing and building new types of cores and assemblies, and he co authored a report with Robert Wilson urging the development of Edward Teller's Super bomb. He served on a committee chaired by Richard Tolman that looked into declassifying documents produced by the Manhattan Project, and one chaired by Manson Benedict that investigated the technical feasibility of international control of nuclear energy. For his services to the Manhattan Project Bacher was awarded the Medal for Merit on January 12, 1946.

Атом энергиясы жөніндегі комиссия

Соғыстан кейін Бачер Итакаға оралып, Корнеллдің ядролық зерттеулер зертханасын басқарды. Ол Бетпен келісіп, Корнеллдің жоғары энергиялы ядролық физика саласында жетекші болуы үшін жаңа синхротрон қажет екенін, бірақ ең алдымен оны орналастыруға орын табу керек екенін айтты. Алайда, 1946 жылы Бачер Америка Құрама Штаттарының өкілдері Толман мен Оппенгеймермен бірге Біріккен Ұлттар Ұйымының жаңа Атом энергиясы жөніндегі ғылыми және техникалық кіші комитетіне тағайындалды. Сондықтан Бачер уақытын Итака мен Нью-Йорк арасында бөлуге мәжбүр болды. 1946 жылдың қазан айында Дэвид Лилиенталь Бачерден АҚШ Атом энергиясы комиссиясының алғашқы комиссарларының бірі болуын сұрады. Бұл азаматтық мекеме соғыс кезіндегі Манхэттен жобасын алмастыру үшін құрылып жатқан еді. Республикашыл болғандықтан, Бачердің АҚШ Конгресінің Атом энергиясы жөніндегі бірлескен комитетінің сенат мүшелері оны 8–0 дауыспен оңай бекітті. Ол бес комиссардың ішіндегі жалғыз ғалым болғандықтан – оның осы лауазымды қабылдауына себеп болған маңызды фактор – ол Атом энергиясы комиссиясының ықпалды Бас кеңесші комитетін іріктеуде жетекші рөл атқарды. Оған тоғыз ғалым тағайындалды: Джеймс Конант, Ли Дюбридж, Энрико Ферми, Роберт Оппенгеймер, Исидор Исаак Раби, Хартли Роу, Гленн Сиборг, Сирил Стэнли Смит және Худ Уортингтон. Бачер және әріптес комиссар Самнер Пайк Лос-Аламос пен Ханфорд полигондарын тексеріп, Норрис Брэдберимен (Оппенгеймерден кейін директор болып тағайындалған) Лос-Аламостағы бөлінуге жарамды материалдарды тізімдеді. Ол 1946 жылы тек тоғыз атом бомбасы жасалғанын, ал 1947 жылы тек төртеуін жасауға болатынын анықтады, себебі Ханфордтағы реакторлардың өндірістік проблемалары болды. Бұл мәселелер шешілуге жақын болғанда, Бачер 1948 жылы Эневетак атолындағы «Сандстоун» операциясының ядролық сынақтарын Атом энергиясы комиссиясының өкілі ретінде бақылады. Бачердің бастапқы екі жылдық мерзімі 1949 жылдың 1 қаңтарында аяқталуға тиіс еді, бірақ президент Гарри Трумэн оны қызметін жалғастыруға көндірді. Бачер 1949 жылдың мамыр айында отставкаға кетті, бірақ президент оны бұл шешімінен қайтара алмады. Бачер академиялық ортаға қайта оралуды қалаған, бірақ Роберт Уилсон қазір Корнеллдің ядролық зерттеулер зертханасының басшысы болды, және Бачер Лос-Аламостағы топ жетекшілерінің бірі болған адамға бағынудың қиын болатынын сезінді. Сондықтан ол Ли Дюбриджтен физика, математика және астрономия бөлімінің меңгерушісі қызметін қабылдады. Алайда Атом энергиясы комиссиясының жұмысын толығымен қалдыру оңай болған жоқ. Сенатор Бурк Хиккенлупер комиссияны басқарудағы кемшіліктерге, әсіресе Ханфордтағы шығындардың артуына, коммунистке стипендия беруге және Аргонн ұлттық зертханасынан уранның жоғалуына айыптады. Бачер Лилиентальдің қорғанында Атом энергиясы жөніндегі бірлескен комитеттің алдында куәлік беру үшін Вашингтонға оралуға міндетті болды. 1949 жылдың қыркүйек айында тағы бір дағдарыс туды, ол кезде әуе күштері Кеңес Одағының RDS 1 ядролық сынағының белгілерін анықтады. Бачер Оппенгеймер, Парсонс, генерал Хойт Ванденберг, Атом энергиясы комиссарлары және Уильям Пенни басқаратын британдық делегациямен бірге не істеу керектігін талқылады. Британ фунтының құнсыздануы қаржы дағдарысын тудырды және нарықтардың жаңалыққа қалай реакция жасайтыны туралы алаңдаушылық болды. Оппенгеймер мен Бачер ядролық сынақтың дәлелін нақты деп таныды, және Бачер, әсіресе, көпшілікке хабарлауды қолдады, өйткені білетін адамдардың саны ақпараттың жария болуын анық болды. Трумэн бірнеше күннен кейін бұл туралы хабарлады.

