Лондон қаласындағы Сент Магнус шіркеуі

Кіріспе

Лондондағы шіркеу

Сент Магнус Мартирі, Лондон көпірі – Лондон Ситиіндегі Англия шіркеуі және приход. Лондонның Ұлы өрт монументіне жақын, Төменгі Темза көшесінде орналасқан бұл шіркеу Лондон епархиясының құрамына кіреді және Фулхам епискобының рухани қамқорлығында. Бұл I санаттағы ескерткіш. Шіркеудің ректоры "Кардинал ректор" атағын тағайындап жүреді және 2016 жылы Санкт-Пол соборының кіші канондар колледжі таратылғаннан бері Англия шіркеуіндегі кардинал атағын қолданатын жалғыз дін қызметкері болып табылады. Сент-Магнус Лондон көпірінің бастапқы жобасында, Сити мен Саутворк арасында орналасқан. Ежелгі приход 1670 жылы Сент-Маргарет, Нью-Фиш-стрит, ал 1831 жылы Сент-Михаэль, Крук-Лейн приходтарымен біріктірілді. Біріккен үш приходтың әрқайсысы өзділерінің діни қызметкерлері мен шіркеу күзетшілерін сақтап қалды. Әлі де әр үш приходқа шіркеу хатшылары тағайындалып келеді. Сент-Магнус – Балық сатушылар және сантехниктердің құрметті компанияларының гильдиялық шіркеуі, сондай-ақ Bridge және Bridge Without Ward шіркеуі. Бұл шіркеу Нью-Йорктегі Қайта тірілу шіркеуімен туысқан. Оның маңызды орны мен әсемдігі әдебиетте жиі еске алынады. Чарльз Диккенстің "Оливер Твист" романында Нэнси Лондон көпірінде мистер Браунлоу пен Роза Мэйлимен құпия кездесуге бет алғанда, "ежелгі Сент-Сэвиор шіркеуінің мұнарасы мен Сент-Магнустың мұнарасы, ежелгі көпірдің ұлы күзетшілері, қараңғылықта көрінді" деп суреттеледі. Шіркеудің рухани және сәулеттік маңызы Т.С. Элиоттың "Шөл дала" поэмасында көрсетілген, онда ол "Магнус Мартирдің қабырғалары / Иониялық ақ және алтынның түсіндіріле алмайтын сұлулығын сақтайды" деп жазған. Ол әрі қосымша түсіндірмеде "Магнус Мартирінің ішкі кеңістігі, менің ойымша, Реннің жасаған ішкі кеңістіктерінің ең тамашасының бірі" деп атап өткен. Элиоттың өмірбаянын жазғандардың бірі, ол бастапқыда Сент-Магнусты оның "сұлулығы" үшін эстетикалық тұрғыдан ұнатқанын, ал кейін күнәкар ретінде келгенде оның "тиімділігін" бағалағанын айтады.

Арналу

Шіркеу 16 сәуірде немесе 1116 жылы (нақты жылы белгісіз) қайтыс болған Оркни графы Магнус Эрлендссонға арналған. Ол өзінің саяси қарсыласы, туысымен билік үшін күрес кезінде тұтқындалып, Эгилсай аралында қаза тапты. Магнус ізгілігімен және мейірімділігімен танымал болды және 1135 жылы қасиетті деп жарияланды. Магнустың әпкесі Гунхильд Эрлендсдоттердің ұлы Рональд 1136 жылы Оркни графы болды және 1137 жылы Кирквалл қаласындағы Магнус соборын салуды бастады. Сент Магнустың тарихы 20-шы ғасырда Джордж Маккей Браунның «Магнус» романы негізінде сэр Питер Максвелл Дэвис жазған «Сент Магнустың шейіт болуы» (1976) операсында қайта айтылды. Дегенмен, шіркеу 18-шы ғасырға дейін Оркнидің Магнусына байланысты болмаған. Ол кезде шіркеудің «276 жылы император Аврелианның қол астында қаза тапқан Магнус немесе Магнестің есімімен аталуы мүмкін [бұл Кесариялық Маммға сілтеме болуы мүмкін, оның мейрамы 17 тамызда], немесе сол аттас адамға, ол атақты апостол немесе Оркад архиепископы болған» деген пікір айтылды. Келесі ғасырда көптеген тарихшылар шіркеудің Римнің Кесариялық әулиесіне арналғанын ұсынды. Танымал даниялық археолог, профессор Йенс Якоб Асмуссен Ворсаэ (1821–1885) 1846-1847 жылдары Британ аралдарына сапары кезінде, «Викинг дәуірі» тұжырымын қалыптастырғанда және 1852 жылы жарық көрген «Англия, Шотландия және Ирландиядағы даниялықтар мен норвегиялықтар туралы есептерінде» Оркнидің Магнусына қатыстылығын жақтады. Бұл теория дереу ғылыми еңбектерге және жол көрсетушілерге енді. 1919 жылы Оркнидің Магнус әулиесінің реликвияларының табылуы скандинавиялық меценатқа деген қызығушылықты арттырды, ал 1921 жылы келген пастор бұл байланысты қолдады. Оркнидің Магнусына арналған шіркеудің бағышталуы 1926 жылы Лондон епискобымен расталды. Осы шешімге сәйкес 1926 жылдың 16 сәуірінде мерекелік қызмет өтті. Сент Магнустың қайтысының 900 жылдығы 2016 жылдың 16 сәуірінде Папалық жоғары месса және салтанатты Папалық кешкі аспен атап өтілді, бірақ 2017 жылы Оркнидегі Магнус соборында тойланды. Бастапқы шіркеу Оркнидің Магнусы қасиетті деп жарияланғаннан шамамен бір ғасыр бұрын салынған, және ол Лондонда 1050 жылдарға дейін орнамаған Сент-Олаф культінен бұрын салынған болуы мүмкін. Шіркеудің Сент Магнусқа бағышталуы (Сент Ботольфқа арналған төрт қалалық шіркеу сияқты) 11-шы ғасырда белгілі бір қасиеттілердің реликвияларына деген қызығушылықты көрсетті. Нормандық жаулап алудан бұрын осы ертедегі Сент Магнусқа табынушылық болды; бірнеше ағылшын монастырь үйлері әулиенің реликвиялары бар екенін мәлімдеді; король Эдгар Вестминстер аббаттығына біреуін берді, ал Питерборо аббаттығының реликвиялар жинағында Сент Магнус шейітінің қолы, сондай-ақ Сент Освальдтың әйгілі қолы болды. 19 тамызда тойланатын Мартир Сент Магнустың мейрамы 8-шы ғасырдағы Геласиан Сакраментариясынан және 11-16 ғасырлардағы Джумиегес Робертінің миссалынан бастап көптеген литургиялық күнтізбелерде кездеседі. Сондықтан шіркеудің бастапқы бағышталуы, Рихард Томсонның 1827 жылғы «Лондон көпірінің хроникасында» жазғандай, Ананьидің Магнусына (Sancti Magni martiris et episcopi Tranensis) арналған болуы мүмкін. Бұл бағыштауға 1027 жылы Кнуттың Римге саяхаты немесе 1023 жылы Альфаге, епископ және шейіт қалдықтарының Кентербериге ауысуы әсер еткен болуы мүмкін. 19 тамыздағы мейрам 16-шы ғасырда да тойланды. Ол Майлс Ковердейлдің Киелі кітапқа жасаған аудармасына қоса берілген Альманахқа және 1564 жылғы Прецесс Привитаеге (Елизавета I жеке құлшылық үшін рұқсат берген) енгізілген, бірақ Жалпы дұғалар кітабынан алынып тасталды. Ол сондай-ақ Триденттік күнтізбенің құрамына кірмеді, өйткені ол Успендіктің октавасына кірді, бірақ жергілікті күнтізбелерде сақталды. Мартирологиум Романумда Ананьидің Магнус әулиесі де сақталған.

The church is dedicated to St Magnus Erlendsson, Earl of Orkney, who died on 16 April in or around 1116 (the precise year is unknown). He was executed on the island of Egilsay having been captured during a power struggle with his cousin, a political rival. Magnus had a reputation for piety and gentleness and was canonised in 1135. St Ronald, the son of Magnus's sister Gunhild Erlendsdotter, became Earl of Orkney in 1136 and in 1137 initiated the construction of St Magnus Cathedral in Kirkwall. The story of St Magnus has been retold in the 20th century in the chamber opera The Martyrdom of St Magnus (1976) by Sir Peter Maxwell Davies, based on George Mackay Brown's novel Magnus (1973). However, the church was not linked to St Magnus of Orkney before the 18th century when it was suggested that the church was either "dedicated to the memory of St Magnus or Magnes, who suffer'd under the Emperor Aurelian in 276 [this appears to be a reference to St Mammes of Caesarea, whose feast day is on 17 August], or else to a person of that name, who was the famous Apostle or Bishop of the Orcades." For the next century most historians followed the suggestion that the church was dedicated to the Roman saint of Cæsarea. The famous Danish archaeologist Professor Jens Jacob Asmussen Worsaae (1821–85) promoted the attribution to St Magnus of Orkney during his visit to the British Isles in 1846 7, when he was formulating the concept of the 'Viking Age', and in his Account of the Danes and Norwegians in England, Scotland, and Ireland" of 1852. This theory immediately found its way into both guides and academic works. The discovery of St Magnus of Orkney's relics in 1919 increased interest in a Scandinavian patron and this connection was encouraged by the Rector who arrived in 1921. The dedication to St Magnus of Orkney was confirmed by the Bishop of London in 1926. Following this decision a patronal festival service was held on 16 April 1926. The 900th anniversary of the death of St Magnus was marked with a Pontifical High Mass and Solemn Pontifical Vespers on 16 April 2016, but in 2017 at St Magnus Cathedral in Orkney. The original church pre dated the canonisation of St Magnus of Orkney by around a century and was also probably constructed before the cult of St Olaf, which did not become established in London until the 1050s. The dedication of the church to St Magnus (as for the four City churches dedicated to St Botolph) at least partly reflected interest in particular saints' relics during the 11th century. There was a cultus to this earlier St Magnus before the Norman Conquest; several English monastic houses claimed to have relics of the saint; King Edgar gave one to Westminster Abbey and the relic collection of Peterborough Abbey included the hand of St Magnus the Martyr as well as the famous arm of St Oswald. The feast of St Magnus the Martyr, celebrated on 19 August, appears in most liturgical calendars from the Gelasian Sacramentary in the eighth century and the missal of Robert of Jumièges in the 11th century to the 16th century. The original dedication of the church may therefore, as noted by Richard Thomson in his Chronicles of London Bridge of 1827, have been to St Magnus of Anagni (Sancti Magni martiris et episcopi Tranensis), a putative third century bishop who was martyred in the reign of the Emperor Decius and whose relics were translated from Fondi to Veroli and then to Anangni in the 9th century. It is possible that the dedication might also have been influenced by Cnut's journey to Rome in 1027 or by the translation to Canterbury in 1023 of the remains of Alphage, Bishop and Martyr, from St Paul's Cathedral, where a cult had rapidly developed at his tomb. The feast on 19 August was still celebrated in the 16th century. It was included in an Almanack attached to Miles Coverdale's translation of the Bible and in the Preces Privitae of 1564 (authorised by Elizabeth I for private devotion), but was excluded from the Book of Common Prayer. It was also omitted from the Tridentine calendar, falling as it did within the Octave of the Assumption, but has remained in local calendars. St Magnus of Anagni also remains in the Martyrologium Romanum.

11-12 ғасырлар: негіздері

314 жылы Лондон митрополиті Арль сотына қатысты, бұл сол кезге дейін Лондонда христиан қауымы болғанын көрсетеді, ал 1993 жылы Тауэр-Хилл маңында қазылған үлкен дәлізді ғимаратты Миландығы 4 ғасырлық Әулие Текла соборымен салыстыру ұсынылған. Дегенмен, Лондон қаласындағы ортағасырлық шіркеулердің римдік негіздемесі болғанына ешқандай дәлел жоқ. Археологиялық мәліметтерге сәйкес, көпірдің орны 5 ғасырдың басынан 10 ғасырдың басына дейін қоныстанбаған. Экологиялық мәліметтер көрсеткендей, бұл аймақ сол кезеңде далада болған, онда есекжем мен қызылша өскен. Ұлы Альфредтің 886 жылы Лондонның қабырғалы бөлігін қайта басып алу туралы шешімінен кейін Куинхит пен Биллингсгейтте жаңа порты құрылды. 11 ғасырдың басында ағаш көпір салынды, бұл шеберлер мен саудагерлердің көпір маңына қоныстануына ықпал етті. 10-11 ғасырларда, теңіз саудасы қайта жанданғанда, көпірден төмен орналасқан кемежайлардың маңызы артты. Қаланың шығыс бөлігіне өзеннен жететін көшелер көпірдің маңында салынды. Балықшылар көшесі көпірден Бишопскейтке дейін созылды. Римдік өзен қабырғасының оңтүстігіндегі тар жер белдеуі жеткілікті кеңейіп, көптеген ғимараттарды қабылдады, ал қабырғаның бір бөлігінің құлауы, шамамен 1016-1066 жылдар аралығында, кіруге қолайлы жағдай жасады. Сол кезде су жағалауы қызғыбалы орын болды, өзен жағалауындағы қабырғадан өзенге қарай төмендейтін бөгеттер салынды. Ботольф кемежайы мен Биллингсгейтті жаңадан салынған көпірге жалғастыратын жол 11 ғасырдың ортасында пайда болды. Темза көшесі 11 ғасырдың екінші жартысында ескі римдік өзен жағалауының қабырғасының (солтүстігінде) артында пайда болды, ал 1931 жылы жақын жердегі ғимараттың іргесін қазу кезінде осыдан үйінді табылды. Ол қазір шіркеу мұнарасының түбінде тұр. Сент-Магнус 11 ғасырда көпірдің маңындағы халықтың өсуіне қызмет ету үшін Темза көшесінің оңтүстігіне салынды. Кішкентай ежелгі приход ескі көпірдің екі жағындағы су жағасындағы 'Стефан жолынан' (кейінірек Чурчехоулен немесе Чиркярд аллеясы) және 'Ойстергейттен' (кейінірек Уотер-лейн немесе Гулли-хоул деп аталды) батыс жағында 'Ретересгейтке' (Пуддинг-лейннің оңтүстік жалғасы) шығыс жағында, Fish Street Hill (алғашқыда Бридж-стрит, содан кейін Нью-Фиш-стрит) және Темза-стрит арқылы құрылған жол қиылысында орналасқан. Ортағасырлық приходқа сонымен қатар Drinkwater's Wharf (иесі Томас Дринквотер есімді) және Fish Wharf, ол шіркеуден оңтүстікке қарай орналасқан, кірді. Соңғысы маңызды болды, өйткені балық сатушылардың дүкендері кемежайда орналасқан. Бұл үйді 1446 жылы Эндрю Хант ректор мен шіркеу қызметкерлеріне арнап ойлап тапқан. Ежелгі приход көпірдің екі жағындағы бөгеттердің арасында 11 ғасырдың бірінші жартысында пайда болған көпір ауданының оңтүстік-шығыс бөлігінде орналасқан. Сент-Магнус 1067 жылы Уильям I Вестминстер аббаттығына берген деп айтылады. Бұл жарғы, әдетте, Вестминстер аббаттығының преоры Осберт Клэр жасаған кейінірек жасалма деп есептелсе де, 1108-16 жылдардағы растау жарғысы сияқты, шіркеудің 11 ғасырда салынғаны туралы нақты мәліметтерді сақтай алады. 1128-33 жылдары шіркеу туралы тағы бір құжат бар. 12 ғасырдың екінші жартысында Сент-Магнустың адвокатының бақылауы Вестминстер аббаты мен Бермондси преоры арасында дау туды. Бұл мәселе 1182 жылдың 23 сәуірінде Curia Regis-те шешілді, адвокаттар олардың арасында тең бөлінді. 1180 жылдары олардың бірлескен ұсынысы бойынша Лондон архиепископы өзінің туысын пастор етіп тағайындады. 1208 жылдың 14 сәуірінде Вестминстер аббаты мен Бермондси преорының бірлескен ұсынысы бойынша Лондон епископы Симон де Валенсиді Сент-Магнусқа тағайындады.

