Кіріспе

Америкалық деректі фильмдер режиссері Уильям Гарфилд Гривс

Актерлық және кинотанымдық оқыту

1948 жылы Гривс актерлер студиясына қосылып, Марлон Брандо, Джули Харрис, Энтони Куинн, Шелли Винтерс сияқтылармен бірге оқыды. Осы кезеңде ол сахнада және театрда көптеген рөлдерді сомдады, бірақ берілетін рөлдерге көңілі тоймады. "Харлемдегі керемет" (1948) фильмі осы жылдары түсірген фильмдерінің бірі болды. Ол сондай-ақ "Souls of Sin" (1949) атты соңғы нәсілдік фильмдердің бірінде де ойнады, онда ән салып, актерлық шеберлігін көрсетті. Сол кездегі американдық мәдениетте кең таралған расизмге байланысты ойнай алатын рөлдердің көпшілігі стереотиптік және көшірме екенін түсінген Гривс афроамерикалықтар тарихын зерттеді. Америкада қалып, актерлік жолымен жүргенде мүмкіндіктері шектеулі болады деп ойлаған Гривс кино жасауға белі шешіп, Канадаға көшіп, Канаданың Ұлттық кино кеңесінде оқыды. Алты жыл режиссерлік пен монтаждаудың түрлі сатыларында жұмыс істегеннен кейін, Гривс "Emergency Ward" фильмінің режиссері және монтажшысы болды, бұл фильм жексенбі кешіндегі аурухананың шұғыл көмек бөліміндегі оқиғаларға арналған.

Дербес деректі фильмдер мен теледидар жұмысы

1960-шы жылдары Азаматтық құқық қозғалысының күшеюімен Гривс Америка Құрама Штаттарына оралып, афроамерикалықтар мен олардың қоғамдағы орны туралы үздіксіз пікірталасқа қатысты. "Emergency Ward" фильміндегі жұмысына сүйене отырып, ол Біріккен Ұлттар Ұйымы және АҚШ Ақпарат агенттігінің (USIA) кино бөлімі тарапынан бірнеше деректі фильмдер түсіру үшін шақырылды. Олардың ең танымалдары – Американың күш-қуатына негізгі артықшылық ретінде жеке бостандықты зерттейтін "Wealth of a Nation" және 1966 жылғы Дүниежүзілік қара өнер фестивалін, африкалық және афроамерикалық мәдениетін тойлайтын "The First World Festival of Negro Arts" (1968) болды. 1969 жылы, Мартин Лютер Кингтің 1968 жылы қанымен өлтірілуінен кейін көп ұзамай, қоғамдық телерадиокомпаниясы National Educational Television (қазіргі PBS-тің тікелей алдыңғысы) афроамерикалықтар үшін, афроамерикалықтар туралы және афроамерикалықтармен жасалған жаңалықтарды ұсыну мақсатымен "Қара журнал" атты бағдарламаны көрсетуге кірісті. Бастапқы бірнеше түсірілімдердегі қиындықтардан кейін NET желісі Гривсті ко-жүргізушіден атқарушы продюсерге көтерді. Гривс 1970 жылға дейін бағдарламаны басқарды және 1969 жылы өзі мен бағдарлама үшін Эмми сыйлығын жеңіп алды.

Қара журналдан кейін

1970 жылы, үш жыл бойы "Black Journal" телебағдарламасында жұмыс істегеннен кейін, Гривс теледидарды тастап, кино жасауға көшті. 1971 жылы ол "Али, жауынгер" деген фильмді шығарды, ол Мұхаммед Алидің кәсіби бокс бойынша ауыр салмақтағы титулын қайтаруға жасаған алғашқы әрекетіне арналған. Содан кейін Гривс NASA және Азаматтық қызмет комиссиясы сияқты түрлі комиссиялар мен мемлекеттік мекемелер үшін фильмдер жасап, өндірді. Осыдан кейін Гривс көптеген туындылар жасады, олардың ішінде "From These Roots", "Nationtime: Gary, Where Dreams Come True", "Booker T. Washington: Life and Legacy", "Frederick Douglass: An American Life", "Black Power in America: Myth or Reality?", "The Deep North" және "Ида Б. Уэллс: Әділет үшін құштарлық" фильмдері бар, соңғысын әдебиет бойынша Нобель және Пулитцер сыйлықтарының иегері Тони Моррисон оқып берді. 2001 жылы Гривс өзінің ең масштабты жұмыстарының бірі – "Ralph Bunche: An American Odyssey" фильмін жарыққа шығарды. Гривстің сөзіне сүйенсек, фильмді жасауға он жыл кетті, себебі ол қаржы табуға тырысып, көптеген ескі қолжазбаларды, фотосуреттерді және кинохроникалық кадрларды зерттеді. Ақыры, фильм PBS телеарнасы үшін бастапқыдағы он жеті сағаттық материалдан екі сағатқа дейін қысқартылды. Сидни Пуатье оқыған бұл жоба Ральф Банчтің есімін қоғамдық санаға қайтаруды мақсат етті, өйткені Гривс оны маңызды, бірақ ұмытылған саяси тұлға деп есептеді, ол афроамерикандықтар тарихы мен Азаматтық құқықтар қозғалысы үшін өте маңызды. Он жыл өткен соң, Бускеми мен режиссер Стивен Содерберг фильмнің кең таралғанын қамтамасыз етіп, сонымен қатар Гривстің 1960 жылдардың соңында бастапқы туындысын аяқтағаннан кейін ойластырған төрт жалғастың бірін жасауға қаржыландыруды ұйымдастырды. "Symbiopsychotaxiplasm" 2003 жылы жаңа атауымен – "Symbiopsychotaxiplasm: Take One" және оның жалғасы "Symbiopsychotaxiplasm: Take 2½" бірге кинотеатрларда көрсетілді. Жалғас алғашқы фильмтен екі актерге назар аударып, оқиғаны 35 жылдан кейін жалғастырады.

Жеке өмір

1959 жылғы 23 тамызда Гривс Луиза Арчэмболтқа үйленді, ол оның жобаларында жиі серіктес болды, тіпті Ральф Банч туралы оның деректі фильмін өндіруге де қатысты. Олардың үш баласы бар. 1969 және 1982 жылдар аралығында Гривс Нью-Йорктегі Ли Страсберг театры және кино институтында кино және теледидар актерлігінен сабақ берді. 1980 жылы Гривс Роберт Де Ниро, Джейн Фонда, Марлон Брандо, Артур Пенн, Салли Филд, Род Стайгер, Аль Пачино, Шелли Винтерс, Дастин Хоффман, Эстель Парсонс және Эллен Бурстинмен бірге Нью-Йорктегі Актерлер студиясының тұңғыш Дуза сыйлығымен құрметтелді. Сол жылы ол Қара кино жасаушылардың Даңқ залына енгізілді және Париждегі алғашқы Қара американдық тәуелсіз кинофестивалінде ерекше құрметке ие болды. 2008 жылы Full Frame Documentary Film Festival оны өмірлік жетістіктері үшін марапаттады. Симбиопсихотаксиплазма 2015 жылы Ұлттық кино тізіліміне қосылды. 2020 жылы Firelight Media Уильям Гривс қорын құрды, ол түсті терілі, мансабының ортасындағы деректі фильмдер жасаушыларды қолдауға бағытталған.