Кит Виндшуттл: Австралия тарихшысының өмірбаяны мен еңбектері

Кіріспе

Австралиялық тарихшы Кит Виндшатлл (1942 жылы туған) – австралиялық тарихшы. 2006 жылы Австралия телерадиокорпорациясының кеңесіне тағайындалды. 2007 жылдан 2015 жылға дейін «Квадрант» журналының редакторы болды, кейін кеңес төрағасы және бас редактор болды. Ол 1994 жылдан 2010 жылға дейін қызмет еткен «Мэклеи Пресс» баспасының иесі болды. Негізгі жариялымдары: «Жұмыссыздық» (1979), онда Австралиядағы жұмыссыздықтың экономикалық себептері мен әлеуметтік салдары талданды және социалистік шешім ұсынылды; «Бұқаралық ақпарат құралдары: Австралиядағы баспасөз, теледидар, радио және жарнаманың жаңа талдауы» (1984), жаңалықтар мен ойын-сауық ақпарат құралдарының саяси экономикасы мен мазмұны туралы; «Тарихты өлтіру» (1994), тарихты зерттеудегі постмодернизмді сынаған еңбек; «Аборигендер тарихының жасалуы: Бірінші том: Ван Дименнің жері 1803–1847» (2002), онда бірқатар австралиялық тарихшылар бұрынғы зорлық-зомбылықтың деңгейін бұрмалап, ойдан шығарғаны айыпталды; «Ақ Австралия саясаты» (2004), академиялық тарихшылар Австралия тарихындағы расизмнің деңгейін жоғары бағалағанын дәлелдейтін осы саясаттың тарихы; және «Аборигендер тарихының жасалуы, Үшінші том: Ұрланған ұрпақтар 1881–2008», онда «абориген балаларының ұрланған» ұрпақтары туралы айтылатын оқиға миф екені жайлы пікір білдіріледі.

Өмірбаян

Ол Кентербери ер балалар орта мектебінде оқыды (онда ол либералды австралиялық премьер-министр Джон Говардтың құрдасы болды). Виндщатл Сиднейдегі газеттер мен журналдарда журналист болып жұмыс істеді. 1969 жылы Сидней университетінде тарих пәнінен бакалавр (бірінші сыныптық дипломмен) және 1978 жылы Маккуори университетінде саясаттанудан магистр дәрежесін алды. Ол докторлық диссертациясын жазуға тіркелді, бірақ диссертациясын қорғамады; оның орнына оны "The Media with Penguin Books" деген атпен жариялады. 1973 жылы ол Жаңа Оңтүстік Уэльс университетінде (UNSW) Австралия тарихынан оқытушы болып жұмыс істеді. 1977 мен 1981 жылдар аралығында Виндщатл Австралия тарихы және журналистика пәндерінен Нью-Саут Уэльс технология институтында (қазір Сидней технология университеті) оқытушы болып жұмыс істеді, содан кейін 1983 жылы UNSW-ге әлеуметтік саясат бойынша оқытушы/аға оқытушы ретінде оралды. 1993 жылы UNSW-ден кетіп, Macleay Press атты шағын баспасын құрды. Виндщатлдан басқа, Леони Крамер және Майкл Коннор да жарияланған авторлардың қатарында. Ол американдық университеттерде тарих және тарихнама бойынша тұрақты қонақ лекторы болып келеді. 2006 жылдың маусым айында ол Австралияның коммерциялық емес мемлекеттік телерадиокомпаниясы – Австралия радио хабар тарату корпорациясының (ABC) басқармасына тағайындалды.

Саяси эволюция

Виндшатлл 1960-1970 жылдары Жаңа солшылдықтың жақтаушысы болған, бірақ кейін саяси оңға қарай бұрылды. Бұл процестің алғашқы белгісі 1984 жылы жарық көрген «Медиа» кітабында көрінді. Онда ол марксистік тарихшы Э. П. Томпсонның, әсіресе оның «Теорияның кедейлігі» еңбегінен шабыттандырылып, Луи Альтюссер мен Стюарт Холлдың марксистік теорияларын қатаң сынады. Кітаптың бірінші басылымы «жаңа оңшылдардың саяси бағдарламасына» шабуыл жасап, «үкіметтік шектеулер мен реттеуді» қолдап, «жеке кәсіпкерлік пен еркін нарықты» айыптады. Ал төрт жылдан кейін жарық көрген үшінші басылымында (1988) басқаша көзқарас ұсынылды: «Жалпы алғанда, соңғы бес жылдағы маңызды экономикалық реформалар, қаржы секторының реттеуден босатылуы және келісім арқылы жалақыны шектеу Австралия экономикасын халықаралық деңгейде дамытуға және жұмыспен қамтуды кеңейтуге, мен күткеннен де жақсы әсер етті». «Тарихты өлтіру» еңбегінде Виндшатлл постмодернизмге қарсы дәстүрлі эмпирикалық тарихтың қағидаларын және әдістерін қорғады, сондай-ақ Генри Рейнольдс сияқты тарихшыларды жоғары бағалады. Бірақ ол қазір бұрын мақтаған, эмпирикалық негізде жұмыс істеген кейбір тарихшылардың қағидаларды сақтамайтынын айтады. Осы кітапта Виндшатлл саяси спектрдің екі жағындағы тарихшылардың өздерінің саяси мақсаттарын немесе идеологиялық ұстанымдарын ілгерілету үшін тарихты бұрмалап, өзгертетінін мәлімдейді. «Аборигендер тарихының жасалмалығы» және Австралияның аборигендер тарихы туралы басқа да жазбаларында Виндшатлл саяси күн тәртібін қолдау үшін тарихи деректерді кеңінен бұрмалап, жалған дәлелдер жасаған тарихшыларды сынады. Ол аборигендердің құқықтарын, оның ішінде жер құқығын және аборигендерге жасалған бұрынғы зұлымдықтар үшін өтемақы беру қажеттігін солшылдардың «мақсаты» ретінде қарастырады және солшыл тарихшылар деп санайтындар...

Оның кейбір сыншыларының пікірінше, «тарихшылар тек деректерді түсіндірмейді: олар осы мағыналар туралы әңгімелер құрастырады, немесе Хейден Уайттың сөздерімен айтқанда, өткенді «құрастырады». Бұл өзі мәдени процесс». Виндшатллдың 2000 жылдардың басындағы зерттеулері Австралияның отарлаушылары жергілікті австралиялықтарға қарсы геноцид жасады деген пікірді жоққа шығарды. Ол сондай-ақ британдықтарға қарсы партизандық соғыс болды деген кең таралған ойды да жоққа шығарды. Оның еңбегіне қатысты кең ауқымды пікірталас «тарих соғыстары» деп аталды. Ол қазіргі академик тарихшылардың ұрпағына қатысты, Австралиядағы нәсілдік көзқарастар мен Оңтүстік Африкадағы апартеид және нацистік Германиядағы жағдайға ұқсас екенін айтқан пікірлерді жоққа шығарды. Ол Австралиядағы «Quadrant» журналының (2007 жылы редакторы болды) және АҚШ-тағы «The New Criterion» сияқты консервативті журналдарға жиі мақала жазды. 2011 жылғы Норвегиядағы шабуылдардан кейін Виндшатлл қылмыскер Андерс Беринг Брейвиктің 2006 жылы Жаңа Зеландияда өткен симпозиумда айтқан сөздерін оқып, мақтағанын жоққа шығармады, бірақ ол «олардың Брейвиктің қорқынышты және қайтпас әрекеттерімен байланысын табу үшін әлі де толыққанды түсінік таппағанын» атап өтті. Виндшатлл былай деді: «Егер адамдар оның Брейвиктің мылтық алып, қарусыз жасөспірімдерді қанды қырғын жасауына себеп болған қасақана қоздырылған сөздерді қолданғанын ойласа, бұл «өте алаңдатарлық айыптау» болар еді».