A metropolitan bishop of London attended the Council of Arles in 314, which indicates that there must have been a Christian community in Londinium by this date, and it has been suggested that a large aisled building excavated in 1993 near Tower Hill can be compared with the 4th century Cathedral of St Tecla in Milan. However, there is no evidence to suggest that any of the mediaeval churches in the City of London had a Roman foundation. The archaeological record suggests that the area of the bridgehead was not occupied from the early 5th century until the early 10th century. Environmental evidence indicates that the area was waste ground during this period, colonised by elder and nettles. Following Alfred the Great's decision to reoccupy the walled area of London in 886, new harbours were established at Queenhithe and Billingsgate. A wooden bridge was in place by the early 11th century, a factor which would have encouraged the occupation of the bridgehead by craftsmen and traders. During the 10th and 11th centuries, as overseas trade revived, the landing places immediately downstream of the bridge became ever more significant. Streets were laid out in the vicinity of the bridge leading from the river into the eastern part of the City. Fish Street Hill, leading from the bridge itself to Bishopsgate, originated earlier. The narrow strip of land south of the Roman river wall widened enough to accommodate a significant number of buildings and a collapse of part of the wall, probably at some point between 1016 and 1066, helped to facilitate access. The waterfront at this time was a hive of activity, with the construction of embankments sloping down from the riverside wall to the river. A lane connecting Botolph's Wharf and Billingsgate to the rebuilt bridge had developed by the mid 11th century. Thames Street appeared in the second half of the 11th century immediately behind (north of) the old Roman riverside wall and in 1931 a piling from this was discovered during the excavation of the foundations of a nearby building. It now stands at the base of the church tower. St Magnus was built to the south of Thames Street to serve the growing population of the bridgehead area in the 11th century. The small ancient parish extended about 110 yards along the waterfront either side of the old bridge, from 'Stepheneslane' (later Churchehawlane or Church Yard Alley) and 'Oystergate' (later called Water Lane or Gully Hole) on the West side to 'Retheresgate' (a southern extension of Pudding Lane) on the East side, and was centred on the crossroads formed by Fish Street Hill (originally Bridge Street, then New Fish Street) and Thames Street. The mediaeval parish also included Drinkwater's Wharf (named after the owner, Thomas Drinkwater), which was located immediately West of the bridge, and Fish Wharf, which was to the south of the church. The latter was of considerable importance as the fishmongers had their shops on the wharf. The tenement was devised by Andrew Hunte to the Rector and Churchwardens in 1446. The ancient parish was situated in the South East part of Bridge Ward, which had evolved in the first half of the 11th century between the embankments to either side of the bridge. St Magnus was purportedly granted by William I in 1067 to Westminster Abbey. Although this charter is generally accepted to be a later forgery by Osbert of Clare, Prior of Westminster Abbey, as is a charter of confirmation in 1108–16, it may preserve genuine evidence of a foundation of the church in the 11th century. There is a further document referring to the church in 1128–33. In the second half of the 12th century control of the advowson of St Magnus was disputed between the Abbot of Westminster and the Prior of Bermondsey. The case was resolved in the Curia Regis on 23 April 1182, with the advowson being divided equally between them. Later in the 1180s, on their joint presentation, the Archdeacon of London inducted his nephew as parson. On 14 April 1208, again on the joint presentation of the Abbot of Westminster and the Prior of Bermondsey, the Bishop of London instituted Simon de Valenciis to St Magnus.

13 және 14 ғасырлар: Тас көпір және Қасиетті Томас Беккет шіркеуі

Саксон кезеңінің соңы мен 1209 жыл аралығында Темза өзені арқылы бірнеше ағаш көпірлер салынған, бірақ сол жылы тас көпір аяқталды. Бұл жұмысты Лондон көпірі ағайындарының басшысы және дін қызметкері Питер Колечерч басқарды. Шіркеу ежелгі заманнан бері көпір салуды ынталандырды және бұл іс Құдайға деген сенімділік актісі ретінде қарастырылды, оны қайырымдылық жасау арқылы қолдау көрсету қажет. Лондон тұрғындары жер мен ақшаны «Құдай мен Көпірге» сыйлады. Көпір үйлерінің иеліктері 1282 жылы қаланың құзырына өтті. 1831 жылға дейін көпір Балық көшесі төбесімен сәйкес келді, сондықтан оңтүстіктен қалаға кіретін басты жол өзеннің солтүстік жағалауындағы Сент-Магнустың батыс есігінен өтті. Көпірде Кентербери соборына қажылыққа баратын зыяратшыларға арналған, Әулие Томас Бекетке арналған шағын ғибадатхана болды. Шағын ғибадатхана мен көпірдің үштен екі бөлігі Сент-Магнус приходіне қарасты. Бірнеше жылдық бәсекелестіктен кейін, шағын ғибадатханаға зыяратшылардың берген сыйлықтарына байланысты шіркеу мен шағын ғибадатхана арасында дау туды. Бұл мәселені шағын ғибадатхана ағайындары Сент-Магнусқа жыл сайын үлес қосу арқылы шешті. Реформация кезінде шағын ғибадатхана үйге, кейін қоймаға айналдырылды, соңғысы 1757-58 жылдары бұзылды. Шіркеутің маңызы артты. 1234 жылдың 21 қарашасында шіркеуді кеңейту үшін жер берілді. 1244 жылғы Лондон тізілімінде 1238 жылы «Баккингем графтығынан Уильям Эвелм есімді ұры Лондонның Әулие Магнус шіркеуіне қашып, ұрлық жасағанын мойындап, елден бас тартылғаны» жазылған. Оның қандай да бір мүлкі болмады. Тағы бір жазбада «Қала жауап берді, Әулие Магнус шіркеуі, патша жолында орналасқан, патшаға тиесілі және оның сыйлығы болуы керек» делінген. Шіркеу, кейінгі уақыттағыдай, көпірге баратын жолға шығып тұрған болуы керек. 1276 жылы «Әулие Магнус шіркеуінің құны жылына 15 фунт стерлинг, ал шебер Джеффри де ла Уэйд оны Бермундзие преоры мен Вестминстер аббатының рұқсатымен ұстап тұр, оған Генрих патша жарлық арқылы адвокаттық құқығын берген» делінген. 1274 жылы «Эдуард патша мен оның әйелі [Элеонора] Киелі Жерден келді және біздің әйелдің көкке көтерілу мерекесінен кейінгі жексенбіде Вестминстерде таж кигізілді [15 тамыз], Әулие Магнус мерекесінде [19 тамыз] Чептегі суарна күн бойы қызыл және ақ шараппен ағып тұрды, тілек білдіргендердің барлығына ішу үшін». Эдуард I-нің үлкен ұлы, Честер графы Альфонсо, 1284 жылдың 19 тамызында Әулие Магнус мерекесінде Виндзорда қайтыс болды. Стоу «1293 жылы шотландтарға қарсы Эдуард I-нің жеңісі үшін әр азамат, өзінің саудасына сәйкес, әр түрлі көрсетілімдер жасады, бірақ әсіресе балық сатушылар» салтанатты шеруі «Әулие Магнусты бейнелейтін рыцарьды қамтыды, өйткені ол Әулие Магнус күні болды». Хью Пурт, балық сатушы және Лондон шерифі, әйелі Маргаретпен бірге 14 ғасырдың басында мәңгілік әнхана құрды. 1343 жылы маңызды діни гильдия, Сальве Регина қауымдастығы, «Иерусалимдегі Магнус» шіркеуінің жақсылары» әр кеш сайын «Сальве Регина» әнұранын орындау үшін құрылған. 1388/89 жылғы (12 Ричард II) Гильдиялық куәліктерде Сальве Регина және көпірдегі шағын ғибадатханадағы Мартирдің Гильдиясы, оның мүшелері Сент-Магнус приходіна тиесілі, бірігуге бел буған, Сальве Регинадан кейін Санкт-Томас гимнын орындауға және олардың біріккен ресурстарын Санкт-Магнус шіркеуін қалпына келтіруге және кеңейтуге арнауға бел буған. 1437 жылғы Парламент актісі бойынша барлық құрылған қауымдар мен компаниялар өз жарғыларын тіркеп, азаматтық билік органдарымен бекітілуі керек. Өздерінің артықшылықтарын тексеруден қорқу қалыптасқан бауырластықтарды өздерінің құқықтарын нық негізге іздеуге итермеген болуы мүмкін. 1448 жылдың 26 мамырында Санкт-Магнустағы Сальве-Регинаның Мартирі Санкт-Мария мен Сент-Томас бауырластығының патент хаттарында бауырластық қоғам тиісінше құрылмағандығы негізінде жарғыға өтініш бергені туралы айтылған. XIV ғасырдың ортасында Папа тірілердің қамқоршысы болды және бес ректорды тағайындады. Генри Йевелл, оның жұмысына Вестминстер залын, Вестминстер абатшылығы мен Кентербери соборының кемелерін және Джон Гонт пен оның алғашқы әйелі Ланкастердің Бланшасының ескі Сент-Полдағы қабірін қайта құру кірді. Ол шіркеудің мүшесі болды және 1384 және 1397 жылдар аралығында Лондон көпіріндегі шағын ғибадатхананы қайта салды. Ол Лондон көпірінің күзетшісі болды және 1400 жылы қайтыс болған кезде Сент-Магнуста жерленді. Оның ескерткіші Джон Стоу кезінде сақталған, бірақ 1666 жылғы өрттен жойылған болуы мүмкін. Евле, Корольдің масоны ретінде, Джеффри Чосердің Корольдің жұмыстарының клеркі ретінде бақылауында болды. Чосердің «Кентербери ертегілерінің» Бастауындағы бес гильдия мүшесі «бір түрінде киінген, салтанатты және ұлы бауырластықтың» және Санкт-Магнус приходінің гильдиясына немесе осыған ұқсас гильдияға тиесілі болуы мүмкін. Чосердің отбасы үйі Темза көшесіндегі көпірге жақын болды. Сент-Магнус Аня Сетонның 14 ғасырға арналған тарихи романы «Катеринада» бірнеше рет кездеседі.

Between the late Saxon period and 1209 there was a series of wooden bridges across the Thames, but in that year a stone bridge was completed. The work was overseen by Peter of Colechurch, a priest and head of the Fraternity of the Brethren of London Bridge. The Church had from early times encouraged the building of bridges and this activity was so important it was perceived to be an act of piety – a commitment to God which should be supported by the giving of alms. London's citizens made gifts of land and money "to God and the Bridge". The Bridge House Estates became part of the City's jurisdiction in 1282. Until 1831 the bridge was aligned with Fish Street Hill, so the main entrance into the City from the south passed the West door of St Magnus on the north bank of the river. The bridge included a chapel dedicated to St Thomas Becket for the use of pilgrims journeying to Canterbury Cathedral to visit his tomb. The chapel and about two thirds of the bridge were in the parish of St Magnus. After some years of rivalry a dispute arose between the church and the chapel over the offerings given to the chapel by the pilgrims. The matter was resolved by the brethren of the chapel making an annual contribution to St Magnus. At the Reformation the chapel was turned into a house and later a warehouse, the latter being demolished in 1757–58. The church grew in importance. On 21 November 1234 a grant of land was made to the parson of St Magnus for the enlargement of the church. The London Eyre of 1244 recorded that in 1238 "A thief named William of Ewelme of the county of Buckingham fled to the church of St. Magnus the Martyr, London, and there acknowledged the theft and abjured the realm. He had no chattels." Another entry recorded that "The City answers saying that the church of St. Magnus the Martyr which [is] situated on the king's highway ought to belong to the king and be in his gift". The church presumably jutted into the road running to the bridge, as it did in later times. In 1276 it was recorded that "the church of St. Magnus the Martyr is worth £15 yearly and Master Geoffrey de la Wade now holds it by the grant of the prior of Bermundeseie and the abbot of Westminster to whom King Henry conferred the advowson by his charter." In 1274 "came King Edward and his wife [Eleanor] from the Holy Land and were crowned at Westminster on the Sunday next after the Feast of the Assumption of Our Lady [15 August], being the Feast of Saint Magnus [19 August]; and the Conduit in Chepe ran all the day with red wine and white wine to drink, for all such as wished." Edward I's eldest son, Alphonso, Earl of Chester, died at Windsor on the feast of St Magnus, 19 August 1284. Stow records that "in the year 1293, for victory obtained by Edward I against the Scots, every citizen, according to their several trade, made their several show, but especially the fishmongers" whose solemn procession including a knight "representing St Magnus, because it was upon St Magnus' day". Alderman Hugh Pourt, fishmonger and Sheriff of London, and his wife Margaret founded a perpetual chantry at the start of the 14th century. An important religious guild, the Confraternity de Salve Regina, was in existence by 1343, having been founded by the "better sort of the Parish of St Magnus" to sing the anthem 'Salve Regina' every evening. The Guild certificates of 1388/89 (12 Richard II) record that the Confraternity of Salve Regina and the guild of St Thomas the Martyr in the chapel on the bridge, whose members belonged to St Magnus parish, had determined to become one, to have the anthem of St Thomas after the Salve Regina and to devote their united resources to restoring and enlarging the church of St Magnus. An Act of Parliament of 1437 provided that all incorporated fraternities and companies should register their charters and have their ordinances approved by the civic authorities. Fear of enquiry into their privileges may have led established fraternities to seek a firm foundation for their rights. The letters patent of the fraternity of St Mary and St Thomas the Martyr of Salve Regina in St Magnus dated 26 May 1448 mention that the fraternity had petitioned for a charter on the grounds that the society was not duly founded. In the mid 14th century the Pope was the Patron of the living and appointed five rectors to the benefice. Henry Yevele, the master mason whose work included the rebuilding of Westminster Hall, the naves of Westminster Abbey and Canterbury Cathedral and the tomb of John of Gaunt and his first wife Blanche of Lancaster in old St Paul's, was a parishioner and rebuilt the chapel on London Bridge between 1384 and 1397. He served as a warden of London Bridge and was buried at St Magnus on his death in 1400. His monument was extant in John Stow's time, but was probably destroyed by the fire of 1666. Yevele, as the King's Mason, was overseen by Geoffrey Chaucer in his capacity as the Clerk of the King's Works. In The General Prologue of Chaucer's The Canterbury Tales the five guildsmen "were clothed alle in o lyveree Of a solempne and a greet fraternitee" and may be thought of as belonging to the guild in the parish of St Magnus, or one like it. Chaucer's family home was near to the bridge in Thames Street. St Magnus appears several times in Anya Seton's historical novel Katherine, which is set in the 14th century.

