Эрик Рутли: Англиялық дін қызметкері, теолог және әншіл-ғылымгер

Кіріспе

Ағылшын конгрегационалисі және ән құрастырушы-сарапшы (1917–1982)

Эрик Реджинальд Рутли (Erik Reginald Routley; 31 қазан 1917, Брайтон, Ұлыбритания – 8 қазан 1982, Нэшвилл, Теннесси) – ағылшын конгрегационал шіркеу өкілі, теолог және музыкант, сондай-ақ көрнекті ән құрастырушы-сарапшы.

Мансап

Оның христиан дінінің теологиялық ой-пікірлері мен музыкасы туралы жазған 40-қа жуық кітабы кеңінен танымал. Брайтон қаласында діни отбасында өскен ол, өзінің қалыптасу жылдарын Батыс Сассекстегі Лансинг колледжінде өткізді. 1936 жылы Оксфордтағы Магдалена колледжіне стипендия алып, кейін Оксфордтағы Мансфилд колледжінде діни қызметке дайындалды. 1943 жылы Рутли пасторлық қызметке орналастырылды. 1948 жылы Мансфилдке оралғанға дейін Веднесбери және Дартфорд қалаларында пастор болып жұмыс істеді. 1953 жылы ол Маккенналь тарих кафедрасының профессоры болып тағайындалды. Осы жылдары ол тарихшы және әнұрандар сарапшысы ретінде көзге түсті. Сонымен қатар, Оксфорд конгрегациялық қоғамының капелланы қызметін атқарды және олмен жұмыс істегендерге үлкен әсер етті. 1943 жылы Ұлыбритания және Ирландияның Әнұрандар қоғамына қосылып, 27 жыл бойы олардың тоқсандық бюллетенінің редакторы болды. Ол сондай-ақ "The British Weekly" және "Congregational Monthly" басылымдарына тұрақты түрде мақалалар жазды. Оның 1951 жылғы Оксфордтағы докторлық диссертациясы "Шіркеу және музыка: музыкаға қатысты христиандық пікірлердің тарихы, мәні және ауқымын зерттеу" тақырыбында болды, бұл оның өмірінің соңына дейін көптеген еңбектерінің бастауы болды. 1945 жылы Рутли жаңа ән кітабын дайындау комитетіне қатысты, ол "Құдайға мадақ" деп аталды, және оның музыкалық қосымшасын жазды. Бұл ән кітабы 1951 жылы жарық көрді және ол келесі тридцать жылда өңдеген, бірлесіп өңдеген немесе кеңес берген 15-тен астам ән кітабы мен қосымшаның біріншісі болды. Оның алғашқы кітабы "Мен Жаратушымды мадақтаймын" (1951) кітабынан кейін "Әнұрандар және адам өмірі", "Әнұрандар және иман" кітаптары жарық көрді. Бұл кітаптар дін қызметкерлері мен шіркеу музыканттары арасында бірден классикалық туындыларға айналды. Осының нәтижесінде ол АҚШ және Ұлыбританиядағы университеттерде, семинарияларда және музыкалық қоғамдарда лекция оқуға жиі шақырылды. 1959 жылы Рутли Эдинбургтегі Августин Бристо конгрегациялық шіркеуінде діни қызметке қайта оралды, онда ол 1967 жылға дейін қызмет етті. Шотландияда болған кезінде Иан Фрейзермен бірлесіп Дунблан музыкалық кеңестерін ұйымдастырды, олар АҚШ және Ұлыбританияда әнұрандарды құрылымдаудың жаңа әдістерін дамытуға ықпал етті. 1965 жылы Рутли Корольдік шіркеу музыка мектебінің мүшесі болып сайланды, бұл құрметке ие болған алғашқы англикан емес адам болды. 1967 жылы Рутли Ньюкаслдегі Сент-Джеймс конгрегациялық шіркеуінің пасторы болды, ол жазу және сөз сөйлеу қызметін жалғастырды, сондай-ақ 1970 жылы Англия және Уэльстің конгрегациялық одағының президенті болып сайланды. Сол жылы Рутли Нью-Джерси штатының Принстон қаласындағы Вестминстер хор колледжінің мүшесі аталды. Принстон теологиялық семинариясы 1975 жылы Рутлиді АҚШ-қа лекция оқуға және капелла директоры болып жұмыс істеуге шақырды. Сол жылдың қыркүйек айында Рутли Вестминстер хор колледжінің шіркеу музыкасының профессоры және капелла директоры болды. 1982 жылдың қыркүйегінде Рутли өзінің соңғы редакциялық жобасын аяқтады – Америкадағы реформаланған шіркеудің тапсырысы бойынша жазылған "Иемізге қуаныңдар" ән кітабын. Ән кітабына кіріспе лекция оқығаннан кейін, ол 7 қазан күні Нэшвиллге шіркеу музыкасы конференциясында сөз сөйлеу үшін ұшты. Сол түні ұйықтағанда көз жұмды. 1985 жылы Рутли қайтыс болғаннан кейін АҚШ және Канаданың Әнұрандар қоғамының құрметті мүшесі атанды.