After the war, Bacher returned to Ithaca to head Cornell's Laboratory for Nuclear Studies. He agreed with Bethe that what Cornell needed to become a major player in high energy nuclear physics was a new synchrotron, but first he needed to find somewhere to put it. However, in 1946 Bacher was appointed to the Scientific and Technical Subcommittee of the new United Nations Atomic Energy Commission, along with fellow United States representatives Tolman and Oppenheimer. Bacher therefore had to divide his time between Ithaca and New York City. In October 1946 David Lilienthal asked Bacher to become one of the inaugural commissioners of the United States Atomic Energy Commission, the civilian agency that was being formed to replace the wartime Manhattan Project. As a Republican, Bacher was easily confirmed by the Senate members of the United States Congress Joint Committee on Atomic Energy by an 8–0 vote. As he was the only one of the five commissioners who was a scientist—an important factor in his decision to accept the post—he played a leading role in the selection of the Atomic Energy Commission's influential General Advisory Committee to which nine scientists were appointed: James Conant, Lee DuBridge, Enrico Fermi, Robert Oppenheimer, Isidor Isaac Rabi, Hartley Rowe, Glenn Seaborg, Cyril Stanley Smith and Hood Worthington. Bacher and fellow commissioner Sumner Pike began with an inspection of Los Alamos and the Hanford Site, and conducted an inventory of the fissionable material at Los Alamos with Norris Bradbury, who had succeeded Oppenheimer as its director. He found that only nine atomic bombs had been built in 1946; only four would be in 1947, primarily due to production problems with the reactors at Hanford. These problems were on their way to resolution when Bacher observed the Operation Sandstone nuclear tests at Enewetak Atoll in 1948 as the Atomic Energy Commission's representative. Bacher's original two year term would have expired on January 1, 1949, but President Harry Truman convinced him to stay on. Bacher resigned in May 1949, and this time the President was unable to dissuade him. Bacher wished to return to academia, but Robert Wilson was now the head of Cornell's Laboratory for Nuclear Studies, and Bacher felt that it would be awkward working for someone who was one of his group leaders at Los Alamos. He therefore accepted an offer from Lee DuBridge of the chair of the Division of Physics, Mathematics, and Astronomy at Caltech. However the work at the Atomic Energy Commission was not so easily left behind. Senator Bourke Hickenlooper charged the commission with mismanagement, specifically cost overruns at Hanford, awarding a scholarship to a communist, and the loss of of uranium from the Argonne National Laboratory. Bacher felt obligated to return to Washington to testify on Lilienthal's behalf before the Joint Committee on Atomic Energy. Another crisis broke in September 1949 when the Air Force picked up signs of the Soviet Union's RDS 1 nuclear test. Bacher joined Oppenheimer, Parsons, General Hoyt Vandenberg, the Atomic Energy Commissioners and a British delegation under William Penney to discuss what to do. The recent devaluation of the British pound had already triggered a financial crisis, and there was concern about how the markets would react to the news. Oppenheimer and Bacher saw the evidence of a nuclear test as conclusive, and Bacher in particular came down strongly on the side of making a public announcement, as the number of people who already knew made a leak almost inevitable. Truman made the announcement a few days later.

