Уильям Кит Хэнкок: Австралиялық тарихшының өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Австралиялық тарихшы сэр Уильям Кит Хэнкок (26 маусым 1898 – 13 тамыз 1988), сондай-ақ В. К. Хэнкок деп белгілі, көрнекті австралиялық тарихшы және ғалым болған. Хэнкок англикан және Британ империясын жоғары бағалаған адам еді.

Ерте өмір және білім

Ол Мельбурн қаласында, Виктория колониясында, архидиакон Уильям Хэнкоктің ұлы болып дүниеге келді. Тоғыз жасында Митчелл өзенінде суға батып бара жатқан басқа бір баланы құтқарып, Корольдік гуманитарлық қоғамның медалін жеңіп алды. Ол Мельбурн грамматикалық мектебінде, содан кейін Мельбурн университетінде білім алды, 1917 жылдан бастап Тринити колледжінде тұрды. Ол Тринитидің ең беделді сыйлығы – Перри стипендиясын жеңіп алды. Бірінші дүниежүзілік соғыста ата-анасының рұқсатынсыз қызмет етуге тым жас болғандықтан, соғыса алмағаны үшін үнемі өкініш сезінгендігі айтылады; алайда, 1916 жылдың маусымында 18 жасқа толғаннан кейін бұл жас шектеуіне қатысты болмады, соғыс жартысынан да аспаған болатын. 1921 жылғы Австралияның жалпы Родс стипендиаты ретінде Хэнкок 1922 жылы Оксфордтағы Баллиол колледжіне барып оқыды. Ол 1924 жылы қазіргі заман тарихы бойынша бірінші сыныптық дипломмен бакалавр дәрежесін алды. Ол 1923 жылы Оксфордтағы All Souls College колледжінің стипендиясын алған алғашқы австралиялық болды.

Академиялық мансап

1924-1933 жылдары Аделаида университетінде заманауи тарих профессоры болды. Тағайындалған кезде ол 25 жаста болды, Британ Доминионындағы ең жас профессор және бұрын оқытушылық қызмет атқармаған. 1930 жылы ол «Австралия» кітабын жариялады, ол жақсы қабылданды және, әсіресе, тарифтік қорғау сияқты австралиялық институттарды сынағандағы ирониялық үнімен ерекшеленді, бұл кітап өте ықпалды болды және бүгінге дейін жиі цитаталанады. 1934 жылдан 1944 жылға дейін Хэнкок Бирмингем университетінде тарих профессоры болды және соғыс кезеңінде Соғыс кабинеті кеңсесіне тағайындалды. Оның «Британ Доминионының мәселелеріне шолу» еңбегі 1937-1942 жылдары үш томдық болып жарық көрді. 1941 жылы ол Екінші дүниежүзілік соғыстың тарихының Ұлыбритания азаматтық сериясының қадағалаушысы болып тағайындалды және кейіннен серияның редакторы болды. 1943 жылы ол «Империяның аргументі» атты кітабын жариялады, онда Британ империясын қорғады. 1949 жылы Маргарет Гоуингпен бірлесіп, осы серияның кіріспе томын жазды. 1944-1949 жылдары Оксфордқа оралып, Экономикалық тарих профессоры болды. Соғыс кезінде ол азаматтық қорғанысқа қатысып, өрт сақшысы болып қызмет етті. 1953 жылы ол тарихты жазу және редакциялаудағы қызметі үшін рыцарь атағына ие болды. 1949 жылы Оксфордтан кетіп, Комонвелл зерттеулер институтының директоры болып тағайындалды. 1956 жылға дейін ол Лондон университетінде Британ Доминионының мәселелері бойынша профессор болып қызмет етті. Осы кезеңде ол 1954 жылы Угандадағы конституциялық мәселелерді зерттеу үшін үкіметтік сарапшы ретінде жіберілді, бұл Кабака дағдарысының ең жоғары нүктесі болды. Осы уақытта ол Оңтүстік Африканың премьер-министрі Ян Сматстың толық өмірбаянын жазуды бастады, ол 1962 және 1968 жылдары екі томдық болып жарық көрді, сондай-ақ Жан ван дер Поэльмен бірге Сматстың құжаттарының алғашқы төрт томын жариялау үшін редакциялады. Хэнкок 1957 жылы Австралияға оралып, Австралия Ұлттық университетінің Әлеуметтік ғылымдар зерттеу мектебінің директоры болып тағайындалды, ол 1961 жылға дейін осы лауазымда болды. 1965 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін АНУ-дың жоғары оқу орындарында тарих профессоры болды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол (1968) құрметті профессор атанды және АНУ-дың алғашқы университеттік мүшесі болды. Ол басқа да лауазымдарды атқарды, олардың ішінде 1958 жылдан 1965 жылға дейін Австралиялық өмірбаяндық сөздіктің редакциялық кеңесінің төрағасы және 1969 жылдан 1971 жылға дейін Австралия гуманитарлық академиясының президенті болды. 1961 жылы Италия Республикасының Еңбегі үшін орденімен марапатталды. Осы жылдары ол Канберраның оңтүстігіне көшіп, экологиялық саясатты ынталандырды. Ол Австралия жеріндегі американдық базаларды ұнатпады және Канберрадағы Қара тау мұнарасының құрылысына қарсы белсенді, бірақ сәтсіз күресті. 1925 жылы Теаден Броклбанкке үйленді, ол 1960 жылы қайтыс болды. 1961 жылы ол Марджори Эйрге үйленді, ол оның зерттеушісі болған. Ол 1988 жылдың 13 тамызында Канберрада қайтыс болды. Австралия Ұлттық университетінің ғылыми кітапханасы оның құрметіне аталды.