Түпкүлгілік тарихын жасау, бірінші том, Ван Димен жері 1803 1847

"Абориген тарихының жасалуы" атты кітабында, ақ колонизаторлар мен аборигендер арасындағы шекаралық кездесулерді зерттейтін көп томдық еңбектің бірінші томында Виндщатл соңғы үш онжылдықтағы тарихи зерттеулерді сынап, еуропалық колонизацияға қарсы аборигендердің бейтараптығы туралы дәстүрлі көзқарасты жоққа шығарады. Оның сыны, ол Тасмания аборигендеріне қарсы "Қара соғыс" деп аталатын жердегі жаппай қырғындардың куәліктерін қарастырып, Австралия шекара тарихының "ортодоксалды мектебі" деп атаған басым консенсусты сынға алады, ол жергілікті австралиялықтар мен отарлаушылар арасындағы зорлық-зомбылық туралы пікір қалыптастырған. Ол осы "ортодоксалды мектепті" құрайтын тарихшыларды "мақтаншыл" және "өзімшіл" деп сипаттайды, олар өз саясатын ғылыми еңбектеріне таңуға тырысып, "көңілсіз, жоғарыдан қараушы және жалқау" екенін айтады. Олар Тасмания аборигендерінің мінез-құлқы мен ниеттерін аулаушы-жинаушы қоғамның мәдени ұғымдарын түсінуге уақыт бөлмей, еуропалық мәдени ұғымдар тұрғысынан бейнелейді. Виндщатлдың "ортодоксалды мектебіне" Генри Рейнольдс, Линдалл Райан, Ллойд Робсон, Джон Малвани, Рис Джонс, Брайан Пломли және Шарон Морган сияқты қайтыс болған немесе тірі әртүрлі тарихшылар мен археологтар кіреді, оларды ол өткенді саяси тұрғыдан қарап, аборигендердің өлімі туралы статистиканы көбейтуге жауапты деп санайды. Олардың еңбектерін талдап, ол өзінің айтуынша, бұрмаланған дереккөздер, дұрыс емес хабарламалар немесе мүлдем жоқ дереккөздерге сілтеме жасау сияқты көптеген мысалдарды келтіреді. Бір сыншының пікірінше, оның дереккөздерді зерттеуі тақырыпқа ең зиянды үлес болған, бірақ Стюарт Макинтайр Виндщатл "қатаң сынға алғандарын дұрыс түсінбейді" дейді. Вики Гривс Виндщатл әйелдерін саудаға сатқан абориген еркектерін адам сатушылар деп қарастырады, бірақ Виндщатл бұл терминді қолданбайды. Стюарт Макинтайр "өте тенденциозды американдық антрополог" деп сипаттаған дереккөздің еңбегіне сілтеме жасай отырып, ол Тасмания аборигендері қоғамының дамылмаған, бұзылған және құлдыраудың алдында болғанын айтады, себебі олардың әйелдерге қатысты жаман қарым-қатынасы олардың көбею қабілетін шектеген. Ол соңғы тарихи зерттеулерді қатты сынап, олардың көп бөлігі ғалымның объективтілік пен шындыққа адал болу міндеттерін елемейтінін айтады, сондай-ақ отарлаушылардың пікірін жақтаушылықпен қарастырады, Генри Рейнольдс сияқты тарихшылар отарлаушылардың пікірлерін жасыру үшін олардың жазбаларын бұрмалаған деп санайды. Ол сондай-ақ жерді иелену құқығына қатысты саясатты сынап, көптеген аборигендерді қазіргі заманғы қоғамның мүмкіндіктерінен және жұмыс орындарынан алыс, шалғайдағы елді мекендерге қамауға мәжбүр еткенін айтады. Оның мұрағаттарды, заманауи газеттерді, күнделіктерді және ресми есептерді зерттеуі Тасмания аборигендерінің шамамен 120 өлімі туралы алдын ала мәлімет береді, олардың өліміне қатысты "кейбір жазбалар бар", бұл бұрынғы көрсеткіштерден (700-ге дейін) әлдеқайда аз, сондай-ақ 1824-1828 жылдардағы "Қара соғыс" кезінде аборигендер өлтірген ақ адамдардың санынан (187) да кем. Виндщатл ағартушылық принциптерінің Англия шіркеуіндегі 19-ғасырғы евангелистік қайта жанданумен және Ұлыбританияның заң үстемдігімен бірігіп, колониалды саясат пен мінез-құлыққа терең әсер еткенін, олардың адамгершілік пен әділеттілікке негізделгенін, осының нәтижесінде мәлімделген геноцид мәдени тұрғыдан мүмкін емес болғанын айтады. Грегори Д. Б. Смитерс Виндщатл отарлаушылардың зорлық-зомбылығын өзін-өзі қорғау ретінде түсіндіргенін айтады, сондай-ақ Тасманияның үлкен бөлігі ақ адамдармен қоныстанбаған. Виндщатл Тасмания аборигендерінің саны қоныс аудару кезінде 2000 адамға жуық болған болуы мүмкін деп болжайды. Колонизациядан бұрын кемелермен, зерттеу экспедицияларымен немесе тюлендерді аулаушылармен болған алғашқы қарым-қатынастар жұқпалы аурулардың таралуына себеп болған болуы мүмкін. Жақында жүргізілген генетикалық зерттеудегі генетикалық дрейфтің төмен деңгейі отарлаудан бұрынғы аборигендер санының ең жоғары бағасы (8000) тым төмен болуы мүмкін екенін және халықтың едәуір жоғары болуын жоққа шығаруға болмайды деген қорытынды жасалды. Оның пікірінше, дәлелдер ортодоксалды тарихшылар "қарсылық" деп түсіндірген Тасмания аборигендерінің әрекеттері ұрлық және зорлық-зомбылық болған, олардың себебі экзотикалық тұтыну тауарларына – ұн, шай, қант және көрпелерге деген құштарлығы болған. Оның пікірінше, аборигендер мәдениетінде "өз кландарының шегінен тыс жердегі кез келген адамды өлтіруге қарсы санкциялар болған жоқ", сондықтан олар қажетті тауарларды алу үшін немесе кек алу үшін отарлаушыларды өлтіруге қарсы мәдени шектеулер болған жоқ. Тасмания аборигендерін Тасмания материгінен Флиндерс аралына күштеп көшіру отарлау әкімшілігінің қоныс аударушылар үшін бейбітшілікті қамтамасыз ету шарасы болған, сонымен қатар Тасмания аборигендерінің толыққанды түрде жойылуын болдырмауға жасалған сәтсіз әрекет болған. Британдық колонизациядан кейін аборигендер санының күрт төмендеуіне бірқатар факторлар әсер еткен, оның ішінде өлім мен сүйексіздікті тудырған жаңа аурулар, жалғасқан ішкі соғыстар, отарлаушылармен қақтығыстардағы өлімдер және толыққанды абориген гендік қорынан ақ тюлендерді аулаушылар мен отарлаушыларға күштеп әкелінген, "саудаға" салынған немесе ерікті түрде қосылған бала тууға жарамды әйелдердің санының жоғалуы.

