18 ғасыр неокляссикалық стиль: Адам стилі және архитектурасы
Adam style
Адам стилі: 18 ғасырдағы неоклассикалық интерьер және архитектура. Вильям Адам мен ұлдарының жұмысы, Англия, Ресей, АҚШ-та танымал. Сәнді үйлерге арналған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неоклассикалық интерьер дизайны мен сәулет стилі
Neoclassical style of interior design and architecture
Адам стилі (сондай-ақ Адамеск немесе Адам ағайындыларының стилі деп те аталады) – шотланд сәулетшісі Уильям Адам мен оның ұлдары қолданған 18-шы ғасырдың неоклассикалық интерьер дизайны мен сәулет стилі. Роберт (1728–1792) және Джеймс (1732–1794) ең белгілілері болды. Адам ағайындылары сәулет және интерьер үшін біртұтас стильді жақтады, қабырғалар, төбелер, каминдер, жиһаз, жабдықтар, бекіткіштер және кілемдердің бәрі Адамс тарапынан бір бірыңғай жоспар ретінде жобаланды. Олардың стилі жиі қате түрде көпше түрде "Адамс стилі" деп танылады. Адам стилі 1760-шы жылдардың соңында Англия, Шотландия, Ресейде (онда оны шотланд сәулетшісі Чарльз Камерон енгізді) және Революциядан кейінгі АҚШ-та (онда ол Федералды стиль деп аталды және өзіндік ерекшеліктерге ие болды) жоғары және орта тапқа жататын үйлерде кең таралды. Шамамен 1795 жылдан бастап бұл стиль Регенттік стиль және француз империясы стилімен ығыстырылды.
The Adam style (also called Adamesque or the Style of the Brothers Adam) is an 18th century neoclassical style of interior design and architecture, as practised by Scottish architect William Adam and his sons, of whom Robert (1728–1792) and James (1732–1794) were the most widely known. The Adam brothers advocated an integrated style for architecture and interiors, with walls, ceilings, fireplaces, furniture, fixtures, fittings and carpets all being designed by the Adams as a single uniform scheme. Their style is commonly known under the mistaken plural "Adams style". The Adam style found its niche from the late 1760s in upper class and middle class residences in 18th century England, Scotland, Russia (where it was introduced by Scottish architect Charles Cameron), and post Revolutionary War United States (where it became known as Federal style and took on a variation of its own). The style was superseded from around 1795 onwards by the Regency style and the French Empire style.
Құрылыс бумы
XVIII ғасырда ынталы сәулетшілер мен дизайнерлер үшін көп жұмыс болды, себебі Ұлыбританияда жаңа үйлер, театрлар, дүкендер, кеңселер мен фабрикалар салу қарқынды дамыды, өнеркәсіптік революцияның басталуына байланысты қалалар тез өсті. Басты назар жаңғыртуға аударылды, соның ішінде ұлттың көшелерін тазалау, жолдар мен тротуарларды қайта жабу, су ағызу жүйесін жақсарту және көшелерді жарықтандыру, сондай-ақ кірпіш пен тас кеңінен қолданылып, ғимараттарды өртке қарсы жақсырақ қорғау үшін ережелер енгізілді. Спекуляциялық құрылыс кең таралды, кейбір құрылысшылар жылдамдық пен төмен құнға баса назар аударды. Кейде нашар сапалы жұмыс салдарынан жаңадан салынған үйлер құлап жатты; ал басқалары іргетасынан жылжи беретін, түнде түсініксіз құлаулар, сыңғырлаулар мен соққылар естіліп, "түнде соққы беретін нәрселер" деген сөз тіркесі пайда болды. Лондон үлкен кеңейіске ұшырады, жаңадан салынған Вест-Энд, оның ішінде Мейфэрдің әсем алаңдары болды; Лондонның Шығыс бөлігіндегі аймақтар да дамыды, мысалы, Спиталфилдс қаласындағы жаңа террасалар. Эдинбург, Бристоль және Дублин қалалары кеңейтіліп, жаңғыртылды. Бірмингем 1791 жылы "дүниедегі алғашқы өндірістік қала" деп сипатталды. Манчестер мен Ливерпульдің халқы 1760 мен 1800 жылдар аралығында үш есеге көбейді. Бат сияқты жаңа қалалар табиғи шипажайлардың маңында салынды. Ескі ортағасырлық қалалар мен Йорк және Чичестер сияқты базар қалалары кірпіш немесе штукатуркамен жаңадан жабылып, сондай-ақ жаңа терезелермен жабдықталды, бұл ортағасырлық құрылымдарға қарамастан, заманауи көрініс берді.
