Бру́к Фосс Уэсткотт: Ағылшын дін қызметкері, ғалым және теологтың өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Британдық епископ, ғалым және теолог (1825–1901)

Брук Фосс Уэскотт (12 қаңтар 1825 – 27 шілде 1901) – ағылшын епископы, библиялық ғалым және теолог, 1890 жылдан өліміне дейін Дарем епископы қызметін атқарды. Ол ең көп танылғаны – 1881 жылы «Жаңа өсиет» грек тіліндегі түпнұсқасын бірлесіп редакциялауы. Ол Ұлыбритания империясының ынталы қолдаушысы болды.

Ерте өмір және білім

Ол Бирмингемде дүниеге келді. Оның әкесі Фредерик Брук Уэсткотт ботаник болған. Весткотт Джеймс Принс Ли басшылығымен Бирмингемдегі Король Эдвард VI мектебінде оқыды, онда ол кейін Дарем епископы болған Джозеф Барбер Лайтфутпен дос болып кетті.

Оқытушылық мансабының алғашқы жылдары

Диплом алғаннан кейін Весткотт Тринити колледжінде тұрып қалды. 1849 жылы ол стипендия алды; сол жылы оны бұрынғы директоры Джеймс Принс Ли, қазір Манчестер епископы диякондыққа бекітті. 1851 жылы ол священник болып тағайындалды және Харроу мектебінде мұғалім болып жұмыс істеді. Ол философиялық, патристикалық және тарихи зерттеулерге көп көңіл бөлді, бірақ ең басты қызығушылығы Жаңа өсиетке қатысты болды. 1851 жылы ол "Евангелие үйлесімділігінің негіздері" атты Норисиан сыйлығына ие болған эссесін жариялады. Кембридж университетінің Норрис теологиялық сыйлығы 1781 жылы Норфолк графтығының Уиттон қаласының Джон Норрис мырзасының өсиетімен құрылды, ол жиырмадан отыз жас аралығындағы үміткерлердің теологиялық тақырыптағы үздік эссесі үшін берілді. Ол мектептегі міндеттерін теологиялық зерттеулермен және әдеби еңбектермен үйлестірді. Ол Чарльз Вон мен Генри Монтегю Батлердің басшылығымен Харроуда шамамен жиырма жыл жұмыс істеді, бірақ үлкен топтардың арасында тәртіпті сақтау оңай болмады. Бұл еңбек аталған тақырып бойынша ағылшын тіліндегі стандартты жұмысқа айналды. 1859 жылы оның "Евангелиедегі кереметтердің сипаттамалары" атты кітабы жарық көрді. 1860 жылы ол "Евангелие үйлесімділігінің негіздері" эссесін "Евангелиелерді зерттеуге кіріспе" деп кеңейтті. Весткотттың Смиттың Киелі кітап сөздігіне жазған мақалалары, әсіресе "Канон", "Маккавейлер" және "Вульгата" тақырыптарындағы еңбектері, оның кейіннен жарық көрген танымал кітаптары "Киелі кітап шіркеуде" (1864) және "Ағылшын Киелі кітабының тарихы" (1869) кітаптарына жол ашты. Сол кезеңге "Қайта тірілу туралы Ізгі хабар" (1866) кітабы да жатады. Ол тарихи ғылым мен таза акыл-ойының талаптарын мойындады. Кітап жарық көрген кезде оның апологетикалық әдісі жаңалыққа толы болды, бірақ стильдің қиындығынан кемшіліктері болды. 1865 жылы ол B.D., ал 1870 жылы D.D. дәрежесін алды. Кейін Оксфордтан (1881) D.C.L., ал Эдинбургтан (1883) D.D. құрметті дәрежесін алды. 1868 жылы Весткоттты епископ Коннор Маги (Питерборо) емтиханшы-капеллан етіп тағайындады; келесі жылы ол Питерборо канонигі болып тағайындалды, бұл оны Харроудан кетуге мәжбүр етті. Весткотт енді өзіне лайықты қызметке ие болды. Ол университетте теологиялық білім деңгейін көтеруде маңызды рөл атқарды. Лайтфут пен Хорттың қолдауымен ол діни білім беру ережелерін реформалады және жаңа теологиялық циклдің құрылуына және алғашқы қайта қаралуына жауапты болды. Ол лекцияларды жоспарлап, жаңа діни мектеп пен кітапхананы ұйымдастырды. Ол көп еңбек етіп, университет мансабының көптеген артықшылықтарынан бас тартты, сонда оқуларын одан әрі жалғастыра алады және студенттерімен көбірек қарым-қатынас жасай алады. Бұл тізімге ол ең алдымен тікелей қатысқан қасиетті міндеттерге үміткерлерге арналған Оксфорд пен Кембридждің алдын ала емтиханы да қосылуы керек. Лайтфуттың 1879 жылы Дурхам епископы болу үшін кеткені Весткотт үшін үлкен қайғы болды. Дегенмен, бұл оның беделін одан да арттырды. Ол Лайтфуттың бұрынғы практикалық қабілеттеріне қатысты мәселелерде жетекшілік етуге мәжбүр болды.