15 - 16 ғасырлар: Реформациядан бұрын және кейін

1417 жылы қаладағы шіркеулердің ректорлары арасында Ақ моншақ күні процессиясында кімнің құрметті орын алуы керектігі туралы дау туындады, бұл орынға уақыт өте Санкт-Петер Корнхилл, Санкт-Магнус Мартирі және Санкт-Николай Коул Аббатшылығының ректорлары таласқан. Қала әкімі мен кенешшілер Санкт-Петер Корнхиллдің ректоры басымдыққа ие болуына шешім қабылдады. 1413 жылы Джон Херт, бақша сатушы, жаңа оңтүстік қанат салу үшін приходқа 40 фунт стерлинг сыйлады. Кеме соқпағының оңтүстігіне қарай жатқан екі жер учаскесі шіркеуге сыйға тартылды, бірі Генри Йевелл 1400 жылы, екіншісі Джон Хейл, алтыншы 1426 жылы берген. Бұл жер тез арада монастырьға айналдырылды, ол негізінен зират ретінде пайдаланылды, бірақ сөзсіз қосымша символикалық және процессиялық мақсаттарға да қызмет етті. Мысалы, Генри Крейн, азамат және жебе жасаушы, Санкт-Магнус Мартирінің монастырында жерлеуді сұрады және өзінің жаны үшін дұға ету үшін шіркеу қызметкерлерінің бауырластығына 3s 4d қалдырды, 1486 жылғы 4 тамызда расталған өсиеті бойынша. Лондон көпірінің солтүстік жағындағы Сент-Магнус бұрышы ортағасырлық Лондонда маңызды кездесу орны болды, онда хабарламалар ілінді, жарияланымдар оқылды және қылмыскерлер жазаланды. Темез өзеніне жақын орналасқандықтан, шіркеуді епископ 15-17 ғасырлар аралығында өзінің епархиясындағы дін қызметкерлерінің жалпы жиналыстарын өткізуге ыңғайлы орын ретінде таңдады. Сент-Магнус 1470 жылдан 1550 жылға дейін әнші балалар тобын ұстады. 16 ғасырдың ортасындағы суреттерде ескі шіркеу қазіргі Барбикандағы Криппгейтсіз Сент-Джайлз шіркеуіне өте ұқсас көрінеді. 1548 жылғы Лондон және Миддлсекс шіркеуінің тізімі шіркеуге тиесілі шіркеулердің құнын және Salve Regina бауырластығының жылдық кірісін 49 фунт стерлинг 16 с 8 д деп атап көрсетті. Ал, мұғалімдер шіркеудің жері соңғы 200 жыл бойы шіркеуді күтіп-ұстауға пайдаланылғанын айтты. Роберт Сейе діни қызметкерге жылына 9 фунт төленді. 1550 жылдары Сэй Санкт-Полс соборында хордың викарі болды және ол, мүмкін, Сент-Магнустан сол жердегі әнхана жабылған кезде көшіп кетті. Доктор Джон Янг, Калиполис епискобы (Сент-Магнус 1514-15 жылдардың ректоры) 1514 жылғы 16 желтоқсанда (Лондон епискобымен және Лондон шерифінің қатысуымен) Ричард Хунн ісі бойынша үкім шығарды. 1527 жылдың жазында Томас Билни Сент-Магнуста уағыз айтып, алтынға айналдыруды күтіп тұрған жаңадан тұрғызылған руды жалған тәңірлерге табынушылық деп сынады. 1527 жылдың желтоқсан айында ол ересь үшін сотталды, бірақ сөзін қайтарып, босатылды. Алайда, оны беделсіз етуге бағытталған үгіт-насихат жүргізілді. Ол 1531 жылы ереске қайта оралғаннан кейін қайтадан сотталып, 1531 жылғы 19 тамызда (Сент-Магнус күні) Норвикте ағашқа іліп, өртеп жіберді. 1931 жылы оның өлімінің 400 жылдығына арналған ескерткіш тақтада ол "Англиядағы реформацияның рухани әкесі" деп аталады. Морис Гриффит 1537 жылдан бастап 1558 жылы қайтыс болғанға дейін мұнда ректор болды, сонымен қатар 1554 жылдан бастап Рочестер епископтығын басқарды. Оның жерлеу рәсімі Сент-Магнуста өтті, ол керемет оқиға болды, бас аза тұтушылар сэр Уильям Петре, сэр Уильям Гаррард және Саймон Лоу болды. Соңғы екеуі - шіркеудің мүшелері. Сэр Уильям Гаррард, Хабердашерлер компаниясының шебері, 1553/53 жылдары Лондонның шерифі, 1555/56 жылдары лорд-мэрі және парламент мүшесі болып саналды. Саймон Лоу - Мэри патшайымының тұсында парламент мүшесі және Мерчант Тейлор компаниясының шебері және 1554 жылы сэр Николас Трокмортонды ақтаған қазылар алқасының бірі. Сент-Магнустың қамқорлығы, бұрын Вестминстер мен Бермондсидің (бірін-бірі ұсынған) аббат және монастырларында болған, монастырларды жойған кезде Таққа түсті. 1553 жылы королева Мэри оны Лондон епископі мен оның мұрагерлеріне патент хаттары арқылы берді. Мартиролог Джон Фокстің айтуынша, 1555 жылы сәуірде Лондон көпіріндегі "құпия бөлмеде" бір әйелді қамап, "онда салқындатуды" айтты, өйткені ол жақында қайтыс болған Папа Юлий III үшін Сент-Магнуста дұға етуден бас тартты. Джон Райли, азамат және тауар сатушы, 1577 жылы Лондон көпірінің солтүстік шетіндегі үйін қайырымдылыққа қалдырды. Сэр Уильям Ромни, саудагер, қайырымдылық жасаушы, Хабердашерлер компаниясының шебері, Бридж Уиндердегі алдермен және 1603/04 жылдары Лондонның шерифі 1582 жылы Сент-Магнуста үйленді. Бен Джонсон 1594 жылы Сент-Магнуста үйленген деп есептеледі. 16 ғасырдың екінші жартысы мен 17 ғасырдың бірінші жартысында шіркеуде бірқатар танымал ректорлар болды, соның ішінде Майлс Ковердейл (ректор 1564-66), Джон Янг (ректор 1566-92), Теофилус Айлмер (ректор 1592-1625), (Лондонның архидиаконы және Джон Айлмердің ұлы), және Корнелиус Бургес (ректор 1626-41). Ковердейл Сент-Бартоломеумен қатарғы шіркеудің ғибадатханасында жерленді, бірақ ол шіркеу 1840 жылы бұзылғанда оның қалдықтары Сент-Магнусқа көшірілді. Сент-Магнустың руы, сондай-ақ "бұл шіркеуге тиесілі бірнеше басқа да сенімсіз нәрселер" 1559 жылғы 16 қыркүйекте "протестанттық ынтақтың көтерілісінде" жойылды. 1562 жылғы 5 қарашада шіркеу мүшелеріне шіркеудегі барлық алтас тастарын екі бөлікке бөлдіруге бұйрық берілді. Ковердейл, киімге қарсы болған, киім дауларының ең жоғары нүктесінде ректор болды. 1566 жылғы наурызда архиепископ Паркер көптеген дін қызметкерлерінің арасында үлкен алаңдау тудырды, оның киімдерге қатысты жарлықтарымен және Лондон дін қызметкерлерін Лэмбетке шақырып, олардың орындалуын талап етуімен. Ковердейл қатысудан бас тартты. Стоу 1566 жылғы Пальма жексенбісінде Теміз көшесіндегі Кішкентай Әл-Халоуста киімге қарсы уағыз айтқан белгілі бір шотландықтың ұрысқа себеп болғанын жазды. Ковердейлдің 1566 жылдың жазында Сент-Магнустан кеткені осы оқиғалармен байланысты болуы мүмкін. 1566 жылдан кейін сепаратисттік қауымдастықтар пайда бола бастады және өзін "пуритан" немесе "Құдайдың таза қойлары" деп атаған алғашқысы 1567 жылғы 19 маусымда Теміз көшесіндегі сантехниктер залында Сент-Магнусқа жақын жерде табылған.

In 1417 a dispute arose concerning who should take the place of honour amongst the rectors in the City churches at the Whit Monday procession, a place that had been claimed from time to time by the rectors of St Peter Cornhill, St Magnus the Martyr and St Nicholas Cole Abbey. The Mayor and Aldermen decided that the Rector of St Peter Cornhill should take precedence. In 1413 John Hert, grocer, bequeathed £40 to the parish to build a new south aisle. Two adjoining plots of land laying to the south of the nave were donated to the church, one by Henry Yevele in 1400, and the other by John Hale, Goldsmith, in 1426. This site was quickly developed into a cloister, used primarily as a graveyard, but undoubtedly with additional symbolic and processional purposes. For example, Henry Crane, citizen and fletcher, requested burial in the cloister of St Magnus Martyr and left 3s 4d to the parish clerks' brotherhood to pray for his soul in his will of 18 July, proved 4 August 1486. St Magnus Corner at the north end of London Bridge was an important meeting place in mediaeval London, where notices were exhibited, proclamations read out and wrongdoers punished. As it was conveniently close to the River Thames, the church was chosen by the Bishop between the 15th and 17th centuries as a convenient venue for general meetings of the clergy in his diocese. St Magnus maintained a group of singing children from the 1470s until the 1550s. In pictures from the mid 16th century the old church looks very similar to the present day St Giles without Cripplegate in the Barbican. The London and Middlesex Chantry Certificate of 1548 listed the value of chantries attached to the church and the Fraternity of Salve Regina, the annual income of the latter being £49 16s 8d. The wardens said that church lands had been used for the past 200 years to maintain the church. A sum of £9 p. a. was paid to Robert Saye, priest. By the 1550s Saye was a Vicar Choral at St Paul's Cathedral and he probably moved from St Magnus when the chantry there was closed. Dr John Young, Bishop of Callipolis (rector of St Magnus 1514–15) pronounced judgement on 16 December 1514 (with the Bishop of London and in the presence of Thomas More, then under sheriff of London) in the heresy case concerning Richard Hunne. In the summer of 1527, Thomas Bilney preached a sermon at St Magnus criticising its newly erected rood, awaiting gilding, as idolatrous. He was tried for heresy in December 1527 but recanted and was released. However, there was a co ordinated campaign to discredit him, and he was tried again in 1531 after a relapse into heresy and was burned at the stake in Norwich on 19 August (St Magnus Day) 1531. A plaque erected in 1931 to mark the 400th anniversary of his death calls him the "spiritual father of the Reformation in England". Maurice Griffith was rector here from 1537 until his death in 1558, holding the Bishopric of Rochester as well from 1554. His funeral, held at St Magnus, was a splendid affair, with chief mourners Sir William Petre, Sir William Garrard and Simon Lowe. These last two were parishioners. Sir William Garrard, Master of the Haberdashers' Company, Alderman, Sheriff of London in 1553/53, Lord Mayor in 1555/56 and a Member of Parliament was born in the parish and buried at St Magnus in 1571. Simon Lowe was a Member of Parliament and Master of the Merchant Taylors' Company during the reign of Queen Mary and one of the jurors who acquitted Sir Nicholas Throckmorton in 1554. The patronage of St Magnus, having previously been in the Abbots and Convents of Westminster and Bermondsey (who presented alternately), fell to the Crown on the suppression of the monasteries. In 1553, Queen Mary, by letters patent, granted it to the Bishop of London and his successors. According to the martyrologist John Foxe, a woman was imprisoned in the 'cage' on London Bridge in April 1555 and told to "cool herself there" for refusing to pray at St Magnus for the recently deceased Pope Julius III. John Rylie, citizen and haberdasher, bequeathed his dwelling house at the north end of London Bridge to charity in 1577. Sir William Romney, merchant, philanthropist, Master of the Haberdashers' Company, Alderman for Bridge Within and Sheriff of London in 1603/04 was married at St Magnus in 1582. Ben Jonson is believed to have been married at St Magnus in 1594. The church had a series of distinguished rectors in the second half of the 16th and first half of the 17th century, including Myles Coverdale (Rector 1564–66), John Young (Rector 1566–92), Theophilus Aylmer (Rector 1592–1625), (Archdeacon of London and son of John Aylmer), and Cornelius Burges (Rector 1626–41). Coverdale was buried in the chancel of St Bartholomew by the Exchange, but when that church was pulled down in 1840 his remains were removed to St Magnus. St Magnus's rood, along with "several other things of superstition belonging to that church", were destroyed on 16 September 1559 in "an ebullition of Protestant zeal" On 5 November 1562 the churchwardens were ordered to break, or cause to be broken, in two parts all the altar stones in the church. Coverdale, an anti vestiarian, was Rector at the peak of the vestments controversy. In March 1566 Archbishop Parker caused great consternation among many clergy by his edicts prescribing what was to be worn and by his summoning the London clergy to Lambeth to require their compliance. Coverdale excused himself from attending. Stow records that a non conforming Scot who normally preached at St Magnus twice a day precipitated a fight on Palm Sunday 1566 at Little All Hallows in Thames Street with his preaching against vestments. Coverdale's resignation from St Magnus in summer 1566 may have been associated with these events. Separatist congregations started to emerge after 1566 and the first such, who called themselves 'Puritans' or 'Unspottyd Lambs of the Lord', was discovered close to St Magnus at Plumbers' Hall in Thames Street on 19 June 1567.

17 ғасыр: Азамат соғысы, Қауымдастық және Реставрация

1633 жылы Магнус шіркеуі қираудан мүжілмей аман қалды. Стоудың зерттеуінің кейінгі басылымында былай делінген: «Ақпан айының 13-і күні, түнгі сағат он бір мен он екі аралығында, Бриггс есімді тігіш ине жасаушының үйінде, Сент-Магнус шіркеуіне жақын, көпірдің солтүстік жағында, қызметші қыздың ыстық көмір күлін баспананың астына қоюы салдарынан қайғылы да өкінішті өрт шықты. Бұл өрт келесі күні таңғы сағат сегізге дейін көпірдің солтүстік жағынан бастап екі жақтағы алғашқы бос орынға дейін, қырық екі үйді қамтыды; сол кезде су тапқан қиын болды, себебі Темза мұзымен қатып қалған еді». Сюзанна Чемберс «1640 жылғы 28 желтоқсанда жасалған соңғы өсиетімен, әр жылғы ақпанның 12-сі күні Сент-Магнус шіркеуінде айтылатын уағыз үшін жиырма екі шиллинг пен алты пенс сомасын сыйлады. Сонымен қатар, жыл сайын кедейлерге 17/6 сомасын беру тағайындалды». «Отты уағыз» дәстүрі 2004 жылғы 12 ақпанда қайта жаңғырды, ал алғашқы уағызды Лондон епископы, құрметті және өте қоңыр Ричард Чартр айтты. Парламенттік билік пен 1640-шы жылдардағы протестанттық рух «әдеттен тыс» және «сайысқандық» бейнелер мен жиһазды алып тастауға немесе жоюға себеп болды. Бұрын «лаудиандық жаңалықтарды» орнатқан Баптиста Саттон сияқты шыны суретшілері, протестанттардың қатаң талаптарына сай келу үшін оларды жөндеу және ауыстыру арқылы жаңа жұмыс тапты. 1642 жылдың қаңтарында Саттон Сент-Магнуста 93 фут шыныны ауыстырды, ал 1644 жылдың маусым айында оны «суреттелген шыныны» алып тастап, оны ауыстыру үшін қайта шақырды. 1641 жылдың маусым айында бірнеше шіркеуде «қоршау төңкерісі» болды. Бұл Страффорд графының соты мен өлім жазасына кесілгеннен кейін туған жоғары кернеудің уақыты болды және әскер мен католиктердің құйрықтары туралы әңгімелер кең тарады. Протестация серті, «барлық католиктерге және католиктердің жаңалықтарына» қарсы «шынайы дінді» қорғауға берген уәдесімен, шіркеу жұртшылығынан қоршауларды алып тастау туралы талаптарды тудырды, себебі Протестация оларды реформалауға міндеттеді. Пастор қоршауларды бұзуға жақтастар мен қарсыластар арасында кездесу ұйымдастырды, бірақ келісімге келе алмады және оларды күшпен бұзудан қорқынышты болды. Алайда, 1663 жылы шіркеу Лаудиандық практиканы қайта жаңғыртты және оның қасиетті дастарқанының айналасына қоршауларды қайта орнатты. Жозеф Карил 1645 жылдан 1662 жылы қуылғанға дейін қызмет етті. 1663 жылы ол Лондон көпірінің жанында тұрып, қаланың әртүрлі жерлерінде жиналатын тәуелсіз қауымға уағыз айтты. 1665 жылғы Ұлы оба кезінде қала билігі ауа тазарады деген үмітпен түнде де, күндіз де от жағуды бұйырды. Дэниел Дефоның жартылай ойдан шығарылған, бірақ өте реалистік «Оба жылнамасы» еңбегінде олардың бірі «Сент-Магнус шіркеуіне жақын» болғандығы айтылған.

St Magnus narrowly escaped destruction in 1633. A later edition of Stow's Survey records that "On the 13th day of February, between eleven and twelve at night, there happened in the house of one Briggs, a Needle maker near St Magnus Church, at the North end of the Bridge, by the carelessness of a Maid Servant setting a tub of hot sea coal ashes under a pair of stairs, a sad and lamentable fire, which consumed all the buildings before eight of the clock the next morning, from the North end of the Bridge to the first vacancy on both sides, containing forty two houses; water then being very scarce, the Thames being almost frozen over." Susannah Chambers "by her last will & testament bearing date 28th December 1640 gave the sum of Twenty two shillings and Sixpence Yearly for a Sermon to be preached on the 12th day of February in every Year within the Church of Saint Magnus in commemoration of God's merciful preservation of the said Church of Saint Magnus from Ruin, by the late and terrible Fire on London Bridge. Likewise Annually to the Poor the sum of 17/6." The tradition of a "Fire Sermon" was revived on 12 February 2004, when the first preacher was the Rt Revd and Rt Hon Richard Chartres, Bishop of London. Parliamentarian rule and the more Protestant ethos of the 1640s led to the removal or destruction of "superstitious" and "idolatrous" images and fittings. Glass painters such as Baptista Sutton, who had previously installed "Laudian innovations", found new employment by repairing and replacing these to meet increasingly strict Protestant standards. In January 1642 Sutton replaced 93 feet of glass at St Magnus and in June 1644 he was called back to take down the "painted imagery glass" and replace it. In June 1641 "rail riots" broke out at a number of churches. This was a time of high tension following the trial and execution of the Earl of Strafford and rumours of army and popish plots were rife. The Protestation Oath, with its pledge to defend the true religion "against all Popery and popish innovation", triggered demands from parishioners for the removal of the rails as popish innovations which the Protestation had bound them to reform. The minister arranged a meeting between those for and against the pulling down of the rails, but was unsuccessful in reaching a compromise and it was feared that they would be demolished by force. However, in 1663 the parish resumed Laudian practice and re erected rails around its communion table. Joseph Caryl was incumbent from 1645 until his ejection in 1662. In 1663 he was reportedly living near London Bridge and preaching to an Independent congregation that met at various places in the City. During the Great Plague of 1665, the City authorities ordered fires to be kept burning night and day, in the hope that the air would be cleansed. Daniel Defoe's semi fictictional, but highly realistic, work A Journal of the Plague Year records that one of these was "just by St Magnus Church".