In his The Fabrication of Aboriginal History, Volume One, the first book of a projected multi volume examination of frontier encounters between white colonisers and Aboriginal people, Windschuttle criticises the last three decades of historical scholarship which had challenged the traditional view of Aboriginal passivity in the face of European colonisation. His critique specifically challenges the prevailing consensus created by what he called the "orthodox school" of Australian frontier history concerning the violence between indigenous Australians and settlers, by examining the evidence for reported massacres in what is known as the "Black War" against the Aboriginal people of Tasmania. He refers to historians he defines as making up this "orthodox school" as being "vain" and "self indulgent" for imposing their politics onto their scholarship, and "arrogant, patronizing and lazy" for portraying the Tasmanian Aboriginal people's behavior and motivations in terms of European cultural concepts rather than taking the time to understand the cultural concepts of a hunter gatherer society. Windschuttle's "orthodox school" comprises a large number of historians and archaeologists, deceased or living, such as Henry Reynolds, Lyndall Ryan, Lloyd Robson, John Mulvaney, Rhys Jones, Brian Plomley, and Sharon Morgan, whom he regards as responsible for a politicised reading of the past, and for inflating the number of Aboriginal deaths. Reviewing their work, he highlights multiple examples of what he alleges are misrepresented sources, inaccurate reportage or the citation of sources that do not exist. His work on sources constitutes, according one critic, his most damaging contribution to the subject, though Stuart Macintyre argues that Windschuttle "misreads those whom he castigates". Vicki Grieves argues that Windschuttle regards Aboriginal men who traded their women's services as pimps, although Windschuttle does not use the term. Adducing the work of a source who Stuart Macintyre claims is 'a particularly tendentious American anthropologist', he argues that the Tasmanian Aboriginal society was primitive, dysfunctional and on the verge of collapse, because their putative maltreatment of women impaired their ability to reproduce in a number of critical ways. He is highly critical of recent historical scholarship, arguing that much of it ignores the scholar's basic duties to be objective and true to the evidence, and he advances a sympathetic analysis of settler opinion, arguing that historians such as Henry Reynolds had misrepresented the contents of records of settler opinion to conceal the fact that the majority of settlers were consistently in favour of the protection of Aboriginal people. He also criticises Aboriginal land right politics, arguing that it has resulted in many Aboriginal people being effectively confined to remote settlements far from viable employment opportunities and from the benefits of a modern society. His own examination of archives, contemporary newspapers, diaries and official accounts yields a provisory figure of approximately 120 deaths of Tasmanian Aboriginal people "for which there is a plausible record of some kind" as having been killed by settlers, as opposed to earlier figures ranging as high as 700, and thus far less than the number of whites (187) reported as killed during the "Black War" of 1824 to 1828 by Aboriginal people. Windschuttle argues that the principles of the Enlightenment, fused with the 19th century evangelical revival within the Church of England and Britain's rule of law had a profound effect on colonial policy and behaviour, which was humane and just, that together made the claimed genocide culturally impossible. Gregory D. B. Smithers argues that Windschuttle interpreted settler violence as self defence. and large parts of Tasmania were not then, or now, occupied by white settlers. Windschuttle's estimate of the size of the Tasmanian Aboriginal population at the time of settlement is that it may have been as low as 2,000. It has been speculated that early contacts with passing ships, exploratory expeditions or sealers before colonization may have caused outbreaks of epidemic disease. The low rate of genetic drift found in a recent genetic study argues that the highest previous estimate of pre colonial Aboriginal population (8,000) is likely too low and that a significantly higher population cannot be ruled out. He argues that the evidence shows that what the orthodox historians construed as "resistance" by Tasmanian Aboriginal people were acts of theft and violence motivated by their desire for exotic consumer goods like flour, tea, sugar and blankets. The indigenous culture, in his view, "had no sanctions against the murder of anyone outside their immediate clan", therefore they had no cultural sanctions preventing the killing of settler outsiders to obtain desired goods or in revenge. The forced removal of Tasmania's Aboriginal people from the Tasmanian mainland to Flinders Island was the Colonial Administration's measure to ensure peace for hard pressed settlers while attempting, unsuccessfully to prevent the extinction of the full blooded Tasmanian Aboriginal people. The rapid decline in the Aboriginal population after the British colonisation was the product of the interaction of a number of factors, including introduced diseases causing death and infertility, continued internecine warfare, deaths through conflict with settlers and the loss of a significant number of women of childbearing age from the full blooded aboriginal gene pool to white sealers and settlers through abduction, "trade" and by voluntary association.

Әйелдерге қатысты әдістеме

Виндшатл француз зоологы Франсуа Перонның, Джордж Август Робинсонның және ертедегі австралиялық жазушы Джеймс Бонвиктің жазған деректеріне сілтеме жасайды. Ол "құмарлық, қызғаныш және адалдық үшін әйелдерді өлтіру" жиі кездесетінін және белгілі бір күйеуге бас тартқан әйелді жиі ұрлап, зорлап жүретінін атап өтті. Оның айтуынша, бұл кейбір абориген әйелдерінің өз халқынан гөрі теңізшілер мен қоныс аударушылармен байланысуға дайын болуына себеп болды, соның салдарынан толыққанды абориген халқының көбейе алу қабілеті төмендеді. Ол бірнеше деректер келтіреді, соның ішінде 1820 жылы жарияланған британдық офицердің Бас бұғазындағы теңізшілермен бірге тұратын абориген әйелдерімен сөйлескенін айтады. Офицер абориген әйелдерінің күйеулерімен "қатты қаталдықпен және зорлықпен" қарым-қатынас жасайтынын және кейде қашып, "ағылшын теңізшілеріне қосылатынын" айтты, сондай-ақ "теңізшілер тобына қосылу арқылы жағдайларының жақсарғанын" мәлімдеді. Виндшатл кейбір тасманиялық абориген әйелдерінің қылмыскерлермен, теңізшілермен және қоныс аударушылармен, сондай-ақ әйелдерін саудалауға "белсенді түрде келіскен" тасманиялық абориген еркектермен жезөкшелікпен айналысуға дайындығы жергілікті халыққа жұқпалы және басқа да аурулардың таралуына себеп болды деп санайды. Виндшатл енгізілген аурулардың тасманиялық аборигендердің жойылуының басты себебі болғанын, тікелей өлімге ғана емес, сонымен қатар енгізілген жұқпалы аурулардың салдарынан кең таралған сүйексіздікке де әкелгенін айтады. Тасманиялық тарихшы Джеймс Бойс Виндшатлдың аргументін "негізсіз жала жабу" деп қарастырады, ол француз және британдық саяхатшылардың журналдарын оқымауына негізделген, олар колониялық кезеңге дейін тасманиялық аборигендермен алғашқы байланыстарды жазған. Виндшатлдың әйелдерді құлдар мен жұмысшылар сияқты қарауына қатысты көзқарасын зерттеу барысында, ол Виндшатлдың Линг Роттың "әлеуметтік дарвинизмнің биіктігінде жазылған" (1899) ертедегі еңбегіндегі көптеген дереккөздердің тек екеуін ғана таңдап оқығанын айтады. Алайда Линг Рот бұл дереккөздерді "жазған" жоқ, ол тек француз саяхатшыларының алғашқы байланыстарының күнделіктерін аударған. Бірі Пероннан, ол әйелдердегі жараларды байқап, оларды тұрмыстық зорлық-зомбылықтың белгілері деп түсіндірді, бірақ ол оған куә болған емес. Басқа ертедегі бақылаушылар бұл жараларды жергілікті мәдени тәжірибе ретінде қарастырды. Джеймс Кук аборигендердің еркек және әйел денелерінің бірдей түрде жараланғанын байқаған. Перон Австралияға Бауден экспедициясының басқа алғашқы бақылаушыларына қарағанда азырақ көңіл көрсетті. Бойс олардың бақылаулары, соның ішінде капитан Николас Боденнің бақылаулары Виндшатлдың мәлімдемесін қолдамайды деп мәлімдейді. Тіпті Перон Порт-Сигнеттегі аборигендер тобымен кездескенін айтады, олар француз саяхатшыларымен бірге тамақтанды және Перонның сөзіне сәйкес, "жабайы халық арасында назар мен ойлаудың ең керемет мысалын көрсетті". Бойс Перон Виндшатлдың "дәстүрлі абориген қоғамы әйелдердің жыныстық мінез-құлқына ешқандай шектеу қоймады" деген сөзімен келіспегенін айтады, өйткені ол абориген әйелдерімен физикалық байланысқа түсуге тырысқанда бірнеше рет қарсылыққа тап болды. Боден өзінің кемесіндегі ешкімнің Бруни аралындағы әйелдермен жыныстық қатынасқа түсе алмағанын айтты. Виндшатлдың басқа, кейінгі J. E. Calder (1829) баяндамасынан келтірген мінез-құлқы Бойс үшін "сол кезде болған дәстүрлі өмірдің кеңінен бұзылуының өнімі" болып табылады. Ол былай деп қорытындылайды: "Бұл кезеңде Бруни аралында орын алған трагедияны күштер арасындағы қарым-қатынастың өзгеруінің, таңдаудың төмендеуінің, мәдени ыдырауының, қайталанатын зорлық-зомбылық пен қорлық-зомбылықтың терең әсерінің, тіршілік етудің қарапайым талаптарының әсеріне мүлдем соқыр адам ғана, шабуылға дейінгі абориген қоғамының жыныстық мінез-құлқы мен отбасылық қарым-қатынастарының дәлелі ретінде келтіре алады". Шейн Брин Виндшатлдың мәлімдемесінің есептелген болжам екенін айтады. Алайда, бұл сурет өте күрделі. Әйелдерді сауда тауарлары ретінде пайдалану туралы деректер бар. Кейбір әйелдерді теңізшілер ұрлап әкеткен, ал басқаларын аборигендер теңізшілермен өзара қарым-қатынас орнатуға тырысу үшін саудалаған. Шейн былай деп қорытындылайды: "Абориген еркектерінің, әсіресе солтүстік және оңтүстік-шығыс жағалауларында әйелдерді сауда тауарлары ретінде пайдаланғанына дәлелдер бар. Бұл сауданың кейбірі мәдени тұрғыдан санкцияланған, кейбірі жоқ. Кейде әйелдер ерікті түрде қатысқан, кейде қатыспаған. Бірақ әйелдерді жезөкшелікке сатудың кең таралғандығына сенімді деректер жоқ. Алайда, қоныс аударушылардың әйелдерді ұрлауының кең таралғанына күшті дәлелдер бар, бұл 1820 жылға дейін аралда кең таралған. Шындығында, 1830 жылғы Аборигендер комитеті әйелдерді ұрлаудың қоныс аударушыларға қарсы аборигендердің шабуылдарының басты себебі болғанын анықтады". Бойсқа жауап ретінде Виндшатл Бойс кітапты толығымен оқымағанын немесе тіпті кітаптағы көрсетілген "осы дәлелді" - француз және британдық саяхатшылардың алғашқы журналдарын тиісінше тексермегенін айтады. Бойс Виндшатлдың "хабарсыз" болғаны немесе "кейбір дереккөздерді елемегені" туралы мәлімдемелеріне жауап ретінде Виндшатл Бойс мәлімдемелерінің, "Fabrications" кітаптар тізімінде не бар, не жоқ екеніне негізделгенін, кітаптар тізімінің мақсатын дұрыс түсінбегенін айтты. Ол тек мәтінде және түсіндірмелерінде сілтеме жасалған дереккөздерді тізімдегенін және бұл Тасманиядағы колониялық кезеңге қатысты оқыған барлық кітаптар мен құжаттардың толық тізімі емес еді. Бірақ олар, Брин мойындайтындай, тауар ретінде саудаланған. Брин Виндшатлға жауап ретінде осындай саудаға келісімін білдірді және бұл "алғашқы абориген мәдениетінің қатыгездігін" мойындау екенін айтты. Виндшатл үшін Брин және басқалар британдық шабуыл мен аборигендердің қарсыласуының моделінде осыны түсіндіре алады, сондықтан олар ешкімді ренжітпейді, ал ол "адамгершілігі жоқ" деп айыпталады, өйткені ол осыған ұқсас мәлімдеме жасайды, "ағылшын қонысымен салыстырылатын бейбітшілікке аборигендердің бейімделуі" моделінде.