He was Professor of Modern History at the University of Adelaide between 1924 and 1933. On his appointment he was aged only 25, the youngest professor in the British Commonwealth, and one who had held no previous teaching post. In 1930 he published Australia, a book which was well received and notable for its ironic tone, particularly in criticism of Australian institutions such as tariff protection, was highly influential, and is still frequently quoted today. From 1934 to 1944 Hancock was the Professor of History at University of Birmingham and during this war period was also appointed to the War Cabinet Offices. His Survey of British Commonwealth Affairs was published in three volumes in 1937–42. In 1941 he was appointed Supervisor of the United Kingdom Civil Series of the History of the Second World War and was thereafter editor of the series. In 1943, he published Argument of Empire, he defended the British Empire. In 1949, with Margaret Gowing, he wrote The British War Economy, the introductory volume to that series. Between 1944 and 1949, he returned to Oxford, becoming Chichele Professor of Economic History. During the War he also played a role in Civil Defence, serving as a firewatcher. He was knighted in 1953, partially for his services in writing and editing the histories. In 1949 he left Oxford, taking up an appointment as the Director of the Institute of Commonwealth Studies. He served as the Professor of British Commonwealth Affairs at the University of London until 1956. During this period he was sent as a government expert to examine constitutional questions in Uganda in 1954, at the height of the Kabaka crisis. At this time he began work on his authoritative biography of the South African Prime Minister Jan Smuts, which appeared in two volumes in 1962 and 1968, and editing for publication, with Jean van der Poel, the first four volumes of the Smuts papers. Hancock returned to Australia in 1957 to take up an appointment as Director of the Research School of Social Sciences at the Australian National University, a position he held until 1961. He was Professor of History at the Institute of Advanced Studies, ANU until his retirement in 1965. On his retirement he was made Emeritus Professor (1968) and created the first University Fellow of the ANU. Other positions he held were Chairman of the Editorial Board of the Australian Dictionary of Biography from 1958 to 1965 and inaugural President of the Australian Academy of the Humanities from 1969 to 1971. In 1961 he was appointed to the Order of Merit of the Italian Republic. In these later years he moved south of Canberra, becoming a firm supporter of environmental politics. He disliked American bases on Australian soil, and he was a very prominent but ultimately unsuccessful opponent of the construction of Black Mountain Tower in Canberra. He married Theaden Brocklebank in 1925; she died in 1960. In 1961, he married Marjorie Eyre, who had been his research assistant for the previous 15 years. He died in Canberra on 13 August 1988. The science library at the Australian National University was named in his honour.