Лондонның Ұлы өртінен және шіркеудің қайта құрылуы

1633 жылы қашып құтылғанмен, шіркеу 1666 жылы Лондонның Ұлы өрті кезінде ең бірінші қиратылған ғимараттардың бірі болды. Сент Магнус өрт басталған Пудинг-лейндегі Томас Фарринердің нан пісіретін үйінен 300 метрден де аз қашықтықта орналасқан еді. 1670 жылдың 11 желтоқсанында Фарринер, бұрын Сент Магнус шіркеуінің сақшысы болған, шіркеудің орталық бөлігінде, мүмкін, қызмет өткізу үшін уақытша салынған құрылыста жерленді. 1668 жылы шіркеу қайта құрылысын бастау үшін шебер-құрылысшы Джордж Доудесвелл шақырылды. Жұмыс 1671 және 1687 жылдар аралығында Сэр Кристофер Реннің басшылығымен жүргізілді, шіркеудің негізгі бөлігі 1676 жылы толыққанды аяқталды. 9,579 фунт стерлинг 19 шиллинг 10 пенниге бағаланған Сент Магнус Реннің ең қымбат шіркеулерінің бірі болды. Сент Маргарет Нью Фиш Стрит шіркеуі өрттен кейін қайта салынбады, ал оның қауымы Сент Магнуспен біріктірілді. Реннің қалалық шіркеулерінің көптеген пәрдеханалары мәрмәр еденмен жабдықталған, ал Сент Магнустың пәрдеханасы осыған ұқсас, қауым кейбір пікірталастардан кейін, қасиетті дастарқанды баспалдақпен бірге мәрмәрден жасалған тұғырға орналастыруға және Сассекс құйылған темірден жасалған алтарь қоршауларын тапсыруға келісті. Кеме мен дәліздер еркін тас плиткалармен төселген. Антверпендегі Санкт-Карлос-Борромеус шіркеуі үшін 1614 және 1624 жылдар аралығында Франсуа д'Агилон мен Питер Хюйсенс салған шпильге ұқсас фонарь мен күмбез 1703 және 1706 жылдар аралығында қосылды. Лондонның көкжиегі Реннің биік шпильдерімен өзгерді, ал Сент Магнустың шпилі оның ең жақсыларының бірі саналады. Мұнарадан көтерілген үлкен сағат қаланың танымал нысаны болды, өйткені ол Ескі Лондон көпірінің жолынан ілінген еді. Ол 1709 жылы Сэр Чарльз Данкомб (Бридж Уиндендегі уордтың алдерманы және 1708/09 жылы Лондонның лорд-мэрі) шіркеуге сыйлады. Дәстүр бойынша, "бұл сыйлық берушінің уәдесінің нәтижесінде орнатылған, ол өмірінің басында Лондон көпірінде арбада ұзақ уақыт күтіп, уақытты біле алмаған, егер ол әлемде табысқа жетсе, ол барлық жолаушылар уақытты көре алатындай қоғамдық сағатты сыйлайды деп уәде берген". Сағатты Фенчурч көшесіндегі сағатшы Лэнгли Брэдли жасаған, ол Реннің көптеген басқа жобаларында, соның ішінде жаңа Сент-Полс соборындағы сағатта жұмыс істеген. Шіркеудегі қылыш тірегі 1708 жылы салынған, ол лорд-мэрдің қылышы мен таяғын оның қызметке қатысқан кезде ұстауға арналған. Дункомб пен оның Сент-Магнусқа жасаған игіліктері Дэниел Дефоның "Нағыз туған ағылшын" романында кеңінен көрсетілген, бұл Уильям III-тің сыншыларына арналған өткір сатира, ол 1700 жылдан бастап бірнеше басылымнан өтті (Дункомб шериф болып сайланған жыл). 1711 жылы қайтыс болғанға дейін Дункомб шіркеу үшін орган тапсырды, ол бірінші болып, Авраам Джордан (әкесі мен ұлы) жасаған. The Spectator жариялады: "Авраам Джордан аға және кіші мырзалар өз қолдарымен, ағаш ұстасынан басқа, Лондон көпірінің етегінде, Сент Магнус шіркеуінде өте үлкен орган жасап, орнатты, ол төрт жиынтық пернелерден тұрады, олардың бірі бұрын-соңды ешқандай органда болмаған, толыған ноталар арқылы дыбыстар шығару өнеріне бейімделген; бұл аспап келесі жексенбіде [14 ақпан 1712] Джон Робинсонның орындауымен ашылады. Жоғарыда айтылған Авраам Иордания барлық шеберлер мен орындаушыларға ескертеді, ол келесі аптада әрбір күні қатысады, деп аталған шіркеу, барлық ерлер, оны тыңдау қызығушылық бар болады орналастыру үшін". Бастапқы күйінде сақталған орган корпусы Гринлинг Гиббонс ағаш ою мектебінің ең жақсы үлгілерінің бірі саналады. Сент-Магнустың алғашқы органисі Джон Робинсон (1682–1762) болды, ол 50 жыл бойы (1712–62) осы қызметте болды, сонымен қатар 1727 жылдан бастап Вестминстер аббаттығының органисі болды. Басқа органистердің арасында Генри Херон (1738–95, 1762–95), соқыр органист Джордж Уорн (1792–1868, 1820–26 жылдары Храм шіркеуі), Джеймс Ковард (1824–80, 1868–80), Кристалл сарайының органисі және импровизациялық қабілетімен танымал Джордж Фредерик Смит (1856–1918, 1880–1918 және Гилдхолл музыка мектебінің музыка профессоры) бар. Орган алғаш салынғаннан бері бірнеше рет қалпына келтірілді: 1760 жылы Джон Седжвик, 1782 жылы Томас Паркер және Джон Фрост, 1804 жылы Джордж Парсонс, 1855 жылы Грей және Дэвисон, 1861 жылы Т. Хилл және Ұлы, 1879 жылы Бриндли және Фостер мырзалар, 1891 жылы Хилл және Ұлы, 1924 және соғыс зардаптарынан кейін 1949 жылы Р. Спарден Ратт және Компания, ал 1997 жылы Хилл, Норман және Борода. Сэр Питер Максвелл Дэвис 1990 жылдардың ортасында орган апелляциясының бірнеше демеушілерінің бірі болды, ал Джон Скотт 20 мамыр 1998 жылы қайта жаңарту аяқталғаннан кейін ашылу концертін өткізді. Аспаптың тарихи орган сертификаты бар және толық мәліметтері Ұлттық құбырлы орган тізілімінде тіркелген. "Сент Магнус" гимн мелодиясы, әдетте Көктем мерекесінде "Жүйесі бір кезде дікендермен безенген бас" мәтінімен орындалады, 1701 жылы Джеремия Кларк жазған және шіркеудің құрметіне аталған.

Despite its escape in 1633, the church was one of the first buildings to be destroyed in the Great Fire of London in 1666. St Magnus stood less than 300 yards from the bakehouse of Thomas Farriner in Pudding Lane where the fire started. Farriner, a former churchwarden of St Magnus, was buried in the middle aisle of the church on 11 December 1670, perhaps within a temporary structure erected for holding services. The parish engaged the master mason George Dowdeswell to start the work of rebuilding in 1668. The work was carried forward between 1671 and 1687 under the direction of Sir Christopher Wren, the body of the church being substantially complete by 1676. At a cost of £9,579 19s 10d St Magnus was one of Wren's most expensive churches. The church of St Margaret New Fish Street was not rebuilt after the fire and its parish was united to that of St Magnus. The chancels of many of Wren's city churches had chequered marble floors and the chancel of St Magnus is an example, the parish agreeing after some debate to place the communion table on a marble ascent with steps and to commission altar rails of Sussex wrought iron. The nave and aisles are paved with freestone flags. A lantern and cupola, closely modelled on the steeple built between 1614 and 1624 by François d'Aguilon and Pieter Huyssens for the church of St Carolus Borromeus in Antwerp, was added between 1703 and 1706. London's skyline was transformed by Wren's tall steeples and that of St Magnus is considered to be one of his finest. The large clock projecting from the tower was a well known landmark in the city as it hung over the roadway of Old London Bridge. It was presented to the church in 1709 by Sir Charles Duncombe (Alderman for the Ward of Bridge Within and, in 1708/09, Lord Mayor of London). Tradition says "that it was erected in consequence of a vow made by the donor, who, in the earlier part of his life, had once to wait a considerable time in a cart upon London Bridge, without being able to learn the hour, when he made a promise, that if he ever became successful in the world, he would give to that Church a public clock that all passengers might see the time of day." The maker was Langley Bradley, a clockmaker in Fenchurch Street, who had worked for Wren on many other projects, including the clock for the new St Paul's Cathedral. The sword rest in the church, designed to hold the Lord Mayor's sword and mace when he attended divine service "in state", dates from 1708. Duncombe and his benefactions to St Magnus feature prominently in Daniel Defoe's The True Born Englishman, a biting satire on critics of William III that went through several editions from 1700 (the year in which Duncombe was elected Sheriff). Shortly before his death in 1711, Duncombe commissioned an organ for the church, the first to have a swell box, by Abraham Jordan (father and son). The Spectator announced that "Whereas Mr Abraham Jordan, senior and junior, have, with their own hands, joinery excepted, made and erected a very large organ in St Magnus' Church, at the foot of London Bridge, consisting of four sets of keys, one of which is adapted to the art of emitting sounds by swelling notes, which never was in any organ before; this instrument will be publicly opened on Sunday next [14 February 1712], the performance by Mr John Robinson. The above said Abraham Jordan gives notice to all masters and performers, that he will attend every day next week at the said Church, to accommodate all those gentlemen who shall have a curiosity to hear it". The organ case, which remains in its original state, is looked upon as one of the finest existing examples of the Grinling Gibbons school of wood carving. The first organist of St Magnus was John Robinson (1682–1762), who served in that role for fifty years (1712–62) and in addition as organist of Westminster Abbey from 1727. Other organists have included Henry Heron (1738–95, organist 1762 95), the blind organist George Warne (1792–1868, organist 1820–26 until his appointment to the Temple Church), James Coward (1824–80, organist 1868–80 who was also organist to the Crystal Palace and renowned for his powers of improvisation) and George Frederick Smith FRCO (1856–1918, organist 1880–1918 and Professor of Music at the Guildhall School of Music). The organ has been restored several times since it was first built: in 1760 by John Sedgewick, 1782 by Thomas Parker and John Frost, 1804 by George Parsons, 1855 by Gray & Davison, 1861 by T Hill & Son, 1879 by Messrs Brindley & Foster, 1891 by Hill & Son, 1924 and, after wartime damage, 1949 by R. Spurden Rutt & Co, and 1997 by Hill, Norman & Beard Sir Peter Maxwell Davies was one of several patrons of the organ appeal in the mid 1990s and John Scott gave an inaugural recital on 20 May 1998 following the completion of that restoration. The instrument has an Historic Organ Certificate and full details are recorded in the National Pipe Organ Register. The hymn tune "St Magnus", usually sung at Ascensiontide to the text "The head that once was crowned with thorns", was written by Jeremiah Clarke in 1701 and named for the church.

Ескі Лондон көпірінің соңғы жылдары

Каналетто Сент-Магнус және ескі Лондон көпірін 1740 жылдардың соңындағы күйінде бейнеледі. 1756 және 1762 жылдар аралығында Лондон көпірін жақсарту туралы 1756 жылғы заңға (c. 40) сәйкес, Лондон корпорациясы Лондон көпіріндегі ғимараттарды жолдың енін кеңейту, қозғалыс тығырынын азайту және жаяу жүргіншілердің қауіпсіздігін арттыру үшін бұзды. Сент-Магнус шіркеуінің қызметкерлерінің тізімдерінде көпірде жарақат алғандарға төленген көптеген төлемдер тіркелген, сондай-ақ 1752 жылы бір адам екі арбаның арасында қалып өлгені жазылған. 1724 жылдың жазында шіркеу қызметкерлері Вудфорд шіркеуінің қызметкерлерімен бірге олардың зейнеткері Джейн Тавернерді көпірде [арбамен] өлтіргені үшін шығынның 1/6 бөлігін төлеуге мәжбүр болды. 1756 жылғы заңға сәйкес, оның 170 фунт стерлингтік жалақысының бір бөлігі, яғни 48 фунт 6 шиллинг 2 пенни Лондон көпіріндегі үйлерге салынған. Егер заң жобасында бұл мәселені шешу үшін ереже болмаса, ол осы соманы толығымен жоғалтар еді. Сәйкесінше, 1756 жылғы заңның 18 және 19-баптарында тиісті ондықтан және кедейлер салығынан алынған сомалар Бридж Хаус Эстейтс есебінен төленуі тиіс деп белгіленді. 1760 жылдың 18 сәуірінде шіркеудің оңтүстік-шығыс бұрышындағы майханада ірі өрт шықты, ол шіркеудің шатырының көп бөлігін жалмап, ғимаратқа елеулі зиян келтірді. Өрт шіркеудің оңтүстігіндегі қоймаларды және Лондон көпірінің солтүстік жағындағы бірнеше үйді өртеп жіберді. Архитектор сэр Роберт Тейлор басқарып отырған көпірді жақсарту аясында көпірдің шығыс жағында жаяу жүргіншілерге арналған жаңа жол салынды. Басқа ғимараттар бұзылғаннан кейін Сент-Магнус жаңа жолды жауып тастады. Осыған байланысты 1762-1763 жылдары шіркеудің батыс жағындағы вестибюльді бұзу және мұнараның бүйірлік аркаларын ашу қажет болды, соның арқасында адамдар мұнараның астынан өте алатын болды. Осылайша мұнараның төменгі қабаты сыртқы вестибюльге айналды, ал солтүстік фасадынан екі терезе жоғалды. Ішкі жағында орган галереясының астында вестибюль жасалды және әдемі сегізбұрышты әйнекпен безендірілген экран орнатылды. Шіркеудің оңтүстігіне жаңа вестибюль салынды. Заңда сондай-ақ шіркеуден кеңейту үшін алынған жер "осы шіркеудің зиратының бір бөлігі деп есептелуі керек, бірақ егер оның асфальты кез келген адамды жерлеу үшін бұзылса, онда шіркеу қызметкерлері оны қалпына келтіруі керек" делінген. 1780 жылдың маусымында Гордон көтерілісі кезінде сарбаздар Сент-Магнустың вестибюль үйінде орналасты. 1782 жылға қарай Биллингсгейт балық базарының шуы шыдай алмайтын деңгейге жетті, сондықтан шіркеудің солтүстік жағындағы үлкен терезелер жабылып, қабырғаның жоғары жағында тек дөңгелек терезелер қалды. Солтүстік есіктің үстіндегі парапет және фронтон да сол кезде алынып тасталған болуы мүмкін. 1760-1814 жылдар аралығында қазіргі клерсторий овал тәрізді терезелерімен және флютталған және күмбезделген гипстен жасалған әшекейлерімен салынды. Дж. М. В. Тернер шіркеуді 1790 жылдардың ортасында суреттеді. 1792-1808 жылдар аралығында, Роберт Гибсонның 1791 жылдың 28 шілдесінде қайтыс болғаннан кейін, Сент-Магнустың пасторы Томас Реннелл болды. Реннелл 1806/07 жылдары Сион колледжінің президенті болды. Томас Лигге (1808-1848 жылдар аралығында пастор және 1829/30 жылдары Сион колледжінің президенті) Эссекстегі Голдхангердегі Сент-Питер шіркеуінде ескерткіш орнатылған. Ричард Хазард (1761-1837) шамамен 50 жыл бойы шіркеумен секстон, приход клеркі және палата жетекшісі ретінде байланыста болды және 1831/32 жылдары Приход клерктерінің компаниясының шебері болды. 1825 жылы шіркеу "өте көп шығынмен жөнделіп, көркейтілді. Жөндеу кезінде жабылып қалған шығыс терезесі қалпына келтірілді, ал ғимараттың ішкі бөлігі оның ұлы сәулетшісі сэр Кристофер Рен қалдырған күйіне келтірілді. Керемет орган бұзылып, Парсонс мырза қайта құрады, және 1826 жылдың 12 ақпанында шіркеупен бірге қайта ашылды". Алайда, замандас жазушының айтуынша, "1827 жылдың 31 шілдесі күні түнде жақын орналасқан қоймалар өртеніп, шіркеудің қауіпсіздігіне қауіп төндірді, және қазіргі құрылыс осы өрттен сақталған болса, онда өрт сөндірушілердің тырысқандықтарының арқасы болуы керек. Қызмет 1828 жылдың 20 қаңтарына дейін тоқтатылды. Осы уақыт аралығында шіркеу талғаммен және әдемі безендірілді, сондықтан ол қазірде метрополиядағы кез келген шіркеумен бәсекелесе алады".

Canaletto drew St Magnus and old London Bridge as they appeared in the late 1740s. Between 1756 and 1762, under the London Bridge Improvement Act of 1756 (c. 40), the Corporation of London demolished the buildings on London Bridge to widen the roadway, ease traffic congestion and improve safety for pedestrians. The churchwardens’ accounts of St Magnus list many payments to those injured on the Bridge and record that in 1752 a man was crushed to death between two carts. In the summer of 1724 the churchwardens had been obliged to spend 1/6 on "Expenses with the churchwardens of Woodford about taking away their pentioner Jane Taverner killed [by a cart] on the Bridge"

After the House of Commons had resolved upon the alteration of London Bridge, the Rev Robert Gibson (Rector 1747 91) applied to the House for relief; stating that 48l. 6s. 2d. per annum, part of his salary of 170l. per annum, was assessed upon houses on London Bridge; which he should utterly lose by their removal unless a clause in the bill about to be passed should provide a remedy. Accordingly, Sections 18 and 19 of 1756 Act provided that the relevant amounts of tithe and poor rate should be a charge on the Bridge House Estates. A serious fire broke out on 18 April 1760 in an oil shop at the south east corner of the church, which consumed most of the church roof and did considerable damage to the fabric. The fire burnt warehouses to the south of the church and a number of houses on the northern end of London Bridge. As part of the bridge improvements, overseen by the architect Sir Robert Taylor, a new pedestrian walkway was built along the eastern side of the bridge. With the other buildings gone St Magnus blocked the new walkway. As a consequence it was necessary in 1762 to 1763 to remove the vestry rooms at the West end of the church and open up the side arches of the tower so that people could pass underneath the tower. The tower's lower storey thus became an external porch and two windows were lost from the north facade. Internally a lobby was created at the West end under the organ gallery and a screen with fine octagonal glazing inserted. A new Vestry was built to the south of the church. The Act also provided that the land taken from the church for the widening was "to be considered as part of the cemetery of the said church but if the pavement thereof be broken up on account of the burying of any persons, the same shall be made good by the churchwardens". Soldiers were stationed in the Vestry House of St Magnus during the Gordon Riots in June 1780. By 1782 the noise level from the activities of Billingsgate Fish Market had become unbearable and the large windows on the north side of the church were blocked up leaving only circular windows high up in the wall. The parapet and pediment above the north aisle door were probably removed at the same time. At some point between the 1760s and 1814 the present clerestory was constructed with its oval windows and fluted and coffered plasterwork. J. M. W. Turner painted the church in the mid 1790s. The rector of St Magnus between 1792 and 1808, following the death of Robert Gibson on 28 July 1791, was Thomas Rennell FRS. Rennell was President of Sion College in 1806/07. There is a monument to Thomas Leigh (Rector 1808–48 and President of Sion College 1829/30), at St Peter's Church, Goldhanger in Essex. Richard Hazard (1761–1837) was connected with the church as sexton, parish clerk and ward beadle for nearly 50 years and served as Master of the Parish Clerks' Company in 1831/32. In 1825 the church was "repaired and beautified at a very considerable expense. During the reparation the east window, which had been closed, was restored, and the interior of the fabric conformed to the state in which it was left by its great architect, Sir Christopher Wren. The magnificent organ was taken down and rebuilt by Mr Parsons, and re opened, with the church, on the 12th February, 1826". Unfortunately, as a contemporary writer records, "On the night of the 31st of July, 1827, [the church's] safety was threatened by the great fire which consumed the adjacent warehouses, and it is perhaps owing to the strenuous and praiseworthy exertions of the firemen, that the structure exists at present. divine service was suspended and not resumed until the 20th January 1828. In the interval the church received such tasteful and elegant decorations, that it may now compete with any church in the metropolis."