Windschuttle refers to accounts by the French zoologist François Péron, by George Augustus Robinson in his journals, and by the early Australian writer James Bonwick, of the violence and cruelty with which many Tasmanian Aboriginal men were observed to treat women. He notes that the "murder of women because of insult, jealousy and infidelity, was common" and that a woman who refused a particular suitor would often be abducted and raped. He argues that this contributed to the willingness of some Aboriginal women to associate themselves with sealers and settlers rather than their own people, so reducing the full blooded Aboriginal population's ability to reproduce itself. He cites a number of accounts including one published in 1820 by a British officer who had spoken with Aboriginal women living with Bass Strait sealers. The officer reported that Aboriginal women made it known that their (Aboriginal) husbands treat them with "considerable harshness and tyranny" and that they sometimes run away and "attach themselves to the English sailors", finding "their situation greatly improved by attaching themselves to the sealing gangs". Windschuttle holds that the willingness of some Tasmanian Aboriginal women to engage in prostitution with convicts, sealers and settlers and the Tasmanian Aboriginal men who "actively colluded" in the trade in their women aided in the transmission of venereal and other introduced diseases to the indigenous population. Windschuttle argues that introduced disease was the primary cause of the destruction of the full blooded Tasmanian Aboriginal people, not merely by directly causing deaths but also through widespread infertility resulting from introduced venereal disease. James Boyce, a Tasmanian historian, dismisses Windschuttle's argument as "uninformed slander" based on a failure to read the only documentary sources that matter, the journals of French and British explorers recording the first contacts with Tasmanian Aboriginal people before the colonial period. Examining Windschuttle's use of sources for the view women were treated like slaves and drudges, he says Windschuttle relies on a selective reading of just two of many sources in an early work by Ling Roth, "written at the height of Social Darwinist orthodoxy" (1899). However, Ling Roth did not "write" these sources; he simply translated the diaries of the first contacts by the French explorers. One is from Péron, who noted scars on women, and interpreted them as signs of domestic violence, which however he had never witnessed. Other early observers took this scarring as an indigenous cultural practice. James Cook had noticed Aboriginal men and women's bodies were both incised with scars in the same manner. Péron was less sympathetic than other first observers on the Baudin expedition to Australia. Boyce argues that their observations, including those of the captain Nicolas Baudin, do not support Windschuttle's claims. Even Péron records an encounter at Port Cygnet with an Aboriginal group of men and women, who shared a meal of abalone with the French explorers and, according to Péron, provided "the most striking example we had ever had of attention and reasoning among savage people". Péron would have disagreed, Boyce believes, with Windschuttle's claim that "(t)raditional Aboriginal society placed no constraints on the women's sexual behaviour with men", for he was repeatedly rebuffed when he tried to make physical contact with Aboriginal women. Baudin believed that no one on his ship had managed to have sexual relations with the women on Bruny Island. The behaviour adduced by Windschuttle from the other, late report by J. E. Calder (in 1829) is, for Boyce, "self evidently a product of the extensive disruption of traditional life that had occurred by then". He concludes: "Only someone who is totally blind to the impact of changing power relations, of declining choices, of the profound impact of cultural disintegration and recurring violence and abuse, let alone the simple imperatives of survival, could cite the unfolding tragedy at Bruny Island in this period as evidence for the sexual mores and domestic relations of pre invasion Aboriginal society". Shayne Breen argues that Windschuttle's claim is a calculated guess. The picture is however complex. Evidence exists for some use of women as trading commodities. Some women were abducted by sealers, while others were traded by Aboriginal men in attempts to establish reciprocal relations with the sealers. Shayne concludes that: "There is some evidence that Aboriginal men, especially along the northern and south eastern coastlines, used women as trading commodities. Some of this trading was culturally sanctioned, some of it was not. Sometimes women willingly participated, sometimes they did not. But no credible documentary evidence is available for widespread selling of women into prostitution. There is, however, strong evidence that the abduction of women by colonists was practised across the island for much of the period to 1820. Indeed, the 1830 Aborigines Committee found that the abduction of women was a major cause of attacks against colonists by Aborigines". In reply to Boyce, Windschuttle argues that Boyce could not have read the whole book, or even properly checked the index, which cited "this very evidence", i. e. the journals of early French and British explorers. With respect to Boyce's claims that Windschuttle was "unaware" of or "ignored" various sources, Windschuttle responded that Boyce's claims, based on what was, and was not, in Fabrications bibliography, misinterpret the purpose of a bibliography. It listed only the sources referred to in the text and in his footnotes, and was not intended as an exhaustive list of every book or document that he had read regarding colonial Tasmania. but that they were, as Breen admits, traded as commodities. Breen, Windschuttle replies, admits such trading and regards this as an admission of the "cruelty of pre contact indigenous culture". For Windschuttle, Breen and others can say things that sicken no one, because they contextualise it within a model of British invasion and Aboriginal resistance, whereas he is taken to task for being "pitiless" for making what he argues is the same point, "within a historical model of aboriginal accommodation to a comparatively nonviolent British settlement".

Жерге байланыстылық

Өзін сынға алғандарға жауап ретінде Виндшатлл Генри Рейнольдс өзінің жазғандарын "әдейі бұрмалайды" деп мәлімдейді, себебі жер туралы аборигендердің ұғымдарына қатысты оның аргументі олардың сөздеріне емес, істеріне негізделген. "Бұл, ең алдымен, абориген тілі туралы емес, олардың мінез-құлқы туралы пікір. Мен тасманиялық аборигендердің жерді өзіне ғана тиесілі деп талап еткендей әрекет етпегенін көрсеттім. Оларда шектен шығу (заңсыздық) туралы түсінік болған жоқ".