Калтек

Бахердің Калтехтегі бөлім төрағасы 1945 жылы Роберт Милликан зейнеткерлікке шыққаннан бері бос тұрды. Бұл лауазым профессорлық атаққа ие болғанымен, көбінесе әкімшілік қызметті қамтыды. 1949 жылы бөлімде 17 профессор жұмыс істеді, олардың тоғызы – физик, екеуі – астрофизик, ал қалған алтысы – математик. Бөлімде Әскери-теңіз зерттеулер бюросының қаржыландыруымен жұмыс істейтін екі әлемдік деңгейдегі зертхана болды: Милликан құрған Космикалық сәулелер зертханасы, оны қазір Карл Андерсон басқарады, және Чарльз Лауритсен басқаратын В.К. Келлог Радиациялық зертханасы. Дегенмен, жоғары энергиялық физиканы зерттеуге арналған жабдықтар мүлдем болған жоқ, оларды бастапқыдан құру қажет еді. Бахердің жоғары энергиялық физика саласына көшуіне Дубридж ғана емес, Андерсон мен Лауритсен де толық қолдау көрсетті. Лауритсен жаңа 600 МэВ синхротронын жобалау үшін Роберт Лангмуирді жұмысқа алған еді, ал Бахер оны орналастыру үшін Паломар обсерваториясының айнасын ұнтақтау және жылтырату үшін бастапқыда пайдаланылған, бірақ 1948 жылдан бері бос тұрған үлкен ғимаратты тапты. Ол Атом энергиясы жөніндегі комиссия мен Әскери-теңіз зерттеулер бюросының 1 миллион долларлық грантын қамтамасыз етіп, осы және басқа да қажетті жабдықтарды салуға, ал оларды жыл сайын 300 000 доллармен басқаруға жағдай жасады. Жабдықтар ғана жеткіліксіз еді, Бахерге физиктер де қажет болды. Лауритсен Роберт Кристиді жұмысқа алып, осы бағытта да бастама көтерді. Бахер тәжірибелік физиктер Алвин В. Толлеструп, Роберт М. Уокер және Мэтью Сэндсті жұмысқа алды. Бірақ Бахер ең көп қалаған физик – Ричард Фейнман еді. Оны жұмысқа алу үшін Бахер оған жоғары жалақы ұсынды және Фейнманның 1950–1951 жылдардағы Бразилиядағы демалысын қаржыландыруға келісті. Фейнман 1965 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығын жеңіп алды. 1955 жылы Бахер Мюррей Гелл-Маннды жұмысқа алды, ол 1969 жылы Нобель сыйлығын жеңіп алды. Радиоастрономияның салыстырмалы түрде жаңа саласы Бахердің қызығушылығын тудырды, ол 1955 жылы Австралияның ғылыми және өнеркәсіптік зерттеулер ұйымынан Джон Болтон мен Гордон Стэнлиді жұмысқа алды. Әскери-теңіз зерттеулер бюросының гранты Болтонға Оуэнс аңғары радио обсерваториясын салуға мүмкіндік берді, ол квазарларды зерттеудің маңызды орталығына айналды. Калтехтегі қызметі Бахердің Вашингтондағы қызметіне нүкте қойған жоқ. Ол 1953 жылдың 18 қарашасынан 1955 жылдың 30 маусымына дейін және 1957 жылдың 9 желтоқсанынан 1959 жылдың 31 желтоқсанына дейін президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің ғылыми кеңесшілер комитетінің (PSAC) мүшесі болып екі мерзім қызмет етті. Алғашқы мерзімінде ол 1954 жылы Оппенгеймердің қауіпсіздік жөніндегі тыңдауында өзінің ескі досының атынан куәлік берді. Екінші мерзімінде ол Джеймс Л. Фиск пен Эрнест Лоуренспен бірге Ядролық сынақтарға ішінара тыйым салу туралы келісімді қалай бақылауға болатындығын зерттеді. Бахер 1962 жылға дейін Калтехтегі физика, математика және астрономия бөлімінің төрағасы болды, содан кейін ол вице-президент және проректор болып тағайындалды. Ол 1970 жылы 65 жасқа толғанда проректорлық қызметінен кетіп, 1976 жылы зейнеткер профессор атанды. Американдық философиялық қоғамға және Американдық өнер мен ғылым академиясына мүше болып сайланды. Бахер 2004 жылдың 18 қарашасында Калифорния штатының Монтесито қаласындағы зейнеткерлер үйінде қайтыс болды. Оның артында қызы Марта Бачер Итон және ұлы Эндрю Доу Бачер қалды, ол Индиана университетінде ядролық физик болып жұмыс істеді, оның әйелі Жан 1994 жылдың 28 мамырында қайтыс болды. Оның құжаттары Калифорния технологиялық институтының мұрағатында сақтаулы.