Жаңа Лондон көпірі: өзгеріп жатқан орта

1823 жылы Лондон көпірін қайта салу туралы заңға патшалық келісім берілді, ал 1825 жылы лорд-мэр Джон Гарратт пен Bridge Within округінің алдермені жаңа Лондон көпірінің алғашқы тасын қалады. 1831 жылы сэр Джон Ренни салған жаңа көпір ағысқа қарай ашылды, ал ескі көпір бұзылды. Сент-Магнус 600 жылдан астам уақыт бойы Лондонға қақпа болған мәртебесінен айырылды. Питер де Колечерк көпірдегі капелланың жер астына жатқан бөлігіне жерленді, ал оның сүйектері салтанатсыз Темза өзеніне тасталды. 1921 жылы шіркеудің қарсы бетінде Ескі Лондон көпірінен екі тас табылды. Олар қазір шіркеу ауласында тұр. Вреннің Сент-Майкл Крук-Лейн шіркеуі бұзылды, 1831 жылғы 20 наурыздағы соңғы қызмет ғимарат құрылысының салдарынан тоқтатылды. Сент-Майклдың пасторы келесі жексенбіде Сент-Магнуста өз шіркеуінің бұзылуына, оның ескерткіштеріне және "алдыңғы демалыс күні оның қауымдастарының құлшылығына бұзушылық келтіргеніне" қанағаттанбады. Сент-Майкл Крук-Лейн приходы Сент-Магнус приходымен біріктірілді, ол өзі жаңа көпірге жататын жолға байланысты Шіркеу ауласы аллеясындағы жерлеу орнын жоғалтты. Алайда, оның орнына 1762 жылы ескі көпірді кеңейту үшін алынған жер қайтарылды және ескі көпірдің шығысындағы жердің бір бөлігі берілді. 1838 жылы Лондон көпіріне жататын жерлер жөніндегі комитет Лондон қалалық кеңесіне Сент-Майкл, Крук-Лейн және Сент-Магнус, Лондон көпірі приходтары үшін жаңа жерлеу орындары қарастырылғанын хабарлады. Жаңа көпір салынғаннан кейін Фреш-Уорф пен жаңа Лондон көпірінің артында көрінген Сент-Магнустың суреттері, 1841 жылғы В. Фенольхеттің және 1913 жылғы Чарльз Гиннердің туындыларында бейнеленген. Бұл көрініске 1924 жылы Джон Джеймс Бернет жобалаған Аделаида үйінің құрылысы әсер етті. "Таймс" газетінде "жаңа "архитектуралық Маттерхорн" шіркеу шпилінен басқасын жасырады" деп жазылған. Алайда, Аделаида ғимараттары бұзылғаннан кейін және оның орнына жаңасы салынғанға дейін бірнеше жыл бойы шіркеудің тамаша көрінісі болды. Аделаида үйі қазірде қорғалатын мүлік. 1931 жылы Сити және Оңтүстік Лондон теміржолының (кейіннен Солтүстік желісі) тасталған Король Уильям көшесіндегі терминалының орнында және Төменгі Темза көшесі мен Балық көшесі дөңесіндегі Steam Packet Inn орналасқан Regis House салынды. 1960 жылдардың басында көлік тығыны күшейді, ал Төменгі Темза көшесі келесі он жылда кеңейтіліп, маңызды жаңа шығыс-батыс көлік артериясының (A3211) бөлігіне айналды. Шіркеудің орналасуы 1967 және 1973 жылдар аралығында жаңа Лондон көпірінің құрылысынан әрі өзгерді. Шіркеудің шығысына орналасқан 1939 жылы салынған New Fresh Wharf қоймасы 1973 жылы Лондон бассейніндегі коммерциялық көліктердің тоқтауынан кейін бұзылды және археологиялық қазбалардан кейін 1978 жылы оның орнында R. Seifert & Partners жобасы бойынша St Magnus House салынды. Бұл жаңалық шіркеудің шығыс жағынан ашық көрініс жасауға мүмкіндік берді. Монументтің оңтүстік-шығысындағы (Фиш-стрит-Хилл мен Пудинг-Лейн арасындағы) бұрын негізінен балық саудагерлері орналасқан жер 1982 жылдың қаңтарында ескі Биллингсгейт базары жабылған кезде Centurion House және Gartmore (қазіргі Providian) House ретінде қайта құрылды. Centurion House (кейін Monument Place деп аталды) кешенді қайта жаңарту 2011 жылдың қазан айында басталды және ғимарат 2014 жылы жалға берілді. Монументтің оңтүстік-батысында орналасқан Regis House 1998 жылы Land Securities PLC компаниясымен қайта құрылды. Монументтен оңтүстікке қарай Темза өзеніне, Сент-Магнустың төбесінен ашылатын көрініс Лондон қаласының жалпы жоспарымен қорғалады, бірақ өзеннің оңтүстік жағалауын қазір The Shard басып алған. 2004 жылдан бері Лондон қаласы корпорациясы Сент-Магнустың оңтүстігіндегі Риверсайд жолын жақсартудың жолдарын іздестіріп келеді. Лондон көпірін Риверсайд жолына жалғастыратын жаңа баспалдақ құрылысы 2013 жылдың наурыз айында басталуға тиіс. Сент-Магнустың Лондон көпірімен байланысы және пастормен сұхбат Dan Cruickshank-пен бірге Лондонды салған көпірлер телешоуында көрсетілді, алғаш рет 2012 жылдың 14 маусымында BBC Four арнасында көрсетілді. Қалалық корпорацияның 2012 жылғы тамыздағы "Fenchurch and Monument Area Enhancement Strategy" (Фенчерч және ескерткіш аймағын жақсарту стратегиясы) Сент-Магнус пен өзен жағалауын Төменгі Темза көшесінің солтүстігіндегі аймаққа қайта қосудың жолдарын ұсынды.

In 1823 royal assent was given to ‘An Act for the Rebuilding of London Bridge’ and in 1825 John Garratt, Lord Mayor and Alderman of the Ward of Bridge Within, laid the first stone of the new London Bridge. In 1831 Sir John Rennie's new bridge was opened further upstream and the old bridge demolished. St Magnus ceased to be the gateway to London as it had been for over 600 years. Peter de Colechurch had been buried in the crypt of the chapel on the bridge and his bones were unceremoniously dumped in the River Thames. In 1921 two stones from Old London Bridge were discovered across the road from the church. They now stand in the churchyard. Wren's church of St Michael Crooked Lane was demolished, the final service on Sunday 20 March 1831 having to be abandoned due to the effects of the building work. The Rector of St Michael preached a sermon the following Sunday at St Magnus lamenting the demolition of his church with its monuments and "the disturbance of the worship of his parishioners on the preceding Sabbath". The parish of St Michael Crooked Lane was united to that of St Magnus, which itself lost a burial ground in Church Yard Alley to the approach road for the new bridge. However, in substitution it had restored to it the land taken for the widening of the old bridge in 1762 and was also given part of the approach lands to the east of the old bridge. In 1838 the Committee for the London Bridge Approaches reported to Common Council that new burial grounds had been provided for the parishes of St Michael, Crooked Lane and St Magnus, London Bridge. Depictions of St Magnus after the building of the new bridge, seen behind Fresh Wharf and the new London Bridge Wharf, include paintings by W. Fenoulhet in 1841 and by Charles Ginner in 1913. This prospect was affected in 1924 by the building of Adelaide House to a design by John James Burnet, The Times commenting that "the new ‘architectural Matterhorn’ conceals all but the tip of the church spire". There was, however, an excellent view of the church for a few years between the demolition of Adelaide Buildings and the erection of its replacement. Adelaide House is now listed. Regis House, on the site of the abandoned King William Street terminus of the City & South London Railway (subsequently the Northern Line), and the Steam Packet Inn, on the corner of Lower Thames Street and Fish Street Hill, were developed in 1931. By the early 1960s traffic congestion had become a problem and Lower Thames Street was widened over the next decade to form part of a significant new east–west transport artery (the A3211). The setting of the church was further affected by the construction of a new London Bridge between 1967 and 1973. The New Fresh Wharf warehouse to the east of the church, built in 1939, was demolished in 1973 4 following the collapse of commercial traffic in the Pool of London and, after an archaeological excavation, St Magnus House was constructed on the site in 1978 to a design by R. Seifert & Partners. This development now allows a clear view of the church from the east side. The site to the south east of The Monument (between Fish Street Hill and Pudding Lane), formerly predominantly occupied by fish merchants, was redeveloped as Centurion House and Gartmore (now Providian) House at the time of the closure of old Billingsgate Market in January 1982. A comprehensive redevelopment of Centurion House (renamed Monument Place) began in October 2011 and the building was let in 2014. Regis House, to the south west of The Monument, was redeveloped by Land Securities PLC in 1998. The vista from The Monument south to the River Thames, over the roof of St Magnus, is protected under the City of London Unitary Development Plan, although the South bank of the river is now dominated by The Shard. Since 2004 the City of London Corporation has been exploring ways of enhancing the Riverside Walk to the south of St Magnus. Work on a new staircase to connect London Bridge to the Riverside Walk is due to commence in March 2013. The story of St Magnus's relationship with London Bridge and an interview with the rector featured in the television programme The Bridges That Built London with Dan Cruickshank, first broadcast on BBC Four on 14 June 2012. The City Corporation's 'Fenchurch and Monument Area Enhancement Strategy' of August 2012 recommended ways of reconnecting St Magnus and the riverside to the area north of Lower Thames Street.

19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында

1831 жылы Крукет-Лейндегі Сент-Михаилдегі лекциялау орны Сент-Магнусқа ауыстырылды және 1789 және 1812 жылдары Томас пен Сюзанна Таунсендтің өсиеттерімен жабдықталды. Генри Роберт Хакин 1874 жылдан 1882 жылға дейін Рептон мектебінің директоры болды және 1871 жылы Сент-Магнуста Таунсенд лекторы болып тағайындалды. Сент-Магнус 1849 жылғы қазан айындағы Төменгі Темза көшесіндегі ірі өрттен аман қалды. 19 ғасырдың екінші жартысында ректорлар Александр Маккоул (1799–1863, 1850–63 жылдары ректор) және оның ұлы Александр Израиль Маккоул (1835–1899, 1859–63 жылдары қақпашы, 1863–99 жылдары ректор) болды. Александр Маккоул 1821 жылғы 17 қазандағы хатында «иудей-христиандық» терминін енгізді. Тағы бір ұлы, Джозеф Бенджамин Маккоул (1827–92) 1851 жылдан 1854 жылға дейін қақпашы болып қызмет етті. Александр Маккоул аға – поляк еврейлеріне христиан миссионері, ол 1841 жылы Лондон Корольдік колледжінде еврей және раввиндық әдебиет профессоры болып тағайындалды (Иерусалимде Англикан епископы болу ұсынысынан бас тартқаннан кейін). Оның қызы, белгілі тіл білуші Элизабет Финн (1825–1921) 1846 жылдан 1863 жылға дейін Иерусалимдегі британдық консул Джеймс Финннің әйелі болды. Ол Иерусалим әдеби қоғамы (Палестинаны зерттеу қорының алдағысы), қудаланған яһудилерге көмек қоры (Сириялық отарлау қоры) және қиын жағдайдағы әйелдерге көмек қоры (қазіргі Элизабет Финн Кэрі) сияқты бірнеше ұйымды құрды. Маккоул да, оның қызы да лорд Шафтсберимен тығыз жұмыс істеді. 1890 жылы Лондон епископы Сент-Джордж Ботольф-Лейн мен Сент-Магнустың игіліктерін біріктіру туралы сауалнама өткізеді деп хабарланды. Күтілгендей, екі шіркеудің бірігуі, Сент-Джордж шіркеуінің бұзылуы және «Уильям Гладстонның сүйікті каноны» Малколм Макколлдың зейнеткерлікке шығуы болды. Шіркеуде қызмет тоқтатылғанымен, Сент-Джордж 1904 жылға дейін бұзылмады. Содан кейін шіркеу Сент-Магнус емес, Сент-Мэри-эт-Хиллмен біріктірілді. 19 ғасырдың соңында игіліктерге қамқорлық 20 Eastcheap мекенжайындағы Peek Brothers & Co компаниясының аға серіктесі, елдегі ең ірі көтерме шай брокерлері мен дилерлері және Commercial Union Assurance Co. төрағасы сэр Генри Пик ие болды. Пик – жомарт меценат, ол Уимблдон Коммоны мен Бернхам Бичтерді дамудан сақтауда маңызды рөл атқарды. Оның немересі сэр Уилфред Пик 1904 жылы ректор ретінде Ричард Пикті ұсынды. Пик – ынталы масон, Англияның бас капелланы қызметін атқарды. «Таймс» газеті оның 1920 жылғы шілдеде өткен еске алу рәсімі «Пик белгілі масон болғандықтан жартылай масондық сипатқа ие болды» деп жазды. 1895 жылғы маусымда Пик Динар мен Сент-Мало арасындағы паромнан секіріп кеткен жас француз қызын құтқарды және Корольдік гуманитарлық қоғамның қола медалін және Францияның Ұлттық құтқару қоғамының 1-сынып алтын медалін алды. 1898 жылғы қарашада Сент-Магнуста Джон Книлл және Ко фирмасының басшысы, кемежайшы, бұрынғы лорд-мэр және сантехниктер компаниясының шебері Сэр Стюарт Книлл (1824–1898) үшін еске алу рәсімі өткізілді. Бұл – Рим-католик үшін ағылшын шіркеуінде өткізілген алғашқы діни қызмет. Сэр Стюарттың ұлы сэр Джон Книлл (1856–1934) сондай-ақ Бридж Вудэньердің алдермені, лорд-мэр және сантехниктер компаниясының шебері болды. 1922 жылға дейін жыл сайынғы Балық жинау фестивалі Сент-Магнуста өткізілді. Қызмет 1923 жылы шығыстағы Сент-Данстанға, содан кейін Хиллдегі Сент-Мэриге көшірілді, бірақ Сент-Магнус ескі Биллингсгейт базары жабылғанға дейін жергілікті балық саудагерлерімен тығыз байланыстарды сақтады. 1950 жылдары Сент-Магнус «Биллингсгейт балық базарының иісіне көмілді, оған қарсы хош иісті заттар қарсы дәрі ретінде қабылданды». 1920 жылы лорд Филлимор басқарған комитеттің баяндамасында он тоғыз қалалық шіркеулерді, соның ішінде Сент-Магнусты бұзуды ұсынды. Бұл жоспарды жүзеге асыруға жұртшылықтың және шіркеу мүшелерінің наразылығы кедергі болды. Қалалық ливерлер клубының мүшелері «қаланың 19 шіркеуін бұзуға қатысты ұсынысты қорқынышпен және ашу-ызамен» қарастыратын қаулы қабылдады және клуб мұндай апаттың алдын алу үшін қолынан келгеннің бәрін жасауға уәде берді. Т. С. Элиоттың айтуынша, қауіп төндірген шіркеулер «Лондонның сауда аудандарына сұлулық сыйлады, бірақ оның қорқынышты банктері мен сауда үйлері оны мүлдем бүлдірмеді. Бұл мұнаралардың жоғалуы, көлеңкелі көшеде көзге көрінуі, осы бос кемелердің жоғалуы, Ломбард көшесінің шаң-тозаң мен шулы-шулысынан түскі уақытта жалғыз келген қонақты қабылдауы, қалпына келтірілмейтін және ұмытылмас болады». Лондонның округтік кеңесі «Сан-Магнус» - «Вреннің барлық жұмыстарының ішіндегі ең әдемілерінің бірі» және «әрине, әсіресе жақсы себептерсіз және өте толық қаралғаннан кейін қиратылмауы керек шіркеулердің бірі» деген қорытындыға келген баяндаманы жариялады. Шіркеудің болашағына қатысты белгісіздікке байланысты, қамқорлық игілікке байланысты әрекеттерді кейінге қалдыруға шешім қабылдады және шіркеудің қақпашысы уақытша параухиятқа жауапкершілік жүктеді. Алайда, 1921 жылғы 23 сәуірде Генри Джой Файнс Клинтон жаңа ректор болады деп хабарланды. «Таймс» газеті тағайындама, епископтың келісімімен, ұсынылған бұзу жүзеге асырылмайды дегенді білдіреді деп қорытындылады. Файнс Клинтон 1921 жылғы 31 мамырда қызметке кірді. 1926 жылы 15 шілдеде Лордтар палатасындағы дебатта Эрл Крофорд Филлимор есебінің ұсыныстарын іске асыруға тағы бір әрекетке қарсы тұрды және «Сіздің Лордтықтарыңызға осы айыпталып отырған шіркеулердің тізімін келтіремін. Бұл сәтте алмайды. Тіпті олардың әдемі есімдері де аталғанға лайық: Сент-Магнус шейіті – Сіздің Лордтықтарыңыздың көптегені Лондон көпірінің төменгі жағындағы су жағасындағы осы керемет шіркеуді біледі». Ректория 1833-5 жылдары Роберт Смирке салған, 39 King William Street мекенжайында орналасқан. 1909 жылы мүлікті сату туралы шешім қабылданды, мақсаты – қала сыртында жаңа ректория сатып алу, бірақ сату сәтсіз аяқталды және 1910 жылғы жер салығы бағалау кезінде ғимарат бірнеше жалдаушыларға жалға берілді. Ректория 1921 жылғы 30 мамырда диоцез тарапынан Ridgways Limited компаниясына 8000 фунт стерлингке сатылды, ол іргелес ғимараттың иесі болды. Шіркеудің оңтүстік-батыс жағына орналасқан Вестри Хаус, 1760 жылдарда салынған бұрынғысына қарағанда, Смирке салған болуы мүмкін. Сент-Михаилдің Крукет-Лейндегі зираттарының бір бөлігі, Фиш Стрит Хилл мен Кинг Уильям Стрит арасында орналасқан, 1987 жылға дейін ашық кеңістік ретінде сақталды, одан кейін ол Докландс Жеңіл темір жолын қалаға кеңейтуге мүмкіндік беру үшін мәжбүрлі түрде сатып алынды. Денелер Бруквуд зиратына қайта жерленді.