Сыни қабылдау

Бірінші томның жарық көргенімен, "The Australian" газетінің беттерінде "күн тәртібін белгіктеу қабілетімен" байланысты қызу пікірталас туды. Оны Джеффри Блейни жағымды бағалап, "Австралия тарихы бойынша соңғы онжылдықтарда жазылған ең маңызды және қиратушы (кітаптардың) бірі" деп атады, бірақ Блейни кітаптағы барлық қосымша аргументтер оны толық сендірмегенін және оның "тасманиялықтардың бастапқыда ақыл-ой және мәдени тұрғыдан артта қалмағандығы" пікірін айтты. Windschuttle кейде оларды бейнелейтіндей. Виндщатлдың "жасалма деректерді" талдауына қатысты Блейни былай деп жазды: "Бұл қателіктердің ұзақ тізімін оқығанда, мен австралиялық және шетел тарихшыларына деген бастапқы жанашырлық сезімге ие болдым, олар осындай қатаң тексеруге алынды. Бірақ олардың көптеген қателіктері, маңызды мәселелерде, сенімсіздік тудырды. Олардың артық айтулары, ойдан шығарулары және осы кітапта "жасалма дерек" деп аталатын нәрсесі тоқтамай созылды. Әрине, егер тарихшылардың қателіктері кейде аборигендерге, ал кейде британдық қоныс салушыларға пайда келтірсе, оқырман тарихшылар арасында ешқандай жақпарушылық болмағанын, тек жұқпалы дәлсіздік болғанын түсінуі мүмкін. Алайда, дәлсіздіктердің көп бөлігі аборигендерді қасақана жою туралы дәлелдерді нығайту үшін қолданылады". Клаудио Велиз оны "біздің заманымыздың ең маңызды кітаптарының бірі" деп атады. Питер Коулман оның "табанды және қиратушы зерттеулерінен" сөз қозғалғанда, Виндщатлдың еңбегінде "трагедиялық сезімнің" болмауына өкініш білдірді. Бір жыл ішінде Виндщатлдың талаптары мен зерттеулері Whitewash деп аталатын қарсылықтар жинағын тудырды. Кит Виндщатлдың аборигендер тарихын жасау туралы, Ла Тробе университетінің саясаттану профессоры Роберт Манн редакциялаған және кіріспе жазған антология, онда Австралиялық ғалымдардың түрлі салаларынан алынған материалдар бар. Манн Виндщатлдың басылымын "көптеген жылдар бойы Австралия тарихы туралы жазылған ең сенімсіз, білімсіз және аяусыз кітаптардың бірі" деп атады, және Виндщатлдың кітабына қарсы аргументтерді қорытындылап, аборигендердің өліміне қатысты бағасы Пломлиге негізделгенін атап өтті, бірақ Пломли мұндай өлімдерге қатысты ешқандай бағалау деректер бойынша жасалмайтынын жоққа шығарды. Манн одан әрі мынадай байқауларды қосты: "қатаң консервативті ғалым" Х. А. Уиллис, Виндщатлмен дәл бірдей дереккөздерді пайдаланып, 188 зорлық-зомбылық өлім және тағы 145 аңызға айналған өлім туралы деректер келтірді; Виндщатлдың әдісі жараланған және кейіннен қайтыс болған аборигендердің өлімін есепке алмайды; Робинсонның Флиндерс аралына тасымалданған барлық аман қалған аборигендер "адамгершіліксіз ақ адамдар жасаған" зорлық-зомбылық пен оқ жарақатының іздерін алып жүрді; Виндщатл 1803 және 1834 жылдар аралығында Тасмания аборигендерінің көбісі қайтыс болғанын жоққа шығара алмайды, ал 1829 жылға дейінгі аурудың себебі ретіндегі жалғыз дәлел Джеймс Бонвик жазған бір ғана әңгімеге негізделген, және мөрлермен бірге өмір сүрген абориген әйелдері шетелдік қоныс салушылармен байланысқа түскеннен кейін өлмеді; Виндщатл аборигендердің британдық қоныс салушыларға жасаған шабуылдарын "қазіргі уақытта есірткіге тәуелді адамдардың дүкендерге ақша үшін шабуыл жасауымен" салыстырды, ал колониялық жазбалар мен қазіргі тарихшылар оларды өте "отаншыл" деп сипаттайды, олар өз жерлеріне берілген және оны қоныстандырудан қорғау үшін нағыз соғыс жүргізіп жатыр; Виндщатлдың өзі келтірген деректерге сәйкес, 1820 жылдардағы Тасманиядағы аборигендердің зорлықпен өлім көрсеткіші қазіргі Нью-Йорктегі кісі өлтіру көрсеткішінен 360 есе жоғары болған; Виндщатл кезеңдік кітаптармен аз таныс, 1803–1834 жылдар аралығындағы Ван Дименнің жері туралы жарық көрген 30 кітаптың тек 3-ін ғана сілтеме жасайды, және олардың бірімен француздың алғашқы сапарының күнін олардың экспедициясы туралы жазылған томның жарық көрген күнімен шатастырады; 34 000 жыл бойы аралды шарлап, тірі қалған халықтың өз жеріне ешқандай байланысы болмағанын айтудың мәні жоқ; Виндщатл 19 ғасырдың сөздіктерінде "жерге" қатысты туыс сөздерді таба алмайды, олар осындай байланысты растайды, ал қазіргі сөздіктерде "ел" деген сөз бойынша 23 жазба бар. Бұл өз кезегінде Мельбурн жазушысы және объективист Джон Доусонды қарсылық жасауға итермеледі, "Жуу: Аборигендер тарихының жасалуына академиялық жауап" атты кітабында ол Whitewash Виндщатлдың талаптары мен зерттеулерін жоққа шығармағанын айтады. Олардың шолуларында аборигендер мен жергілікті халықтар тарихындағы австралиялық мамандар кітапты мақтағандарға қарағанда әлдеқайда аз әсер еткен, олардың қатарында Джеффри Блейн, Клаудио Велиз және Питер Коулман да бар. Генри Рейнольдс оның кітабын terra nullius тұжырымын қайта жаңғыртуға жасалған әрекет ретінде түсіндіреді және оны "Г. В. Русденнің 1880 жылдары жарық көрген Австралия тарихының үш томдық басылымынан бері пайда болған ең жағымсыз және қатал тарихи еңбек" деп санайды. Геноцид тарихшысы Бен Кирнан аборигендердің тағдырын практиканың мысалы ретінде қарастырады, Виндщатлдың даулы тарихын "Квадрант" бастаған жаңа науқанның аясында орналастырады, бірақ оны австралиялық бұқаралық ақпарат құралдарындағы "оңшыл колоннашылар хоры" қолдайды. Стивен Гартон, Сидней университетінің тарих профессоры, проваст және вице-канцлердің орынбасары, "Виндщатлдың аргументіндегі кемшілік - тарих тек сақталған дәлелдерге негізделуі мүмкін деген сенімінде. Дәлел әрқашан ішінара болып, тек тиісті контекстке орналастырылған жағдайда ғана мағынаға ие болады. Басқаша айтқанда, тарихшылар әрқашан сақталған бөлшектерден үлкен дүниелер құрастырады". Абердин университетінің австралиялық салыстырмашыл ғалымы Грегори Д. Б. Смитерс Виндщатлдың саяси күн тәртібі "ортодоксалды мектептің" аборигендердің өлімін көбейту арқылы Австралияның ұлттық ерекшелігі мен асыл англо-саксон тегін жоққа шығаруына деген наразылықты көрсетеді. Виндщатлдың кітабы "австралиялық ақ нәсілді популизмге ойнайды, олар өз нәсілдік артықшылықтарына шабуыл жасалып жатқандай сезінеді". Смитерс, өз кезегінде, Виндщатлдың "ұлттың қадір-қасиеттерін" атап көрсетуін, қоныс салушылар мен колониялық шенеуніктердің пікірлеріне басымдық беруін және "аборигендердің ауызша тарихын жоққа шығаруын" айтады. Смитерс Виндщатл өзінің идеологиясына қайшы келетін деректерді елемеуін және аборигендер үшін құрылған аралдық резервтердің "әлеуметтік ластанудың" түрі ретінде қарастырылатын "жасалма кеңістіктер" екенін түсінбейтінін айтады. Ол кітаптың "ақ (англо-саксон) австралиялықтар үшін терапиялық тарих екенін, олар бұрмалайды және алаңдатады" және нәсілдік топтардың тарихи дәлелдеріне сенбеу арқылы Виндщатл өзінің қазіргі моральдық көзқарасына сәйкес келмейтін тарихи есептерді жоққа шығару үшін тарихшылар қолданатын тактиканы қолданады. Стюарт Макинтайр үшін Виндщатлдың кітабы "көбінесе тарихқа қарсы тұру емес, түсінбеушілікке ұшырау". Ол Виндщатлдың аборигендердің жоғалғандарын есептеу әдісін әлсіз деп санайды және оның әр оқиғаға бөлетін сандары "шектен шыққан болжамдар" деп танылған негізгі шекаралық тарихшылардың болжамдарынан гөрі сенімсіз. Ол бірінші томның "шокқа түсіретін кітап екенін, жасалма деректер туралы айыптамаларында және бұрынғы тарихшылар қолданған түсіндіру аясын қабылдамауында шок тудыратынын" және оның авторы "қандай трагедия болғанын түсінбейтінін" қорытындылайды. Виндщатлдың қайырымдылықтың жетіспеуіне қатысты сұрақтарға жауабында: "200 жыл бұрын өлген адамға деген ықылас сезіміңіз болуы мүмкін емес" деді. Макинтайр үшін "осы трагедияға деген сезімнің болмауы, оның құрбандарына деген қамқорлықтың толық жоқтығы, Виндщатлдың аборигендер тарихын жаңадан жазуының ең алаңдатарлық қасиеті". Монаш университетінің философиялық, тарихи және халықаралық зерттеулер мектебінің профессоры Бейн Атвуд оны "таблоид тарихшысы" деп еске алады. Howe...