His nearly 40 books on theological thought and music of the Christian church are renowned. Raised in Brighton in a Congregational family, he spent his formative years at Lancing College in West Sussex. In 1936 he received an exhibition to Magdalen College, Oxford and afterward ministerial training at Mansfield College, Oxford. Ordained in 1943, Routley held pastorates in Wednesbury and Dartford before returning to Mansfield in 1948 as Chaplain, Lecturer, Librarian and Director of Music. In 1953, he was named to the Mackennal Chair of History. It was during these years that he became visible as an historian and hymn expert. He was also Chaplain of the Oxford Congregationalist Society and left a significant positive imprint on those he worked with. He joined the Hymn Society of Great Britain and Ireland in 1943 and became Editor of the Bulletin, their quarterly newsletter, for 27 years. He also wrote regularly for The British Weekly and the Congregational Monthly. His Oxford DPhil thesis (1951), The Church and Music: An enquiry into the history, the nature and scope of Christian judgement on music became the source for much of his writing for the rest of his life. In 1945, Routley was placed on the committee for producing a new hymnal, Congregational Praise and eventually wrote its musical companion. The hymnal was launched in 1951 and was the first of over 15 hymnals and supplements that he either edited, co edited, or consulted over the next thirty years. His first book, I'll Praise My Maker (1951) was quickly followed by Hymns and Human Life, and Hymns and the Faith. These became classics almost immediately amongst clergy and church musicians. Because of this, he was in strong demand as a lecturer at universities, seminaries, and music societies in the US and Great Britain. In 1959, Routley returned to congregational ministry in Edinburgh at Augustine Bristo Congregational Church, where he remained until 1967. While in Scotland, he and Ian Fraser(2017 2018) organized the Dunblane Music Consultations out of which sprung the seminal methods and possibilities for structuring hymnody in the US and UK until the present. In 1965, Routley was named a Fellow of The Royal School of Church Music, the first non Anglican to receive this honor. In 1967, Routley became the minister at St. James's Congregational Church in Newcastle, continuing his prolific writing and speaking output, and was elected President of the Congregational Union of England and Wales in 1970. That same year, Routley was made a Fellow of Westminster Choir College in Princeton, NJ. The Princeton Theological Seminary brought Routley to the US in 1975 as a lecturer and Director of Chapel. In September of that year, Routley became a Professor of Church Music and Director of Chapel at Westminster Choir College. In September 1982, Routley completed his last editorial project, the hymnal Rejoice in the Lord commissioned by the Reformed Church in America. After giving an introductory lecture on the hymnal, he flew to Nashville on 7 October to address a church music conference. He died in his sleep that same night. Routley was posthumously named a Fellow of the Hymn Society in the United States and Canada, in 1985

Жеке

1944 жылы ол Маргарет Скоттқа Мансфилд колледжінің капелласында үйленді. Олардың үш баласы болды.

Шығармалары

Роутли фортепиано, скрипка және орган үшін шығармалар жазды; 120-дан астам әнұран әуені және 40 мәтін. Роутлидің барлық еңбектерінің толық тізімдері үшін төмендегілерді қараңыз:

Duty and Delight: Routley Remembered. Робин Ливер және Джеймс Литон, редакторлар. Карлтон Янг, бас редактор. Hope Publishing/Canterbury Press, 1985 жыл. Біздің өміріміз мадаққа толы болсын: Эрик Роутлидің әнұрандары, колядкалары және мәтіндері. Карлтон Y. Янг, ред. Hope Publishing: Carol Stream IL, 1990 жыл.