A lectureship at St Michael, Crooked Lane, which was transferred to St Magnus in 1831, was endowed by the wills of Thomas and Susannah Townsend in 1789 and 1812 respectively. The Revd Henry Robert Huckin, Headmaster of Repton School from 1874 to 1882, was appointed Townsend Lecturer at St Magnus in 1871. St Magnus narrowly escaped damage from a major fire in Lower Thames Street in October 1849. During the second half of the 19th century the rectors were Alexander McCaul (1799–1863, Rector 1850–63), who coined the term "Judaeo Christian" in a letter dated 17 October 1821, and his son Alexander Israel McCaul (1835–1899, curate 1859–63, rector 1863–99). Another son, Joseph Benjamin McCaul (1827–92) served as curate from 1851 to 1854. The Revd Alexander McCaul Sr was a Christian missionary to the Polish Jews, who (having declined an offer to become the first Anglican bishop in Jerusalem) was appointed professor of Hebrew and rabbinical literature at King's College, London in 1841. His daughter, Elizabeth Finn (1825–1921), a noted linguist, was the wife of James Finn, the British Consul in Jerusalem from 1846 to 1863. She founded a number of organizations including the Jerusalem Literary Society, which was the forerunner to the Palestine Exploration Fund, the Society for the Relief of Persecuted Jews (Syrian Colonization Fund) and the Distressed Gentlefolk Aid Association (now known as Elizabeth Finn Care). Both McCaul and his daughter worked closely with Lord Shaftesbury. In 1890 it was reported that the Bishop of London was to hold an inquiry as to the desirability of uniting the benefices of St George Botolph Lane and St Magnus. The expectation was a fusion of the two livings, the demolition of St George's and the pensioning of "William Gladstone's favourite Canon", Malcolm MacColl. Although services ceased there, St George's was not demolished until 1904. The parish was then merged with St Mary at Hill rather than St Magnus. The patronage of the living was acquired in the late 19th century by Sir Henry Peek, Senior Partner of Peek Brothers & Co of 20 Eastcheap, the country's largest firm of wholesale tea brokers and dealers, and Chairman of the Commercial Union Assurance Co. Peek was a generous philanthropist who was instrumental in saving both Wimbledon Common and Burnham Beeches from development. His grandson, Sir Wilfred Peek, presented a cousin, Richard Peek, as rector in 1904. Peek, an ardent Freemason, held the office of Grand Chaplain of England. The Times recorded that his memorial service in July 1920 "was of a semi Masonic character, Mr Peek having been a prominent Freemason". In June 1895 Peek had saved the life of a young French girl who jumped overboard from a ferry midway between Dinard and St Malo in Brittany and was awarded the bronze medal of the Royal Humane Society and the Gold Medal 1st Class of the Sociâetâe Nationale de Sauvetage de France. In November 1898 a memorial service was held at St Magnus for Sir Stuart Knill (1824–1898), head of the firm of John Knill and Co, wharfingers, and formerly Lord Mayor and Master of the Plumbers' Company. This was the first such service for a Roman Catholic taken in an Anglican church. Sir Stuart's son, Sir John Knill (1856–1934), also served as Alderman for the Ward of Bridge Within, Lord Mayor and Master of the Plumbers' Company. Until 1922 the annual Fish Harvest Festival was celebrated at St Magnus. The service moved in 1923 to St Dunstan in the East and then to St Mary at Hill, but St Magnus retained close links with the local fish merchants until the closure of old Billingsgate Market. St Magnus, in the 1950s, was "buried in the stink of Billingsgate fish market, against which incense was a welcome antidote". A report in 1920 from a committee chaired by Lord Phillimore proposed the demolition of nineteen City churches, including St Magnus. A general outcry from members of the public and parishioners alike prevented the execution of this plan. The members of the City Livery Club passed a resolution that they regarded "with horror and indignation the proposed demolition of 19 City churches" and pledged the club to do everything in its power to prevent such a catastrophe. T. S. Eliot wrote that the threatened churches gave "to the business quarter of London a beauty which its hideous banks and commercial houses have not quite defaced. the least precious redeems some vulgar street The loss of these towers, to meet the eye down a grimy lane, and of these empty naves, to receive the solitary visitor at noon from the dust and tumult of Lombard Street, will be irreparable and unforgotten." The London County Council published a report concluding that St Magnus was "one of the most beautiful of all Wren's works" and "certainly one of the churches which should not be demolished without specially good reasons and after very full consideration." Due to the uncertainty about the church's future, the patron decided to defer action to fill the vacancy in the benefice and a curate in charge temporarily took responsibility for the parish. However, on 23 April 1921 it was announced that the Revd Henry Joy Fynes Clinton would be the new rector. The Times concluded that the appointment, with the bishop's approval, meant that the proposed demolition would not be carried out. Fr Fynes Clinton was inducted on 31 May 1921. A further attempt to implement the recommendations of the Phillimore Report in 1926 was resisted by the Earl of Crawford in a debate in the House of Lords on 15 July 1926 who quoted "to your Lordships the list of these condemned churches. It will not take a moment. Even their fine resounding names are worthy of quotation St. Magnus the Martyr — many of your Lordships must know that wonderful church by the water's edge down below London Bridge". The rectory, built by Robert Smirke in 1833 5, was at 39 King William Street. A decision was taken in 1909 to sell the property, the intention being to purchase a new rectory in the suburbs, but the sale fell through and at the time of the 1910 Land Tax Valuations the building was being let out to a number of tenants. The rectory was sold by the diocese on 30 May 1921 for £8,000 to Ridgways Limited, which owned the adjoining premises. The Vestry House adjoining the south west of the church, replacing the one built in the 1760s, may also have been by Smirke. Part of the burial ground of St Michael, Crooked Lane, located between Fish Street Hill and King William Street, survived as an open space until 1987 when it was compulsorily purchased to facilitate the extension of the Docklands Light Railway into the City. The bodies were reburied at Brookwood Cemetery.

Соғыстар аралығы: Фрайс пен англо-католик дәстүрі

Шіркеудің ішкі бөлмесі 1924 жылы Мартин Траверс тарапынан нео-барокко стилінде қайта жаңартылды, бұл Генри Джой Файнс Клинтон ректор болып тағайындалғаннан кейін қауымның англо-католик сипатын көрсетеді. Файнс Клинтон 1921 жылдың 31 мамырынан 1959 жылдың 4 желтоқсанында қайтыс болғанға дейін Сент-Магнустың ректоры болып қызмет етті және шіркеудің ішкі бөлігін айтарлықтай көркейтті. Файнс Клинтон өте берік англо-католик көзқарасын ұстанып, Сент-Магнусты мүмкіндігінше барокколық римдік католик шіркеуіне ұқсатты. Алайда, "ол өте сүйкімді, ескі заманның әдептілігімен қарсы тұруға болмайтын мінезді адам болғандықтан, оның көзқарасына қаншама қарсы болса да, оған ешкімнің жағымсыз болуы қиын болды". Ол әдетте римдік мессаны латын тілінде оқыды және мінезі "қатаң, ұлы, жақсы байланысқан, қасиетті және еңбекке төзімді юмор сезімімен" сипатталды. Ковердейлдің ескерткішін көруге келген бір протестантқа ол: "Біз енді оның Киелі кітапты аударған тілінде қызмет өткіздік", - деген. Латын тілінің қызметте қолданылуы грамматикалық қателіктерге әкелуі мүмкін еді. Киелілердің литаниясында "Omnes sancti Angeli et Archangeli" дегеннен кейін қауым мүшелерінің "Ora pro nobis" деген жауабы үзіліске және "Жоқ, Orate pro nobis" деген түзетуге себеп болды. 1922 жылы Файнс Клинтон "Біздің ханым де Сальве Регина" бауырластығын қайта құрды. Бауырластықтың белгісі шіркеудің солтүстік қабырғасының шығыс жағындағы Lady Chapel алтарінің үстіндегі шыны терезеде көрсетілген. Ол сондай-ақ Уолсингэмдегі біздің ханымның мүсінін орнатты және Норфолк ғибадатханасына паломниктерді ұйымдастырды, онда ол негізін қалаушылардың бірі болды. 1928 жылы Католик лигасының журналында айтылғандай, Магнус Уолсингэмдегі ғибадатханаға "біздің ортақ құлшынысымыздың және өзара жанашырлығымыздың және дұғаларымыздың белгісі ретінде, біз бейбіт ауыл ғибадатханасы мен шұғыл қаланың жүрегіндегі шіркеу арасындағы қарым-қатынас күшейе түседі деп үміттенеміз, ол жерден қажылықтар үнемі басталады" деген сыйлықты ұсынды. Файнс Клинтон 1906 жылдан 1920 жылға дейін Англикан және Шығыс Православ шіркеулері одағының және оның мұрагері, Англикан және Шығыс шіркеулері қауымдастығының Бас хатшысы болды. 1920 жылдан 1924 жылға дейін Кентербери архиепискобының Шығыс шіркеулері комитетінің хатшысы болды. 1921 жылдың қыркүйек айында Сербтер, хорваттар және словендердің марқұм королі Петр үшін Санкт-Магнуста салтанатты реквием өткізілді. 1922 жылдың 1 наурызында, күлдіршәмбе күні, түскі қызметте Дж. А. Кенсит, Протестанттық Ақиқат қоғамының жетекшісі, тұрып, ғибадат түріне қарсылық білдірді. 1924 жылы шіркеуде ұсынылған өзгерістер Лондон епархиясының канцлері Консисториялық сотында тыңдауға және Арчи сотына шағымдануға әкелді. Соңғы Сот 1924 жылдың қазан айында үкім шығарды. Адвокатты 1931 жылы ректор мен шіркеу кеңесінің білмеуінен евангелист Сэр Чарльз Кинг Харман сатып алған. Осындай бірқатар жағдайлар, соның ішінде сэр Чарльздің Клэфэм және Хэмпстед шіркеулерінің адвокаттарын сатып алуы, 1933 жылғы Бенафикс (Патронат құқығын сатып алу) шарасын қабылдауға әкелді. Бұл Сент-Магнус шіркеуінің қауым мүшелеріне 1934 жылы сэр Чарльз Кинг Харманнан адвокатты £1,300-ға сатып алуға және оны Патронаттық кеңеске беруге мүмкіндік берді. Сент-Магнус шіркеуі 1923 жылы екінші ағылшын-католик конгресі ашылғанға дейін арнайы ғибадатханалар өткізген шіркеулердің бірі болды. Файнс Клинтон қалалық жұмысшылар үшін түскі ас уақытында қызмет атқарған алғашқы қызметшісі болды. Pathé News 1935 жылы Сент-Магнуста Пальма жексенбілік шеруді түсірді. Роза Макоулидің 1956 жылы жарық көрген "Требезонт мұнаралары" романында Чантри Пигг шіркеуі Сент-Маридан бірнеше фут жоғары, Борн көшесінде және тіпті Сент-Магнус-шаһідтен бірнеше сантиметр жоғары екендігі сипатталған. 1937 жылдың шілдесінде Файнс Клинтон өзінің қауымының екі мүшесімен бірге Киркваллге Киркваллдегі Сент-Магнус соборының 800 жылдығын атап өту үшін барды. Олар Егилсайға барып, Магнус өлтірілген жерді көрсетті. Кейіннен Файнс Клинтон Егилсайдағы St Magnus шіркеуінде өткен қызметте болды, онда ол өзінің қонағы Фрайер мырзаға, собордың діни қызметкеріне, Кирквалл мен Лондон қауымдары бірігіп, ерл Магнус өлтірілген дәстүрлі жерде тұрақты тас ескерткіш орнату керек деп ұсынды. 1938 жылы Эгилсайда жергілікті таспен қамал салынған. Оның биіктігі 12 фут, ал ені 6 фут. Ескерткіш 1938 жылы 7 қыркүйекте ашылды және ескерткіштегі қола жазуда "Лондон көпірінің жанындағы Сент-Магнус шейітінің ректоры мен қауымы және Киркваллдегі Сент-Магнус соборының діни қызметкері мен қауымы ерл Магнус өлтірілген дәстүрлі жерді еске алу үшін, шамамен 1116 жылы және Сент-Магнус соборының 800 жылдығын еске алу үшін 1937 жылы орнатты" делінген.

The interior of the church was restored by Martin Travers in 1924, in a neo baroque style, reflecting the Anglo Catholic character of the congregation following the appointment of Henry Joy Fynes Clinton as rector. Fynes Clinton served as rector of St Magnus from 31 May 1921 until his death on 4 December 1959 and substantially beautified the interior of the church. Fynes Clinton held very strong Anglo Catholic views, and proceeded to make St Magnus as much like a baroque Roman Catholic church as possible. However, "he was such a loveable character with an old world courtesy which was irresistible, that it was difficult for anyone to be unpleasant to him, however much they might disapprove of his views". He generally said the Roman Mass in Latin; and in personality was "grave, grand, well connected and holy, with a laconic sense of humour". To a Protestant who had come to see Coverdale's monument he is reported to have said "We have just had a service in the language out of which he translated the Bible." The use of Latin in services was not, however, without grammatical danger. A response from his parishioners of "Ora pro nobis" after "Omnes sancti Angeli et Archangeli" in the Litany of the Saints would elicit a pause and the correction "No, Orate pro nobis." In 1922 Fynes Clinton refounded the Fraternity of Our Lady de Salve Regina. The fraternity's badge is shown in the stained glass window at the east end of the north wall of the church above the reredos of the Lady Chapel altar. He also erected a statue of Our Lady of Walsingham and arranged pilgrimages to the Norfolk shrine, where he was one of the founding guardians. In 1928 the journal of the Catholic League reported that St Magnus had presented a votive candle to the shrine at Walsingham "in token of our common Devotion and the mutual sympathy and prayers that are we hope a growing bond between the peaceful country shrine and the church in the heart of the hurrying City, from the Altar of which the Pilgrimages regularly start". Fynes Clinton was General Secretary of the Anglican and Eastern Orthodox Churches Union and its successor, the Anglican and Eastern Churches Association, from 1906 to 1920 and served as Secretary to the Archbishop of Canterbury's Eastern Churches Committee from 1920 to around 1924. A Solemn Requiem was celebrated at St Magnus in September 1921 for the late King Peter of the Serbs, Croats and Slovenes. At the midday service on 1 March 1922, Ash Wednesday, J. A. Kensit, leader of the Protestant Truth Society, got up and protested against the form of worship. The proposed changes to the church in 1924 led to a hearing in the Consistory Court of the Chancellor of the Diocese of London and an appeal to the Court of Arches. Judgement was given by the latter Court in October 1924. The advowson was purchased in 1931, without the knowledge of the Rector and Parochial Church Council, by the evangelical Sir Charles King Harman. A number of such cases, including the purchase of the advowsons of Clapham and Hampstead Parish Churches by Sir Charles, led to the passage of the Benefices (Purchase of Rights of Patronage) Measure 1933. This allowed the parishioners of St Magnus to purchase the advowson from Sir Charles King Harman for £1,300 in 1934 and transfer it to the Patronage Board. St Magnus was one of the churches that held special services before the opening of the second Anglo Catholic Congress in 1923. Fynes Clinton was the first incumbent to hold lunchtime services for City workers. Pathé News filmed the Palm Sunday procession at St Magnus in 1935. In The Towers of Trebizond, the novel by Rose Macauley published in 1956, Fr Chantry Pigg's church is described as being several feet higher than St Mary's, Bourne Street and some inches above even St Magnus the Martyr. In July 1937 Fr Fynes Clinton, with two members of his congregation, travelled to Kirkwall to be present at the 800th anniversary celebrations of St Magnus Cathedral, Kirkwall. During their stay they visited Egilsay and were shown the spot where St Magnus had been slain. Later Fynes Clinton was present at a service held at the roofless church of St Magnus on Egilsay, where he suggested to his host Mr Fryer, the minister of the Cathedral, that the congregations of Kirkwall and London should unite to erect a permanent stone memorial on the traditional site where Earl Magnus had been murdered. In 1938 a cairn was built of local stone on Egilsay. It stands 12 feet high and is 6 feet broad at its base. The memorial was dedicated on 7 September 1938 and a bronze inscription on the monument reads "erected by the Rector and Congregation of St Magnus the Martyr by London Bridge and the Minister and Congregation of St Magnus Cathedral, Kirkwall to commemorate the traditional spot where Earl Magnus was slain, AD circa 1116 and to commemorate the Octocentenary of St Magnus Cathedral 1937".