The appearance of the first volume provoked a lively polemical correspondence in the pages of The Australian, with its "agenda setting capacity". It was positively reviewed by Geoffrey Blainey, who called it "one of the most important and devastating (books) written on Australian history in recent decades", although Blainey notes that not every side argument in the book convinced him and that his "view is that the original Tasmanians were not as backward, mentally and culturally, as Windschuttle sometimes depicts them". On Windschuttle's analysis of the "fabrications", Blainey wrote: "While reading the long recital of these failings, I felt an initial sympathy towards the Australian and overseas historians who were under such intense scrutiny. But many of their errors, made on crucial matters, beggared belief. Moreover their exaggeration, gullibility, and what this book calls "fabrication" went on and on. Admittedly, if sometimes the historians' errors had chanced to favour the Aborigines, and sometimes they had happened to favour British settlers, a reader might sympathetically conclude that there was no bias amongst the historians but simply an infectious dose of inaccuracy. Most of the inaccuracies, however, are used to bolster the case for the deliberate destruction of the Aborigines." Claudio Veliz greeted it as "one of the most important books of our time". Peter Coleman, while speaking of its "painstaking and devastating scholarship", regretted the absence from Windschuttle's work of any "sense of tragedy". Within a year Windschuttle's claims and research produced a volume of rebuttal, namely Whitewash. On Keith Windschuttle's Fabrication of Aboriginal History, an anthology edited and introduced by Robert Manne, professor of politics at La Trobe University, with contributions by Australian academics from a range of disciplines. Manne, who called Windschuttle's publication "one of the most implausible, ignorant and pitiless books about Australian history written for many years", summed up the case against Windschuttle's book, noting that its assessment of Aboriginal deaths is based on Plomley, despite the fact that Plomley denied that any estimate regarding such deaths could be made from the documentary record. Manne added further observations, to the effect: that "a scrupulous conservative scholar", H. A. Willis, using exactly the same sources as Windschuttle, instead came up with a figure of 188 violent deaths and another 145 rumoured deaths; that Windschuttle's method excludes deaths of Aborigines who were wounded, and later died; that all surviving Aborigines transported by Robinson to Flinders' Island bore marks of violence and gunshot wounds "perpetrated on them by depraved whites"; that Windschuttle cannot deny that between 1803 and 1834 almost all Tasmanian Aborigines died, and the only evidence for disease as a factor before 1829 rests on a single conversation recorded by James Bonwick, and that Aboriginal women who lived with sealers did not, however, die off from contact with bearers of foreign disease; that Windschuttle likened Aboriginal attacks on British settlers to "modern day junkies raiding service stations for money", whereas both colonial records and modern historians speak of them as highly "patriotic", attached to their lands, and engaged in a veritable war to defend it from settlement; that by Windschuttle's own figures, the violent death rate of Aborigines in Tasmania in the 1820s must have been 360 times the murder rate in contemporary New York; that Windschuttle shows scarce familiarity with period books, citing only 3 of the 30 books published on Van Diemen's land for the period 1803–1834, and with one of them confuses the date of the first visit by the French with the publication date of the volume that recounted their expedition; that it is nonsensical to argue that a people who had wandered over an island and survived for 34,000 years had no attachment to their land; that Windschuttle finds no native words in 19th century wordlists for "land" to attest to such an attachment, when modern wordlists show 23 entries under "country". In turn, this provoked Melbourne writer and Objectivist John Dawson, to undertake a counter rebuttal, Washout: On the academic response to The Fabrication of Aboriginal History in which he argues that Whitewash leaves Windschuttle's claims and research unrefuted. In their reviews, Australian specialists in both Aboriginal and indigenous peoples' history were generally far less impressed than those who praised the book, which included Geoffrey Blainey, Claudio Veliz and Peter Coleman. Henry Reynolds interprets his book as an attempt to revive the concept of terra nullius, and regards it as "without doubt, the most biased and cantankerous historical work to appear since the publication of G. W. Rusden's three volume History of Australia in the 1880s". The historian of genocide, Ben Kiernan, who classifies the fate of Aborigines as an example of the practice, situates Windschuttle's polemical history within a new campaign, led by Quadrant, but taken up by a "chorus of right wing columnists" within the Australian mass media with a record of antagonism to both Aborigines and their "leftist" supporters. Stephen Garton, Professor of History, Provost & Deputy Vice Chancellor at Sydney University, argued that "the flaw in Windschuttle's argument is his belief that history can only be based on the evidence that survives. Evidence is always partial and only takes on a meaning if placed in an appropriate context. In other words historians always construct larger worlds from the fragments that survive". The University of Aberdeen's Gregory D. B. Smithers, an Australian comparativist working on native histories, argues that Windschuttle's political agenda shows a "discomfort with the way the 'orthodox school', by inflating Aboriginal deaths, impugns Australian identity and its virtuous Anglo Saxon origins". Windschuttle's book plays to "the white wing populism of white Australians, who feel their racially privileged position is under attack". By reaction, Smithers argues, Windschuttle highlights "the nation's virtues", privileging the opinions of settlers and colonial officials, "while rejecting Aboriginal oral histories". Smithers argues that Windschuttle ignores documentary evidence that contradicts his own ideology, and fails to perceive that the island reserves created for indigenous Tasmanians were "racialised spaces" for a people regarded as a form of "social pollution"". He argues that the book is "a therapeutic history for white (Anglo Saxon) Australians that distorts and distracts" and that in denying the reliability of historical evidence of racialised groups, Windschuttle employs a tactic used by historians to discredit historical accounts that do not fit with their presentist morality. For Stuart Macintyre, Windschuttle's book was not "so much counter history as an exercise in incomprehension". He finds Windschuttle's method of calculating Aboriginal losses flimsy, and the figures he allocates to each incident "no more reliable than those, which he dismissed as guesswork, of mainstream frontier historians". He concludes that the first volume is "a shocking book, shocking in its allegation of fabrication and also in its refusal of the interpretive framework that earlier historians employed, and that its author "fails to register the tragedy of what was a fatal encounter". When challenged on his lack of compassion, Windschuttle is reported as replying: "You can't really be serious about feeling sympathy for someone who died 200 years ago". For Macintyre, "It is the absence of any sense of this tragedy, the complete lack of compassion for its victims, that is surely the most disturbing quality of Windschuttle's rewriting of Aboriginal history". Bain Attwood of the School of Philosophical, Historical and International Studies at Monash University dismisses him as a "tabloid historian". However, Attwood concedes that "Boyce is unable to demonstrate" that the documents he says Windschuttle ignored "would have provided factual killings of Aborigines", and that revisionist' critics have demonstrated that the academic historians lacked documentation for most of the killings represented in their accounts". Shayne Breen, lecturer in Aboriginal history at the University of Tasmania, reads the book as "systematic character assassination", replete with "unsupportable generalizations", and nurtured by a "delusion" that only Windschuttle can find the historical truth. For Breen, "In making "the most primitive ever" claim, Windschuttle is not practising forensic scholarship. He is renovating a colonial ideology that decreed that Tasmanian Aborigines were the missing link between apes and man. This idea formed a central plank of what is known to scholars as scientific racism".