The division chair that Bacher now occupied at Caltech had been vacant since Robert A. Millikan had retired in 1945. Although nominally a professorship, it was primarily an administrative post. In 1949 there were 17 professors in the department, of whom nine were physicists, two were astrophysicists, and the remaining six were mathematicians. There were two world class research laboratories funded by the Office of Naval Research, the Cosmic Ray Laboratory that had been founded by Millikan, which was now directed by Carl Anderson, and the W. K. Kellogg Radiation Laboratory which was directed by Charles Lauritsen. But there were no facilities for high energy physics; these would have to be created from scratch. In moving into high energy physics Bacher had the full support not just of DuBridge, but of Anderson and Lauritsen as well. Lauritsen had already hired Robert Langmuir to begin designing a new 600 MeV synchrotron, and Bacher found a large building to house it that had originally been used for grinding and polishing the Palomar Observatory's mirror, but which had been empty since 1948. He arranged for Atomic Energy Commission and Office of Naval Research grants worth $1 million to build it and the other required facilities, and $300,000 a year to run it. Facilities were not enough; Bacher needed physicists. Lauritsen had made a start on this too, by hiring Robert Christy. Bacher hired experimental physicists Alvin V. Tollestrup, Robert M. Walker and Matthew Sands. The physicist that Bacher decided he wanted most, though, was Richard Feynman. To get him, Bacher offered a large salary, and agreed to pay for Feynman's 1950–1951 sabbatical in Brazil. Feynman would go on to win the Nobel Prize in Physics in 1965. In 1955 Bacher hired Murray Gell Mann, who would win the Nobel Prize in 1969. The relatively new field of radio astronomy sparked Bacher's interest, and he hired John Bolton and Gordon Stanley from the Australian Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation in 1955. A grant from the Office of Naval Research allowed Bolton to build the Owens Valley Radio Observatory, which became an important center for the study of quasars. Caltech did not spell an end to Bacher's service in Washington. He served two terms as a member of the President's Science Advisory Committee (PSAC) under President Dwight D. Eisenhower, from November 18, 1953, to June 30, 1955, and from December 9, 1957, to December 31, 1959. During his first term he testified on behalf of his old friend at the Oppenheimer security hearing in 1954. During his second, he worked with James L. Fisk and Ernest Lawrence to examine how a Partial Nuclear Test Ban Treaty could be monitored. Bacher remained chair of the division of physics, mathematics and astronomy at Caltech until 1962, when he was appointed as vice president and provost. He stepped down from the post of provost in 1970 at the age of 65, and became a professor emeritus in 1976. the American Philosophical Society, and the American Academy of Arts and Sciences. Bacher died on November 18, 2004, at a retirement home in Montecito, California. He was survived by his daughter, Martha Bacher Eaton, and son, Andrew Dow Bacher, a nuclear physicist working at Indiana University, his wife Jean having died on May 28, 1994. His papers are in the California Institute of Technology Archives.