Екінші дүниежүзілік соғыс - XXI ғасыр

1940 жылы екінші дүниежүзілік соғыстың шабуылы кезінде Лондон көпіріне құлаған бомба барлық терезелерді жарып, гипстік әрлеулерді және солтүстік қанаттың шатырын зақымдады. Дегенмен, шіркеу 1950 жылғы 4 қаңтарда I санаттағы ескерткіш деп жарияланды және 1951 жылы жөнделіп, сол жылдың маусым айында Лондон епископы Уильям Вандтың қатысуымен қайта ашылды. Архитекторы Лоренс Кинг болды. "Шамамен барлық гипстік әрлеулерді қайта жасауға тура келді. Бақытымызға орай, басқа да кейбір жағдайларда болғандай, жиһаз қауіпсіз сақталды, бірақ 16 000 фунтқа қарағанда тек 9 000 фунтты қалпына келтіруге мүмкіндік болды". Кейіннен бірнеше рет қайта жаңарту және әрлеу жұмыстары жүргізілді, соның ішінде 1995 жылғы 4 қараша күні таңертең болған өрттен кейін. Сыртқы тас қабырғаларын тазалау жұмыстары 2010 жылы аяқталды. 1954 жылы приход шекарасына бірнеше шағын өзгерістер енгізілді, оның ішінде Балық көшесі төбесі мен Пудинг-лейн арасындағы аумақ Сент-Магнусқа берілді. Ұлы өрттен кейін қайта салынбаған Сент-Леонард Истчип шіркеуінің орны, демек, қазір Сент-Эдмунд Корольге біріктірілгеніне қарамастан, Сент-Магнус приходында орналасқан. Фр. Файнс Клинтон 1952 жылғы мамыр айында діни қызметкерлігінің 50 жылдығын жоғары миссамен атап өтті және Фишмонгерлер залында түскі ас берді. 1956 жылғы 20 қыркүйекте Сент-Магнуста 1931 жылы Уолсингхемдегі Киелі үйді қалпына келтірудің 25 жылдығын мерекелеуді бастау үшін салтанатты мисса оқылды. Сол күні кешке Кэкстон Холлдың үлкен залында қабылдау өтті, онда үш жүзден төрт жүзге дейін қонақ жиналды. 1960 жылы Фр. Файнс Клинтоннан кейін ректор болып Фр. Колин Гилл тағайындалды, ол 1983 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. Гилл де Уолсингхеммен тығыз байланыста болды және 1953-1983 жылдар аралығында Күзетші болып қызмет етті, оның ішінде тоғыз жыл Күзетшілер колледжінің шебері болды. Ол 1959 жылы алғашқы Ұлттық паломничество кезінде мисса өткізді және 1981 жылы қасиетті үйдің ашылуына қатысып, 50 жылдығын атап өту үшін юбилейлік мерекелерге төрағалық етті. 1960 жылдары Сент-Стефанс-Левишем қауымының бірнеше мүшелері Сент-Магнусқа көшіп келді. 1971 жылы Лорд-әділет Бакли төрағалық еткен комиссия қалалық шіркеулерге өзгерістер енгізуді ұсынды, оның ішінде жеті командалық қызмет құруды қарастырды. Сент-Магнус Фенчурч командасының құрамына кіруі тиіс еді, сонымен қатар Тауэрдегі барлық қасиеттілер, Сент-Олаведің Харт көшесі және Сент-Маргарет Паттенс шіркеулері де кіретін еді. 1994 жылы Темплмен комиссиясы қалалық деканаттағы шіркеулерді түбегейлі қайта құруды ұсынды. Сент-Магнус 12 шіркеудің бірі ретінде анықталды, ол шіркеу ретінде немесе 'белсенді' шіркеу ретінде қала береді. Алайда, бұл ұсыныстар көпшіліктің наразылығынан кейін және Лондонның жаңа епископының тағайындалуынан кейін тоқтатылды. Майкл Вудгейттің (ректор 1984-1995 жылдары) кеткеннен кейін тірілерге ұсыну 2010 жылға дейін тоқтатылды. Кен Гиббонс 1997 жылдан 2003 жылға дейін діни қызметкер болып жұмыс істеді. 2003 жылдан бері шіркеудің діни қызметкері - Филипп Уорнер, ол бұрын Сербия Православ шіркеуінің Кентербери архиепискобының Белградтағы (Еуропадағы епархия) және Апокрисиариос шіркеуінің діни қызметкері болған. 2004 жылдың қаңтарынан бастап жыл сайын Темзаның батасы беріліп келеді, Сент-Магнус және Саутворк соборының қауымдары Лондон көпірінің ортасында кездеседі. 2011 жылғы 3 шілдеде, Сент-Томас Бекеттің аударма мейрамын күтіп (7 шілде), Сент-Магнустан шыққан шеру әулиенің реликвиясын көпірдің ортасына жеткізді. 2016 жылғы 25 мамырда Англия шіркеуі мен Англия және Уэльс католик шіркеуі арасындағы бірлескен бастама аясында Мажарстанның Эстергомынан келген Сент-Томас Бекеттің реликвиясы Сент-Магнусқа құрмет көрсету үшін әкелінді, содан кейін Ревд Джонатан Бейкер, Фулхэм епискобы өткізген салтанатты Понтификал Весперс оқылды. Сегед епархиясының епископы Ласло Кисс Риго реликвияның тарихы туралы қысқаша уағыз айтты. Уильям Петтер 2011 жылдан 2016 жылы қайтыс болғанға дейін Музыка директоры болды, ол 2005 жылы Мартирдiк Магнус хорының негізін қалаушы мүшесі болды. Оның алдыңғы өкілі Томас Кеннеди, ал орнын Лоти Багналл басқарды. Уильям Джонстон Дэвис 2020 жылы, қазіргі директор Эдвард Уолтерс 2023 жылдың қыркүйегінде бастағанға дейін, билікті қолға алды. Хор 2013 жылы (Regina Coeli) және 2014 жылы (Inexplicable Splendour) дискілерін шығарды. Сент-Магнус органшысы Джон Иди Сент-Пол соборында (Veni Sancte Spiritus қойылымы алғаш рет 2012 жылғы 27 мамырда орындалды) және Линкольн соборында (Адвент үшін Matin responsory қойылымы алғаш рет 2013 жылғы 30 қарашада орындалды) жаңа хорлық шығармалар үшін композиция байқауларында жеңімпаз атанды. Джозеф Аткинс шіркеу үшін үш шығарма жазды: Missa Sancti Magni, Magnificat және Nunc Dimittis және 2009 жылы жаңа қоңырауларды қадірлеу үшін жазылған литания және антифоннан тұратын The Blessing of the Bells. Дэвид Пирсон екі шығарма жазды, Communion anthem A Mhànais mo rùin (O Magnus of my love) және Сент-Магнусқа арналған гимн Nobilis, humilis, Сент-Магнус мартирінің мейрамында 16 сәуірде орындалуы тиіс. Әдеби музыкадан басқа, Сент-Магнус түрлі музыкалық шараларға да орталық болды. 2005 жылы құрылған Clemens non Papa Consort, Concert Bites өндіріс тобымен бірлесіп, тұрақты ансамбль ретінде өнер көрсетті. Mishaped Pearls тобы 2011 жылғы 17 желтоқсанда шіркеуде өнер көрсетті. Сент-Магнус Jools Holland: London Calling телебағдарламасында көрсетілді, ол алғаш рет 2012 жылғы 9 маусымда BBC2 арнасында көрсетілді. Platinum Consort 2012 жылғы 2 шілдеде In the Dark дебюттік альбомын шығару үшін Сент-Магнуста жарнамалық фильм түсірді. City Churches достарының кеңсесі 2013 жылға дейін Сент-Магнустың Вестрия үйінде орналасқан еді.

A bomb which fell on London Bridge in 1940 during the Blitz of World War II blew out all the windows and damaged the plasterwork and the roof of the north aisle. However, the church was designated a Grade I listed building on 4 January 1950 and repaired in 1951, being re opened for worship in June of that year by the Bishop of London, William Wand. The architect was Laurence King. "At St Magnus the Martyr almost the whole of the plaster work had to be reproduced. Fortunately, as in some other cases, the furniture had been safely stored, but against £16,000 only £9,000 was recoverable." Restoration and redecoration work has subsequently been carried out several times, including after a fire in the early hours of 4 November 1995. Cleaning of the exterior stonework was completed in 2010. Some minor changes were made to the parish boundary in 1954, including the transfer to St Magnus of an area between Fish Street Hill and Pudding Lane. The site of St Leonard Eastcheap, a church that was not rebuilt after the Great Fire, is therefore now in the parish of St Magnus despite being united to St Edmund the King. Fr Fynes Clinton marked the 50th anniversary of his priesthood in May 1952 with High Mass at St Magnus and lunch at Fishmongers' Hall. On 20 September 1956 a solemn Mass was sung in St Magnus to commence the celebration of the 25th anniversary of the restoration of the Holy House at Walsingham in 1931. In the evening of that day a reception was held in the large chamber of Caxton Hall, when between three and four hundred guests assembled. Fr Fynes Clinton was succeeded as rector in 1960 by Fr Colin Gill, who remained as incumbent until his death in 1983. Fr Gill was also closely connected with Walsingham and served as a Guardian between 1953 and 1983, including nine years as Master of the College of Guardians. He celebrated the Mass at the first National Pilgrimage in 1959 and presided over the Jubilee celebrations to mark the 50th anniversary of the Shrine in 1981, having been present at the Holy House's opening. A number of the congregation of St Stephen's Lewisham moved to St Magnus around 1960, following temporary changes in the form of worship there. In 1971 a Commission chaired by Lord Justice Buckley proposed changes to the City churches, including the creation of seven team ministries. St Magnus would have been part of a Fenchurch team along with All Hallows by the Tower, St Olave's Hart Street and St Margaret Pattens. In 1994 the Templeman Commission proposed a radical restructuring of the churches in the City Deanery. St Magnus was identified as one of the 12 churches that would remain as either a parish or an 'active' church. However, the proposals were dropped following a public outcry and the consecration of a new Bishop of London. Following the departure of Fr Michael Woodgate (Rector 1984 to 1995) the presentation to the living was suspended until 2010. The Ven Ken Gibbons was Priest in Charge from 1997 to 2003. The parish priest since 2003 has been Fr Philip Warner, who was previously priest in charge of St Mary's Church, Belgrade (Diocese in Europe) and Apokrisiarios for the Archbishop of Canterbury to the Serbian Orthodox Church. Since January 2004 there has been an annual Blessing of the Thames, with the congregations of St Magnus and Southwark Cathedral meeting in the middle of London Bridge. On Sunday 3 July 2011, in anticipation of the feast of the translation of St Thomas Becket (7 July), a procession from St Magnus brought a relic of the saint to the middle of the bridge. On 25 May 2016, as part of a joint initiative between the Church of England and the Catholic Church of England and Wales, a relic of St Thomas Becket from Esztergom in Hungary was brought to St Magnus for veneration followed by Solemn Pontifical Vespers celebrated by the Revd Jonathan Baker, Bishop of Fulham. The Bishop of the Diocese of Szeged–Csanád, The Rt Revd László Kiss Rigó, gave a short homily on the history of the relic. William Petter was Director of Music from 2011 until his death in 2016, having been a founder member of the Choir of St Magnus the Martyr in 2005. His predecessor was Thomas Kennedy, and successor was Lottie Bagnall. William Johnston Davies took over in 2020, before the current Director, Edward Walters, commenced in September 2023. The choir issued CDs in 2013 (Regina Coeli) and 2014 (Inexplicable Splendour). St Magnus's organist, John Eady, has won composition competitions for new choral works at St Paul's Cathedral (a setting of Veni Sancte Spiritus first performed on 27 May 2012) and at Lincoln Cathedral (a setting of the Matin responsory for Advent first performed on 30 November 2013). Joseph Atkins composed three pieces for the church: Missa Sancti Magni, Magnificat and Nunc Dimittis and The Blessing of the Bells, a litany and antiphon for the consecration of the new bells in 2009. David Pearson composed two pieces, the Communion anthem A Mhànais mo rùin (O Magnus of my love) and a hymn to St Magnus, Nobilis, humilis, for performance at the church on the feast of St Magnus the Martyr on 16 April 2012. In addition to liturgical music of a high standard, St Magnus has been the venue for a range of musical events. The Clemens non Papa Consort, founded in 2005, has performed in collaboration with the production team Concert Bites as a resident ensemble. The band Mishaped Pearls performed at the church on 17 December 2011. St Magnus featured in the television programme Jools Holland: London Calling, first broadcast on BBC2 on 9 June 2012. The Platinum Consort made a promotional film at St Magnus for the release of their debut album In the Dark on 2 July 2012. The Friends of the City Churches had their office in the Vestry House of St Magnus until 2013.

Интерьер

Мартин Траверс 17 ғасырдағы бас алтарьдың рередосын қалпына келтірді, оның ішінде Мұса мен Һаронның суреттері, Он Буйрық және жоғарғы қабатын қайта жаңартып, рередос үстіне боялған және алтынмен қапталған род қосты. Рередос ортасында ою-өрнектелген, алтынға боялған пеликан (ерте христиан дінінде өзіне-өзі құрбандық шалу символы) және барокко стиліндегі нимб және көгершінмен бірге түбірлі дөңгелек орналасқан. Шіркеудің ерте суреттерінде көрінетін шығыс терезесі осы кезде толтырылған болуы мүмкін. Қасиетті орынның көлемін кеңейту үшін консольдік үстелдері бар жаңа алтарь орнатылып, қасиетті қоршаулар сыртқа қарай жылжытылды. Екі ескі есік қаңқасы жақтағы шіркеулерді салу үшін пайдаланылды және шіркеудің солтүстік-шығыс және оңтүстік-шығыс бұрыштарында бұрышпен орналастырылды. Олардың бірі, "Ана шіркеуі" 1925 жылы пастордың ата-анасына арналды, ал екіншісі – "Христос Патшалығына" арналды. Алғашқыда барокко стиліндегі аумбри қасиетті Таянудың сақталуына арналған орын ретінде қолданылды, бірақ кейіннен "Ана шіркеуі" алтаріна киелі шатыр орнатылды, ал аумбри Ақиқат Крестің реликвиясын сақтау үшін пайдаланылды. Ескі қорапша орындықтарды алып тастап, кесілген ұштары бар жаңа орындықтарды орнату арқылы интерьер еуропалық стильде жасалды. Навқа екі жаңа бағана орнатылып, сызықтар тегістелді. Вильям Грей жасаған Урен кезеңінің уағыз айту орны ашылып, дыбыс тақтасымен және айқышпен жабдықталды. Траверс сондай-ақ оңтүстік қанатта тұрған Оркнейдің Магнус мүсіні мен Уолсингемнің Әйел мүсінін жасады. Солтүстік қабырғада 1908 жылы суреттелген орыс православиелік иконасы орналасқан. Жап-жасыл жапондық еменнен жасалған қазіргі заманғы айқыш станциялары Роберт Рэндалл мен Эшли Сэндстің еңбегі. Солтүстік қабырғадағы терезелердің бірі 1671 жылға дейін соқталады, ол 1863 жылы Кэннон-стрит теміржол станциясының құрылысы үшін бұзылған Чекер-Ярдтағы Сантехниктер залынан алынған. Залдан алынған камин Вестибюль үйіне қайта орнатылды. Солтүстік жақтағы басқа терезелер Альфред Л. Уилкинсонға (1899-1983) тиесілі және 1952 жылдан 1960 жылға дейінгі кезеңді қамтиды. Оларда Сантехниктер, Балық сатушылар және Шелек жасаушылар компанияларының гербтері, сондай-ақ Уильям Вандтың Лондон епископы және Джеффри Фишердің Кентербери архиепископы болған кездегі гербтері және (жоғарыда айтылғандай) біздің Анамыз де Сальве Регина бауырластығының белгісі бейнеленген. Оңтүстік қабырғадағы боялған шыны терезелер Лоренс Лидің қолынан жасалған және 1949-1955 жылдар аралығында шіркеумен байланысты жоғалған шіркеулерді бейнелейді: Сент Магнус және оның Эгилсейдегі қираған шіркеуі, Антиохияның Сент Маргарет шіркеуі және оның жоғалған шіркеуі Жаңа Балық көшесінде (қазіргі Ұлы өрт монументі орналасқан жерде), Сент Майкл және оның Крук Лэйндегі жоғалған шіркеуі (қазіргі Король Уильям көшесінің құрылысы үшін бұзылған) және Сент Томас Бекет және оның Ескі Лондон көпіріндегі капелласы. Шіркеуде Ескі Лондон көпірінің керемет моделі бар. Көпірдегі кішкентай суреттердің бірі ортағасырлық айнада полиция формасын киіп, орынсыз көрінеді. Бұл модель жасаушы Дэвид Т. Аггеттің бейнесі, ол Сантехниктер компаниясының мүшесі және бұрын полиция қызметінде болған. 1708 жылғы Өрттен сақтану туралы заң және 1774 жылғы Өртке қарсы іс-қимыл туралы заң әрбір приходқа өртке қарсы жабдықтарды сақтауды талап етті. Шіркеуде Крук Лэйндегі Сент-Михаил приходына тиесілі екі тарихи өрт сөндіру машинасы бар. Олардың бірі шіркеудің нәртексінде көрсетілген, ал екіншісінің 2003 жылы аукционда сатылып, қайда кеткені белгісіз. 1894 жылы көптеген денелер склепадан шығарылып, Бруквуд зиратындағы Сент Магнус учаскесіне қайта жерленді, ол шіркеудің зираттық жері болып қала береді.