Аборигендер тарихының жасалуы, үшінші том, ұрланған ұрпақтар 18812008

2009 жылы жарық көрген бұл кітапта «ұрланған ұрпақтар» – аңыз екендігі айтылады. «Ұрланған ұрпақтар» оқиғасының негізгі элементтері – абориген тегіндес балалар өз отбасыларынан және мәдениеттерінен күшпен алыстатылды. Балаларды мүмкіндігінше жас кезінде алып тастап, өз мәдениеті мен халқы туралы білмей өсіруге тырысты, соның нәтижесінде аборигендердің ерекше халық ретінде болуына нүке салды. Виндшатл «ұрланған ұрпақтар» тарихының басты зерттеушісі Питер Ридтің сөздерін келтіреді: «Тек абориген болғандықтан балаларды алып тастаған әлеуметтік қызметкерлер, олардың аборигендіктерін жоғалтуын және ешқашан үйлеріне қайтып оралмауын көздеді және осыған қарай ұйымдастырды». Виндшатл өз талдауында абориген балаларының «аборигендікке нүке салу үшін немесе қандай да бір бұрыс үкіметтік саясатты жүзеге асыру үшін отбасыларынан ешқашан алынбағанын» айтады. Ол «1981 жылға дейін «ұрланған ұрпақтар» термині пайда болғанға дейін аборигендер арасында бұл термин немесе ұғымды қолданатын кең таралған дәстүр болмаған» деп дәлелдейді. 1981 жылы «сол кезде танымал емес ақ нәсілді тарихшы-магистрант Питер Рид» «бір күннің ішінде» осы мәселені дәлелдеу үшін жиырма беттік памфлет жазды. «Ол өзіне дейінгілерге бұрын-соңды болмаған көрініс сыйлады». ), ондаған мыңға жетпейтін, ал алынған балалардың көпшілігі жетім қалған немесе тастап кетілген, мұқтаж болған, қараусыз қалған немесе түрлі қанаушылық пен зорлық-зомбылыққа ұшыраған. Бұл алынулар балалардың қауіпсіздігін қамтамасыз етудің дәстүрлі негіздерімен негізделген. Ол өзінің әлеуметтік саясатты талдауында абориген балаларын алуға рұқсат берген саясаттың ешқайсысы аборигендерге ғана тән емес екенін және дәлелдер олардың балаларды алып кетуіне ұқсас жағдайдағы ақ балалар сияқты балаларды қамқорлыққа алу себептері болғандығын көрсетеді деп дәлелдейді. «Басқа балалардың көпшілігі өз еркімен абориген ата-аналары білім алуы және өмірде жақсы мүмкіндіктерге ие болуы үшін мекемелерге орналастырылды». Виндшатл Батыс Австралиядағы деректерге сәйкес, алынып, аборигендердің қоныстарына орналастырылған балалардың көпшілігі ата-аналарымен бірге сол қоныстарға барған. Виндшатл ата-аналарға балаларымен байланыс орнатуға және балалардың үйлеріне оралуына қасақана кедергі келтірілді деген мәлімдемелердің жалған екенін көрсетеді. Мысалы, Жаңа Оңтүстік Уэльсте тиісті мемлекеттік кеңес ата-аналарға балаларына Аборигендерді қорғау кеңесінің балалар үйіне баруға рұқсат бергенімен қатар, оларға пойыз жол ақысын және күн сайынғы күнкөріс жәрдемақысын берді. Виндшатл мәліметтеріне қарағанда, Жаңа Оңтүстік Уэльсте алынған балалардың басым көпшілігі өз отбасыларына немесе аборигендер қауымына қайтарылды. Сотта бұл талаптарды тексеру туралы Виндшатл былай деп жазады: «Федералды соттың алдында нақты саясатты сынағанда және Жоғарғы Соттың алдында парламенттер мен заң шығарушылардың жалпы ниеттерін дәлелдегенде, «ұрланған ұрпақтар» туралы түсінікті ойлап тапқан тарихшылар мен саяси белсенділер өздерінің жағдайын дәлелдеуге қабілетсіз болды. Австралияның жоғарғы соттарына қатысты болсақ, «ұрланған ұрпақтардың» негізгі гипотезасы заңды түрде жойылған». «Брюс Треворроу сияқты адамдар жасаған жалғыз заңды істер ғана сенімге ие болады, ол заңсыз түрде өз отбасынан алынып тасталды және нәтижесінде қатты зардап шекті». Алайда Треворроу ісі бойынша Виндшатл бұл шешім «Брюсті ата-анасының келісімінсіз асыраушы отбасына берудегі Аборигендерді қорғау кеңесінің әрекеттері сол кезде заңсыз болғандығын» және оны алып тастау саясатының нәтижесі емес, керісінше, Брюс Треворроуды қараусыз қалдырып, оның денсаулығы мен өміріне қауіп төндіреді деп дұрыс немесе бұрыс сенім білдірген әлеуметтік қызметкерлердің заңсыз әрекеттері екенін көрсетеді. Брюс Треворроудың бауырлары ешқашан алынбағандығы мұндай саясат болмағандығын және әлеуметтік қызметкерлер нәсілдік себептермен абориген балаларын алуға құқылы емес екенін көрсетеді.

Published in 2009, the argument of this book is that the Stolen Generations is a myth. Key elements of the story of the Stolen Generations are that children of Aboriginal descent were forcibly removed from their families and their culture. It is alleged that the children were removed as young as possible so that they could be raised to be ignorant of their culture and people and that the ultimate intent was to end the existence of the Aborigines as a distinct people. It was also alleged that, as a part of this policy, parents were deliberately prevented from maintaining contact with their children. Windschuttle cites the words of the principal historian of the Stolen Generations, Peter Read: "Welfare officers, removing children solely because they were Aboriginal, intended and arranged that they should lose their Aboriginality, and that they never return home". Windschuttle argues that his analysis of the records shows that Aboriginal children "were never removed from their families in order to put an end to Aboriginality or, indeed, to serve any improper government policy or program". He argues that "until the term stolen generations first appeared in 1981, there had been no popular tradition among Aboriginal people that employed either the term or the concept". In 1981, a "then unknown white postgraduate history student, Peter Read" wrote, "in the course of just one day", a twenty page pamphlet to make the case. "He alone was granted the vision denied to all who came before him". ), far less than the tens of thousands claimed, and that most of the removed children had been orphaned or were abandoned, destitute, neglected or subjected to various forms of exploitation and abuse. These removals were based on traditional grounds of child welfare. He argues that his analysis of welfare policy shows that none of the policies that allowed the removal of Aboriginal children were unique to Aborigines and that the evidence shows they were removed for the same child welfare reasons as white children who were in similar circumstances. "A significant number of other children were voluntarily placed in institutions by Aboriginal parents to give them an education and a better chance in life". Windschuttle states that, in Western Australia, the records indicate that the majority of the children who are claimed to have been removed and placed in state Aboriginal settlements, went to those settlements with their destitute parents. Windschuttle argues that the evidence shows that the claims that parents were deliberately prevented from maintaining contact with their children and that the children were prevented from returning home are falsehoods. In New South Wales, for example, the relevant government board not only allowed parents to visit their children in the Aborigines Protection Board Children's Homes, it provided them with train fare and a daily living allowance to enable them to do so. Windschuttle states that the records show that a majority of children removed in New South Wales returned either to their families or to their Aboriginal communities. With respect to the testing of the claims in court, Windschuttle writes: " when they tested specific policies before the Federal Court, and when they argued the general intentions of the parliaments and legislators before the High Court, the historians and political activists who invented the notion of the Stolen Generations proved incapable of substantiating their case. As far as Australia's highest courts are concerned, the central hypothesis of the Stolen Generations is legally extinct" "The only legal cases with any potential credibility would be those made by individuals such as Bruce Trevorrow, who was unlawfully removed from his family and suffered badly as a result". However in the Trevorrow case, Windschuttle argues that the decision shows "that the actions of the Aborigines Protection Board in placing Bruce in foster care without his parents' agreement was actually illegal at the time" and not the result of a policy of removal but rather the illegal actions of welfare officials who believed, rightly or wrongly, that Bruce Trevorrow was neglected and that his health and life would be in danger if they returned him to his mother. The fact that Bruce Trevorrow's siblings were never removed is an indicator that there was no such policy and that welfare officials were not empowered to remove Aboriginal children on racial grounds.