After obtaining his degree, Westcott remained in residence at Trinity. In 1849, he obtained his fellowship; and in the same year he was made deacon by his old headmaster, James Prince Lee, now Bishop of Manchester. In 1851 he was ordained and became an assistant master at Harrow School. He devoted much attention to philosophical, patristic and historical studies, but his main interest was in New Testament work. In 1851, he published his Norrisian prize essay with the title Elements of the Gospel Harmony. The Cambridge University Norrisian Prize for theology was established in 1781 by the will of John Norris Esq of Whitton, Norfolk for the best essay by a candidate between the ages of twenty and thirty on a theological subject. He combined his school duties with his theological research and literary writings. He worked at Harrow for nearly twenty years under Charles Vaughan and Henry Montagu Butler, but he was never good at maintaining discipline among large numbers. which, frequently revised and expanded, became the standard English work on the subject. In 1859, there appeared his Characteristics of the Gospel Miracles. In 1860, he expanded his Elements of the Gospel Harmony essay into an Introduction to the Study of the Gospels. Westcott's work for Smith's Dictionary of the Bible, notably his articles on "Canon," "Maccabees", and "Vulgate," led to the composition of his subsequent popular books, The Bible in the Church (1864) and a History of the English Bible (1869). To the same period belongs The Gospel of the Resurrection (1866). It recognised the claims of historical science and pure reason. At the time when the book appeared, his method of apologetic showed originality, but was impaired by the difficulty of the style. In 1865, he took his B. D., and in 1870, his D. D. Later, he received honorary degrees of DC. L. from Oxford (1881) and of D. D. from Edinburgh (1883). In 1868, Westcott was appointed examining chaplain by Bishop Connor Magee (of Peterborough); and in the following year he accepted a canonry at Peterborough, which forced him to leave Harrow. Westcott now occupied a position for which he was suited. He played a leading part in raising the standard of theological study in the University. Supported by his friends Lightfoot and Hort, he reformed the regulations for degrees in divinity and was responsible for the formation and first revision of the new theology tripos. He planned lectures and organised the new Divinity School and Library. He worked hard and forwent many of the privileges of a university career so that his studies might be more continuous and that he might see more of his students. To this list should also be added the Oxford and Cambridge preliminary examination for candidates for holy orders, with which he was from the first most closely identified. The departure of Lightfoot to become Bishop of Durham in 1879 was a great blow to Westcott. Nevertheless, it resulted in bringing him into still greater prominence. He was compelled to take the lead in matters where Lightfoot's more practical nature had previously been predominant.