During the 18th century there was much work for eager architects and designers, as Britain experienced a boom in the building of new houses, theatres, shops, offices and factories, with towns growing rapidly due to the onset of the Industrial Revolution. The emphasis was on modernisation, with regulations being introduced to clean up the nation's streets, promoting the re paving of roads and pavements, improving drainage and street lighting, and better fireproofing of buildings with the widespread use of brick and stone. Speculative building was rife, with some developers focussing on high speed and low cost. Sometimes, newly built houses collapsed due to poor workmanship; whilst others continually shifted on their foundations, giving rise to the phrase "things that go bump in the night", as mysterious crashes, creaks and thuds were heard by their inhabitants late at night. London experienced major expansion, with the newly built West End, which included the elegant squares of Mayfair; areas of the East End of London were also developed, such as the new terraces in Spitalfields. The cities of Edinburgh, Bristol and Dublin were all expanded and modernised. Birmingham was described in 1791 as being the "first manufacturing town in the world". Manchester and Liverpool each saw their population triple between 1760 and 1800. New towns, like Bath, were constructed around natural spas. Old medieval cities and market towns, such as York and Chichester, had their buildings re fronted with brick or stucco, plus new sash windows, to give the impression of modernity, despite the underlying structures remaining medieval.
Үлгі кітаптары мен стильдік нұсқаулықтар
Неоклассикалық стиль 18 ғасыр бойында өте танымал болды, және көптеген стильдік нұсқаулықтар құрылысшыларға аяқталған үйлерінің қалай көрінуі керектігі туралы кеңес беру үшін жарияланды. Әсерлі нұсқаулықтарға Стивен Риудің "Грекиялық ордерлер" (1768), Бэтти Лэнглидің "Құрылысшыларға сенімді нұсқаулық" (1729), "Жас құрылысшының негіздері" (1730 және 1734), "Ежелгі мүсіндеме" (1736), "Қала және ауыл құрылысшысы мен жұмысшының жобалар қоймасы" (1740 және кейінгі басылымдары), "Құрылысшының қазынасы" (1741) кіретін еді. Архитекторлар, дизайнерлер, жиһаз жасаушылар, тас қалаушылар және шеберлер өз идеяларын жарнамалау үшін үлгілер жинағы мен стильдік нұсқаулықтар шығарды, соның арқасында табысты клиенттерді тартуға үміттенеді.
The Neoclassical style was all the vogue throughout the 18th century, and many style guides were published to advise builders how their finished properties should look. Influential guides included Stephen Riou's The Grecian Orders (1768), and Batty Langley's A Sure Guide to Builders (1729), The Young Builder's Rudiments (1730 and 1734), Ancient Masonry (1736), The City and Country Builder's and Workman's Treasury of Designs (1740 and later editions), The Builder's Jewel (1741). Architects, designers, cabinet makers, stonemasons, and craftsmen published pattern books and style guides to advertise their ideas, thereby hoping to attract a lucrative clientele.
Жаңғыру
Адам стиліне деген қызығушылық Виктория және Эдвард дәуірлерінің соңында қайта жанданды, бұл 1867 жылғы Париж көрмесінде Wright & Mansfield компаниясының тамаша маркетри шкафымен басталды. Адам стилінің қайта жаңғыруымен тығыз байланысты болған жалпы "Регенция қайта жаңғыру" стиліндегі жиһаз 1880 жылдардың шамамен соңынан 1920 жылға дейін өсіп келе жатқан орта тап арасында өте танымал болды. Олар 19 ғасырдың екінші жартысында үйлерінде басым болған ауыр және тығыз интерьерлерге қарама-қарсы, жеңіл және әдемі дизайнға қызығушылық танытты. Бұл қайта жаңғыру 1930 жылға дейін Ұлыбританияда танымал болған Өнер және қолөнер стилімен бәсекелесті. Алайда, Адам және Регенция стилінің қайта жаңғыруы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін күшінен шығып, халықтың талғамында Ар-Деко стильмен ауыстырылды.
Interest in the Adam style was revived in the late Victorian and Edwardian eras, initiated by a spectacular marquetry cabinet by Wright & Mansfield exhibited at the Paris Exposition of 1867. Reproduction furniture in the general "Regency Revival" style, to which the Adam revival was closely linked, was very popular with the expanding middle classes from circa 1880 to 1920. They were attracted to the light and elegant designs, as a contrast to the heavier and more cluttered interiors which had dominated their homes during the second half of the 19th century. The revival competed with the Arts and Crafts style, which continued to be popular in Britain up to the 1930s. The Adam and Regency revivals, however, lost mainstream momentum after World War I, being replaced by Art Deco in popular taste.