Болашақ көлемдер

2010 жылдың сәуірінде Виндсхатл серияның қалған екі кітабы – 1788 жылдан бастапғы отар шекарасы туралы екінші том және 2003 және 2004 жылдары жарыққа шығару жоспарланған Тарих соғыстары туралы төртінші том жарық көретін күні әлі белгісіз екенін хабарлады. 2013 жылдың желтоқсанында Виндсхатл екінші томды «2015 жылдың сәуірінде Анзак есімімен аталатын мерейтойлық шараларда өткеніміз туралы пікір-талқылауларға қатысу үшін» шығаруға үміттенедінін мәлімдеді. 2023 жылдың қазан айына дейін 2-ші және 4-ші томдар жарық көрген жоқ, сондай-ақ жаңа басылым кестесі де жарияланбады.

2009 жылғы квадрант шамасы

2009 жылдың қаңтар айында Виндсхатл «Квадрант» журналында мақала жариялауға икемделіп берді. Бұл әдейі шалақаттың мақсаты – Виндсхатлдың оңшыл көзқарастары бар екенін көрсету, яғни ол дәл емес мақаланы жариялайды және оның алғышарттарына сәйкес келсе, оның түсіндірмелерін немесе нақтылығын тексермейді. «Биотехнолог доктор Шарон Гулд» деген псевдониммен жазылған автор CSIRO адам гендерімен өңделген азық дақылдарын өндіруді жоспарлаған деген мақала ұсынды. Бірақ «Гулд» мақаланы Алан Сокал стиліндегі әдейі шалақат деп мойындады, онда ғылыми мағынасы жоқ деп сипатталған жазбалар академиялық журналға жіберіліп, қабылданған. Журналисттің шалақат туралы жан-жақты білімі және оған шалақатты ашқандағы оның «жеңіске жеткен» тонға негізделген Виндсхатл «Крики» онлайн басылымын шалақатқа қатысы бар деп айыптады, бірақ «Крики» бұл талапты жоққа шығарды. Екі күннен кейін «Крики» «Гулдтың» шын мәнінде жазушы, редактор және белсенді Кэтрин Уилсон екенін хабарлады. Уилсон «Крикидің» өзінің атын атауына келісті, өйткені оның аты онлайн пікірлерде пайда болған және басқа журналистер оның жеке басын жариялауға дайын тұрған сияқты көрінді. Журналистер Келли Берк және Джули Роботам «Гулдтың [CSIRO] ұйымы тоқтатқан деп атаған жобалары өте қисынсыз емес екенін және ұқсас технологиялар қазіргі уақытта дамып жатыр екенін атап өтті. Адамға қарсы вакциналар, мысалы, гепатит B, тыныс жолдарымен жұғатын респираторлық вирустар және Норвок вирусы, салат, картоп және жүгері сияқты әртүрлі дақылдарға гендік инженерия арқылы енгізілген және адамдарда иммундық жауапты тудырады». Гулд сондай-ақ CSIRO лактозаға төзімсіздігі бар нәрестелер үшін аллергиялық емес сүт өндіретін сиырларды және жұқтырған адамдарда безгекке қарсы антиденелерді ынталандыратын гендік инженериямен жасалған шыбықты құру жөніндегі зерттеулерді тоқтатқанын айтты, бұл аурудың таралуын азайтуға көмектеседі. Екі идея да әлемдегі зерттеу топтары тарапынан қатаң зерттеледі. «Квадрант» журналында жарияланған мақаланың шалақат элементтері CSIRO мұндай зерттеулерді жоспарлаған, олар оны қоғамдық моральдық немесе этикалық наразылықтарға байланысты тоқтатқан және бұл дәлел ғылыми журналдағы мақаланың түсіндірмелерінде және CSIRO-ның екі жылдық есебінде «жасырылған», тиісті есеп жылдары көрсетілмеген. Виндсхатл былай деді: «Алан Сокал мен Эрн Малли сияқты нағыз шалақаттар, кейбір тақырыптарға тым құштар, білімі жеткіліксіз немесе оларға тым қызығушылық танытатын редакторларды әшкерелеу үшін жасалған. Бұл әдіс – редактордың тақырыптағы білімі жоқ екенін көрсету үшін жариялауға анық мағынасыз нәрсені ұсыну. Нағыз шалақаттың мақсаты оның мазмұны үшін нақты мәселелерге, нақты адамдарға және нақты басылымдарға көп сүйенсе, оның мақсатына жетпейді. Бәрі «Шарон Гулдтың» жазғандарына сәйкес келеді. Шындығында, оның мақаласының басым бөлігі фактілерге сәйкес келеді және ол келтірген дереккөздерге негізделген».

In January 2009, Windschuttle was hoaxed into publishing an article in Quadrant. The stated aim of the hoax was to expose Windschuttle's purported right wing bias by proving he would publish an inaccurate article and not check its footnotes or authenticity if it met his preconceptions. An author using the pseudonym "biotechnologist Dr Sharon Gould" submitted an article claiming that CSIRO had planned to produce food crops engineered with human genes. However, "Gould" revealed that she had regarded the article as an Alan Sokal style hoax, referring to an instance in which writings described as obvious scientific nonsense were submitted to and accepted by an academic journal. Based on the reporter's intimate knowledge of the hoax and what he described as her "triumphant" tone when disclosing the hoax to him, Windschuttle accused the online publication Crikey of being involved in the hoax, a claim Crikey denied. Two days later, Crikey revealed that "Gould" was in fact the writer, editor and activist Katherine Wilson. Wilson agreed to being named by Crikey, as her name had already appeared in online speculation and it seemed likely that her identity was about to be revealed by other journalists. Reporters Kelly Burke and Julie Robotham note that "the projects cited by 'Gould' as having been dumped by the organisation [CSIRO] are not in themselves implausible, and similar technologies are in active development. Human vaccines against diseases including hepatitis B, respiratory syncytial virus and Norwalk virus have been genetically engineered into crops as diverse as lettuce, potato and corn, and shown to provoke an immune response in humans." Gould also suggests the CSIRO abandoned research into the creation of dairy cattle capable of producing non allergenic milk for lactose intolerant infants and a genetically engineered mosquito that could stimulate antibodies against malaria in humans who were bitten, mitigating against (sic) the spread of the disease. Both ideas are under serious scientific study by research groups around the world. The hoax elements of the article published in Quadrant were that the CSIRO had planned such research, that they had abandoned it because of perceived public moral or ethical objections and that evidence of this was "buried" in footnotes to an article in a scientific journal and in two annual reports of the CSIRO, the relevant report years being unspecified. Windschuttle states: "A real hoax, like that of Alan Sokal and Ern Malley, is designed to expose editors who are pretentious, ignorant or at least over enthusiastic about certain subjects. The technique is to submit obvious nonsense for publication in order to expose the editor's ignorance of the topic. A real hoax defeats its purpose if it largely relies upon real issues, real people and real publications for its content. All of the latter is true of what "Sharon Gould" wrote. Indeed, the overwhelming majority of the content of her article is both factually true and well based on the sources she cites."

Кардинал Пелл ісі бойынша науқан

2019–20 жылдары кардинал Пеллдің кәмелетке толмаған балаға қатысты жыныстық зәбір көрсету айыбымен сотталып, түрмеге қамалған кезінде Виндшатлл «Quadrant» журналында Пеллдің кінәсіздігін қорғайтын науқан ұйымдастырды. Австралияның Жоғарғы соты Пеллді ақтағаннан кейін Виндшатлл «Джордж Пеллдің қуғынға ұшырауы» атты кітабын жариялады, онда Пеллдің Виктория полициясы, сот жүйесі және құрбандардың қолдаушылары тарапынан әлсіз дәлелдермен оны кінәлі деп тану үшін жасалған мақсатты науқанға тап болғанын айтты.