Мұрасы мен ықпалы

Весткотт тар маман емес еді. Ол поэзияны, музыканы және өнерді жақсы көретін. Оның әдебиетке деген ықыласы кең болды. Ол Еврипидті мақтаудан ешқашан шаршаған жоқ, Роберт Браунингтің еңбектерін зерттеді. Ол сондай-ақ талантты суретші екені айтылды, және ол, егер діни қызметке келмегенде, сәулетші болар еді деп жиі айтар еді. Ол Кембридж университетіндегі табиғаттану ғылымдарының дамуын қызығушылықпен қадағалап отырды. Өзінің ойларын нақтылауға немесе ой-пікірінің негізін кеңейтуге ешқандай қиындықтан жалтарған жоқ. Осылайша, ол бір жазғы демалысын Огюст Конттың «Позитивті саясат» еңбегін мұқият талдауға арнады. Ол «Шығыс қасиетті кітаптарын» жаныбарлықпен зерттеді және христиандыққа қатысты ешқандай жүйелі көзқарас басқа діндердің философиясын назарға алмауға құқық бермейтінін шын ниетпен қорғады. Сыртқы әлем оны мистик деп есептейтін, және мистикалық немесе қасиетті көзқарас, шындығында, оның оқытуының маңызды бөлігін құрайды. Осы тұрғыдан ол 17 ғасырдың Кембридж платониктерімен және оған терең құрметпен қараған Ф.Д. Мориспен көптеген ортақ белгілеріне ие болды. Ол шіркеу реформасының, әсіресе мирянға кеңірек өкілеттік беру бағытының жақтаушысы болды. Оның теологиялық еңбектерінде Киелі кітаптағы Құдайдың аян беруіне және тарихты оқытуға үлкен мән берілді. Оның зерттеулері Англияда Қайта тірілу және Жанға кіру туралы ілімдердің қазіргі түсінігіне үлкен үлес қосты. Ол Хортпен бірлесіп Жаңа өсиеттің грек тіліндегі мәтінін зерттеудегі жұмысы ағылшын тіліндегі Киелі кітапты сынаудың ең үлкен жетістіктерінің бірі ретінде сақталды. Хорттың мәтінге жазған кіріспесінде түсіндірілген қағидалар екі дос арасындағы жылдар бойы жүргізілген жан-жақты зерттеулер, үздіксіз хат алмасу және пікір алмасу нәтижесінде туындады. Бұл еңбек Ұлыбританиядағы және Еуропадағы ғылыми сарапшылар арасында бірден мойындалды, бұл ежелгі мәліметтерді пайдалану және жіктеудегі үлкен прогрестің танылуы болды. Оның түсіндірмелері Лайтфутпен бірге 19 ғасырда Англия шіркеуі жасаған Киелі кітапты түсіндірудің ең жақсы үлгісі саналады. Брук Фосс Весткотт Англия шіркеуінде 27 шілдеде еске алынады.

Westcott was not a narrow specialist. He loved poetry, music and art. His literary sympathies were wide. He would never tire of praising Euripides, and studied the writings of Robert Browning. He was also said to be a talented draughtsman, and used often to say that if he had not taken orders he would have become an architect. He followed with delight the development of natural science studies at Cambridge. He spared no pains to be accurate, or to widen the basis of his thought. Thus he devoted one summer vacation to the careful analysis of Auguste Comte's Politique positive. He studied assiduously The Sacred Books of the East, and earnestly contended that no systematic view of Christianity could afford to ignore the philosophy of other religions. The outside world was wont to regard him as a mystic; and the mystical, or sacramental, view of life enters, it is true, very largely into his teaching. He had in this respect many points of similarity with the Cambridge Platonists of the 17th century, and with F. D. Maurice, for whom he had profound regard. He was a strong supporter of Church reform, especially in the direction of obtaining larger powers for the laity. His theological work assigned great importance to Divine Revelation in Holy Scripture and in the teaching of history. His own studies have largely contributed in England to their current understanding of the doctrines of the Resurrection and the Incarnation. His work in conjunction with Hort upon the Greek text of the New Testament will endure as what is thought to be one of the greatest achievements of English Biblical criticism. The principles which are explained in Hort's introduction to the text had been arrived at after years of elaborate investigation and continual correspondence and discussion between the two friends. The place which it almost at once took among scientific scholars in Britain and throughout Europe was a recognition of the great advance which it represented in the use and classification of ancient authorities. His commentaries rank with Lightfoot's as the best type of Biblical exegesis produced by the English Church in the 19th century. Brooke Foss Westcott is remembered in the Church of England with a commemoration on 27 July.

Дау

Кейбір американдық фундаменталистер Весткотт пен Хорттың грек тіліндегі Киелі кітап мәтінін бұрмаланған деп айыптады. Осы сыншылардың көпшілігі "Кинг Джеймс ғана" қозғалысына жатады. "Жаңа дәуір" атты кітабында Кинг Джеймс ғана авторы Гейл Риплингер оларды келтіреді. Онда ол Весткоттты оккультизммен байланысты деп айыптайды. Дегенмен, Весткотттың өзі былай деп жазды:

"Көп жыл бұрын мен "рухани" құбылыстарды мұқият зерттедім және нақты қорытындыға келдім, оны сіздің сұранысыңызға жауап ретінде білдіруге міндеттімін деп ойлаймын. Менің пікірімше, барлық рухани мәселелерде Киелі кітап біздің ең жоғары басшылығымыз болып табылады. Сондықтан Киелі кітапта рухани қызметтер жиі тіркелгенімен, оларды іздеуге ешқандай ынталандыру жоқ. Керісінше, жағдай мүлдем басқаша. Сондықтан медиумдар арқылы адамдармен байланысқа түсетін тұлғаларға кез келген ерікті жол табуды заңсыз және қауіпті деп санаймын. Мен кісінің (менің түсінігімше) өмір мен үміт үшін қажеттінің бәрін Инкарнация фактісінде көремін."