Martin Travers restored the 17th century high altar reredos, including the paintings of Moses and Aaron and the Ten Commandments, and reconstructed the upper storey. Above the reredos Travers added a painted and gilded rood. In the centre of the reredos there is a carved gilded pelican (an early Christian symbol of self sacrifice) and a Baroque style roundel with a nimbus and dove descending, attended by cherubim. The glazed east window, which can be seen in early photographs of the church, appears to have been filled in at this time. A new altar with console tables was installed and the communion rails moved outwards to extend the size of the sanctuary. Two old door frames were used to construct side chapels and placed at an angle across the north east and south east corners of the church. One, the Lady Chapel, was dedicated to the Rector's parents in 1925 and the other was dedicated to Christ the King. Originally, a baroque aumbry was used for reservation of the Blessed Sacrament, but later a tabernacle was installed on the Lady Chapel altar and the aumbry was used to house a relic of the True Cross. The interior was made to look more European by the removal of the old box pews and the installation of new pews with cut down ends. Two new columns were inserted in the nave to make the lines regular. The Wren period pulpit by the joiner William Grey was opened up and provided with a soundboard and crucifix. Travers also designed the statue of St Magnus of Orkney, which stands in the south aisle, and the statue of Our Lady of Walsingham. On the north wall there is a Russian Orthodox icon, painted in 1908. The modern stations of the cross in honey coloured Japanese oak are the work of Robert Randall and Ashley Sands. One of the windows in the north wall dates from 1671 and came from Plumbers' Hall in Chequer Yard, Bush Lane, which was demolished in 1863 to make way for Cannon Street railway station. A fireplace from the Hall was re erected in the Vestry House. The other windows on the north side are by Alfred L. Wilkinson (1899–1983) and date from 1952 to 1960. These show the arms of the Plumbers’, Fishmongers’ and Coopers’ Companies together with those of William Wand when Bishop of London and Geoffrey Fisher when Archbishop of Canterbury and (as noted above) the badge of the Fraternity of Our Lady de Salve Regina. The stained glass windows in the south wall, which are by Lawrence Lee and date from 1949 to 1955, represent lost churches associated with the parish: St Magnus and his ruined church of Egilsay, St Margaret of Antioch with her lost church in New Fish Street (where the Monument to the Great Fire now stands), St Michael with his lost church of Crooked Lane (demolished to make way for the present King William Street) and St Thomas Becket with his chapel on Old London Bridge. The church possesses a fine model of Old London Bridge. One of the tiny figures on the bridge appears out of place in the mediaeval setting, wearing a policeman's uniform. This is a representation of the model maker, David T. Aggett, who is a Liveryman of the Worshipful Company of Plumbers and was formerly in the police service. The Mischiefs by Fire Act 1708 and the Fires Prevention (Metropolis) Act 1774 placed a requirement on every parish to keep equipment to fight fires. The church owns two historic fire engines that belonged to the parish of St Michael, Crooked Lane. One of these is on display in the narthex of the church. The whereabouts of the other, which was misappropriated and sold at auction in 2003, is currently unknown. In 1894 many bodies were disinterred from the crypt and reburied at the St Magnus's plot at Brookwood Cemetery, which remains the church's burial ground.

Қоңыраулар

1666 жылғы Ұлы өртке дейін ескі мұнарада бес қоңырау саңылауы, кішкентай қасиеттілер қоңырауы және сағат қоңырауы болды. 47 кВт қоңырау металл табылды, бұл тенордың 13 немесе 14 кВт болғанын көрсетеді. Металлдан 1672 жылы Чертсидің Уильям Элдриджінің қолында үш жаңа қоңырау құю үшін пайдаланылды, сол жылы Ходсон тағы бір қасиетті қоңырау құйды. Мұнара болмағандықтан, тенор мен қасиеттілердің қоңырауы еркін тұрған ағаш құрылысқа ілінді, ал қалғандары ілінбей қалды. 1704 жылы жаңа мұнара салынып бітті, осы қоңыраулар оған көшірілген болуы мүмкін. Алайда, 1713 жылы тенор жарылып, қоңырауларды жаңа сегіздік қоңыраумен ауыстыруға шешім қабылданды. Жаңа қоңыраулар 21 кВт тенормен, Уайтчепель қоңырау құю зауытының Ричард Фелпс құйып шығарды. 1714 және 1718 жылдар аралығында (анық күні белгісіз) сақина екі бұрынғы қоғам, Шығыс жастар және Британдық ғалымдар берген екі үштікпен онға дейін көбейтілді. Алғашқы қоңырау 1724 жылы 15 ақпанда колледж жастарының қоғамы Grandsire Caters-те соғылды. Екінші қоңырауды 1748 жылы Роберт Кэтлин қайта құрды, ал тенорды 1831 жылы Уайтчепельдің Томас Мирс қайта құрды, бұл жаңа Лондон көпірінің ашылуына арналған. 1843 жылы аспан "тозған" деп айтылды және сондықтан қасиетті қоңыраумен бірге жойылды, ал жаңа аспанды Томас Мирс құйды. 1846 жылы шпильге жаңа сағаттық қоңырау орнатылды, оны бұдан бұрын Томас Мирстен сатып алған B R & J Мур ұсынды. Бұл қоңырау әлі күнге дейін мұнарада көшеден көрінеді. 1940 жылы 10 қоңырауды қауіпсіз сақтау үшін алып тастап, шіркеудің бақшасына сақталды. Олар 1951 жылы Уайтчепель қоңырау құю зауытына жеткізілді, содан кейін олардың төртеуі жарылып кеткені анықталды. Ұзақ уақыт бойы шешімсіздікке толы болғаннан кейін, қаржының жетіспеуі мен қызығушылықтың салдарынан, қоңыраулар ақыры 1976 жылы металл терісіне сатылды. Металл Конгресс қоңырауларының көпшілігін құю үшін пайдаланылды, содан кейін олар Вашингтондағы Ескі Пошта мұнарасына ілінді. 2005 жылдың 19 қыркүйегінде колледж жастарының ежелгі қоғамының мүшесі Дикон Лав бастаған қор құрылды, мақсаты мұнараға 12 қоңыраудан жаңа сақина орнату. Бұл оның Лондон қаласында орнатып отырған үш жаңа қоңырау сақинасының біріншісі болды (басқалары Батыс Сент-Данстан мен Сент-Джеймс Гарликхитте). Ақша жиналды және қоңыраулар 2008/9 жылдары Уайтчепель қоңырау құю зауытында құйылды. Тенордың салмағы 26 кВт 3 ктр 9 фунт (1360 кг) болды және жаңа қоңыраулар бұрынғы ондық сақинамен бірдей тоналдықта жасалды. Оларды Лондон епископы 2009 жылдың 3 наурызында Лорд-мэрдің қатысуымен киеледі, ал қоңыраулар 2009 жылдың 26 қазанында Лондон архидеконымен арналды. Қоңыраулар (ең кішісінен ең үлкеніне қарай) Михаил, Маргарет, Кентерберийлік Томас, Мэри, Седд, Эдуард Исповедник, Дунстан, Иоанн Креститель, Эркенвальд, Пол, Мелитус және Магнус деп аталды. Қондырғының құрылысын шіркеудің вестибюліне салынған жазудан көруге болады. Он екіліктегі алғашқы қоңырау 2009 жылдың 29 қарашасында Кембридж Surprise Maximus-те соғылды. Соңғы уақыттағы басқа да елеулі қоңыраулар: 16 сәуірде 2011 жылы Stedman Cinques, 28 маусымда Cambridge Surprise Royal, Fishmongers' Company, Принц Филипп, Эдинбург герцогы үшін өзінің залында 90 жасқа толуына орай кешкі асқа қатысты. Соңғы рет Оркни аралдарының туы жартылай көтерілді. 2012 жылы 3 маусымда Темзаның алмас мерейтойы кезінде және 5 және 12 тамызда және 9 қыркүйекте үш Олимпиадалық / Паралимпиадалық марафон кезінде қоңырау соғылды. 2021 жылдың 9 сәуірінде Эдинбург герцогы принц Филипптің қайтыс болғаны туралы хабарланғаннан кейін тенорлық қоңырау 99 рет соғылды және Сент-Джордж туы жартылай төмендеді. BBC телеарнасының "Сол жылдардан кейін әлі де соңғырау: қоңыраулардың қысқаша тарихы" атты 2011 жылғы 14 желтоқсанда хабарланған бағдарламасында Сент-Магнуста мұнараның күзетшісі Дикон Лавпен сұхбат берілді. Ол 2012 жылы 3 маусымда Темзаның бриллиантты юбилейі кезінде "Royal Jubilee Bells" тобының капитаны болған. Осыған дейін ол Джон Барроуманға BBC-ге арналған Сент-Магнуста қоңырау шалуды үйретті. Жиі жексенбі күндері сағат 12:15 шамасында (қызметтен кейін) Сент-Магнус гильдиясы қоңырау шалады.

Prior to the Great Fire of 1666 the old tower had a ring of five bells, a small saints bell and a clock bell. 47 cwt of bell metal was recovered which suggests that the tenor was 13 or 14 cwt. The metal was used to cast three new bells, by William Eldridge of Chertsey in 1672, with a further saints bell cast that year by Hodson. In the absence of a tower, the tenor and saints bell were hung in a free standing timber structure, whilst the others remained unhung. A new tower was completed in 1704 and it is likely that these bells were transferred to it. However, the tenor became cracked in 1713 and it was decided to replace the bells with a new ring of eight. The new bells, with a tenor of 21 cwt, were cast by Richard Phelps of the Whitechapel Bell Foundry. Between 1714 and 1718 (the exact date of which is unknown), the ring was increased to ten with the addition of two trebles given by two former ringing Societies, the Eastern Youths and the British Scholars. The first peal was rung on 15 February 1724 of Grandsire Caters by the Society of College Youths. The second bell had to be recast in 1748 by Robert Catlin, and the tenor was recast in 1831 by Thomas Mears of Whitechapel, just in time to ring for the opening of the new London Bridge. In 1843, the treble was said to be "worn out" and so was scrapped, together with the saints bell, while a new treble was cast by Thomas Mears. A new clock bell was erected in the spire in 1846, provided by B R & J Moore, who had earlier purchased it from Thomas Mears. This bell can still be seen in the tower from the street. The 10 bells were removed for safe keeping in 1940 and stored in the churchyard. They were taken to Whitechapel Bell Foundry in 1951 whereupon it was discovered that four of them were cracked. After a long period of indecision, fuelled by lack of funds and interest, the bells were finally sold for scrap in 1976. The metal was used to cast many of the Bells of Congress that were then hung in the Old Post Office Tower in Washington, D. C.

A fund was set up on 19 September 2005, led by Dickon Love, a member of the Ancient Society of College Youths, with a view to installing a new ring of 12 bells in the tower in a new frame. This was the first of three new rings of bells he has installed in the City of London (the others being at St Dunstan in the West and St James Garlickhythe). The money was raised and the bells were cast during 2008/9 by the Whitechapel Bell Foundry. The tenor weighed 26cwt 3qtr 9 lbs (1360 kg) and the new bells were designed to be in the same key as the former ring of ten. They were consecrated by the Bishop of London on 3 March 2009 in the presence of the Lord Mayor and the ringing dedicated on 26 October 2009 by the Archdeacon of London. The bells are named (in order smallest to largest) Michael, Margaret, Thomas of Canterbury, Mary, Cedd, Edward the Confessor, Dunstan, John the Baptist, Erkenwald, Paul, Mellitus and Magnus. The bells project is recorded by an inscription in the vestibule of the church. The first peal on the twelve was rung on 29 November 2009 of Cambridge Surprise Maximus. Notable other recent peals include a peal of Stedman Cinques on 16 April 2011 to mark the 400th anniversary of the granting of a Royal Charter to the Plumbers' Company, a peal of Cambridge Surprise Royal on 28 June 2011 when the Fishmongers' Company gave a dinner for Prince Philip, Duke of Edinburgh at their hall on the occasion of his 90th birthday and a peal of Avon Delight Maximus on 24 July 2011 in solidarity with the people of Norway following the tragic massacre on Utoeya Island and in Oslo. On the latter occasion the flag of the Orkney Islands was flown at half mast. In 2012 peals were rung during the Thames Diamond Jubilee Pageant on 3 June and during each of the three Olympic/Paralympic marathons, on 5 and 12 August and 9 September. Following the announcement on 9 April 2021 of the death of Prince Philip, Duke of Edinburgh the tenor bell was tolled 99 times and the flag of St George was lowered to half mast. The BBC television programme, Still Ringing After All These Years: A Short History of Bells, broadcast on 14 December 2011, included an interview at St Magnus with the Tower Keeper, Dickon Love, who was captain of the band that rang the "Royal Jubilee Bells" during the Thames Diamond Jubilee Pageant on 3 June 2012 to celebrate the Diamond Jubilee of Queen Elizabeth II. Prior to this, he taught John Barrowman to handle a bell at St Magnus for the BBC coverage. The bells are often rung on Sundays around 12:15 (following the service) by the Guild of St Magnus.

Ливерилік компаниялар және Бридж Уорд

Сент-Магнус үш ливрея компаниясымен байланыста, олардың тиісті гербтері солтүстік қанаттағы әйнек суреттерінде көрсетілген. Маусым сайын Балық сатушылар компаниясының жаңадан сайланған күзетшілері, сот мүшелерімен бірге, Балық сатушылар үйінен Сент-Магнусқа сайлау құлшылығына жаяу жол тартады. Сент-Магнус сонымен қатар Сантехниктер компаниясының гильдиялық шіркеуі болып табылады. Компанияның екі бұрынғы пасторы компания шебері қызметін атқарған, және компания барлық құлшылықтарын осы шіркеуде өткізеді. 2011 жылдың 12 сәуірінде компанияның Корольдік жарғысының берілгеніне 400 жыл толуына арналған құлшылық өтті, онда Лондон епископы, Rt Revd және Rt Hon Ричард Чертрс KCVO уағыз айтып, түпнұсқа Корольдік жарғысын киелендірді. Коперлер компаниясы жыл сайын Генри Клокердің 1573 жылғы 10 наурыздағы өсиетнамасын оқитын құлшылық өткізеді. Клокер Сент-Майкл Крукд-Лейн приходындағы мүлікті Компанияға сенімділікпен қалдырды, ол қазір Коперлер компаниясы мен Коборн мектебінің игілігіне жұмсалады. Сент-Магнус сондай-ақ Көпір және Көпірсіз аймақтарының шіркеуі болып табылады, ол қаланың әкімдерінің біреуін сайлайды. 1550 мен 1978 жылдар аралығында Көпір ішінде және Көпір сыртында бөлек әкімдер болды, бұрынғы аймақ өзеннің солтүстігінде орналасса, соңғысы Саутворктегі қаланың бақылау аймағын білдірді. Көпір клубы 1930 жылы "әлеуметтік шараларды және жергілікті және жалпы қызығушылық тудыратын тақырыптарды талқылауды, сондай-ақ аймақтық және приходтық ақпарат алмасуды дамыту" мақсатымен құрылды және жыл сайынғы Рождество құлшылығын Сент-Магнуста өткізеді.